Μ.: Πάρτε μια βαθιά ανάσα και χαλαρώστε. Είμαστε όλοι εδώ, και δεν θα σας πούμε ονόματα, γιατί άραγε τι σημαίνουν τα ονόματα; Σημαίνουν διαφορετικές πλευρές του εαυτού σας, σημαίνουν διακεκομμένες πλευρές και ξέρετε πολύ καλά ότι είμαστε πέρα απ’ αυτό. Αυτό που θα θέλαμε περισσότερο, πάρα να σας πούμε ονόματα και να ξεχωρίσουμε τις ακτίνες που έρχονται κοντά σας και σας αγκαλιάζουν, είναι να νιώθετε ότι είστε όλοι εδώ. Δεν εννοούμε λέγοντας αυτό ότι ο καθένας από σας είναι εδώ και είστε όλοι μια παρέα, αυτό το ξέρετε. Εννοούμε ότι ο καθένας μαζεύει μια ολόκληρη οικογένεια κοντά του. Και για την κάθε μία από σας θα μπορούσαμε να πούμε ‘είσαι όλοι εδώ’, παίζοντας με τη γραμματική και λέγοντας μεν το είσαι και γράφοντας δε το όλοι με ο-ι. Γιατί αν θυμάστε αυτό που κάναμε την περασμένη φορά με το σήμα του απείρου και όλα τα τετράγωνα στα οποία έχετε αφήσει τις ενέργειες σας σε διαφορετικό χώρο – χρόνο, σε διαφορετική διάσταση, σε διαφορετικές στιγμές της ύπαρξής σας, θα καταλάβετε ότι όλα αυτά τα τετράγωνα είναι εδώ. Όλες αυτές οι πτυχές του εαυτού σας είναι εδώ. Είστε όλοι εδώ. Και γι’ αυτό εξ’ άλλου δεν είστε ποτέ μόνοι, επειδή κουβαλάτε όλ’ αυτές τις πτυχές μαζί σας. Απλώς, δεν το κάνετε συνειδητά, και η δουλειά που ήρθατε να κάνετε εδώ βοηθά στο να γίνει πιο συνειδητό. Να συνειδητοποιήσετε πτυχές του εαυτού σας, να τις ενσωματώσετε και έτσι να μεγαλώσετε συνειδητοποιώντας την οικογένεια που είστε. Ο καθένας από σας είναι μια ολόκληρη οικογένεια.
Όλες οι οικογένειες είναι εδώ γύρω - γύρω λοιπόν, με την οικογένεια του καθενός, και όλοι μαζί να κάνουμε μια μεγάλη οικογένεια που συνδέεται με τη σειρά της με όλες τις οικογένειες που κάνουνε παρόμοιες δουλειές και συγκεντρώνονται όλες σε μια ακτίνα, η οποία είναι μέρος του όλου.

Θα ξαναπάμε λοιπόν στο βουνό, θα ξαναβρούμε τη Χριστική παρουσία, στα χέρια της οποίας έχετε αφήσει το σήμα του απείρου με όλα τα τετράγωνά σας την περασμένη βδομάδα.

Πριν απ’ αυτό όμως, θα ξεκινήσουμε ανάποδα σε σχέση με την περασμένη βδομάδα, πηγαίνοντας πρώτα στο μονοπάτι. Είναι ένα μονοπάτι με χώμα, που προχωρά στη φύση και εμείς το περπατάμε και κάνουμε διαφορετικές συναντήσεις εκεί. Την περασμένη βδομάδα είχαμε συναντήσει ένα λάκκο γεμάτο λάσπη και είχαμε ζήσει εμπειρίες με τη λάσπη αυτή. Αυτή τη φορά λοιπόν αφήνουμε το λάκκο με τη λάσπη πίσω μας, μια και τελειώσαμε το παιχνίδι με τις πιτσιλιές και κάπως μεγαλώσαμε. Δεν είμαστε πια 3 χρόνων, σας παρακαλώ… 4 χρόνων σήμερα! Περπατάμε και τρέχουμε και χαιρόμαστε τη ζωή σ’ αυτό το μονοπάτι. 4 χρόνων. Χαιρόμαστε πολύ που βλέπουμε τον ήλιο, που ακούμε τα πουλάκια, χαιρόμαστε πολύ που ο καιρός είναι καλός και μπορούμε να τρέξουμε και να παίξουμε, σαν παιδί 4 χρόνων που είμαστε. Ξαφνικά, μπροστά μας τι βλέπουμε;… έναν γίγαντα! Είναι ένας γίγαντας τεράστιος, ή τουλάχιστον έτσι φαίνεται σε μας που είμαστε 4 χρόνων. Είναι ένας άντρας, αν μπορούμε να το πούμε έτσι, γίγας. Τόσο μεγάλος που κλείνει όλο το μονοπάτι. Τα πόδια του είναι ανοιχτά σε μια στάση επιβλητική, στέκεται όρθιος, έχει σταυρώσει τα χέρια του και μας κοιτάει. Φαίνεται δυνατός, γεροδεμένος. Και μας λέει: «τι θες εσύ εδώ; ένα τόσο δα, που πας;» Και εμείς του απαντάμε «θέλω να ανακαλύψω τι υπάρχει εκεί, πίσω σου, και να ζήσω καινούριες εμπειρίες». «Σιγά μας λέει, τι νομίζεις, μπορεί να είναι πολύ δύσκολα τα πράγματα εκεί, μπορεί να μην τα καταφέρεις, να πέσεις σε ένα λάκκο. Μπορεί ο καιρός να μην είναι και τόσο γλυκός και να βρέξει καρεκλοπόδαρα κι εσύ, τοσοδούλα, θα λιώσεις, … δεν θα σου κάνουνε δώρα εκεί που πας… ή μπορεί ακόμα και να είναι ο ήλιος τόσο λαμπερός, τόσο δυνατός, που πάλι θα σε λιώσει, δεν θα το αντέξεις… δεν έχεις τα κότσια γι αυτό… κοίταξε γύρω σου, δεν είναι ωραία τα πράγματα; δεν είναι ωραίος ο καιρός; δεν είναι ωραία τα λουλουδάκια; Τι το θες το μονοπάτι, τι το θες;…»
Και εμείς που είμαστε παιδί 4 χρόνων, δεν ξέρουμε πώς να απαντήσουμε, αλλά ως γνήσιο παιδί 4 χρόνων, τον κοιτάμε κατάματα, και του λέμε: «κι εσύ ποιος είσαι, πως σε λένε;» Γιατί έτσι μιλάνε τα παιδιά 4 χρόνων. Όταν βλέπουν κάποιον, ρωτάνε «πως σε λένε;»
Και ο γίγαντας δεν μπορεί να κάνει τίποτ’ άλλο παρά να απαντήσει και λέει: «Εγώ είμαι οι άμυνές σου και είμαι εδώ για να σε προστατέψω. Εσύ με δημιούργησες για να σε προστατέψω από ό,τι μπορεί να βρεις στο μονοπάτι, που μπορεί να είναι λίγο δύσκολο. Όλ’ αυτά που υπάρχουν πίσω μου τα ξέρεις. Δεν τα θυμάσαι γιατί είσαι μικρός ακόμα, αλλά τα ξέρεις βαθιά. Υπάρχουν πολύ ωραία πράγματα, αλλά υπάρχουν και δύσκολα και με έχεις τοποθετήσει εσύ κάποια στιγμή στο μονοπάτι σου λέγοντας ‘στάσου εδώ για να μου υπενθυμίσεις άμα ξανά έρθω εδώ, θέλοντας να ξανά ανοίξω πόρτες, ότι μπορεί να μην είναι και τόσο ευχάριστο αυτό που θα ανακαλύψω και να με προστατέψεις.’ Εσύ με ήθελες και εδώ είμαι για σένα… στις διαταγές σου, αφέντη!»

Θυμηθείτε λοιπόν, είστε παιδί 4 χρόνων… τι κάνει ένα παιδί 4 χρόνων όταν ακούει αυτό; Χτυπάει η καρδιά του γιατί θέλει να ανακαλύψει, θέλει να πάει εκεί που θέλει, δεν θέλει κάποιος να το σταματήσει… και έτσι του λέτε «αφού εγώ σε έβαλα, τότε φύγε από δω, γιατί εγώ θέλω να πάω να δω, φύγε από δω… ή… μια και είσαι μεγάλος και τρανός και επιβλητικός, αντί να σταθείς μπροστά μου, έλα να μου κρατήσεις το χέρι, έλα δίπλα μου… είναι ο τρόπος μου να σου πω ένα ευχαριστώ που μέχρι τώρα με προστάτευες…’

Και τώρα συμβαίνει κάτι παράξενο και πολύ όμορφο. Μόλις είπατε ευχαριστώ σ’ αυτό το γίγαντα μπροστά σας, άρχισε να κάνει στο πλάι και άρχισε να συρρικνώνεται, και έγινε κι αυτός παιδί που σας λέει «Ο.Κ, εσύ και εγώ τώρα είμαστε ένα, σ’ αφήνω. Είσαι αρκετά μεγάλος για να πας εκεί… δεν χρειάζεσαι πια τις άμυνες, γιατί έχεις καθαρή καρδιά, και όταν έχεις καθαρή καρδιά τίποτα δεν μπορείς να πάθεις…»
Στο κάτω - κάτω ξέρουμε ότι αυτές οι αγγαρείες που πηγαίνουμε να ανασύρουμε, να αναβιώσουμε, δεν είναι πάρα ρόλοι, εμπειρίες, σαν μια ταινία που πηγαίνουμε να δούμε στο σινεμά, μέσα στην οποία μπαίνουμε για 1-2 ώρες… νιώθουμε ότι μπαίνουμε μέσα στην ενέργεια της και όταν τελειώνει λέμε «εντάξει, τελείωσε, δεν ήταν παρά μια ιστορία, ωραία ή τρομακτική… δύσκολη ή που είχε πλάκα, ήταν κωμωδία… μια ιστορία τέλος πάντων…», και ότι αν μπορούμε από μια πλευρά να κρατήσουμε το χρώμα της ιστορίας που είδαμε σαν ένα αποτύπωμα, δεν χρειάζεται από την άλλη να κάνουμε ταύτιση με τον ήρωα της ταινίας αυτής.

Πάει, εξαφανίζεται ο γίγαντας, και εσείς είστε εδώ, στο μονοπάτι, και ξαφνικά δεξιά βλέπετε ότι ξεκινάει μια ανηφόρα, και ξέρετε ότι θα σας πάει στο βουνό, εκεί που ήσασταν την περασμένη φορά. Οπότε πηγαίνουμε σ’ αυτήν την ανηφόρα, που περνά ανάμεσα στους θάμνους, στα δέντρα… ανεβαίνουμε ψηλά, ψηλά… ανεβαίνουμε… πάντα πιο ψηλά… μέχρι να μην υπάρχουν πια δέντρα… μέχρι να μην υπάρχει καν χορτάρι… φτάσαμε στην κορυφή…

Όταν ήμασταν στην κορυφή την άλλη φορά, είχαμε αφήσει το σήμα του απείρου πάνω στο οποίο είχαμε δουλέψει, στη Χριστική παρουσία, στον Ήλιο. Θα θέλαμε πάλι να νιώσετε τον κύκλο σας πάνω στην κορυφή και να νιώσετε στο κέντρο του κύκλου τον Ήλιο που είναι η Χριστική παρουσία, και ν’ αφήσετε τον Ήλιο να μεγαλώσει και ν΄ αγγίξει όλο τον κύκλο σας, την κάθε μία από σας, να την αγκαλιάσει, και να μεγαλώσει ακόμα, τόσο πολύ που τελικά νιώθετε ότι είστε πια στο κέντρο του ηλίου και ο ήλιος ξεπερνά τώρα τον κύκλο σας κατά πολύ, και στέλνει τις ακτίνες του παντού. Μέχρι που νιώθετε ότι δεν υπάρχει πια βουνό, δεν υπάρχει πια η γη, αλλά είστε μόνο στο κέντρο του ηλίου. Αυτό το χρυσαφένιο φως ποτίζει τα πάντα.
Θα θέλαμε να το νιώσετε στην καρδιά σας αυτό, να νιώσετε ότι το κέντρο του ηλίου είναι το κέντρο της καρδιάς, και να χρησιμοποιήσετε το θόρυβο που ακούτε (αναφέρεται στην μία από μας που κάνει βαθιές αναπνοές… ή ροχαλίζει ελαφρώς…) σαν να ήταν χτυποκάρδια. Θα σας βοηθήσει αυτό ώστε να πάτε λίγο πιο βαθιά.
Τώρα που φτάσατε βαθιά και είστε ήλιος, βλέπετε τα χέρια, τα χρυσαφένια χέρια της Χριστικής παρουσίας μέσα στα οποία είχατε αφήσει το σήμα του απείρου, να ανοίγουν την καρδιά σας, και να τοποθετούν και πάλι το κέντρο του σήματος στο τρίτο σας μάτι. Βλέπετε ότι τα χέρια πηγαίνουν από την καρδιά στο τρίτο σας μάτι. Πηγαίνουν να τοποθετήσουν έναν ήλιο στο τρίτο σας μάτι που ξεδιπλώνεται σε σήμα απείρου. Αυτό το σήμα του απείρου πηγαίνει πραγματικά στο άπειρο μπροστά και πίσω από το τρίτο σας μάτι, σε ένα χρώμα χρυσαφένιο, σε μια ροή ενέργειας μέσα στην οποία μπαίνετε.

Είστε στο κέντρο του ηλίου, είστε στην καρδιά σας, είστε στο τρίτο μάτι και είστε παρούσες και στη ροή της ενέργειας που πηγαίνει προς τα πίσω, γυρίζει προς το κέντρο, πάει μπροστά, γυρίζει πάλι προς το κέντρο, πάει πίσω και πάλι…
Θέλουμε τώρα να θυμηθείτε την οικογένειά σας, για την οποία μιλήσαμε στην αρχή. Η οικογένεια της κάθε μίας είναι δίπλα. Είναι σαν παλιοί φίλοι που μερικοί νιώθουν ότι είναι αναγνωρισμένοι από σας, και άλλοι νιώθουν ότι είναι λίγο ξεχασμένοι… και θέλουν να χτυπήσουν την πόρτα και να πουν: «ε, με θυμάσαι; Θυμάσαι παλιά που ήμασταν μαζί; Καλά δεν ήταν; Πλάκα δεν είχε;»
Συνεχίζεται η ροή της ενέργειας και εσείς συνεχίζετε μαζί να την νιώσετε, να την συνειδητοποιήσετε, και να νιώσετε ότι σε κάθε μικρό τετράγωνο υπάρχει ένα μέλος της οικογένειάς σας, στο οποίο μπορείτε να πείτε «hello, γεια, τι γίνεσαι» και περνάτε μπροστά… και υπάρχουν άπειρα τετράγωνα εντελώς άγνωστα… γιατί ακόμα και να περάσετε όλη σας τη ζωή κάνοντας αναδρομές, δεν φτάνει για να ανασύρετε από το παρελθόν σας όλα τα τετράγωνα, όλες τις στιγμές της ύπαρξής σας… Οπότε είναι θέμα επιλογής κι εκεί θα ξαναφωνάξετε τους βοηθούς σας, αυτούς που μπορούν να σας δείξουν που βρίσκονται τα τετράγωνα όπου είναι καλά να σταματήσετε σήμερα…

Είναι σαν το τραγούδι «είμαστε 2, είμαστε 3…» έτσι είναι οι βοηθοί. Είναι μαζί σας και είναι η παρέα σας, και 2 και 3 και 13… σας παίρνουν από το χέρι και σας δείχνουν τα τετράγωνα που σας περιμένουν σήμερα.
Παίρνουμε μια μεγάλη ανάσα λοιπόν και από το τρίτο μάτι όπου βρισκόμαστε πηγαίνουμε πίσω… αφήνουμε την ενέργεια να μας πάρει… αφήνουμε τους βοηθούς να μας αγκαλιάζουν και να μας πάνε πίσω μακριά… το μακριά βέβαια είναι κάτι πολύ σχετικό στο χώρο – χρόνο. Μπορεί να είναι ένα τετράγωνο που αντιστοιχεί στη γέννηση σας εδώ, σε αυτήν την τωρινή ζωή, ή μπορεί να είναι κάτι ακόμα πιο κοντά στην τωρινή στιγμή… ή μπορεί να είναι χιλιάδες χρόνια πριν. Δεν έχει σημασία αυτό, καμία σημασία.
Λοιπόν αφήστε τους να σας οδηγήσουν εκεί που είναι κατάλληλο. Αυτό που θα σας ζητήσουμε μόνο είναι να κοιτάξετε τα χρώματα, και να δείτε σ’ αυτήν τη ροή ενέργειας όπου έχετε μπει αριστερά, δεξιά, κάτω, πάνω από σας εκατοντάδες, χιλιάδες τετράγωνα με όλα τα χρώματα που μπορείτε να φανταστείτε. Το καθένα ‘φοράει’ το χρώμα που άφησε σαν αποτύπωμα αυτή η ζωή στο γενικό υφαντό που δημιουργήσατε. Πολύ ωραία χρώματα. Πολύ διαφορετικά χρώματα… απ’ όλα τα χρώματα για την κάθε μία από σας, γιατί δεν θέλετε να αφήσετε οποιοδήποτε χρώμα στο πλάι. Θέλετε να ζήσετε εμπειρίες για να γνωρίσετε όλα τα χρώματα, και τα έχετε ζήσει όλα… η εστίασή σας σήμερα δεν θα είναι σε κάποιο συγκεκριμένο χρώμα όπως το εννοείτε εσείς, αλλά θα είναι στην έλλειψη χρώματος. Θα είναι να εντοπίσετε με τη βοήθεια των βοηθών σας τα τετράγωνα τα γκρι, αυτά που είναι άχρωμα. Ξέρετε γιατί είναι άχρωμα; Σκεφτείτε το λίγο, τι κάναμε στην αρχή της συνάντησης σήμερα; Δεν είναι ότι δεν έχουν χρώμα, είναι ότι εσείς, μπροστά σ’ αυτά τα τετράγωνα, ζητήσατε στον κύριο Άμυνα να σταθεί και να κάνει να εξαφανίσει κατά κάποιο τρόπο το τετράγωνο, ώστε να μην το δείτε, να μένει απαρατήρητο εάν περάσετε κοντά. Να μην είναι δηλαδή σαν ένα κόκκινο τετράγωνο που όταν έρχεται μπροστά σας έχετε όρεξη να πείτε «τι ωραίο που είναι αυτό, πάω να δω τι έχει μέσα, πρέπει να είναι καταπληκτικό…» ή ένα μπλε ή ένα χρυσαφένιο, διαμαντένιο… τι ωραία! και όντως έχετε περάσει πολύ ωραίες στιγμές ανασύροντας πολύ όμορφες στιγμές…

Αυτό που θα θέλαμε σήμερα λοιπόν είναι να εμπλουτίσετε τη κολεξιόν σας, και να πάτε να δείτε τι χρώμα έχουν τελικά αυτά τα τετράγωνα στα οποία έχετε βάλει τον Κο Άμυνα μπροστά για να τα προστατέψει από το να τους βάλετε ταμπέλες… Ίσως σκέφτεστε τώρα «οχ, αν έχω βάλει τον Κο Άμυνα, μάλλον θα είναι μια μαυρίλα…» και όμως… έχετε μάθει πια ότι όλα εξαρτώνται από την οπτική γωνία από την οποία κοιτάμε τα πάντα… και όταν τοποθετήσατε τον Κο Άμυνα, ίσως αυτό το τετράγωνο σας φαινόταν μια μαύρη εμπειρία, αλλά ίσως σήμερα αυτή η εμπειρία να σας φανεί χρυσαφένια, φωτεινή, καυτή εμπειρία με την έννοια ότι θα μπορούσατε να πείτε «πω πω, τι κρυβόταν εκεί μέσα, καυτά μυστικά…» που ίσως δεν μπορούσατε να τα καταλάβετε πριν… μπορεί να βάλατε γι’ αυτό το λόγο τον Κο Άμυνα… ή απλώς επειδή σας φαινόταν όντως μια μαυρίλα… Δεν είπαμε όμως ότι είστε 4 χρόνων, και ότι έχετε μια καθαρή καρδιά που δεν φοβάται τίποτα; Ε λοιπόν, χέρι – χέρι με τους βοηθούς αφήνουμε το πρώτο γκρίζο τετράγωνο που έρχεται να μας πλησιάσει… είμαστε μπροστά του και το κοιτάμε… και θυμόμαστε την ηλικία μας, και λέμε μπροστά σ’ αυτήν τη γκρίζα πόρτα «σουσάμι, άνοιξε»… και βέβαια ανοίγει, γιατί και αυτό το είπαμε, κάνουμε μαγικά τώρα πια…

Μπαίνουμε στο τετράγωνο. Αφήστε τις εικόνες να έρθουν, να τυπωθούν. Μην ξεχάσατε ότι είστε 4 χρόνων και ότι σας αρέσει πολύ να παίζετε τον εξερευνητή. Πηγαίνετε λοιπόν να παίξετε τον εξερευνητή σ’ αυτό το τετράγωνο το γκρίζο και να δείτε ποια χρώματα έρχονται. Να ζητήσετε βοήθεια από τους βοηθούς σας, γι’ αυτό είναι εδώ, και να τους ρωτήσετε «πες μου, δείξε μου, γιατί έκλεισα την πόρτα, γιατί τοποθέτησα τον Κο Άμυνα εδώ, τι είναι αυτό που προστάτευα; Τι είναι αυτό που μπορώ να κοιτάξω τώρα ενώ πριν δεν μπορούσα, για το άλφα ή βήτα λόγο… και τώρα που έχω καθαρή καρδιά μπορώ;» Πάρτε μερικά λεπτά για να κάνετε την εξερεύνηση σας με το ρυθμό σας… με την μοναδική πρόθεση να πάτε πάντα πιο βαθιά σ’ αυτό το τετράγωνο, και να ανοίξετε διάπλατα την καρδιά σας για να το χωρέσετε όλο συνειδητά…

Ό,τι και να βρήκατε σ’ αυτό το τετράγωνο θα θέλαμε, και πάντα από τη θέση σας, του παιδιού 4 χρόνων, να βάλετε το χέρι σας στην καρδιά. Μέσα στην καρδιά υπάρχει ένας σάκος, και μέσα στο σάκο υπάρχουν πολλές μπίλιες πολύχρωμες… πηγαίνετε με το χέρι σας να πάρετε μια χούφτα μπίλιες και τις σκορπάτε στο τετράγωνο. Τις στέλνετε σε κάθε γωνία του τετραγώνου. Και με το ένα χέρι και με το άλλο χέρι… και γελάτε! Γελάτε με το θόρυβο που κάνουν οι μπίλιες, με το παιχνίδι των χρωμάτων που δημιουργούν… και τι γίνεται εδώ; Γίνεται ότι δίνουν ζωή, δίνουν χαρά. Παιδική χαρά, σ’ αυτό το τετράγωνο που είχε ξεχαστεί, που είχε κλειστεί, και ίσως μύριζε μούχλα, τόσο καιρό που ήταν κλεισμένο.

Αφήστε τώρα τις μπίλιες μεταξύ τους να ζωντανέψουν το τετράγωνο και μην κλείσετε την πόρτα φεύγοντας… αφήστε αυτό το πολύχρωμο τετράγωνο να συνεχίσει τη ζωή του μέσα στη ροή της ενέργειας, που τώρα πια επειδή δεν είναι κλειστή η πόρτα του, μπορεί να κάνει ανταλλαγές, μπορεί να κάνει συνδέσεις με τα διπλανά τετράγωνα… μπορεί να ανταλλάξει τα χρώματά του, τις μπίλιες του, με τα τετράγωνα που βρίσκονται δίπλα του, και να κάνουνε έτσι συνδέσεις μεταξύ τους και να μην είναι πια αποκομμένο τετράγωνο… Δείτε τις συνδέσεις που δημιουργούνται σιγά – σιγά, με τις μπίλιες που πάνε στα διπλανά τετράγωνα… Δείτε σιγά – σιγά αυτό το τετράγωνο που ήταν γκρίζο, να ενσωματώνεται με τη ροή της ενέργειας, να γίνεται ένα με την ενέργεια και με όλες τις άλλες πτυχές δίπλα του.

Αυτό τι σημαίνει; Σημαίνει ότι γίνεται αποδεχτό από σας, από τις άλλες πτυχές σας, σημαίνει ότι ένα κομμάτι που ήταν ασύνδετο πήρε νόημα, πήρε ζωή. Και ότι εκεί που υπήρχε ένα κενό, τώρα υπάρχει ένα νόημα. Τα πράγματα έχουν πια νόημα σ’ αυτήν την περιοχή του απείρου που σχηματίστηκε. Τι σημαίνει και πάλι; Σημαίνει ότι εφόσον δεν υπάρχει πια κενό εκεί, δεν μπορεί πια να δημιουργήσει αυτό το κενό που υπήρχε άλλα κενά σε αντίστοιχα σημεία του απείρου. Αυτό το σημείο γέμισε χρώματα, συνδέθηκε με τα διπλανά τετράγωνα. Αυτόματα τα άλλα τετράγωνα τα γκρίζα που βρισκόντουσαν στο σήμα του απείρου και είχαν την ίδια χροιά με αυτό, πήραν και αυτά χρώμα. Ενεργοποιήθηκαν. Σημαίνει ότι η δουλειά που κάνατε σε ένα τετράγωνο δημιούργησε αυτόματα ζωή, νόημα, σε πολλά τετράγωνα που μέχρι τώρα δεν είχαν νόημα. Ήταν χωρίς Λόγο. Όχι μόνο δεν μιλάγατε γι’ αυτά, αλλά ο Λόγος δεν μπορούσε να φτάσει εκεί. Και μιλάμε για το Λόγο με κεφαλαίο Λ. Το ότι δέχεστε ένα κομμάτι δικό σας σημαίνει ότι αφήνετε το Λόγο να εισχωρεί μέσα του, ότι αφήνετε τον Πατέρα να υπάρχει και σ’ αυτό το κομμάτι της ύπαρξής σας, και γι’ αυτό μπορείτε να χαίρεστε.


Συνεχίστε τη ροή, θα πάμε απέναντι. Θα σας ταξιδέψουμε μακριά σήμερα γιατί ήσασταν καλά παιδιά και κάνατε καλή δουλειά, πολύ καλή δουλειά…οπότε θα σας δώσουμε μια καραμέλα και θα σας τραβήξουμε λίγο πιο μακριά… μιλήσαμε για σήμα του απείρου και εσείς αμέσως το σχηματίσατε στο μυαλό σας. Αλλά θέλουμε να το δείτε πραγματικά σαν σήμα του απείρου… άπειρο… δεν μπορείτε να δείτε που τελειώνει… πάρα πολύ μακριά… χάνεται στον ορίζοντα… άντε πηγαίνετε να δείτε εκεί μακριά, εκεί που χάνεται, που είναι τόσο σκοτεινά εκεί στον ορίζοντα… μακριά, μακριά,,, στο διάστημα. Τόσο μακριά έχετε πάει, τόσο μακριά στο διάστημα. Την βλέπετε τη ροή της ενεργείας σας, να διασχίζει το διάστημα; Περνάει ανάμεσα στα αστέρια, στα νεφελώματα… που σταματάει; Δεν σταματάει… μια στιγμή βλέπετε τη ροή να γυρίζει προς τα δεξιά και χοπ, πηδάτε στο δεξί ρεύμα και αφήνετε τους βοηθούς πάλι να σας οδηγήσουν. Εδώ είναι πολύ πιο θολά τα πράγματα. Γιατί πράγματι έχετε φτάσει σε ένα σημείο του απείρου όπου τα τετράγωνα δεν έχουν καν σχήμα… πολύ πιο δύσκολο να καταλάβετε τι γίνεται, γιατί είναι όλα πολύ φλου… αλλά εσείς θα βάλετε τη πρόθεσή σας να μπείτε σε ένα τετράγωνο, σε ένα σημείο που δεν συνδέεται με τίποτα ακόμα, που έχει ξεχαστεί. Δεν ξέρουμε γιατί και δεν έχει σημασία, αλλά έχει ξεχαστεί. Θεωρείται πολύ μακρινό για να έρθει στην συνειδητότητά σας. Είστε στην πόρτα λοιπόν, και μόνο και μόνο με την πρόθεσή σας να ανοίξει, εξαφανίστηκε η πόρτα και μπαίνετε… Σχεδόν αδόμητο είναι αυτό το μέρος… σχεδόν υγρή η παρουσία μέσα… βάλτε την πρόθεση να δείτε αυτό που σας δείχνουν οι βοηθοί και πάρτε λίγο χρόνο για να μπείτε στις αισθήσεις… γιατί πολύ περισσότερο από γεγονότα μιλάμε εδώ για αισθήσεις.
(παύση)

Τι γίνεται; Σε ποια σκάλα των πραγμάτων βρισκόμαστε; Σε ατομικό επίπεδο; Σε γήινο επίπεδο; Σε γαλαξιακό επίπεδο; Που βρισκόμαστε; Γιατί κλείσατε την πόρτα; Τι σκεφτόσασταν, ότι εάν κλειστεί η πόρτα θα μειωθεί ο κίνδυνος να ξαναγίνει κάτι τέτοιο, ό,τι και να ήταν;
Δεν επαναλήφθηκε, και τώρα είστε πολύ πιο πέρα απ’ αυτά. Ήταν απλώς μια στιγμή στην εξέλιξή σας, ένα σκαλοπάτι… και στο σπιράλ της εξέλιξης, δεν έχει κανένα νόημα, μα κανένα, να πάμε πίσω. Οπότε ο φόβος είναι χωρίς λόγο… χωρίς ουσία… και άμα φυσήξετε πάνω του θα δείτε ότι θα διαλυθεί… για κάντε το, φυσήξτε λίγο… διαλύθηκε…τίποτα δεν ήταν… Κι ενώ διαλύθηκε ο φόβος, διαλύθηκαν και οι τοίχοι γύρω απ’ αυτό το αδόμητο τετράγωνο. Και αντί να πείτε «δύσκολη εμπειρία» τώρα έχετε περισσότερο όρεξη να πείτε «ενδιαφέρουσα εμπειρία… πω, τι έχω ζήσει θεέ μου, τι έχω προσθέσει στην κατανόησή σου, Πνεύμα… είμαι μια πολύ καλή σταγόνα στον ωκεανό σου… σου έφερα πολλές πληροφορίες και καμαρώνω γι’ αυτό. Γιατί ό, τι και να έκανα, ήθελε κότσια, και όλη αυτή η εμπειρία που είχα, και τα κότσια που είχα, τα αφήνω στα πόδια σου, σαν δώρα…και εσύ τα βλέπεις και χαίρεσαι γιατί με όλα τα δώρα που σου φέραμε σήμερα νιώθεις και εσύ πιο πλούσιος. Όχι μόνο με τα δώρα που σου δίνουμε, αλλά γιατί νιώθεις ότι τα ίδια σου τα παιδιά έχουν γίνει πιο πλούσια με την εμπειρία που δέχτηκαν και αφομοίωσαν.»

Θα δείτε ότι από αυτό το τετράγωνο όπου βρίσκεστε πετιούνται γραμμές. Αυτή τη φορά είναι ο Σαιν Ζερμαιν που γεμίζει με τη βιολετί του φλόγα το αδόμητο τετράγωνο. Του ταιριάζει αυτό το αδόμητο, το χαίρεται. Τραβάτε μαζί γραμμές που ξεκινάνε εδώ και πηγαίνουνε σε 1002 μέρη του απείρου. Συνδέονται με τόσο πολλά σημεία, μα τόσο πολλά, που αν δεν το βλέπατε τώρα δεν θα το είχατε πιστέψει ποτέ… και το γεγονός ότι ξεκινά μια γραμμή από τη βιολετί φλόγα που είναι μέσα στο τετράγωνο, κάνει το τετράγωνο αυτή τη στιγμή να καίγεται … τόσο μεγάλη είναι η ένταση που έβαλε ο Σαιν Ζερμαίν εκεί… Ήλιος, έγινε ήλιος, με ακτίνες που πάνε παντού και που ακουμπάνε 1002 τετράγωνα στο σήμα του απείρου, τα οποία συνδέονται τώρα με την συχνότητα και τη δόνησή του. Αυτά τα τετράγωνα ήταν κλεισμένα μέχρι τώρα γιατί ο Κος Άμυνας ήθελε να προστατέψει την είσοδο του αδόμητου τετραγώνου και είχε κλείσει κάθε δρόμο που μπορούσε πιθανά να οδηγήσει σ’ αυτό.

Έτσι κλείστηκαν πολλές πόρτες, πολλά μονοπάτια, πολλοί δρόμοι που οδηγούν στην αλήθεια, σ’ ένα μέρος της δικιάς σας αλήθειας. Και είπατε ότι ο ρόλος μας είναι να βάλουμε φως στην αλήθεια την δικιά σας, ώστε να την θυμηθείτε και να την κάνετε δικιά σας, όχι απλώς να την κοιτάξετε από μακριά, αλλά να είστε αυτή και να την ζείτε χωρίς περιορισμό, μέχρι το άπειρο, και αγκαλιάζοντας όλα τα τετράγωνα του απείρου Δείτε λοιπόν τώρα που γυρίσατε στο τρίτο σας μάτι και κοιτάξτε το σήμα του απείρου: φαίνεται η δουλειά που κάνατε στο πρώτο τετράγωνο που στην παλιά εποχή ήταν γκρίζο, να είναι τώρα γεμάτο μπίλιες απ’ όλα τα χρώματα που κυκλοφορούν. Τις στέλνει αυτό το τετράγωνο σε όλες τις κατευθύνσεις, σαν να ήθελε να πει «κοιτάξτε, ξαναζωντάνεψα!»
Αυτό δεν κάνουν τα παιδιά όταν παίζουν πόλεμο. Όταν παίζουν πόλεμο, τι νομίζετε ότι κάνουν; Παίζουν ή πολεμάνε; Κοιτάξτε το πρόσωπό τους όταν ‘παίζουν’ πόλεμο… Νομίζετε ότι λένε στον άλλον «σε σκότωσα» με χαμόγελο; Σίγουρα όχι… τον σκοτώνουν τον εχθρό… το πιστεύουν βαθιά όπως εσείς εξ’ άλλου όταν παίζετε ρόλους στο γήινο πεδίο, τους πιστεύετε βαθιά. Αλλά τα παιδιά μετά παίρνουν απόσταση και λένε «ξαναζωντάνεψες, πάμε να φάμε, να πιούμε, να κοιτάξουμε το αγαπημένο μας πρόγραμμα στην τηλεόραση αγκαλίτσα…». Λοιπόν, μπορεί σ’ αυτό το τετράγωνο να υπήρχε εχθρός αλλά τελείωσε ο ρόλος του εχθρού, ξαναζωντάνεψε… έγινε συνειδητοποίηση του ρόλου του εχθρού και εκατοντάδες, χιλιάδες μπίλιες κυκλοφορούν, κάνουνε κλικ κλικ και ανοίγουν πόρτες και συνδέουν αυτό το τετράγωνο με όλες τις αντίστοιχες εμπειρίες και χιλιάδες κομμάτια ξαναζωντανεύουν και γίνονται πάλι συμπαίκτες εκεί που νομίζαμε ότι ήταν εχθροί. Και τα αγκαλιάζουμε πάλι, μέσα στη ροή της ύπαρξής μας.

Και από την άλλη πλευρά βλέπουμε τον βιολετί ήλιο που λάμπει και συνδέεται με τη σειρά του με άλλα σημεία.

Θυμάστε την περασμένη βδομάδα, συνδέσαμε τετράγωνα με τη βοήθεια του Ραφαήλ και της πράσινης φλόγας. Σήμερα πολλά συνδέονται με πολύχρωμες μπίλιες και το βιολετί, το χρώμα του Σαιν Ζερμαίν, που είναι και αυτό θεραπευτικό με τον τρόπο του, πολύ πιο καυτερό, πιο δυναμικό θα λέγαμε, αλλά μπορείτε να το αντέξετε τώρα.

Σιγά – σιγά θα γεμίσουν. Θα γεμίσουν τα τετράγωνα με ακτίνες… θα δούμε τι θα γίνει στο τέλος. Προς το παρόν συνδέουμε πτυχές που είχαν γίνει ασύνδετες, και δεν ξέρουμε ακόμα που πάμε… κάπου σίγουρα πάμε!

Τώρα που έχετε μια ολοκληρωμένη ματιά πάνω στη δουλειά που κάνατε σήμερα, θα σας ζητήσουμε να μαζέψετε το σήμα του απείρου στο τρίτο σας μάτι και νιώστε ότι η μπαλίτσα που μαζέψατε κατεβαίνει στην καρδιά σας. Την παίρνετε στα χέρια σας, όλες αυτές οι εμπειρίες στα χέρια σας,… και το δίνετε στον ήλιο μπροστά σας που είναι Χριστική Παρουσία, με μεγάλη εμπιστοσύνη, για να σας το φυλάξει. Ξέρετε επίσης ότι όσο εσείς θα συνεχίσετε να παίξετε το ρόλο σας σ’ αυτή τη ζωή, η Χριστική Παρουσία όχι μόνο θα φυλάξει τις εμπειρίες σας, αλλά θα φροντίσει οι συνδέσεις που έχετε κάνει σήμερα να ολοκληρωθούν, να τελειοποιηθούν, ώστε να πραγματοποιηθεί το Σχέδιο του Πατέρα. Αυτό το Σχέδιο, δεν μπορείτε ακόμα να δείτε που σας πηγαίνει αλλά κάθε βδομάδα θα γίνεται λίγο περισσότερο αντιληπτό.

Συνεχίστε τη δουλειά σας όπως την περασμένη βδομάδα, ξέροντας ότι όταν η μία από σας μιλάει, μιλάει και για μένα. Και νιώθοντας βαθιά στην καρδιά σας που κάνει ήχο αυτό που λέει η απέναντί σας στο δικό σας βίωμα.

Σας ευχαριστούμε πολύ που κάνετε αυτή τη δουλειά, που ζητά τόσο πολύ εμπιστοσύνη, ενώ κυκλοφορείτε στα θολά, χωρίς να ξέρετε που θα σας πάει. Μην νομίζετε, έχουμε μεγάλη εκτίμηση γι’ αυτό που κάνετε. Νιώθουμε ότι αφήνετε στα χέρια μας όλη τη ζωή σας, μας αφήνετε όλο το είναι σας, και εμείς το παίρνουμε με απέραντο σεβασμό και το εμπιστευόμαστε με τη σειρά μας στον Πατέρα, για να ολοκληρωθεί η δουλειά που αρχίσατε, και να προχωρήσει σε άλλο επίπεδο, μια και κάνατε εσείς το πρώτο βήμα.
Σας αγαπάμε πολύ, μην έχετε ποτέ αμφιβολία για αυτό.
Και έτσι είναι.



Χ.: Έβλεπα σχήματα, ωραία. Υπήρχαν σαν τρύπες αλλά κόκκινες και άλλες με άλλα χρώματα… Ήθελα να κάνω και άλλα… χανόμουν μερικές φορές και άλλες ήμουν παρούσα. Έβλεπα ζώα, με έντονα χρώματα, έναν ελέφαντα… ήταν σαν όνειρο με ποικιλία, διάφορα πράγματα.

Β.: Ο γίγαντας ήταν 4 μέτρα και δεν φοβόμουν, έκανα παιχνίδι στα πόδια του… κατάλαβα ότι το φόβο μας το δημιουργούν άλλοι, δεν υπάρχει στην ουσία. Έβλεπα μετά πολλές πιτσιλιές τουρκουάζ και άσπρο… στο τετράγωνο είδα κάποιον που φορούσε χιτώνα, αρχαίο που φαινόταν… στο άπειρο δεν είχα πια σώμα, έβλεπα χρώματα, ήλιους, έπαιζα με αυτά… σαν να άκουσα μουσική επίσης εκεί, που μου άρεσε πάρα πολύ…

Α.: Ο γίγαντας ήταν γεροδεμένος, έτσι όπως το είπες και πριν ακόμα το πεις, έπαιζα μαζί του, του έλεγα ‘δεν θα μ’ εμποδίσεις, εγώ θα περάσω’. Στο 1ο τετράγωνο υπήρχε μια ψηλή οντότητα και οι μπίλιες, η μία φώτιζε την άλλη… Σε μια στιγμή μέσα στο οχτάρι είδα πολλά κεφάλια, κάποια στιγμή βγήκε ένας με περικεφαλαία, επέμενε αυτός, ήθελε να βγει… Άλλη στιγμή υπήρχε μια τρύπα, μπήκα και έκανα τσουλήθρα, βρέθηκα σε μια σπηλιά όπου ήταν κατακόμβες. Έβλεπα εσοχές με κόκαλα… υπήρχαν και ζωντανοί, ήξερα ότι υπάρχει έξοδος σε δάσος, βγήκα από κει. Δεν μου ήταν ξένο. Είχα κάτι να κάνω, μια αποστολή… Στο άλλο σημείο ήμουν μέρος ενός νεφελώματος. Στο κέντρο του ήμουν και έφευγαν ακτίνες, όχι πολύ φωτεινές, υπήρχαν πιο φωτεινές έξω, αλλά εγώ ήμουν εκεί, χωρίς σώμα, μια σκεπτόμενη οντότητα.

Ευ.: Αναφέρεται σε παραμύθι «ο μυστικός κήπος», γιατί ο γίγαντάς της, της έλεγε ότι εκεί θα την οδηγήσει. Στο παραμύθι είχε κλείσει τον κήπο του και δεν άφηνε τα παιδιά να μπουν μέσα… όμως όταν τελικά τα παιδιά μπήκαν μέσα, ο κήπος άνθισε και σταμάτησε να είναι χειμώνας… Μπήκα από την πύλη και με καθοδήγησε, ήταν πολύ καλοσυνάτος, μου τα έδειξε όλα, αλλά του είπα ότι θέλω να συνεχίσω… Στο 1ο τετράγωνο βρέθηκα σε κάτι γνώριμο. Ήμουν Ινδιάνα σαμάνα, κάπου σε ένα δάσος. Ερχόντουσαν πολλοί ινδιάνοι και τους θεράπευα, είχα πολύ επαφή με τη φύση. Το τοτέμ μου ήταν το γεράκι, το άκουγα, και μπορούσα να μπω μέσα στο γεράκι και να δω μέσα από τα μάτια του γερακιού. Αυτό με βοηθούσε να πάω στους προγόνους και να πάρω πληροφορίες από αυτούς… Όταν μίλησες για τις μπίλιες είδα το ηλιακό σύστημα. Στο δεύτερο τετράγωνο ήμουν σε νεφέλωμα που λεγόταν Ω-Χ.

Α.: Και οι δικές μου ακτίνες λεγόντουσαν Ω!

Ευ.: Και δεν είχαμε υπόσταση, ήμασταν συνείδηση. Με το Σαιν Ζερμαίν το χρώμα ήταν πολύ γλυκό βιολετί και συχνά προς το ροζ… Έτσι ήταν το νεφέλωμα. Δεν ήταν μια τρύπα, θα σας πω για την τρύπα, είναι ώθηση – έλξη – απώθηση και έτσι δημιουργούνται τα πάντα… Εκεί δημιουργούσαμε με τη σκέψη και ήταν παιχνίδι, ακόμα και το λόγο δημιουργήσαμε.. Αυτό που ξέχασα να πω είναι ότι βρέθηκα πάλι με τη φυλή στον ήλιο, και πραγματικά υπάρχουν όντα σε άλλες διαστάσεις και φέρανε το λόγο… είναι η κατελθούσα ηλιακή δύναμη.

Γ.: Ο γίγαντας είναι όντως παραμυθένιος, κάποια στιγμή με πήρε και στο χέρι του. Όταν μίκρυνε εγώ μεγάλωνα…και βρεθήκαμε ίσιοι. Η οικογένεια είναι άπειρη πραγματικά, με σώματα άϋλα. Στα τετράγωνα είχα αρχίσει να κουράζομαι, αλλά βρέθηκα σε ένα δωμάτιο εντελώς ακατάστατο… κι εγώ δεν την μπορώ την ακαταστασία… πήγαινα αλλού και ξαναγύριζα…. Στο δεύτερο τετράγωνο έβλεπα μόνο ακτίνες, χρώματα… Είχα κουραστεί, ήθελα να τελειώσουμε!