Πάρετε μερικές βαθιές αναπνοές και καλωσορίστε τον Ηλία, που πάντα όταν πρόκειται να μάθουμε ποιοι είμαστε, από πού ερχόμαστε και που πηγαίνουμε, αυτός στέκεται δίπλα μας.

Και όντως υπήρξαμε όλοι, στην ομάδα αυτή, Εβραίοι (απαντά και προχωρά μια συζήτηση που είχαμε κάνει πριν αρχίσουμε την επικοινωνία). Αλλά δεν ήταν και τόσο εύκολη η ζωή μας, δεν ήταν και τόσο εύκολες οι επιλογές μας στις τελευταίες ζωές που είχαμε εκεί και αυτό προκάλεσε αμνησία. Δηλαδή, πολύ συχνά, δεν είναι ζωές που έχουμε όρεξη να θυμηθούμε. Πολύ χαιρόμαστε όταν θυμόμαστε ζωές λαμπερές, ζωές κοντά στον Μεγαλέξανδρο για παράδειγμα, αλλά ζωές πιο δύσκολες, πιο ταπεινές, ζωές που έχουμε αφήσει λέγοντας ‘Δεν έχω καταλάβει τίποτα’, αυτές νιώθουμε ότι είναι προτιμότερο να τις αφήσουμε μακριά από την συνειδητοποίησή μας.

Αυτό έχει συμβεί για πολλούς από σας στην τελευταία ενσάρκωση σ’ αυτά τα μέρη, που ήταν ανέκαθεν δύσκολα μέρη, με πολύ ένταση, πολλές προσδοκίες και συγχρόνως πολλές απογοητεύσεις. Χώρες όπου κάνατε πράγματα που ίσως δεν θα τα κάνατε αλλού, αλλά οι ενέργειες του τόπου, μπορείτε να το πείτε και έτσι για να νιώθετε πιο ελαφριά μετά, σας παρέσυραν και σας κάνανε να κάνετε πράγματα που ίσως δεν το είχατε προβλέψει.

Βλέπετε, πριν από μερικούς μήνες, όταν πηγαίνατε να κάνετε ταξίδι στο οχτάρι το μεγάλο με όλα τα μικρά πίξελς που είχε μέσα, σας λέγαμε να κοιτάξετε τα πίξελς τα μαύρα, αυτά που δεν ανοίγετε ποτέ, και σίγουρα μερικά από αυτά είχαν πηγή, ρίζα, στη Μέση Ανατολή. Είχαν ρίζα σε πόλεμο, με την τάση να ελέγξετε τα πράγματα, να καθορίσετε όχι μόνο τη δική σας ζωή αλλά και τη ζωή των άλλων. Επιβλητικοί ήσασταν πολλοί, τότε. Συχνά, αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μην τολμήσετε σ’ αυτήν τη ζωή να πείτε τη δικιά σας γνώμη, να είστε πολύ σίγουροι για τον εαυτό σας, να πείτε ένα ‘Έτσι είναι γιατί έτσι το σκέφτομαι’, γιατί αυτό το επιβλητικό το έχετε μάθει, το έχετε ζήσει στο πετσί σας και το έχετε πληρώσει. Αυτό έχει τελειώσει. Το ότι πολλοί από σας δεν θέλετε καν να ακούσετε τη λέξη ‘Ισραήλ’ ή τη λέξη ‘Εβραίοι’, δεν είναι καθόλου τυχαίο.

Αυτό που μπορείτε να κάνετε είναι να βάλετε την πρόθεση, όχι να δέχεστε τους Εβραίους, όχι να τους αγαπάτε, δεν έχει και τόσο πολύ νόημα αυτό, αλλά να βρείτε τον Εβραίο μέσα σας, και δεν το λέμε συμβολικά. Το λέμε εντελώς στο πρώτο επίπεδο. Να βρείτε τον Εβραίο μέσα σας, εννοώντας να βρείτε το κομμάτι του εαυτού σας που υπήρξε Εβραίος, το κομμάτι του εαυτού σας που ντράπηκε στους πολέμους και κρύφτηκε, το κομμάτι του εαυτού σας που αντίθετα ήταν επιβλητικό, ήθελε να περάσει το δικό του ‘Θέλω’ και όχι του διπλανού. Είναι ένα βαρύ κομμάτι, αλλά μια και το φέρατε εσείς, εμείς θα το αρπάξουμε και θα σας οδηγήσουμε.

Θα σας οδηγήσουμε εκεί που ήσασταν για να το δείτε και να το αναγνωρίσετε. Για να κολλήσετε, ακόμα μια φορά, τα κομμάτια τα δικά σας, να συνεχίσετε το παζλ της ύπαρξής σας, χωρίς φόβο, απαλά, υπομονετικά και με χαρά. Μην ξεχάσετε αυτό το στοιχείο της χαράς, γιατί όντως μπορείτε να βρείτε κομμάτια της ζωής σας που δεν θα σας γεμίσουν χαρά, παρόλα αυτά μην ξεχάσετε ποτέ ότι όλα εξαρτώνται από το πώς τα κοιτάμε, από το που βάζουμε την κάμερα για να κοιτάξετε το αντικείμενο και να πάρετε την φωτογραφία, από την οπτική γωνία.

Δείτε τον κύκλο σας λοιπόν, δείτε ότι είστε σαν ένα ανάποδο χωνί, με ακτίνες χρυσές που ξεκινούν από σας και ενώνονται πάνω από το κέντρο του κύκλου σας, και εγώ είμαι μέσα στο χωνί, μέσα στις ακτίνες, στο κέντρο των ακτινών και μέσα στις ακτίνες. Είμαι μαζί σας, κυκλοφορώ σε κάθε ακτίνα του καθενός και παίζω με τις ακτίνες, παίζουμε εδώ, στο δικό μας επίπεδο, με όλες τις ακτίνες σας, για να τις ενώσουμε, να κάνουμε μ’ αυτές μια χρυσή πλεξίδα, που σαν ένα ουράνιο τόξο ενώνει την Αθήνα με το Ισραήλ. Πάμε λίγο πιο κάτω. Θα πάμε στο Σινάι κι εκεί θ’ ανεβείτε, θ’ ανεβείτε στο βουνό. Δείτε την πλεξίδα που ενώνει το χώρο όπου είστε με το Σινάι, και δείτε ότι πηγαίνετε μέσω της ακτίνας αυτής, του ουράνιου τόξου, μέχρι εκεί, ότι ο καθένας από σας στέκεται στην κορυφή του βουνού. Είναι ιερό βουνό, όπου είναι εύκολο για μας πια να ερχόμαστε και να ριζώσουμε τις ενέργειες μας. Για αρκετό καιρό ήταν κλειστή η πόρτα αλλά τώρα έχει ανοίξει και πάλι, και μπορούμε να δουλέψουμε με σας εκεί, εύκολα.

Δείτε την κοιλάδα που ανοίγει από το βουνό, από το ψηλό βουνό, προς το βορρά, και που καλύπτει όλο το Ισραήλ μέχρι τη λίμνη της Τιβεριάδας, μέχρι την Ιερουσαλήμ. Όλο αυτό το τόπο όπου έχουν γίνει τόσο πολλά πράγματα πολύ παλιά στην εποχή του Χριστού, αλλά και ακόμα πιο παλιά καθώς και πολύ πιο πρόσφατα. Δεν σας ζητάμε να συνδεθείτε με μια ζωή στην εποχή του Χριστού. Σας ζητάμε να συνεχίσετε την προβολή της χρυσής ακτίνας μέχρι την πεδιάδα, σαν μια τσουλήθρα. Έτσι έχετε μια πλεξίδα που πηγαίνει μέχρι την κορυφή του βουνού και μια πλεξίδα που ανοίγει αντίθετα και στην οποία ο καθένας έχει στο τέλος την ατομική του τσουλήθρα. Σας ζητάμε ν’ αφήσετε τον εαυτό σας, εντελώς ελεύθερα, να κινείται και να κυλιέται πάνω στην τσουλήθρα, χωρίς να ξέρει στην αρχή σε ποια εποχή θα βρεθεί, ούτε ποια ταυτότητα θα έχει πάρει. Εσείς στην κορυφή δεν ξέρετε τίποτα ακόμα. Απλώς, βάζετε την πρόθεση μπροστά στην τσουλήθρα, να βρείτε αυτό το κομμάτι που σας κάνει να νιώθετε μια απόρριψη όταν ακούτε για το Ισραήλ ή για τους Εβραίους, την πρόθεση να βρείτε τη ρίζα γι’ αυτό το συναίσθημα που γεννιέται όταν ακούτε αυτές τις λέξεις.

Πρόθεση να βρείτε τη ρίζα, να βρείτε τη ζωή όπου ξεκίνησε αυτό, καθώς και πρόθεση να το δέχεστε, ό,τι και να είναι. Πρόθεση να ανοίξετε την καρδιά σας σε οποιαδήποτε εικόνα χωρίς να την κρίνετε, χωρίς να αλλάξετε τα χρώματα, εννοώντας ότι δεν θα βάλετε ούτε το γκρίζο χρώμα της στενοχώριας, ούτε το κόκκινο χρώμα του θυμού, ούτε το χρώμα της απόρριψης. Απλώς, θα παίξετε τον θεατή.

Πάω να κοιτάξω κάτι που υπήρξε δικό μου, που το κάλυψα γιατί δεν με βόλευε, και τώρα πια είμαι σε θέση να το κοιτάξω απλώς έτσι όπως είναι, έτσι όπως έκανε εγγραφή στις ακασικές μνήμες. Μπορώ να το δω έτσι όπως είναι καταγραμμένο και να το φέρω πίσω στην μνήμη μου, στη συνείδησή μου. Από τη στιγμή που έχω βάλει αυτήν την πολύ καθαρή πρόθεση, να μάθω για τον εαυτό μου, κάθομαι στο πάνω μέρος της τσουλήθρας, δεν κλείνω την μύτη μου, δεν κλείνω τα μάτια μου, και παρόλα αυτά βουτάω. Βουτάω και αφήνω όλες τις αισθήσεις ορθάνοιχτες για να νιώθω τι γίνεται κατεβαίνοντας την τσουλήθρα. Όταν φτάνω κάτω, τι βλέπω, πως είναι ντυμένοι οι άνθρωποι; τι γίνεται; έχει θόρυβο γύρω μου; Είμαι στην εξοχή, στη φύση, στην πόλη; Τι ακούω; Ποιος είμαι; Κοιτάω τα πόδια μου. Ποιανού είναι αυτά τα πόδια; Γυναικεία ή ανδρικά; Πως είμαι ντυμένη/ος; Τι πάει να γίνει γύρω μου; Τι λέω εγώ στους ανθρώπους που είναι γύρω μου και τι μου λένε και αυτοί; Γιατί μου μιλάνε έτσι όπως μου μιλάνε, σε τι αναφέρονται;…

Αφήστε τις εικόνες να έρχονται, αφήστε τις αισθήσεις να έρχονται χωρίς φόβο, χωρίς κρίση, και αν είναι μόνο αισθήσεις, νιώστε το και δείτε που πάει η αίσθηση: πάει στην καρδιά, στην κοιλιά, στην πλάτη, που πάει; Είναι πόνος, σφίξιμο, διεύρυνση, πως είναι αυτή η αίσθηση; Δείτε απλώς πως είναι τα πράγματα, τι σας έρχεται, ποιες είναι οι πρώτες σκέψεις που σας έρχονται και πως προχωράει η σκηνή; Μπορεί να είναι μια σκηνή όπου πεθαίνετε. Δείτε ποια είναι η κατάστασή σας τη στιγμή του θανάτου, τη στιγμή της αποχώρησης, δείτε ποιο είναι το συναίσθημα εκείνη τη στιγμή… καταγράψτε το.

Πηγαίνετε τώρα πίσω εκεί που ήταν το τέλος της τσουλήθρας, εκεί που φτάσατε. Θα δείτε ότι λίγο πίσω από την τσουλήθρα υπάρχει ένα ασανσέρ, χρυσό και αυτό, μπείτε στο ασανσέρ, πάρετε μια μεγάλη αναπνοή και δείτε ότι σας πηγαίνει κατ’ ευθείαν στην κορυφή του βουνού. Τώρα ανοίγει η πόρτα του ασανσέρ και μπορείτε να βγείτε, να ξεκουραστείτε και να καθίσετε στην κορυφή του βουνού.

Σας ζητάμε να καθίσετε εκεί, σκεπτόμενοι αυτό που είδατε, που νιώθατε και ακούσατε και ν’ απλώσετε τα χέρια σας. Απλώστε τα χέρια μπροστά σας και ζητήστε να έρχεται αυτή η στιγμή της προηγούμενης ζωής σαν μια μπουρμπουλήθρα μέσα στα χέρια σας, σαν μια εικόνα μέσα σε μια μπουρμπουλήθρα. Πάρτε την στα χέρια σας. Είναι μια στιγμή στις ακασικές μνήμες που αναφέρεται σε μια προηγούμενη σας ζωή. Σας ζητάμε να φέρετε τα χέρια μπροστά στην καρδιά σας, να πάρετε μια βαθιά ανάσα και τη στιγμή που θα είναι να φυσήξετε, να νιώθετε ότι φεύγει από την καρδιά μια ακτίνα ροζ. Στην εκπνοή αυτή η ροζ ακτίνα φεύγει από την καρδιά και καλύπτει όλη τη μπουρμπουλήθρα, την καλύπτει απ’ έξω, εισχωρεί μέσα και καλύπτει όλη την σκηνή. Μπορεί να μην αλλάζει το γεγονός αλλά αλλάζει τα πάντα μέσα, γιατί αλλάζει την συνειδητότητα, αλλάζει το βλέμμα σας, και μέσα, και έξω από τη μπουρμπουλήθρα. Αλλάζει το πώς βλέπετε το γεγονός και αλλάζει το πώς βλέπετε τον εαυτό σας μέσα σ’ αυτό το γεγονός. Ξανακοιτάξτε το με το βλέμμα το εξωτερικό, με το βλέμμα που έχετε τώρα στην κορυφή του βουνού, εσείς είστε απ’ έξω και κοιτάτε τι γίνεται μέσα στη μπουρμπουλήθρα. Δείτε πως καταλαβαίνετε τι γίνεται από την καινούρια σας θέση, με το καινούριο χρώμα που βάλατε… πάρτε λίγο χρόνο γι’ αυτό, για να το διαπιστώσετε (παύση)…

Αν το κάνετε αυτό και πάρετε λίγο χρόνο για να δείτε από την άλλη σας θέση τι έγινε μετά από το γεγονός που είδατε, θα δείτε ότι έχετε μάθει πολλά, όχι με το μυαλό, μπορεί να μην έχετε καν μάθει με την καρδιά όπως λέμε συχνά, αλλά μπορεί αυτό το γεγονός να σας έχει δώσει μια μεγάλη ώθηση για να συνεχίσετε το δρόμο σας. Μπορεί αυτό το γεγονός να σας έχει ανοίξει μια πόρτα για να συνεχίσετε κάτι άλλο διαφορετικά στην επόμενή σας ζωή. Μπορεί να έχει ενισχύσει πολύ ένα κομμάτι δικό σας που δεν ήταν και τόσο δυνατό έως τότε. Δείτε τι καλό σας έκανε (παύση)…

Αυτό που θα θέλαμε να σας ζητήσουμε σήμερα είναι να κοιτάξετε όλες τις ψυχές που βρίσκονται σ’ αυτήν τη μπουρμπουλήθρα μαζί σας. Μπορεί να σας κάνανε κακό εκείνη τη στιγμή, ή μπορεί να τους κάνατε εσείς κακό τότε… θα θέλαμε να τις κοιτάξετε, και να τις κοιτάξετε σαν κομμάτια του εαυτού σας, σαν κομμάτια του παιχνιδιού της ζωής σας. Βρέθηκαν εκεί για να κάνουν αυτά που είχαν να κάνουν ώστε να μπορείτε στην επόμενή σας ζωή να κάνετε κάτι διαφορετικό, να ξεκινήσετε με άλλη βάση, να έχετε πάρει την ώθηση που πήρατε. Βρέθηκαν εκεί για να πάρουν το δικό τους μάθημα, τη δική τους ώθηση, αλλά και για σας. Έχετε βάλει πολύ ροζ χρώμα έξω και μέσα από τη μπουρμπουλήθρα. Θα θέλαμε να βάλετε και μια μπλε ακτίνα, η οποία συνδέεται με τη χαρά και θα θέλαμε να σας ζητήσουμε να αλλάξετε την απόχρωση που υπάρχει αυτήν τη στιγμή και να στείλετε μπλε. Έτσι, η μπουρμπουλήθρα γεμίζει μπλε και ροζ, γεμίζει αγάπη και χαρά, γιατί όντως εκείνη τη στιγμή ολοκληρώθηκε αυτό που έπρεπε να ολοκληρωθεί. Έκανε βάσεις για κάτι καινούριο, έκανε βάσεις για την επόμενη ζωή, για το επόμενο στάδιο εξέλιξής σας.

Μαζί με το ροζ και το μπλε, σας ζητάμε να στείλετε ευγνωμοσύνη στον εαυτό σας και στους άλλους γι’ αυτό που δέχτηκαν να παίξουν εκείνη τη στιγμή, για το κουράγιο που ήθελε, που έπρεπε να έχει ο καθένας για να ζήσει εκείνη τη σκηνή μαζί σας. Στείλτε ένα μεγάλο ευχαριστώ σε κάθε ψυχή παρούσα και στη δική σας, αλλά και στο χώμα, στο έδαφος, στις πέτρες, στα κτήρια, στο νερό που κυλάει, στα φυτά που υπάρχουν εκεί, στα δέντρα, σε όλα τα στοιχεία, στον αέρα, στο καθετί ζωντανό. Και οι πέτρες είναι ζωντανές, κρατάνε μνήμες για πολλά χρόνια. Θυμούνται οι πέτρες, μην ξεχάσετε να ευχαριστήσετε θερμά τις πέτρες, την πέτρα. Νιώστε ότι αυτές οι ευχαριστίες μπαίνουν βαθιά στο έδαφος, μπαίνουν βαθιά στην περιοχή, σε όλη αυτήν την περιοχή, όχι μόνο στο Ισραήλ αλλά και στην Ιορδανία, και σ’ αυτό το κομμάτι της Αίγυπτου που βρίσκεται κοντά, σε όλη την Μέση Ανατολή…

Σπάνια αυτή η γη μπορεί να νιώθει το χάδι ενός ‘ευχαριστώ!’. Είναι σαν σταγόνες νερό που στέλνετε αυτήν την στιγμή σε μια έρημο. Σταγόνες νερό που ενώνονται, γίνονται ρυάκι και ποτίζουν τη Γη. Της επιτρέπουν να πάρει μια καινούρια ανάσα, να αναπνέει. Ακριβώς το ίδιο πράγμα γίνεται παράλληλα και στην αύρα σας. Ένα κομμάτι που υπήρχε λίγο κρυμμένο άνοιξε, καθάρισε, πήρε άλλο χρώμα. Έγινε κάθαρση και έγινε επανένωση, επανασύνδεση ανάμεσα σ’ αυτό το κομμάτι και το υπόλοιπο της ενέργειας σας.

Όπως έγινε επανασύνδεση ανάμεσα σε σας και εκείνη τη γη που κάποτε λατρεύατε τόσο πολύ, και είχατε φτάσει πρόσφατα να μην θέλετε καν να την σκεφτείτε.

Η κάθαρση φέρνει χαλάρωση. Χαλαρώστε παιδιά και να χαίρεστε γι’ αυτήν την επανασύνδεση. Όποτε θέλετε αυτήν την εβδομάδα και τις επόμενες, και τώρα με το Πάσχα που σας έρχεται, στείλτε νερό εκεί, στείλτε σταγόνες. Δείτε σταγόνες από τη δική σας καρδιά να πάνε να ποτίσουν τη γη του Ισραήλ. Όχι του Ισραήλ σαν χώρα αλλά του Ισραήλ σαν περιοχή. Αν θέλετε, αν σας είναι πιο εύκολο, μην βάλετε ονομασία, δείτε απλώς όλη αυτήν την περιοχή της Μέσης Ανατολής και στείλτε νερό.

Στείλτε μπλε, στείλτε ροζ, στείλτε χίλια δυο ευχαριστώ και δείτε τα να μπαίνουν βαθιά, μέχρι τον πυρήνα της περιοχής, μέχρι τον πυρήνα της Γης εκεί, και να το χαίρεστε.

Και έτσι είναι.