Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας κάτι που μου δείχτηκε πρόσφατα, πρώτα επειδή αυτή η εμπειρία έρχεται να βάλει περισσότερη κατανόηση πάνω στις έννοιες του φωτός και της σκιάς, ύστερα επειδή η προοπτική που μου έδειξαν για το μέλλον της ανθρωπότητας είναι απλά καταπληκτική… μπορεί αυτό το μέλλον να φανεί πολύ μακρινό αλλά ακόμα και έτσι αυτή η προοπτική μας επιτρέπει να μπούμε περισσότερο από ποτέ στην εμπιστοσύνη καθώς και στην καθημερινή μας δέσμευση.
Δεν πρόκειται για μια ανώτερη επικοινωνία όπως έχετε συνηθίσει να βρείτε σ’ αυτήν την ιστοσελίδα. Αυτή η εμπειρία προέκυψε στο τέλος μιας βαθιάς αναδρομής σε προηγούμενες ζωές, μια αναδρομή καθοδηγούμενη από την φίλη μου Νέλλη Κασπαριάν, η οποία εξειδικεύεται σ’ αυτόν τον τομέα. Είχα ετοιμαστεί βδομάδες γι’ αυτήν την αναδρομή και κατά τη διάρκεια της τελευταίας βδομάδας η βασική μου πρόθεση είχε γίνει ξεκάθαρη: «να πάω να δω τη ή τις πιο σκοτεινές μου ζωές ώστε πρώτα να τις φέρω στην επιφάνεια, να τις αναγνωρίσω και να δεχτώ τις ενέργειες τους και μετά, με τη βοήθεια των Φίλων και Δασκάλων μου, να μετουσιωθούν για να βάλω αυτήν την ανανεωμένη ενέργεια στην υπηρεσία της Ιεραρχίας του Φωτός.»
Δεν θα μιλήσω εδώ για την ίδια την αναδρομή η οποία αποτελεί προσωπική εργασία, αλλά αμέσως μετά μου δείχτηκε αυτό που σας περιγράφω παρακάτω στον ενεστώτα και όσο πιο κοντά απ’ αυτό που ένοιωθα εκείνη την στιγμή. Οι ερωτήσεις είναι της Νέλλης.
Σχηματίζεται ομάδα. Πόσοι είναι; 12. Γίνονται 144…
Αυτές οι οντότητες σχηματίζουν μια στήλη που ονομάζω «Στήλη του Ιούδα» , η οποία κοιτάει μια άλλη στήλη -«Στήλη του Χρηστού»-, αποτελούμενη από τον ίδιο αριθμό οντοτήτων…
Είναι μια παράλληλη ομάδα με την ομάδα του Χριστού, μια ομάδα που θα μένει στην σκιά ενώ η ομάδα του Χριστού θα εκδηλωθεί και θα περάσει στην αιωνιότητα με λάμψη. Προκειμένου να γίνει δημιουργία, χρειάζεται να υπάρχουν δυο στήλες και να είναι παράλληλες: μια φωτεινή και μια που δέχεται το σκοτάδι. Μπορεί να γίνει δημιουργία μόνο όταν η ενέργεια έχει τη δυνατότητα να εξελιχθεί πηγαίνοντας από μια στήλη στην άλλη.
Η δεξιά στήλη βρίσκεται στο αιώνιο φως. Η αριστερή δέχεται να πάρει θέση στην σκιά, όσο είναι δυνατόν να γίνει, ώστε η ενέργεια της να μπορεί μια μέρα να μετουσιωθεί και να προσφερθεί στο σύμπαν. Τότε θα φέρει μια απίστευτη ενέργεια!
Τι γίνεται σ’ αυτές τις δυο στήλες;
Τα μάτια του Ιούδα δεν αφήνουν στιγμή τα μάτια του Χριστού και αντίστροφα. Τα βλέμματά τους είναι βαθιά ενωμένα, όσο ήταν τότε όταν, σε μια άλλη διάσταση, η απόφαση πάρθηκε να δημιουργηθεί αυτή η Σχολή, η Σχολή που είναι η Γη. Αυτοί αποφάσισαν. Αποφάσισαν να δημιουργήσουν σχολή ψυχών. Σαν παιχνίδι, δυο μεγάλοι Δημιουργοί ενώθηκαν για να δημιουργούν… (σ’ αυτό το στάδιο μου δείχνουν ότι είναι ακριβώς όπως στην θεραπεία που κάνουμε, Μέλι Αν Τα, όπου έρχονται δυο οντότητες με αντίθετες πολικότητες για να ενεργοποιήσουν τις διαφορετικές φάσεις της θεραπείας).
Αυτό κάνανε κι αυτοί. Μοίρασαν τις ενέργειες σε δυο πολικότητες για να μπορεί να δημιουργηθεί ένα ολόκληρο σύμπαν, όχι όλη η Δημιουργία αλλά ένα σύμπαν ανάμεσα στα άλλα, το σύμπαν όπου βρίσκεται η Γη.
Αυτό που μου δείχνουν είναι ότι γύρω απ’ αυτούς τους δυο πόλους που κοιτάζονται συνέχεια μπαίνουν σε κυκλική κίνηση οι ενέργειες: μπαίνουν στον ένα πόλο, πάνε στον άλλον, περνάνε από μια στήλη στην άλλη συνέχεια για να εκπαιδευτούν. Δημιουργούν τον κόσμο και όλες τις εμπειρίες που χρειάζονται για να εξελιχθούν…
Δηλαδή οι ενέργειες που μοιράστηκαν στην αρχή δεν στάθηκαν, είναι εν κίνηση… μόνο οι στήλες χρειάζεται να σταθούν σταθερές, η μία φαίνεται, η άλλη όχι: είναι όπως μια μαύρη τρύπα όπου το φως δεν μπορεί να εκδηλωθεί προς τα έξω, δεν εκδηλώνεται.. Το μόνο σημείο όπου εκδηλώνεται το φως και στις δυο στήλες είναι στα μάτια. Στο βλέμμα τους επικρατεί το ίδιο φως. Το βλέμμα τους είναι σκέτο φως και παραμένει ενωμένο… Είναι η αγάπη που περνάει σ’ αυτό το βλέμμα που επιτρέπει όλα τα υπόλοιπα, όλα… Η πηγή είναι απίστευτη αλλά χρειάζονται δυο πόλοι…
Που βρισκόμαστε, που πάμε;
Αυτό που γίνεται αυτήν την στιγμή της εξέλιξης είναι ότι καλούνται όλες οι ενέργειες που συμμετέχουν σ’ αυτόν τον κύκλο που πηγαίνει από τον έναν πόλο στον άλλον, καλούνται όλες να ανεβούν μέχρι το επίπεδο της καρδιάς των στηλών. Αυτό γίνεται τώρα αλλά η εξέλιξη δεν θα τελειώσει εδώ…
Όταν θα είμαστε όλοι στο επίπεδο της καρδιάς, θα ζούμε σε μεγάλη ισορροπία και σε μια απερίγραπτη ομορφιά, αλλά δεν θα έχει τελειώσει. Όταν θα έχουμε φτάσει σ’ αυτήν την ισορροπία και θα έχουμε αναγνωρίσει όλη την απίστευτη μας ομορφιά, τότε θα βάλουμε μπρος για το επόμενο στάδιο και όλη αυτή η ενέργεια θα ανεβεί από τις δυο καρδιές στο βλέμμα… και τότε θα έχουμε όλοι γυρίσει στην Πηγή και θα είναι απίστευτο… εκεί θα υπάρχει μόνο μια σφαίρα… Θα έχουμε φτάσει σ’ αυτήν την απίστευτη ομορφιά γιατί θα έχουμε δεχτεί τα πάντα, τα πάντα θα είναι σ’ αυτήν την σφαίρα…
Βλέπω αυτήν την σφαίρα να γίνεται κουκκίδα φωτός… και αυτή η κουκκίδα φωτός μπαίνει συγχρόνως στην καρδιά του καθενός αυτήν την στιγμή, σ’ αυτήν την περίοδο, και καλούμαστε όλοι να συνδεθούμε μαζί της για να κάνουμε την επιστροφή…
Καταλαβαίνω ότι σε ένα άλλο επίπεδο, αντί να μιλήσουμε για τις ενέργειες του Ιούδα και του Χριστού μπορούμε να μιλήσουμε για εκείνες των Αρχάγγελων Μέτατρον και Σάνταλφον. Είναι δυο διαφορετικά επίπεδα με παρόμοιες διαδικασίες. Ο πόλος του Σάνταλφον ελκύει τις ψυχές που έχουν περάσει από τον πόλο του Μέτατρον για να κάνουν τη διαδικασία που χρειάζονται ώστε να ενισχυθούν και να μπορούν να συνεχίσουν την σπείρα τους προς το φως. Υπάρχει αυτή η σπείρα στην οποία χρειάζεται να μπει ο καθένας για να ανεβεί μέχρι την καρδιά… Αν δεν υπήρχε αυτή η έλξη και στον έναν πόλο και στον άλλον, η σπείρα δεν θα μπορούσε να δημιουργηθεί και η εξέλιξη δεν θα μπορούσε να προχωρήσει.
Κάθε πόλος υπηρετεί το Φως: ο ένας με το Φως προς τα μέσα, ο άλλος με το Φως προς τα έξω…
Η σύνδεση ανάμεσά τους με το βλέμμα είναι ενεργή και θα παραμένει ενεργή.
Πήγαινε στην στιγμή της απόφασης να δημιουργηθούν δυο πόλοι… Ποιος την πήρε την απόφαση; Ήταν συλλογική απόφαση, απόφαση της Πηγής;
Ήταν πριν από την Λεμουρία, πριν γίνει η Γη… Αυτό που νοιώθω είναι ένας αέρας ζεστός που πηγάζει από την Πηγή… Νοιώθω τον αέρα που σπρώχνεται πολύ απαλά προς την υλοποίηση... Δεν ξέρω ποιος/ποια είμαι, ή τι είμαι, είμαι μέσα σ’ αυτόν τον αέρα, είμαι μια συνείδηση χωρίς υπόσταση… Νοιώθω ότι κάποια στιγμή θα χρειαστεί να μπουν δυο πόλοι για να συνεχίσουμε το δρόμο προς την υλοποίηση, ότι κάποια στιγμή στην υλοποίηση θα μάθουν οι δυο πόλοι να ενωθούν για να γυρίσουν στην Πηγή. Τότε ο αέρας θα φυσάει από την άλλη πλευρά και αυτό που θα γυρίσει στην Πηγή θα είναι σαν μια άλλη Πηγή, με μια απίστευτη συνείδηση! Όταν θα γυρίσει αυτή η συνείδηση και θα συναντηθεί με την αρχική Πηγή, θα γίνει… είναι απερίγραπτο… δεν ξέρω, δεν μπορώ να δω τι θα γίνει, νοιώθω ότι είναι κάτι τόσο μεγάλο που μας ξεπερνά όλους κατά πολύ!!!
Πως νοιώθεις ότι είσαι ένα κομμάτι αυτής της Δημιουργίας;
Νοιώθω αποδοχή. Νοιώθω ότι είμαι καλά ως συνείδηση στον αέρα, ότι όλα είναι καλά.
