Καλώς ήρθατε όλοι σας εδώ. Πάρτε λίγο χρόνο, ναι, από την αρχή πάρτε λίγο χρόνο σε σιωπή για να θυμηθείτε, ο καθένας από σας, ποιος ή ποια είστε. Έρχεστε εδώ, χαίρεστε, και αφήνετε τις ενέργειες σας να σκορπίζονται. Μαζευτείτε λίγο στην καρδιά και θυμηθείτε ποιος, ποια είστε. Θυμηθείτε το χρώμα σας, το χρώμα πάνω στο οποίο ήρθατε. Μπορεί να είναι ένα χρώμα, μπορεί και δυο. Συγκεντρωθείτε πάνω σ’ αυτά, όχι πάνω σε 10 χρώματα αλλά πάνω στο βασικό σας χρώμα ή το πολύ δυο. Αφήστε αυτό το χρώμα να εκδηλωθεί γύρω σας. Πάρτε μερικές αναπνοές μέσα σ’ αυτό που είστε… Ο καθένας από σας φέρνει ένα χρώμα έστω και λίγο διαφορετικό από το διπλανό. Τα χρώματά σας ταιριάζουν γι’ αυτό και είστε όλοι εδώ και δημιουργείτε αυτόν τον κύκλο, αλλά κανείς δεν έχει ακριβώς την ίδια απόχρωση από τον διπλανό του. Μπείτε στο χρώμα σας για να το απολαύσετε…. Μπείτε στην καρδιά και καθίστε εκεί για να ακούσετε τι σας λέει και τι σας λέμε.
Είμαστε μια ολόκληρη παρέα σήμερα. Ερχόμαστε από πολλές πλευρές του σύμπαντος. Κύκλος του Χριστού: ο Χριστός εκπροσωπεί τον ήλιο σας ή μάλλον ο ήλιος σας εκπροσωπεί τον Χριστό. Κάθε ήλιος εκπροσωπεί μια μεγάλη οντότητα. Κάθε αστέρι είναι το σώμα μιας οντότητας. Τα αδέλφια σας από τις Πλειάδες είναι εδώ, τα αδέλφια σας από τον Αρκτούρο είναι εδώ, τα αδέλφια σας από το Αλντεμπαράν είναι εδώ, και εκείνα από τον Σείριο. Μια μεγάλη παρέα γύρω σας που ήρθε να ενισχύσει την εργασία σας: όχι την εργασία που κάνετε ως κύκλος, αν και συμβαίνει και αυτό, αλλά ακόμα περισσότερο την εργασία που κάνει ο καθένας από σας για να αναγνωρίσει ποιος ή ποια είναι, και να μάθει να το εκδηλώσει. Ο καθένας είναι συνδεδεμένος λίγο ή πολύ με όλους εμάς.
- Ανοίξτε τα μάτια σας! -
Θα μπορούσατε να σκεφτείτε «πως είναι δυνατόν, οντότητες από κόσμους τόσο διαφορετικούς να είναι εδώ; Άλλον τρόπο ομιλίας έχει ο καθένας, άλλη ενέργεια έχει ο καθένας, πως μπορούν να είναι όλοι εδώ;» και όμως, σας δείχνουμε με αυτήν την παρουσία ότι ενέργειες πολύ διαφορετικές μπορούν να συνεργάζονται. Μπορούν να ενώσουν τη δύναμή τους ώστε να πράττουν για τη Γη. Το ίδιο κάνετε κι εσείς. Το ίδιο καλείστε να κάνετε κι εσείς εκεί που βρίσκεστε: εδώ που είναι σχετικά εύκολο αλλά και στο χώρο της εργασίας σας, εκεί που ζείτε στο σπίτι σας, στη χώρα, στην πόλη σας. Τόσο διαφορετικές ενέργειες! Λες και είστε σε μια κυψέλη με πολλά και διάφορα στρώματα και καλείστε να ζείτε όλοι μαζί στην ίδια κυψέλη. Μερικές φορές όταν είστε σε ένα στρώμα της κυψέλης δεν βλέπετε αυτό που είναι από κάτω ή από πάνω και λέτε «δεν είναι δυνατόν να ζούμε μαζί, άλλος κόσμος είναι εκεί!» γιατί οι μέλισσες που ασχολούνται με τη βασίλισσα και εκείνες που πάνε στα λουλούδια δεν είναι ίδιες. Η καθεμιά έχει μια εργασία πολύ συγκεκριμένη. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν ζουν μαζί: όλες μαζί αποτελούν τη ζωή της κυψέλης όπως εσείς κάνετε την εργασία σας και πολλοί άλλοι εργάζονται με τις ίδιες ή με παρόμοιες προθέσεις με τη δικιά σας, ενώ άλλοι έχουν εντελώς αντίθετη πρόθεση. Άλλοι κοιτάνε εντελώς ανάποδα από σας και όμως ζείτε στον ίδιο κόσμο!
Δεν είναι ποτέ μια λύση φίλοι μας να πείτε «ζούμε σε έναν κόσμο όπου συνυπάρχουν πολλές δονήσεις και εγώ ζω στο δικό μου κόσμο και άλλοι ζουν στο δικό τους. Εγώ δεν είμαι με τους κλέφτες, δεν είμαι με τους πρόσφυγες, εγώ δεν είμαι με τον πόνο το πολύ μεγάλο: θέλω να τον ξεχάσω για να κοιτάξω προς το φως.» Μερικές φορές το να μιλάτε έτσι σας βοηθάει. Σας βοηθάει να συγκεντρωθείτε πάνω σε μια δόνηση και να βοηθήσετε την εγκατάσταση αυτής της δόνησης μέσα σας. Σας λέμε μπράβο, σας λέμε να εστιαστείτε πάνω σ’ αυτό που είστε και πάνω σ’ αυτό που υπάρχει στην ίδια δόνηση με τη δικιά σας γιατί έτσι στηρίζετε την εξέλιξή σας. Άλλες στιγμές όπως σήμερα σας λέμε: φίλοι μας, εκπρόσωποί μας στη Γη, οικογένειες μας, ανοίξτε τα μάτια σας! Ανοίξτε τα μάτια σας! Μην κρύβεστε, μην κλείσετε τα μάτια σας σε ό,τι υπάρχει στον κόσμο σας. Η Γη είναι ο κόσμος σας και ναι, ξέρετε όλοι, έχετε κάνει όλοι μια σημαντική εργασία αναγνώρισης των πτυχών σας αλλά δεν μπορείτε να παραμένετε σ’ αυτό, κοιτάζοντας τον εαυτό σας, αναγνωρίζοντας αυτό που υπάρχει σε σας, χωρίς μετά να ανοιχτείτε προς τον κόσμο και να κοιτάξετε τι αντιστοιχεί σ’ αυτόν τον κόσμο με αυτό που βρήκατε μέσα σας.
Βλέπετε, αυτή η εργασία μπορεί να γίνει από την μία πλευρά ή από την άλλη. Δηλαδή, στην αρχή το να δείτε ότι υπάρχει κάτι στον κόσμο σας βοηθάει να το δείτε μέσα σας, ο κόσμος καθρεφτίζει αυτό που έχετε μέσα σας και σας βοηθάει να το αναγνωρίσετε, να το δέχεστε και έτσι να μεγαλώνει η καρδιά σας. Αλλά μην καθίσετε εκεί! Η κίνηση που θα σας πάει ακόμα πιο μακριά είναι μια κίνηση που διαρκεί και αλλάζει συνεχώς: «κοιτάω τον κόσμο που καθρεφτίζει αυτό που είμαι, οπότε κοιτάω μέσα μου, αναγνωρίζω αυτό που είμαι, μεγαλώνω, συγχωρώ, και ανοίγω και πάλι τα μάτια μου στον κόσμο. Τότε αυτό που έχω αναγνωρίσει και που έχω συγχωρέσει σε μένα, πάω να το ξανακοιτάξω στον κόσμο… Βρήκα κακοποίηση, διεκδίκηση και χαρά της εξουσίας, βρήκα θλίψη, απόγνωση; Όλα αυτά τα αναγνώρισα και συγχώρησα. Τα έχω μέσα μου, τα έχω δεχτεί». Καιρός είναι να κάνετε το επόμενο βήμα και να κοιτάξετε τον κόσμο…
- Τολμώ! -
«Κοιτάω τον κόσμο και βλέπω απόγνωση παντού. Βλέπω διεκδίκηση και παιχνίδια εξουσίας παντού και βλέπω τόσο συχνά κακοποίηση! Βλέπω τόσο πολλά πράγματα αλλά δεν κρύβομαι, δεν κλείνω τα μάτια μου, δεν σκέφτομαι ότι αυτό δεν μ’ αφορά. Τολμώ, τολμώ και το κοιτάω! Τολμώ και κλαίω για όλα όσα βλέπω γιατί είμαι μέρος αυτού του κόσμου και το δημιούργησα κι εγώ! Τολμώ, τολμώ να πω «ναι, αυτός ο κόσμος είμαι κι εγώ και όπως δέχτηκα τόσο πολλά σε μένα, και έτσι μεγάλωσε η καρδιά μου, μπορώ να αποδεχτώ τα ίδια στον κόσμο που βλέπω. Μπορώ αυτήν την πανέμορφη εργασία που έχω κάνει για τον εαυτό μου να την κάνω με τον κόσμο και να δέχομαι και να συγχωρώ και να αγαπώ αυτό το σχολείο που είναι η Γη έτσι όπως δημιουργήθηκε ώστε να μας δώσει τόσο πολλές ευκαιρίες για να μάθουμε και για να ξαναβρούμε το φως που είχαμε ξεχάσει. Τολμώ!»
Ο Δάσκαλός σας έλεγε πριν τα Χριστούγεννα ότι είστε το κουράγιο. Είστε το κουράγιο και τολμάτε. Τολμάτε να κοιτάξετε όλο το σκοτάδι του κόσμου χωρίς να τρομάξετε, χωρίς να θέλετε να φύγετε τρέχοντας. Τολμάτε! Τολμάτε να το κοιτάξετε ως σχολείο, ως ιδανικό μέρος για να τοποθετηθείτε χωρίς ωστόσο να αποκλείσετε κανέναν απ’ αυτόν τον κόσμο. Κανείς από μας, τα αδέλφια σας, δεν αποκλείει κανέναν ενσαρκωμένο στη Γη, και το τονίζουμε : κανέναν, ό,τι και να κάνει, ό,τι και να σκεφτεί. Όπως κι εσείς, ο καθένας είναι εδώ για να μάθει, για να βρει ευκαιρίες και να τοποθετηθεί. Σέβεται από μας σ’ αυτήν τη διαδικασία που αποφάσισε να κάνει σ’ αυτό το σχολείο της Γης.
Σας ζητάμε να κοιτάξετε τον καθένα στη Γη με το βλέμμα που σας προσφέρουμε σήμερα. «Δεν απορρίπτω, κοιτάω. Δεν επιθυμώ να φύγει ο άλλος, ούτε να αλλάζει. Σέβομαι το δρόμο του, πάνω στο οποίο θα μπορεί να τοποθετηθεί και να δηλώσει ο ίδιος τι θέλει. Ό,τι και να θέλει είναι αποδεκτό γιατί είμαστε όλοι μαζί σ’ αυτό το σχολείο, την ίδια στιγμή, με τις ίδιες προοπτικές.»
Το ξέρουμε ότι δεν είναι εύκολο να πάρετε όλον αυτόν τον κόσμο στην καρδιά σας με αυτό που βλέπετε είτε πολύ άμεσα γύρω σας, είτε πιο έμμεσα. Αυτό που βλέπετε στις ειδήσεις για ό,τι γίνεται, για τους πολέμους, για την εκμετάλλευση που γίνεται σε πολύ μεγάλο βαθμό… Δεν είναι εύκολο να δεχτεί κανείς όλα όσα βλέπει σε αυτόν τον κόσμο. Δεν λέμε ότι είναι εύκολο! Σας ζητάμε να μπείτε σ’ αυτήν την εργασία όπως μπήκατε στην προσωπική σας εργασία. Βέβαια η κλίμακα εδώ είναι πολύ πιο μεγάλη. Δεν έχετε μόνο να δέχεστε αυτό που έχετε βρει μέσα σας αλλά έχετε να δέχεστε παρόμοια θέματα σε μια πολύ μεγαλύτερη κλίμακα μια και δεν αφορά μόνο μια μικρή ζωή. Αφορά εκατομμύρια άτομα που φέρνουν όλα τα ίδια στοιχεία, τις ίδιες δυσκολίες, που διεκδικούν όλα τα ίδια πράγματα: θέλουν, θέλουν, θέλουν… Εσείς που τώρα αρχίζετε να αφήσετε αυτά τα ‘θέλω’, μπορείτε να καθίσετε όλο και περισσότερο μαζί μας για να στείλετε αποδοχή σε όλους όσους έχουν ενσαρκωθεί στη Γη, ανεξάρτητα του τι είναι, του ποιοι είναι, της πρόθεσής τους σ’ αυτήν τη ζωή, ανεξάρτητα της επιθυμίας τους για τη Ζωή ή για τον Θάνατο…
- Το μίσος -
Μπορείτε να μπείτε σ’ αυτήν την εργασία της αποδοχής του καθενός όπως είναι, ακόμα και όταν ήρθε για να σας πονέσει, ακόμα και όταν ήρθε για να πονέσει τους διπλανούς σας, την οικογένειά σας, τους αγαπημένους σας, ακόμα και όταν αποτελεί κίνδυνος για σας… Ναι προχωράμε πολύ, προχωράμε πολύ! Αλλά βλέπετε κι εσείς προχωράτε και δεν έχουμε όρεξη να σας αφήσουμε σε σταθερό ‘mode’. Έχουμε όρεξη να σας σπρώξουμε για να συνεχίσετε, να πάτε ακόμα πιο μακριά στο δρόμο σας. Ο δρόμος σας περνάει από την αποδοχή, χωρίς φόβο. Η αποδοχή δεν περιέχει κανέναν φόβο. Ο άλλος θέλει να με βλάπτει: αποδεκτό. Δεν είμαι εδώ για να το δέχομαι ως πράξη, μπορώ να προστατευτώ και μπορώ να ζητήσω βοήθεια από τους Δασκάλους μου. Είναι η στάση του που είναι αποδεκτή και αναγνωρισμένη γιατί δέχομαι και αναγνωρίζω όλη την πορεία του! Ξέρω πολύ καλά ότι αν υπάρχει τόσο πολύ μίσος αυτήν την στιγμή σ’ αυτήν την καρδιά, προέρχεται από μια ολόκληρη αλυσίδα και ότι αυτό το άτομο που προβάλλεται τώρα μπροστά μας στις ειδήσεις με τόσο πολύ μίσος είναι μόνο αυτό που φαίνεται, δηλαδή το τέλος μιας πολύ μεγάλης αλυσίδας στην οποία ο καθένας από μας πάνω στη Γη έχει μια ευθύνη, ο καθένας από μας. Δεν υπάρχει άτομο ενσαρκωμένο που να μην έχει ευθύνη για το μίσος σε κάποια στιγμή της αλυσίδας –μπορεί πολύ παλιά, μπορεί πιο πρόσφατα-.
Δεν χρειάζεται να πάτε να ψάξετε άλλες ζωές πολύ μακρινές, γεγονότα όπου μισούσατε πάρα πολύ, όπου ήσασταν κι εσείς σε πόλεμο, δεν χρειάζεται…. Τώρα, τώρα πότε υπάρχει μίσος, όταν σκέφτεστε ποιον; Ποια αντίδραση, ποιον δεν αποδέχεστε; Πολύ συχνά αυτός που δεν δέχεστε είναι αυτός που είναι ο πιο κοντινός σας: ο πατέρας, η μητέρα σας… και ναι, μίσος και αγάπη είναι δυο συναισθήματα που συνυπάρχουν πάρα, πάρα πολύ συχνά, στην σχέση του παιδιού με το γονιό του. Μετά το παιδί το ξεχνάει και ύστερα μπορεί να το δουλέψει αλλά ως παιδί μισεί και αγαπάει. Δεν χρειάζεται να πάτε πολύ μακριά για να βρείτε το μίσος μέσα σας: χρειάζεται απλώς να βρείτε το μικρό παιδί μέσα σας και να το αφήσετε να μιλάει χωρίς να το περιορίσετε, χωρίς να το κρίνετε. Να του επιτρέψετε να πει αυτό που σκέφτεται και αυτό που νιώθει, να πει τον πόνο του.
Αυτό σας καλούμε να κάνετε τώρα: να πάρετε μερικά λεπτά σε σιωπή όπου θα συνδεθείτε με το μικρό παιδί μέσα σας και όπου θα αφήσετε μέσα στην καρδιά σας να έρθει μια σκηνή που έχετε ζήσει και όπου έχετε μισήσει τη μητέρα, τον πατέρα σας ή τη γιαγιά ή τον παππού σας… Μίσος: θέλετε να πεθάνει, να εξαφανιστεί από την επιφάνεια της Γης για να σας αφήσει ήσυχο, ήσυχη. Σας καλούμε να βρείτε μέσα σας μια τέτοια σκηνή και να δέχεστε αυτό το παιδί μέσα σας, να δέχεστε το μίσος του, και να δείτε που σας πηγαίνει αυτή η αποδοχή. Μέσα στην καρδιά σας, βρείτε το παιδί που ήσασταν κάποτε και που μισούσε. Αφήστε το να μιλάει στην καρδιά σας. Πάρτε χρόνο (παύση)….
Βλέπετε πόσο δύναμη είχατε ως παιδί που μισεί; Πάρτε αυτό το παιδί στην καρδιά σας και πείτε του ότι είναι όλα καλά, όλα στην εντέλεια, και ότι το αγαπάτε και έτσι όπως είναι… Μπορεί αυτό το παιδί να νόμιζε ότι το μίσος του θα είχε επιπτώσεις αλλά πείτε του ότι όλα είναι αποδεκτά, ότι είναι όλα καλά… Αναγνωρίστε το και κάντε του χώρο στην καρδιά σας, χωρίς να το κρίνετε, με όλες τις επιπτώσεις που σκέφτηκε… Δεν είναι εύκολο! Δεν είναι εύκολο εδώ και τώρα να το βάλετε στην καρδιά σας, έχοντας βάλει πρόθεση να το δεχτείτε σ’ αυτήν την πολύ συγκεκριμένη στιγμή που βρήκατε! Από δω και πέρα θα αλλάξει η δόνηση και θα αρχίσει να ηρεμίσει αυτή η δόνηση μέσα στην καρδιά σας. Δεν θα γίνει με μαγικό ραβδί αλλά όπως και για όλα τα άλλα που έχετε περάσει και που έχετε βρει, θα ηρεμίσει και θα μετουσιωθεί σιγά-σιγά χάρη στο χώρο που κάνατε.
- Η πλήρη αποδοχή -
Καλείστε λοιπόν να κάνετε μια παρόμοια εργασία με το μίσος των άλλων και να ξέρετε ότι θα την κάνουμε μαζί γιατί καταλαβαίνετε, με τη δυσκολία που μπορεί να είχατε πριν λίγο με μια και μοναδική σκέψη δικιά σας, πόσο μπορεί να είναι δύσκολο να αγκαλιάσετε το μίσος της Γης, το μίσος της ανθρωπότητας για τον εαυτό της! Πόσο μισεί η ανθρωπότητα τον εαυτό της, είναι απερίγραπτο!...
Ανοιχτείτε και αφήστε την αγάπη που στέλνουμε μέσα από σας να χύνεται στη Γη προς το μίσος του καθενός… Ναι, πολύ εστιασμένη κίνηση κάνουμε σήμερα. Θυμάστε την περασμένη βδομάδα σας μιλήσαμε για τον κύκλο που δημιουργείτε γύρω από τη Γη και σας είπαμε ότι εμείς είμαστε γύρω από σας, ότι οι Δάσκαλοι, τα αδέλφια σας από άλλα αστέρια, οντότητες φωτός δημιουργούν δεύτερο κύκλο γύρω από σας. Αφήνουμε το φως μας, την αποδοχή μας, την αγάπη μας, τη ζωή μας, αφήνουμε αυτό που είμαστε να περάσει μέσα από τη δικιά σας καρδιά. Όσο περισσότερη αποδοχή έχετε δημιουργήσει στην καρδιά σας και τόσο περισσότερο μπορείτε να μας αφήσετε να περάσουμε. Αν δεν μπορείτε να αναγνωρίσετε πρώτα το μίσος σας και να το δέχεστε, πως θέλετε να αναγνωρίσετε και να δέχεστε αυτό που υπάρχει στον άλλον;…
Όσο περισσότερο δέχεστε αυτές τις πλευρές σε σας και τόσο πιο πολύ μπορείτε να αφήσετε αυτό που σας στέλνουμε να περάσει στη Γη ώστε να ακουμπήσει το μίσος στην καρδιά του καθενός. Εκεί γίνεται η μικρή αλλαγή, η μικρή δυνατότητα εξέλιξης και μετουσίωσης. Ο καθένας θα την αρπάξει… ή όχι! Πολλοί θα την αρπάξουν γιατί πολλοί την περιμένουν αυτήν την ευκαιρία για να ξεκινήσουν το δρόμο και την αναζήτησή τους. Μερικοί δεν θα την θέλουν. Εσείς απλώς ανοίγεστε αναγνωρίζοντας αυτήν τη δόνηση μέσα σας : την δέχεστε και έτσι ανοίγεστε σ’ αυτό το επίπεδο. Μπορείτε να αναγνωρίσετε το αίτημα του άλλου, αυτό που αναζητάει. Έτσι καθοδηγείται το φως μας μέσα από σας προς την καρδιά της ανθρωπότητας.
Μπορεί να γίνει αυτή η εργασία μόνο όταν αναγνωρίζετε στους άλλους αυτό που έχετε αναγνωρίσει και σε σας, και όταν το δέχεστε. Αν δεν θέλετε να κοιτάξετε τον άλλον, πως θέλετε να καθοδηγήσετε το φως μας σ’ αυτόν; Χάνεται. Η αποδοχή είναι το κλειδί φίλοι μας, αδέλφια μας, όχι μόνο του εαυτού σας αλλά ακόμα και του μίσους, του σκοταδιού, της απόγνωσης σε όλη την ανθρωπότητα ώστε η συμπόνια να μπορεί να πράττει, ώστε το ρεύμα να μπορεί να περάσει, να κυλίσει…
Τα δάκρυά σας όταν βλέπετε τον πόνο γύρω σας, τον πόνο στη Συρία και αλλού, τα δάκρυα θεραπεύουν γιατί ανοίγουν δρόμο. Μην ντρέπεστε για τα δάκρυά σας ποτέ αλλά ας είναι δάκρυα συμπόνιας και όχι συναισθηματικά δάκρυα που σας δίνουν καλή συνείδηση και δεν προχωράνε άλλο. Ας είναι δάκρυα επειδή αναγνωρίζετε στον πόνο του άλλου το δικό σας, και όπως έχετε δεχτεί το δικό σας, δέχεστε το δικό του. Ναι, είναι σε ένα μέγεθος πολύ μεγαλύτερο γιατί πάρα πολλοί πονάνε αυτήν την στιγμή… Είναι αβάσταχτοι οι πόνοι πολλών, αβάσταχτοι….
- Δεν αφήνουμε τον στόχο από τα μάτια μας! -
Μην φοβάστε να το κοιτάξετε γιατί είμαστε μαζί και γιατί καθοδηγείται το φως που στέλνουμε μόνο όταν κοιτάτε και δέχεστε που μπορεί να πάει. Πως θέλετε να στείλετε, να είστε μεταφορέας του φωτός που στέλνουμε, πως θέλετε να πάει στον στόχο αν δεν θέλετε να κοιτάξετε τον στόχο και αν θέλετε να κοιτάξετε μόνο το φως;;;
Όταν θέλετε να πάτε κάπου, κοιτάζετε τον στόχο σας και δεν κοιτάζετε τίποτα άλλο απ’ αυτό. Έτσι πηγαίνετε εκεί κατ’ ευθείαν! Το ίδιο γίνεται όταν θέλετε να στείλετε ή να μεταφέρετε αυτό που στέλνουμε εμείς μέσα από σας: κοιτάζετε τον στόχο. Γι’ αυτό σας λέμε και πάλι να μην κλείσετε τα μάτια σας αδέλφια μας, ποτέ! Τολμήστε να τα ανοίξετε, να κοιτάτε τον κόσμο όπως είναι, τον πόνο όπως είναι χωρίς να βάλετε συναίσθημα. Απλώς αναγνώριση και αποδοχή ώστε να υπάρχει στόχος και το φως να καθοδηγείται μέχρι εκεί όπου πρέπει να δοθεί.
Ζητάμε συνεργάτες του Φωτός που τολμάνε να ανοίγουν τα μάτια τους. Αυτό χρειαζόμαστε. Ζητάμε συνεργάτες του Φωτός που στέκονται όρθιοι σ’ αυτό που είναι και τολμάνε να κοιτάξουν τον κόσμο γύρω τους όπως είναι στην 3η διάσταση. Την περασμένη φορά σας δείξαμε τον κόσμο σε άλλη διάσταση για να μην ξεχάσετε ποτέ ότι από κει έρχεστε και ότι αυτό υπάρχει στην καρδιά, αυτό περνάει μέσα από σας. Αλλά δεν είναι ένας λόγος για να ξεχάσετε την 3η διάσταση και τον πόνο των άλλων γιατί γι’ αυτό είστε εδώ, γι’ αυτό υπάρχει αυτός ο κύκλος που σχηματίζετε γύρω από τη Γη: για να φέρει βοήθεια στην ανθρωπότητα και στη Γη.
Μην ξεχάσετε τον στόχο! Δεν στέλνετε φως στα άτομα που ήδη είναι μέσα στο φως και επομένως που είναι στον κύκλο μαζί σας. Στέλνετε φως στους άλλους… χωρίς να κρίνετε και με πλήρη αποδοχή!
Φίλοι μας θέλουμε να τονίσουμε ότι σε αυτήν την εργασία είμαστε όλοι μαζί, παρόμοιοι και διαφορετικοί. Ανεξάρτητα του ποιοι είμαστε αφήνουμε το Φως της Πηγής να περάσει σ’ αυτόν τον μικρό πλανήτη που λέγεται Γαία αναγνωρίζοντας την ανάγκη του να λάβει ό,τι μπορούμε να του στείλουμε. Είναι αυτή η ανάγκη που ελκύει το φως που στέλνουμε. Αφήστε αυτήν την εργασία να γίνεται… στην θέση σας, τα μάτια σας τώρα πια ορθάνοιχτα!
Ναι, την περασμένη εβδομάδα, σας είπαμε κάποια στιγμή να κλείσετε τα μάτια σας για να νοιώσετε τι γίνεται μέσα σας. Από την στιγμή που κατανοήσατε αυτό που γίνεται, που μας νοιώθετε πίσω από σας και που έχετε αντιληφθεί τη διαδικασία, τότε είναι αναγκαίο να ανοίξετε τα μάτια σας και να κοιτάξετε που στέλνετε, που μεταδίδετε το φως.
Η αποδοχή είναι η κύρια λέξη της σημερινής μας συνάντησης. Όπως εμείς δεχόμαστε τον καθένα από σας απ’ όπου και να είναι, ό,τι και να έχει κάνει, ό,τι και να θέλει: όπως είναι, σας ζητάμε να δέχεστε τους συνανθρώπους σας όπως είναι ώστε να περάσει όσο περισσότερο δυνατόν το φως που στέλνεται από μας σε σας, και από σας σ’ αυτούς.
Πάρτε λίγο χρόνο και πάλι σε σιωπή για να νοιώθετε την εργασία σας που παίρνει μια διάσταση ακόμα μεγαλύτερη απ’ αυτήν που είχε πάρει την περασμένη βδομάδα… Και ναι, παράλληλα με την αποδοχή σας, καταλαβαίνετε ότι και η Γη η ίδια έχει αποδεχτεί ό,τι συμβαίνει στην επιφάνεια της, όλα…
Αγκαλιάζετε τα πάντα… και το σύμπαν τραγουδάει… η μουσική του σύμπαντος σας συνοδεύει… και ενισχύει την αποδοχή σας και την εργασία σας…
Είμαστε τα αδέλφια σας από πολλά σύμπαντα, και η αποδοχή είναι η κύρια μας εργασία σήμερα, εδώ, τώρα, στο εδώ και τώρα που διαρκεί αιώνια.
Και έτσι είναι.
