Μπορείτε να ακούσετε αυτήν την επικοινωνία πηγαίνοντας στην ενότητα ‘Μηνύματα’ και ύστερα στις 'Συναντήσεις με τον Χριστό', στο κάτω μέρος της σελίδας.
Καλώς ήρθατε!... Σας αγαπώ... όπως πάντα… εσείς μ’ αγαπάτε; Ναι, ναι, η σχέση μας έχει αρχίσει να εμβαθύνει, να προχωράει… Κοιτάξτε πως ήταν η σχέση μας πριν από ενάμιση μήνα και πως είναι τώρα: έχει αλλάξει. Έχετε αλλάξει. Έχετε αλλάξει την σχέση που έχετε με μένα μέσα σας εδώ και ενάμιση μήνα… δυο μήνες. Είναι αρκετό αυτό για να κοιτάξετε προς τα πίσω και να κάνετε μια σύγκριση. Η σχέση μας δεν είναι η ίδια. Η σχέση με τις ενέργειες του Χριστού μέσα σας δεν είναι αυτή που ήταν πριν δυο μήνες. Θα έλεγα ότι είναι πιο χαλαρή… περιμένατε ίσως μεγαλύτερες λέξεις όπως φωτεινή, χαρούμενη… είναι πιο χαλαρή γιατί με νοιώθετε περισσότερο δικό σας. Είμαι λιγότερο μια μεγάλη ενέργεια έξω από σας, άπιαστη. Με νοιώθετε όλο και περισσότερο μέσα σας, οπότε χαλαρώνετε γιατί με ξέρετε: αυτό είναι όμορφο και χαίρομαι γι’ αυτήν την αλλαγή στην καρδιά του καθενός, της καθεμιάς από σας.
Χαίρομαι πολύ γι’ αυτήν την αλλαγή που συνεχίζεται. Η σχέση αυτή, πόσο στενή μπορεί να γίνει!… Θα γίνει ακόμα πιο βαθιά τις επόμενες εβδομάδες και τους επόμενους τρεις μήνες. Όπως είπαμε οι μήνες που μας έρχονται είναι μήνες όπου σας ζητώ να κοιτάξετε προς τα μέσα και όχι προς τα έξω. Εκεί με βρίσκετε όπως βρίσκετε τον εαυτό σας.
- Η νύχτα και ο θάνατος –
Στην αρχή της συνάντησής σας, πριν αρχίσουμε την επικοινωνία, ο καθένας από σας είπε πως αισθάνθηκε μετά απ’ αυτό που λέχθηκε την περασμένη βδομάδα. Κανείς δεν μίλησε για θάνατο… και όμως! Υπήρχε πολύ και σε πολλούς η ιδέα του θανάτου. Σας ζήτησα να κοιτάξετε προς τα μέσα λέγοντας ότι ο κόσμος έξω ζει τη νύχτα και πολλοί από σας συνδέουν τη νύχτα με τον θάνατο. Αποκοιμάμαι: πεθαίνω λίγο γιατί δεν θυμάμαι ότι ζω. Ο κόσμος περνάει μια νύχτα. Είναι λίγο σαν να περνάει ένα μικρό θάνατο. Από μια πλευρά μπορείτε να το πείτε, θα είχατε δίκιο αν το είχατε εκφράσει. Συμβολικά… αλλά όχι μόνο γιατί είναι μια πλευρά, μια όψη του κόσμου που πεθαίνει αυτόν τον χειμώνα.
Όταν εσείς κάνετε μια θεραπεία, την αρχίζετε με μια συγκεκριμένη ψυχική δομή μέσα σας. Κάνετε την θεραπεία, μπαίνετε σε ρίζες που δεν είχατε ανακαλύψει μέχρι τότε, και ανακαλύπτοντας αυτές τις ρίζες, βλέπετε ότι μπορείτε να αφήσετε δεδομένα να πέσουν, παλιά δεδομένα που δεν σας χρησιμεύουν πια σε τίποτα. Αυτά τα δεδομένα πεθαίνουν μέσα σας. Αυτές οι σκεπτομορφές που είχατε μέσα σας και προκαλούσαν δυσαρέσκεια και αρρώστια πεθαίνουν γιατί διαλύονται. Μια πλευρά του εαυτού πεθαίνει και ο εαυτός αναγεννιέται κατά τη διάρκεια της θεραπείας, λίγο διαφορετικός απ’ ότι ήταν πριν.
Οπότε μπορούμε να μιλήσουμε για ένα μικρό θάνατο και συμβολικά αλλά και πρακτικά. Και δεν είναι πάντα εύκολο… Ξέρετε πολύ καλά ότι κατά τη διάρκεια κάθε θεραπείας, όταν φτάνετε σ’ αυτό το επίπεδο όπου αφήνεστε και αφήνετε να πέσουν παλιά κομμάτια, γίνεται μια αποδέσμευση όπου νοιώθετε ένα κενό. Δεν νοιώθετε πολύ καλά… Το ίδιο συμβαίνει εδώ.
Υπάρχουν ολόκληρες ζώνες γύρω από τη Γη που καλούνται να διαλύονται, να αλλάξουν δόνηση, να αλλάξουν χρώμα, να αλλάξουν έκφραση. Ένας τρόπος πεθαίνει για να μπορεί να εγκαθίσταται ένας καινούριος. Η Γη όπως την ξέρετε τελειώνει. Μια άλλη Γη ετοιμάζεται να γεννηθεί. Μερικοί λέτε: «Τέλειο, περιμένω… ξεχνάω… κοιμάμαι τον χειμώνα και περιμένω την άνοιξη!»
Το θέμα είναι ότι η αλλαγή, αυτές οι ζώνες με έντονη σκιά που καλούνται να αλλάξουν, θα αλλάξουν από τη δουλειά του καθενός. Αν ο καθένας λέει: «εγώ είμαι εντάξει, χαλαρά στην πολυθρόνα μου, ας γίνει αυτό που είναι να γίνει τώρα, κι εγώ θα απολαύσω την άνοιξη» τότε δεν θα απολαύσετε τίποτα: ο καθένας από σας έχει την ευθύνη της αναγέννησης! Όπως ο καθένας από σας έχει την ευθύνη της αποδοχής του θανάτου. Δεν μπορεί κάποιος να γεννιέται, δεν μπορεί κάτι καινούριο μέσα σας να γεννιέται αν δεν προϋπάρχει μέσα σας η αποδοχή του θανάτου. Δεν μπορείτε, όπως το έχουμε πει άλλες φορές, σε ένα μπουκάλι γεμάτο να βάλετε και άλλο. Δεν γίνεται, πρέπει πρώτα να αδειάσει έστω και εν μέρει το μπουκάλι για να μπορέσετε να το γεμίσετε με κάτι καινούριο.
Σημαίνει ότι σας ζητώ και πάλι παρουσία στην καρδιά, παρουσία προς τα μέσα για να δείτε τι νοιώθετε ώστε να μπορείτε να μετουσιώνετε κάθε φορά αυτό που νοιώθετε. Η μετουσίωση είναι μια μεγάλη λέξη. Δεν υπάρχει αυτήν την στιγμή χριστική εργασία χωρίς εργασία της μετουσίωσης που φέρνουν ο αρχάγγελος Τζαντκιήλ και ο Δάσκαλος Σαιν Ζερμαίν. Όλοι εργάζονται σε διαφορετικά πεδία χέρι-χέρι και ο καθένας από σας, από την στιγμή που μπαίνει στην εργασία της μετουσίωσης ορισμένων στοιχείων μέσα του, εργάζεται για την Γη!
- Όχι στην αδράνεια! –
Αυτό που θέλουμε να σας πούμε σήμερα μετά από το μήνυμα της περασμένης εβδομάδας, είναι ότι το να κοιτάτε προς τα μέσα δεν σημαίνει να είστε αδιάφοροι, δεν σημαίνει ότι έχετε να μπείτε σε μια αδράνεια, καθόλου! Εδώ δεν υπάρχει αδράνεια! Μπορεί η διαδικασία του χειμώνα να είναι μια διαδικασία που μοιάζει, που είναι παράλληλη με μια διαδικασία θανάτου, αλλά εσείς δεν είστε σ’ αυτό, εσείς παραμένετε στη ζωή!
Ένα παράδειγμα: το βράδυ πηγαίνετε θέατρο. Οι ηθοποιοί πάνω στην σκηνή παίζουν το έργο. Πολύ ωραία, χειροκροτούν όλοι, πέφτει η αυλαία και οι ηθοποιοί φεύγουν. Το θέατρο κλείνει. Κοιμάται. Πεθαίνει; Πείτε το έτσι αν θέλετε. Δεν λειτουργεί. Υπάρχει σκόνη, σκουπίδια. Την επόμενη μέρα έρχεται ο επιστάτης, έρχεται η ομάδα με τους καθαριστές και καθαρίζουν τα σκουπίδια, και ανοίγουν το θέατρο. Μπαίνει καθαρός αέρας, μπαίνει φως καινούριο και το βράδυ έρχονται οι ηθοποιοί και σηκώνεται η αυλαία… και παίζουν το έργο.
Οι ηθοποιοί, που ήταν αφού έπεσε η αυλαία μέχρι να σηκωθεί και πάλι; Εξαφανισμένοι; Την περασμένη βδομάδα σας μιλήσαμε για τον ήλιο που παραμένει ήλιος όταν περνάει από την άλλη πλευρά της Γης και είναι νύχτα τότε για σας. Κάτι παρόμοιο σας λέμε σήμερα με έναν τρόπο που ίσως μπορεί να σας ακουμπήσει περισσότερο για να νοιώθετε πώς να είστε εσείς κατά τη διάρκεια αυτής της νύχτας. Το θέατρο είναι κλειστό και μπορεί να φαίνεται πεθαμένο. Κανείς δεν υπάρχει μέσα και τα σκουπίδια έχουν μαζευτεί. Φως δεν υπάρχει πουθενά. Αλλά οι ηθοποιοί, που είναι; Στα σπίτια τους, στην προσωπική τους ζωή! Ζωή, εν ζωή, ζουν! Δεν πεθαίνουν! Ζουν και χαίρονται τη ζωή!
Θα φέρουν αυτήν τη ζωή με την οποία ήταν συνδεδεμένοι όλοι την ημέρα, θα την φέρουν το βράδυ όταν θα γυρίσουν στο θέατρο και θα την εκφράσουν στο παιχνίδι, στο έργο που θα παίξουν. Είναι επειδή θα έχουν ζήσει όλη την ημέρα με όλη την ένταση της ζωής τους που θα μπορούν να έρθουν το βράδυ στο θέατρο και να μεταφέρουν αυτήν τη ζωή, τη δικιά τους ζωή εκεί. Θα μπορούν να μεταφέρουν την ένταση της ζωής τους στο έργο και από το έργο η έκφραση της ζωής θα περάσει στο κοινό.
- Η Γη είναι ευθύνη του καθενός –
Καταλαβαίνετε; Είμαστε πολύ μακριά από κάθε είδος θανάτου εδώ αλλά ο θάνατος πρέπει να αναγνωριστεί, αλλιώς μιλάμε για αφέλεια. Σας είπαμε την περασμένη βδομάδα ότι οι ώρες είναι σοβαρές, ότι πολλά παίζονται. Ακόμα και το μέλλον της Γης παίζεται, το μέλλον της ανθρωπότητας. Δεν παίζεται μόνο από τους ηγέτες, παίζεται από τον καθένα από σας, από τον καθένα από σας! Πολλοί λένε και λέτε κι εσείς: «μα τι μπορώ να κάνω εγώ; Τόσο μικρός, τόσο μικρή είμαι, μπορώ μόνο να ελπίζω!»… Τι σας λέμε χρόνια; Σας λέμε ότι ο κόσμος δημιουργείται από τις σκέψεις σας, ότι ο κόσμος δημιουργείται από τα όνειρά σας, από τις πράξεις σας και όχι από τις πράξεις των ηγετών μόνο: από τις πράξεις, τα λόγια, τις σκέψεις και τα όνειρα του καθενός, του καθενός! Από την στιγμή που ξυπνάτε μέχρι την στιγμή που κοιμάστε, οι σκέψεις που έχετε, τα λόγια και οι πράξεις σας αλλάζουν τον κόσμο! Θα έχετε κάποια στιγμή, στο τέλος της ενσάρκωσής σας, να τα κοιτάξετε αυτά και να απαντήσετε: «τι έκανα, πως μίλησα, πως σκέφτηκα; Ευθύνη μου ό,τι σκέφτηκα, ό,τι είπα, ό,τι έπραξα!»
Φίλοι μας, ευθύνη του καθενός είναι το μέλλον της Γης αυτές τις τόσο σημαντικές ημέρες. Ευθύνη του καθενός! Το να πείτε ‘ναι’ στη ζωή’ δεν σημαίνει να μπείτε σε πράξεις χωρίς νόημα. Αυτήν την στιγμή, όπως το είπαμε την περασμένη βδομάδα, το να πείτε ‘ναι’ στη ζωή σημαίνει να μπείτε μέσα σας και να συνειδητοποιήσετε όλο και περισσότερο τον ήλιο σας. Ό,τι και να ζείτε, το φέρνετε προς τα μέσα. Παύετε να κοιτάξετε αιτίες έξω, αποτελέσματα έξω. Αιτίες και αποτελέσματα κοιτάτε μέσα και μόνο μέσα… αυτό δεν σημαίνει ότι κλείνετε τα μάτια σας. Μπορείτε να δέχεστε ότι μια πλευρά πεθαίνει. Αν μια πλευρά της Γης πεθαίνει σημαίνει ότι μια δικιά σας πλευρά πεθαίνει…
Το τονίζουμε αυτό γιατί και πάλι επαναλαμβάνουμε: δεν είστε χώρια! Δεν μπορείτε εσείς να καθίσετε άνετα λέγοντας «μια πλευρά της Γης πεθαίνει, εγώ είμαι ακέραιος»… να ξέρετε ότι μπορεί να πεθάνει μια πλευρά της Γης μόνο όταν εσείς, ο καθένας από σας, δέχεστε να χάσετε μια δικιά σας πλευρά. Ο θυμός θα εξαφανιστεί από τη Γη σε κλάσμα δευτερολέπτου όταν ο καθένας θα δεχτεί να εξαφανιστεί από τη δικιά του καρδιά. Είναι τόσο απλό… Βέβαια δεν είναι απλό για σας αλλά αν ο καθένας δεχόταν να εργαστεί ώστε να περιορίσει, να εξαφανίσει τον θυμό, το μίσος, την αγανάκτηση μέσα του, δεν θα υπήρχε πια στη Γη γιατί είστε άκρως συνδεδεμένοι ενεργειακά! Είστε παιδιά της Γης! Δεν μπορεί να αλλάξει η Γη αν δεν αλλάξετε εσείς! Και δεν μπορεί να αλλάξει η Γη χωρίς να αλλάξετε εσείς… Οπότε ναι, βλέπετε τη Γη να αλλάζει και μπορείτε να αναρωτιέστε «τι αλλάζει αυτήν την στιγμή μέσα μου;» Αν δεν αλλάζει τίποτα, να ξανακοιτάξετε και να δείτε τι επιθυμείτε να αλλάξετε, τι είστε έτοιμοι να αφήσετε, να δώσετε ως ενέργεια στο σύμπαν!
Να κάνετε μια αποκοπή: τι είστε έτοιμοι να δώσετε από τη δικιά σας ενέργεια ώστε να αλλάξετε; Και ναι, βέβαια, αφού δώσετε αυτήν την ενέργεια δεν θα είστε πια ίδιοι. Είναι προφανές αυτό: δεν θα είστε πια ίδιοι! Λέτε : «μα πώς να ξέρω εγώ αν με βολεύει τώρα να χάσω κάτι που ξέρω καλά για να είμαι κάτι που δεν ξέρω…» γι’ αυτό λέμε ότι ο καθένας έχει να απαντήσει.
- Πράττω εσωτερικά και αλλάζω -
Το ίδιο λένε συχνά οι ηθοποιοί: πέφτει η αυλαία, γυρίζουν σπίτι και έχουν ακόμα πάνω τους το ρόλο τους. Αν έπαιζαν έναν άνθρωπο πολύ θυμωμένο –μια και μιλήσαμε για θυμό- πολύ συχνά εκφράζουν αυτόν τον θυμό γυρίζοντας σπίτι στην οικογένεια τους γιατί έχουν μπει σ’ αυτήν την ενέργεια και δεν έχουν καταφέρει να την βγάλουν από πάνω τους. Έχουν ταυτιστεί με κάτι που δεν είναι δικό τους, που είναι ένας ρόλος στο θέατρο. Για να παίξουν καλά ταυτίστηκαν με αυτό και για δυο ώρες ένοιωθαν ότι αυτό είναι και ύστερα τους είναι δύσκολο να το βγάλουν από πάνω τους. Το ίδιο κάνετε κι εσείς. Έρχεστε στη Γη σε μια ζωή έχοντας φορέσει ένα κοστούμι και έχετε ταυτιστεί με αυτό το κοστούμι και δεν θέλετε να το αφήσετε. Λέτε: «ας αφήσουν οι άλλοι το δικό τους, ας αρχίσουν οι άλλοι… φτάνει οι άλλοι να αφήσουν το δικό τους, θα προχωρήσει η Γη… έχω εμπιστοσύνη, έχω εμπιστοσύνη στο σύμπαν!»
(Η φωνή γίνεται πολύ απαλή) Και εμείς περιμένουμε εργάτες του Φωτός! Είναι τόσο εύκολο να πει κανείς «έχω εμπιστοσύνη στο σύμπαν». Τι σημαίνει αυτό: είναι πράγματι μια δήλωση εμπιστοσύνης ή είναι βαθιά μια δήλωση ανικανότητας; «εγώ δεν μπορώ, ας το κάνουν οι μεγάλοι Δάσκαλοι: με το μαγικό τους ραβδί να χτυπήσουν τη Γη και όλα να πάνε καλά» Δεν πάει έτσι φίλοι μας και το ξέρετε. Εμείς μπορούμε να βοηθήσουμε… αν δεν πράττετε εσείς στο φυσικό πεδίο, δεν προχωράμε. Δεν προχωράτε και δεν προχωράει η Γη. Να έχετε το κουράγιο να αναγνωρίσετε το κοστούμι σας! Και βάλτε δήλωση να το αφήσετε στο θέατρο ώστε τώρα που είναι νύχτα, που είναι ώρα να γυρίσετε σπίτι σας για να ζείτε την πραγματική ζωή, να δείτε αυτό που είστε πραγματικά και όχι αυτό που ήρθατε να παίξετε στη Γη. Είστε πολύ περισσότερο απ’ αυτό, πολύ!...
Λίγο διφορούμενο μήνυμα σας δώσαμε σήμερα… αν το σκεφτείτε καλά δεν είναι έτσι αλλά σας λέμε πολλά! Να τα πάρετε ένα-ένα όταν θα τα διαβάσετε γιατί σας λέμε πραγματικά πολλά και σας ζητάμε πολλά. Είναι γεγονός ότι σ’ αυτόν τον χειμώνα, σ’ αυτήν τη νύχτα που έπεσε και που θα γίνει ακόμα πιο μαύρη, καλείστε να είστε πολύ ενεργοί εργάτες του φωτός. Το ότι γυρίζετε την προσοχή σας προς τα μέσα, προς τον ήλιο μέσα σας, σημαίνει ότι μεγαλώνει η ζωή μέσα σας. Δεν σημαίνει ότι δεν κοιτάτε πια τίποτα και ότι πέφτετε σε μια αδράνεια που μοιάζει με τον θάνατο της εξωτερικής νύχτας.
Κοιτάω προς τα μέσα και κοιτάζοντας προς τα μέσα πράττω. Πράττω προς περισσότερη συνείδηση της ζωής που κυλάει μέσα μου. Πράττω! Και έτσι μπαίνω ενεργά στο δικτύωμα φωτός πάνω και γύρω από τη Γη. Συνείδηση της κάθε στιγμής που περνάτε: συνείδηση του καθετί που δέχεστε να χάσετε. Να το προσφέρετε! Να το προσφέρετε με την συνείδηση ότι κάθε φορά που δέχεστε να δώσετε μια ενέργεια που δεν σας χρησιμεύει πια, κάτι αντίστοιχο γίνεται στη Γη. Απελευθερώνεται η Γη από μια παλιά ενέργεια όπως απελευθερώνεστε εσείς απ’ αυτήν την παλιά ενέργεια. Μόνο κοιτάζοντας προς τα μέσα καταφέρνετε τέτοια εργασία. Μόνο έτσι αυτούς τους μήνες της νύχτας βοηθάτε αφάνταστα την εργασία της Γης! Ο καθένας από σας βοηθάει απίστευτα τη Γη προς την απελευθέρωσή της, εργαζόμενος για την απελευθέρωσή του. Οπότε βλέπετε, αυτοί οι μήνες δεν είναι να μένετε άπρακτοι, με τίποτα. Είναι να είστε πολύ μέσα στη ζωή: προς τα μέσα, αλλά μέσα στη ζωή! Το ένα δεν πάει αντίθετα από το άλλο: είναι το βλέμμα σας πάνω στις πράξεις σας που αλλάζει. Αυτό είναι το σημαντικό.
Σας ζητάμε και πάλι, για να το πούμε αλλιώς, να αλλάξετε το πώς κοιτάτε κάθε σκέψη και τα λόγια σας και να τα αλλάξετε!!! Αλλαγή: δεν θα μπορέσετε ποτέ να κάνετε αυτήν την αλλαγή -που πολλοί έχετε αρχίσει να κάνετε αλλά σας ζητάμε να περάσετε την επόμενη ταχύτητα- δεν θα την καταφέρετε ποτέ αν συνεχίσετε να κοιτάξετε προς τα έξω! Μόνο κοιτάζοντας προς τα μέσα θα αλλάζετε και μαζί σας θα αλλάζει η Γη, η Γαία.
Σας ευχαριστούμε πολύ γι’ αυτό!
Και έτσι είναι.
