Ο Ηλίας είναι εδώ για να σας πάρει από το χέρι και να πάμε μαζί να εξερευνήσουμε καινούριες χώρες, καινούριες γωνίες του εαυτού μας. Πάρετε μερικές βαθιές ανάσες. Σας ζητάμε να νιώσετε τον εαυτό σας, να νιώσετε τον ανώτερό εαυτό σας γύρω σας σαν να ήταν ένα μεγαλύτερο σώμα που καλύπτει όλα τα σώματα τα δικά σας. Τα καλύπτει, τα περιέχει, και είναι ακόμα πολύ μεγαλύτερος απ’ αυτά. Και σας ζητάμε αυτές τις ανάσες να τις πάρετε μέσα στον ανώτερό σας εαυτό, να εισπνέετε τον ανώτερό σας εαυτό. Να εισπνέετε στο επίπεδο της δόνησης αυτής, που είναι πολύ διαφορετική από την δόνηση στην οποία παίρνετε αέρα συνήθως.

Αμέσως σας πηγαίνει σε ένα άλλο επίπεδο συνείδησης, σας μεταφέρει σ’ ένα άλλο κόσμο. Σας πηγαίνει σε άλλη πραγματικότητα. Δεν είναι ότι ισχύει λιγότερο απ’ αυτήν που ζείτε, αν και θα μπορούσαμε να το πούμε. Είναι ότι λειτουργεί σ’ ένα άλλο επίπεδο, εξίσου πραγματικό με το γήινο. Και όλα αυτά τα επίπεδα αλληλεπιδρούν. Το ένα μπαίνει στο άλλο. Το ένα επηρεάζει το άλλο. Δεν υπάρχει κάτι ξεχωριστό. Δεν υπάρχει ένα επίπεδο γήινο και ένα επίπεδο αστρικό ή μη γήινο, ένα επίπεδο θεϊκό. Προσπαθείτε συχνά να βάλετε ταμπέλες, να βάλετε ονόματα στα πράγματα που νιώθετε, αλλά υπάρχει τέτοια αλληλεπίδραση που στην πραγματικότητα είναι πολύ δύσκολο να δούμε τη διαφορά, να ξεχωρίσουμε τα πράγματα. Όπως με τα χρώματα. Εάν σας δείξουμε ένα πράσινο, θα μπορούσατε να βάλετε μια ταμπέλα και να πείτε ότι υπάρχει μπλε και κίτρινο, αλλά αυτό που βλέπετε είναι το πράσινο, γιατί το κίτρινο και το μπλε είναι τόσο πολύ το ένα μέσα στο άλλο, το ένα έχει γίνει τόσο πολύ κομμάτι του άλλου, που δεν έχει πια σημασία, δεν έχει πια νόημα να βάλουμε την ταμπέλα του κίτρινου και του μπλε. Η μοναδική ταμπέλα που ισχύει είναι η ταμπέλα του πράσινου. Το ίδιο με σας. Θα μπορούσατε να πείτε ότι έχετε εφτά σώματα, ότι έχετε ψυχή, ότι έχετε ανώτερο εαυτό, έχετε, έχετε, έχετε… και θα μπορούσαμε να σταματήσουμε και ν’ αφήσουμε να πέσουν όλες οι ταμπέλες με το ‘έχω’ και απλώς να δούμε τι ‘είναι’. Αυτό που είναι, είναι ένα σύνολο όπου όλα αλληλεπιδρούν. Το ένα είναι μέσα στο άλλο. Και δεν έχει πια νόημα στο επίπεδο όπου βρισκόμαστε να μιλάμε για το σώμα το γήινο, τον ανώτερο εαυτό, το θεϊκό εαυτό. Όλα σε ένα.

Παιδιά μας, μην ψάχνετε πια να ξεχωρίσετε τα πράγματα, όταν τα πράγματα έχουν ήδη ενωθεί. Μην ψάχνετε παλιές ταμπέλες, παλιές πινακίδες για να βρείτε το δρόμο σας, όταν όλα είναι καινούρια και ενωμένα.

Μιλάγατε πριν για την αστρολογία. Λίγα είναι πια αυτά που ισχύουν. Και αυτοί που κάνουν πραγματικά καλή δουλειά όπως λέγατε πριν, είναι αυτοί που αφήνουν το κανάλι τους να ανοίγεται, και μέσα σ’ αυτά που έχουν μάθει δέχονται και τα καινούρια. Έτσι τροποποιούν αυτά που έχουν μάθει, τα εμπλουτίζουν για να μπορούν να βοηθήσουν το διπλανό, να κάνουν αυτήν την ενδυνάμωση που χρειάζεται και να φέρουν μια καινούρια ισορροπία στον άνθρωπο που έρχεται να ζητήσει βοήθεια. Όποιος στέκεται μόνο και μόνο στις παλιές βάσεις είναι πια χαμένος, γιατί οι παλιές βάσεις καταρρέουν. Μην στέκεστε εκεί γιατί έχετε φύγει εδώ και καιρό από εκεί, και δεν έχει νόημα να κοιτάζετε παλιά τι έχετε κάνει, τι έχετε μάθει. Ξέρετε πως είστε τώρα, ξέρετε τι έχετε στα χέρια σας τώρα, ξέρετε τι νιώθετε, τι ζείτε, ξέρετε τι μοιραζόμαστε, οπότε μην κάνετε σαν να μην ξέρετε. Γιατί ξέρετε. Και το να μην δέχεστε το επίπεδο που έχετε φτάσει θα λέγαμε ότι είναι παιδική συμπεριφορά, όπως τα παιδιά που αν και έχουν μάθει καινούρια πράγματα, αν και έχουν μεγαλώσει, περνάνε μια μικρή φάση όπου ψιλοφοβούνται μπροστά στους γονείς τους να δείξουν πόσο μεγάλοι είναι, μήπως φάνε κάποια κοροϊδία, μήπως οι άλλοι δεν τους πάρουν στα σοβαρά… (με χιούμορ) σας παίρνουμε στα σοβαρά, παρόλο που μας αρέσει να γελάμε μαζί σας. Το ένα δεν εμποδίζει το άλλο. Το γέλιο και η απόσταση απέναντι από μερικές συμπεριφορές δεν σημαίνει ότι δεν σας παίρνουμε στα σοβαρά, και ότι δεν αναγνωρίζουμε το δρόμο που έχετε κάνει και που έχετε φτάσει. Γιατί εκεί που έχετε φτάσει εσείς έχουμε φτάσει κι εμείς. Είμαστε μαζί σ’ αυτήν τη διαδρομή.

Μην το ξεχάσετε αυτό. Δεν είμαστε εμείς σε μια άκρη της διαδρομής κι εσείς σε μια άλλη που προσπαθείτε να περπατήσετε για να μας φτάσετε. Είμαστε μέσα σας. Την διαδρομή την κάνουμε μαζί. Κι εσείς είστε μέσα μας. Οπότε, στο τέλος της διαδρομής είστε οι ίδιοι. Είμαστε μαζί και στο τέλος της διαδρομής, και επί της διαδρομής. Ξέρουμε μαζί που πάμε και απολαμβάνουμε μαζί τη χαρά του δρόμου, γιατί υπάρχει πια αυτή η ένωση.

Την περασμένη βδομάδα, όταν τελειώσαμε την επικοινωνία, λέγατε ‘μετά από τέτοια ένωση, που μπορούν να μας πάνε;’ Θα θέλαμε να μην σας πάμε πουθενά. Θα θέλαμε να σας πάμε απλώς πιο συνειδητά και πιο βαθιά στο να νιώθετε πόσο είμαστε ενωμένοι, γιατί άλλο να το νιώθετε κατά καιρούς, σε διαλογισμούς, όταν περπατάτε, όταν είστε καλά με τους φίλους σας και το νιώθετε, και άλλο να είστε συνέχεια σ’ αυτήν την στάση, συνέχεια συνειδητά να είμαστε ένα. Αυτό είναι που θέλουμε να μεγαλώσουμε. Παιδιά μας, εαυτοί μας, αυτό είναι που θα θέλαμε σήμερα να κάνουμε πιο συνειδητό, ότι τίποτα πια δεν μας χωρίζει, απλώς και μόνο γιατί δεν είστε εσείς κάπου κι εμείς κάπου άλλου, είμαστε μέσα σας, είμαστε τα κύτταρά σας, είμαστε η αναπνοή σας, είμαστε η διαδρομή, μαζί.

Δεν είναι μερικά άτομα που κάθονται στις καρέκλες. Είναι ολόκληρες οικογένειες που κάθονται σε κάθε καρέκλα. Και νομίζατε ότι ήσαστε μόνοι σας; Χωράμε όμως! Θέλουμε να μας νιώθετε, και θέλουμε να πάψετε να νομίζετε ότι είστε αυτό που γράφει η ταυτότητά σας. Ψευδαπάτη, αυτό είναι η ταυτότητά σας. Σας δείχνει κάθε μέρα ότι είστε κάτι που δεν είστε, ότι είστε μόνο ένα όνομα, ένα επίθετο, ένα άτομο που ζει σε μια διεύθυνση, σε μια χώρα, όταν είστε χιλιάδες ζωές μαζί, χιλιάδες κομμάτια ψυχής ενωμένα, όταν είστε μια ενωμένη συνειδητότητα.

Είμαι ο Ηλίας και είμαι μαζί σας, και είμαι μέσα σας, και σας ενώνω. Γιατί αν και ο καθένας είναι αυτό που είναι, με όλη την οικογένεια, με τον ανώτερο εαυτό, την ψυχή, ο καθένας είναι ένας σκοπός, όταν ο καθένας είναι μια αναπνοή του Πατέρα, εγώ ενώνω όλες τις αναπνοές, ενώνω όλες τις μικρές σταγόνες και τις κάνω ένα ολόκληρο ρεύμα που τρέχει, παίρνει ζωή, και που πάει να φέρει το λόγο στα μέρη που διψάνε. Τι μπορεί να κάνει μια σταγόνα σε μια γη που διψάει; Χάνεται. Όταν ολόκληρο ποτάμι έρχεται, μπορεί να ποτίσει τη γη, και μπορεί να τη μετατρέψει σε γόνιμη γη. Αυτό κάνουμε μαζί. Εάν μένατε ο καθένας μόνος του, στο σπίτι του, θα ήσασταν σταγόνες και δεν θα είχατε πολύ δύναμη. Θα ήταν πολύ περιορισμένη η δύναμή σας. Αλλά όταν σας φέρνουμε μαζί, σας ενώνουμε και ταξιδεύουμε μαζί με τις ενέργειες σας και τις ενέργειες μας, τότε μπορούμε να ποτίζουμε ολόκληρη την έρημο και να την κάνουμε γόνιμη. Και μετά, να απολαύσουμε αυτήν την έρημο να γεμίσει λουλούδια, φυτά, ζωή, και να έρχονται άνθρωποι να λένε: ‘δεν ξέραμε ότι γινόταν’. Εμείς ξέρουμε. Και όταν λέμε ‘εμείς’ εννοούμε εμείς κι εσείς γιατί δεν θέλουμε πια να έχουμε διαφορά. Εσείς κι εμείς το ίδιο είμαστε. Εμείς λοιπόν, μαζί, ξέρουμε. Και γι’ αυτό φτάνει να περάσουμε κάπου, να ποτίζουμε τη γη, για να δούμε μετά από λίγο τη ζωή να φυτρώνει, χωρίς να έχουμε κάνει μεγάλες ομιλίες, χωρίς να έχουμε χρησιμοποιήσει μεγάλα λόγια, απλώς δείχνοντας ότι μπορεί να περάσει το νερό, δείχνοντας ότι υπάρχει νερό. Δεν χρειάζεται να σκάψουμε για να βρούμε νερό. Εμείς είμαστε το νερό, εμείς είμαστε η ζωή. Αρκεί να είμαστε κάπου για να υπάρχει ζωή, μια και υπάρχουμε εμείς. Αρκεί να είμαστε εδώ για να ποτίζουμε τη γη, και για να πουν οι άλλοι ‘τώρα βλέπουμε’.

Είμαστε το νερό, που όταν το βάζουμε στα μάτια των τυφλών, ανοίγουν τα μάτια και βλέπουν. Είμαστε το νερό της ζωής. Και αυτή τη στιγμή τι νιώθετε, τι κάνετε; Έχετε διευρυνθεί τόσο πολύ, έχετε ανοίξει τόσο μεγάλο κύκλο… έχουμε ανοίξει τόσο μεγάλο κύκλο, που αυτό που περνάει από τις άλλες διαστάσεις μπορεί να ποτίζει ολόκληρη τη Γη. Νιώστε το σαν καταρράκτες μέσα σας, γύρω σας, που γεμίζει τον κύκλο που έχετε σχηματίσει. Νιώστε τις ενέργειες αυτές χωρίς να προσπαθήσετε να βάλετε λόγια, να βάλετε ταμπέλες, γιατί όπως είπαμε ενώνονται οι ενέργειες και δεν χρειάζεται να προσπαθήσουμε να ξεχωρίσουμε την μία από την άλλη.

Μια φορά, είπαμε στην Άννα (αναφέρονται στην Άννα Αποστολίδου) ότι όταν φωνάζει τον έναν ή τον άλλον από μας, είναι σαν να χτυπάει σε μια συμπαντική σούπα, για να πάρει κάποιο υλικό από την συμπαντική σούπα. Και όταν μίλησε στους άλλους η Άννα για την σούπα, άρεσε σε όλους. Και όντως έτσι είναι. Είναι σαν μια μεγάλη σούπα αυτό που είμαστε από την άλλη πλευρά, όλοι ενωμένοι. Θα μπορούσατε να πείτε ότι έχετε βάλει πατάτες, καρότα και δεν ξέρω τι άλλο, αλλά η σούπα έχει περάσει από το μπλέντερ και έχουν ενωθεί όλα τα υλικά, και τώρα πια, το τελευταίο υλικό που είστε εσείς και νόμιζε ότι είναι ξεχωριστό, που νόμιζε ότι είναι έξω από την συμπαντική σούπα, τώρα πια κι εσείς ενωθήκατε, και εσείς αφήσατε την μικρή σας ταυτότητα. Τόσο συχνά έχετε βάλει την πρόθεσή σας να αφήσετε ό,τι δεν χρειάζεστε! Και έτσι έγινε. Έχετε αφήσει αρκετά πράγματα πλέον για να μπορείτε να νιώθετε ότι είμαστε ενωμένοι και ότι είστε μέρος της σούπας. Ο καθένας τρέφεται απ’ αυτήν την σούπα και είναι και τροφή. Ο καθένας δίνει και παίρνει. Ο καθένας ενώνεται με το διπλανό, με το διπλανό στο ίδιο επίπεδο και με το διπλανό σε άλλες διαστάσεις.

Αυτό θέλουμε από σας, όλο και περισσότερο, αυτήν την αίσθηση που έχετε αυτήν τη στιγμή, αυτήν την αίσθηση ένωσης. Δεν είναι μόνο μια αίσθηση, ξέρετε. Ξέρετε βαθιά ότι έτσι είναι, και το ξέρετε αρκετά ώστε να μην το ξεχάσετε. Το ξέρετε αρκετά ώστε όταν η μικρή ταυτότητα ξαναέρχεται στην επιφάνεια να μπορείτε εσείς να της πείτε ‘εάν θέλεις το παίζουμε λίγο έτσι, αλλά ξέρουμε ότι δεν είναι έτσι’. Ξέρουμε ότι μπορούμε να παίξουμε το παιχνίδι όπως παλιά, όταν έτσι το αποφασίζουμε, αλλά ότι όλο και περισσότερο δεν έχει πια νόημα. Και ξέρουμε ότι τα πράγματα είναι διαφορετικά πια. Ξέρουμε ότι ανά πάσα στιγμή νιώθουμε την ένωση, νιώθουμε τον κύκλο γύρω μας και εμείς να είμαστε η τελίτσα στη μέση, το σύμβολο του ηλίου και εμείς να είμαστε στη μέση του ηλίου, στη μέση της σούπας, στη μέση της ενεργειακής διαδικασίας γύρω μας.

Και γιατί εμείς είμαστε στη μέση; Γιατί αυτό το μικρό σώμα, αυτή η μικρή ταυτότητα είναι στη μέση του ηλίου; Απλώς και μόνο γιατί είναι εκείνη που ριζώνει τα πάντα. Είναι εκείνη που κρατάει τη βάση, όσο μικρή και να είναι. Είναι όπως όταν έχετε ένα χέρι που κρατάει μια ομπρέλα. Εάν το χέρι αφήσει την ομπρέλα, η ομπρέλα μπορεί να πετάξει με τον αέρα και δεν έχει κανένα νόημα να υπάρχει ομπρέλα όταν την παίρνει ο αέρας και την πηγαίνει από δω και από κει.

Το χέρι είναι που κρατάει την ομπρέλα όπως εσείς κρατάτε όλο τον ήλιο γύρω σας. Ριζώνετε τις ενέργειές σας. Μας ριζώνετε. Μας δίνετε σκοπό. Μας δίνετε ουσία, όσο παράξενο μπορεί να φανεί. Αλλά εσείς δίνετε ουσία σε όλο το υπόλοιπο γιατί εσείς είστε στο τέλος της αλυσίδας και ριζώνετε όλο το υπόλοιπο. Αυτό που έχει αλλάξει είναι ότι πριν ήσασταν όντως σ’ αυτήν την θέση αλλά δεν είχατε ιδέα για την αλυσίδα, και νομίζατε ότι υπάρχει μια αλυσίδα ξεχωριστή από σας, και εσείς κάπου αλλού. Τώρα ξέρετε ότι είστε μέρος της αλυσίδας. Μας κρατάτε από το χέρι και είμαστε ένα όλοι μαζί.

Και αν κοιτάτε το σχήμα της αλυσίδας, μπορείτε να δείτε ότι πηγαίνει πολύ μακριά, και ότι ανάλογα, μπορείτε να βρεθείτε εσείς στην αρχή, στη μέση ή στο τέλος, όπου το θέλετε εκείνη τη στιγμή, όπου το θέλετε. Δικιά σας επιλογή. Δικιά σας αλυσίδα. Δεν είστε μόνο το τέλος της αλυσίδας, αλλά είστε όλη η αλυσίδα. Δεν έχετε πια περιορισμό. Έχετε πρόσβαση σε όλα τα σκαλοπάτια, σε όλα τα επίπεδα, σε όλες τις διαστάσεις, γιατί είστε πια μέλος της σούπας.

Έχουμε μαζί διευρυνθεί τόσο πολύ που μπορούμε ακόμα και να κουνήσουμε βουνά. Για να δούμε τι θα μας φυλάξει λοιπόν το μέλλον. Μπορεί κάποια στιγμή μαζί να κουνήσουμε και βουνά. Είμαστε έτοιμοι, έτσι δεν είναι;

Στο επανειδείν παιδιά, έχουμε ακόμα πολλά να κάνουμε μαζί. Φωνάξτε μας για να θυμάστε κάθε φορά ότι δεν χρειάζεται να μας φωνάξετε γιατί είμαστε ένα.

Και έτσι είναι.