Καλώς ήρθατε φίλοι μας, καλώς ήρθατε εδώ ! Ερχόμαστε από το αγγελικό βασίλειο και όπως συνήθως ερχόμαστε πάνω στη χαρά: είναι η δόνησή μας, η δόνηση πάνω στην οποία μας αναγνωρίζετε, μας ξέρετε καλά! Ερχόμαστε για να σας αγκαλιάσουμε, να σας χαϊδεύουμε την πλάτη, τόσο πονεμένη… ακόμα και να μην το πείτε και να μην το νοιώθετε μερικές φορές, η πλάτη σας είναι πονεμένη! Ξέρετε γιατί είναι τόσο πονεμένη η πλάτη σας; Επειδή κουβαλάτε πολλά, πολλά! Και εμείς, όχι μόνο εμείς που δεν ερχόμαστε και τόσο συχνά, αλλά όλοι οι Δάσκαλοι που έρχονται, όλα τα Αδέλφια σας από άλλα συστήματα που έρχονται, όλοι σας λένε: αφήστε τα, αφήστε τα να πέσουν όλα! Τα χρειάζεστε; Δεν χρειάζεστε απολύτως τίποτα! Μόνο να ανοίξετε την καρδιά… το έχουμε πει χίλιες φορές και εσείς παρόλα αυτά κρατάτε τις συνήθειες, τις πεποιθήσεις σας, λέγοντας «αυτό είμαι εγώ!»… εγώ… αυτό το εγώ… νομίζετε ότι αν αυτό το εγώ χαθεί, χαθήκατε κι εσείς! Είναι μια ταύτιση τόσο βαθιά ριζωμένη μέσα σας, μέσα στην καρδιά σας!
Έχετε ταυτιστεί με ένα σωρό πράγματα: με χαρακτηριστικά που θέλετε να πιστέψετε ότι είστε εσείς επειδή η οικογένεια, οι φίλοι σας, εσείς ο ίδιος λέτε στον εαυτό σας από μικρό παιδί: «εγώ είμαι έτσι, εγώ είμαι βιαστικός, εγώ είμαι προσεκτικός, εγώ είμαι τολμηρός…» και ένα σωρό άλλα. Νομίζετε ότι αν τα αφήσετε αυτά, δεν θα αναγνωρίσετε τον εαυτό σας! Δεν καταλαβαίνετε ότι όλες αυτές οι ταμπέλες κόβουν την θέα; Αν βγάζατε όλες αυτές τις ταμπέλες που βάζετε για τον εαυτό σας, τότε θα είχατε μια θέα απίστευτη, απεριόριστη, θα βλέπατε τον Εαυτό, αυτό που είστε εσείς πραγματικά, θα βλέπατε όλο το Φως που έχετε μέσα σας, αυτό θα βλέπατε! Αλλά περιορίζετε και βάζετε μια ταμπέλα και μια άλλη, και μια άλλη, και μια άλλη… πως θέλετε να δείτε αφού συνεχίζετε να βάλετε ταμπέλες; Πόσες φορές θα το πούμε;
Μερικές φορές και παρόλο που εμείς τα αγγελάκια έχουμε τόσο πολύ υπομονή, θέλουμε να σας ταρακουνήσουμε λίγο, να σας πιάσουμε από τους ώμους και να σας πούμε «άντε, βγάλε τα αυτά, δεν βλέπεις ότι είναι βαριά, δεν βλέπεις ότι τα κουβαλάς χωρίς λόγο; Δες το, όλο στο μυαλό σου είσαι, όλο το σκέφτεσαι αλλά δεν το κάνεις! Όλο το λες στους άλλους αλλά δεν το κάνεις εσύ! Πότε θα το κάνεις, πότε θα βάλεις μπρος… φίλε, σε σένα μιλάμε: πότε θα βάλεις μπρος; Πότε θα σταματήσεις να το πεις και πότε θα το κάνεις, πότε θα πράττεις;»
- Η έκταση του φάσματος δυνατοτήτων –
Εμείς είμαστε εδώ σήμερα για να σου υπενθυμίζουμε την θέση σου και να σε ρωτήσουμε: που στέκεσαι; Που θες να σταθείς; Που θες να βρίσκεσαι; Που θες να βρεις τον εαυτό σου;
Έχεις ένα συγκεκριμένο φάσμα δυνατοτήτων. Ξέρεις ότι υπάρχει το ορυκτό βασίλειο –δεν μπορείς να είσαι εκεί-, το φυτικό βασίλειο –ούτε εκεί δεν μπορείς-, το ζωικό και ούτε εκεί δεν μπορείς να είσαι, το αγγελικό: εμείς είμαστε εκεί, και ύστερα υπάρχουν και άλλα που θα αφήσουμε προς το παρόν. Εσείς είστε το ανθρώπινο βασίλειο και είστε ανάμεσα σε μας και τα ζώα. Είναι ένα ολόκληρο φάσμα δονήσεων από το ένα βασίλειο στο άλλο και εσύ προχωράς από μια δόνηση αρκετά χαμηλή μέχρι μια δόνηση αρκετά ψηλή. Που βρίσκεσαι;
Ας πούμε ότι είσαι στη μέση για να αρχίσουμε τη δουλειά μας ουδέτερα. Είσαι στη μέση… Πολλά σε τραβάνε από τη μια πλευρά και άλλα πολλά σε τραβάνε από την άλλη. Είσαι εδώ για να συνδέσεις δυο πλευρές της Δημιουργίας. Είσαι ένας συνδετικός κρίκος που καταλαβαίνει και τη μία δόνηση, το ένα βασίλειο, και το άλλο. Έχεις πρόσβαση και στους δυο όταν τους πλησιάζεις. Δεν είναι ο ρόλος σου να αλλάξεις: η δομή σου βρίσκεται στο ανθρώπινο βασίλειο, αλλά είναι τόσο μεγάλο το φάσμα μέσα στο οποίο μπορείς να κινείσαι που είναι σημαντικό να συνειδητοποιείς κάθε στιγμή που βρίσκεσαι.
Κατάλαβέ το καλά. Δεν είναι ότι είσαι σε μια συγκεκριμένη δόνηση συνέχεια, είναι ότι κατά τη διάρκεια της ημέρας μπορείς να είσαι πολύ κοντά μας ή πολύ κοντά στο ζωικό βασίλειο, και πάλι πιο ψηλά, και πάλι πιο χαμηλά… κινείσαι συνέχεια χωρίς συνείδηση τις περισσότερες φορές κατά τη διάρκεια της ημέρας. Δεν ξέρεις που βρίσκεσαι. Ακολουθείς το νοητικό, το οποίο σε τραβάει μπροστά και αυτό σε βάζει σε μια δονητική κατάσταση ανάλογη με αυτό που σκέφτεσαι. Δεν παίρνεις εσύ τα ινία, δεν οδηγείς εσύ το όχημα σου. Πάρα πολύ σπάνια είσαι σε θέση να το κάνεις. Μαθαίνεις. Μαθαίνεις…
Όπως είπαμε, αρχίζουμε με ένα μέσο όρο και θα κοιτάξουμε λίγο τι σε κάνει να πας πιο χαμηλά και τι σε κάνει να πας πιο ψηλά.
- Αυτό που σας τραβάει κάτω –
Τι σε κάνει να πας πιο χαμηλά; Το ότι ξεχνάς ποιος είσαι. Το ότι είναι πολύ πιο εύκολο να συμπεριφέρεσαι όπως όλοι παρά να συμπεριφέρεσαι όπως το λέει η δικιά σου καρδιά που συνήθως δεν σου λέει αυτό που λένε οι περισσότεροι. Αυτό που σε κάνει επίσης να χαμηλώνεις δόνηση είναι ο φόβος. Παντού υπάρχει φόβος στην κοινωνία σας… στις εφημερίδες, στην τηλεόραση, στο ραδιόφωνο, στις ταινίες που κοιτάτε, στα βιβλία που διαβάζετε, στους δρόμους όπου περπατάτε, στις συζητήσεις που κάνετε με τους άλλους… παντού υπάρχει φόβος. Τι κάνετε με αυτό; Απλώς μια συνειδητοποίηση. Σας ακούμε… κάποιος σκέφτεται ότι φοβάται τον φόβο… φοβάται μήπως μπει στον φόβο! Έχει πολύ πλάκα αν το σκεφτείτε, είναι τόσο νοητικό! Δεν έχετε τίποτα να κάνετε, μόνο να συνειδητοποιήσετε την κατάσταση στην οποία βρίσκεστε (μπορείτε επίσης να διαβάσετε πάνω στο θέμα της διαχείρισης του φόβου το τελευταίο μήνυμα που δόθηκε στην Ομάδα Διαχείρισης Κρίσεων της ίδιας ημερομηνίας).
Η συνείδηση ήδη θα σας βγάλει από την τόσο χαμηλή δόνηση του φόβου γιατί στις περισσότερες περιπτώσεις θα καταλάβετε ότι είναι μια ενέργεια που σας τραβάει χωρίς ουσία και χωρίς να μπορείτε να πράττετε. Ο φόβος μπορεί να είναι χρήσιμος όταν τον έχετε μπροστά σας και σας βοηθάει να καταλάβετε ότι πρέπει να πράττετε: κάτι δεν πάει καλά και μπορείτε να το διορθώσετε, ή μπορείτε προληπτικά να πράττετε και τότε ο φόβος είναι χρήσιμος αλλά τότε τον βάζετε στην θέση του λέγοντας: ευχαριστώ, μου έδειξες κάτι, φτάνει, τώρα πράττω. Σε όλες τις άλλες περιπτώσεις ο φόβος είναι μια λανθάνουσα ενέργεια που έρχεται για να σας κόψει τα πόδια. Ουσιαστικά εμποδίζει την πράξη.
Συνείδηση φίλοι μας, συνείδηση! Συνείδηση με πολύ προσοχή στην ταύτιση! Με τι ταυτίζεστε; Ταυτίζεστε με τον άλλον μπροστά σας που φοβάται; Με τους άλλους; Με την εικόνα του εαυτού σας που έχετε φτιάξει τόσα χρόνια και που είναι μόνο σαν μια άδεια σακούλα πια; Έχει τη ζωή που θέλετε να της δώσετε αλλά δεν έχει πια ουσία. Μπορείτε να θυμηθείτε, έστω και ένα δευτερόλεπτο, ποιος είστε και που βρίσκεστε σ’ αυτήν τη γραμμή που είδατε την προηγούμενη βδομάδα: που είναι ο στόχος, τι ήρθατε να κάνετε; Ήρθατε να προχωρήσετε σ’ αυτήν τη γραμμή. Τι πάει να σας εμποδίσει να το κάνετε, έχει σημασία ή όχι; Μπορείτε να το αφήσετε; Συνεχίζετε το δρόμο σας…
Σας κεντράρει η υπενθύμιση του γιατί ήρθατε. Σας υπενθυμίζει γιατί είστε εδώ. Υπάρχει λόγος, υπάρχει στόχος και από την στιγμή που είστε σ’ αυτήν τη γραμμή τα υπόλοιπα δεν έχουν και τόσο σημασία, και οι κοινωνικές ανησυχίες γίνονται πια ασήμαντες όταν έχετε συνειδητοποιήσει τη γραμμή πάνω στην οποία έρχεστε από την αρχή μέχρι τον στόχο…
Ο φόβος είναι ένα στοιχείο πολύ παρόν στο ζωικό βασίλειο, πάρα πολύ. Όσο είστε σ’ αυτήν τη δόνηση παραμένετε πολύ κοντά σε εκείνο το βασίλειο. Επιλογή σας να βάλετε συνείδηση πάνω σ’ αυτό: συνείδηση της γραμμής πραγμάτωσής σας. Αμέσως, όταν βάζετε αυτό στο νου και στην καρδιά σας, επανέρχεστε ακριβώς στη μέση. Ακολουθείτε το δρόμο σας και είστε στη μέση της πραγμάτωσης σε μια τέλεια ισορροπία.
- Αυτό που σας ανεβάζει -
Εάν θέλετε να ρθείτε λίγο πιο κοντά σε μας, θα πρέπει να περάσετε από άλλη διαδικασία… ναι, όντως καταλαβαίνετε ότι κάθε φορά που σας μιλάμε από τη δικιά μας δόνηση, από τη δικιά μας καρδιά, το κάνουμε με μια φωνή λίγο πιο παιδική. Βοηθάει πολύ, αν θέλετε να ρθείτε κοντά μας, να βρείτε ξανά το παιδί μέσα στην καρδιά σας, όχι το πονεμένο παιδί αλλά το παιδί γεμάτο ελπίδα, το παιδί που δεν φοβάται γιατί ξέρει ότι αγαπιέται. Το ξέρει. Είναι δεδομένο για το παιδί, ο ενήλικας το ξεχνάει! Για το παιδί είναι δεδομένο. Καλά είναι να επανασυνδέεστε κατά καιρούς με αυτήν την αίσθηση.
Θα μας πείτε : «ναι αλλά εγώ δεν το έζησα ποτέ αυτό, ο μπαμπάς μου με άφησε, η μαμά μου ήταν άρρωστη και δεν με αγάπησε ποτέ, είχε άλλα να σκεφτεί…» Ποιοι είναι οι γονείς σας; Ποιοι είναι οι γονείς σας; Βέβαια, μπορείτε να σκεφτείτε ότι είναι οι ψυχές που ενσαρκώθηκαν λίγο πριν από σας και σας βοήθησαν να ενσαρκωθείτε σ’ αυτήν τη ζωή. Αυτές οι ψυχές μπορεί σε μια άλλη ζωή να ήταν τα παιδιά σας και όχι οι γονείς σας! Ποιοι είναι οι γονείς σας; Για θυμηθείτε…
Πριν την ενσάρκωση, ποιοι ήταν αυτοί που ήταν δίπλα σας; Ένα ζευγάρι με την έννοια ότι ήταν δυο μεγάλες, ψηλές, πανέμορφες, φωτεινές οντότητες, μια αρσενική και μια άλλη θηλυκή. Αυτές οι δυο οντότητες ήταν οι οδηγοί σας. Αυτές οι δυο τέντωσαν τα χέρια τους για να σας εξηγήσουν πως μπορείτε να μπείτε ξανά στη γραμμή, στο χρόνο, στην ενσάρκωση, ποιο στόχο θα μπορούσατε να βάλετε ανάλογα με τα προηγούμενα που έχετε ζήσει, πως μπορείτε να κερδίσετε αυτό που θέλετε τόσο πολύ να κερδίσετε, πως μπορείτε να ανοίξετε την καρδιά σας, με ποιον μπορείτε να το κάνετε, ποιους μπορείτε να ξαναβρείτε στη Γη για να προχωρήσετε και να μάθετε μαζί ο ένας από τον άλλον και ο ένας με τον άλλον.
Αυτές οι δυο οντότητες είναι οι πραγματικοί σας γονείς. Αυτοί οι δύο γονείς σας πήραν από το χέρι από τότε που αποφασίσατε να ξαναρθείτε, να κάνετε μια καινούρια ενσάρκωση. Σας οδήγησαν: αυτός είναι ο ρόλος των γονέων. Αυτοί οι δυο σας πήραν από το χέρι από την αρχή μέχρι την στιγμή της ενσάρκωσης. Αυτοί σας καθοδήγησαν, σας πρόσεξαν και μείνανε μαζί σας. Είναι της πνευματικής σας οικογένειας και κατά καιρούς τους βλέπετε στα όνειρά σας τη νύχτα όταν έχετε σημαντικές αποφάσεις να πάρετε. Συνεχίζουν και σας καθοδηγούν. Αυτές οι δυο οντότητες είναι γονείς σας με την έννοια ότι είναι προχωρημένες οντότητες και έτσι μπορούν να σας καθοδηγούν αποτελεσματικά, να σας δείξουν αυτό που δεν ξέρετε ακόμα. Αυτοί οι γονείς δεν υπάρχει περίπτωση να είναι σε έλλειψη αγάπης απέναντί σας, ποτέ! Πάντα από τη δικιά τους ενέργεια και καρδιά ρέει αγάπη για σας. Η αγάπη τους σας στηρίζει συνέχεια από την στιγμή που αποφασίζετε την ενσάρκωση μέχρι την στιγμή που γυρίζετε πίσω. Είναι μια αγάπη χωρίς όρια, χωρίς κρίση, πάνω στην οποία μπορείτε να βασίζεστε ανά πάσα στιγμή.
Όταν έχετε συνειδητοποιήσει την ύπαρξή τους, δεν μπορείτε να συνεχίσετε το δρόμο σας όπως ήσασταν πριν γιατί δεν μπορείτε πια να συνεχίσετε να πείτε στον εαυτό σας : «εγώ δεν είχα αγάπη». Αυτό που μπορείτε να πείτε τότε είναι: «εγώ δεν ήθελα να δω την αγάπη». Καταλαβαίνετε; Καταλαβαίνετε αυτό που ρέει από μας σε σας αυτήν την στιγμή όταν σας το λέμε αυτό;…
- Τέρμα η αυταπάτη! –
Όσο δεν έχετε φτάσει στο σημείο ισορροπίας του βασιλείου μέσα στο οποίο βρίσκεστε, νομίζετε ότι τα πράγματα είναι αυτό που βλέπετε. Από την στιγμή που ανοίγεστε στην άλλη πλευρά του φάσματος του βασιλείου αυτού, καταλαβαίνετε ότι τα πράγματα δεν είναι όπως τα βλέπετε. Τότε δεν μπορείτε να συνεχίσετε να είστε στην αυταπάτη! Παλιά μπορούσατε να πείτε : «αχ, είμαι ένα καημένο παιδί γιατί η μαμά μου δεν με αγαπούσε…» και το λέγατε ξανά και ξανά και ξανά… «και ο μπαμπάς μου με κακοποιούσε…» και το λέγατε ξανά και ξανά και ξανά… και το εγώ έτσι μεγάλωνε και παραμένατε κάτω από το μέσο όρο χωρίς ισορροπία. Όταν υπάρχει συνείδηση, τότε ξέρετε ότι δεν μπορείτε πια να πείτε τέτοια στον εαυτό σας! Ξέρετε ότι λέτε ψέματα στον εαυτό σας όταν λέτε ότι η μαμά σας δεν σας αγαπούσε γιατί οι πραγματικοί σας γονείς σας στέλνουν απεριόριστη αγάπη συνεχώς, ασταμάτητα, και οι φυσικοί σας γονείς είναι απλώς ψυχές με τις οποίες ήρθατε για να μάθετε ορισμένα πράγματα. Αυτές μάθανε όπως εσείς μαθαίνετε.
Από την στιγμή που έχετε αυτά κατά νου, δεν μπορεί το εγώ να συνεχίσει να λέει ότι είναι ένα καημένο παιδί, δεν πάει! Το μόνο που μπορεί να πει είναι : «τι έχω να μάθω με αυτό το παιχνίδι που ήρθα να παίξω, με αυτήν την συγκεκριμένη μαμά ή με αυτόν τον συγκεκριμένο μπαμπά; Τι έβαλα μπροστά μου για να καταλάβω και να ανοίξω την καρδιά; Θυμάμαι ότι οι τρις μας, οι πνευματικοί μου γονείς κι εγώ, τα αποφασίσαμε όλα για να μεγαλώσω, οπότε τι μπορώ να κάνω για να πράττω ανάλογα;»
Τότε το εγώ χάνει έδαφος! Δεν το διώχνετε, δεν το απορρίπτετε, απλώς έχετε πάρει μια άλλη θέση στην οποία το εγώ δεν χωράει. Είστε στην άλλη πλευρά του μέσου όρου. Πριν, το εγώ είχε μεγάλη θέση ενώ τώρα χάνει έδαφος αυτόματα, δεν έχετε τίποτα να κάνετε, απολύτως τίποτα. Όσο περισσότερο θα σταθείτε εκεί, σ’ αυτά τα ερωτήματα και στην αγάπη που μπορείτε να νοιώθετε από τους πραγματικούς σας γονείς, τόσο περισσότερο θα νοιώθετε άνοιγμα και επιθυμία να μοιραστείτε αυτό που κάνει την καρδιά σας να διευρύνεται. Τότε θα νοιώθετε τη χαρά και τότε θα μας νοιώθετε κι εμάς και θα δείτε πόσο δρόμο έχετε κάνει! Θα έχετε καταλάβει πολλά σ’ αυτόν το δρόμο. Όσο περισσότερο έχετε καταλάβει και έχετε εφαρμόσει αυτήν την κατανόηση, τόσο πιο μόνιμη θα είναι η αλλαγή στη βάση σας.
Έρχεται η στιγμή όπου δεν μπορείτε καν να γυρίσετε πίσω, δεν μπορείτε πια να πάτε προς την άλλη πλευρά, προς το ζωικό, προς τον φόβο, δεν γίνεται. Σας φαίνεται τόσο μακριά, σαν κάτι χωρίς νόημα. Έχετε πάρει άλλη θέση, κυριολεκτικά! Όταν φτάνετε στο να εφαρμόζετε συνέχεια αυτήν την θέση, δηλαδή να είστε συνέχεια σε σύνδεση με την αγάπη που ρέει από τους γονείς σας, από την οικογένεια σας και από μας, τότε έρχεστε σε άμεση σύνδεση με το δικό μας βασίλειο και νοιώθετε τη χαρά γύρω σας. Η χαρά είναι δικό μας στοιχείο, ένα στοιχείο που στέλνουμε συνέχεια στο ανθρώπινο βασίλειο, συνέχεια, και το καταλαβαίνετε.
Που στέκεστε; Είναι ένα ερώτημα που σας έχουμε κάνει τόσο πολλές φορές: που στέκεστε; Προσπαθήστε φίλοι μας να μην αρχίσετε τις προτάσεις σας με το «εγώ» γιατί δεν είστε πια αυτό το «εγώ». «Εγώ νομίζω ότι… εγώ θέλω… εγώ… εγώ…» Δεν είστε πια αυτό το εγώ! Έχετε καταλάβει τόσο πολλά πράγματα! Νοιώθετε τόσο περισσότερα πράγματα από πριν! Έχετε αλλάξει τόσο πολύ, δεν είστε πια αυτό το εγώ που νομίζετε ακόμα μερικές φορές ότι είστε! Δεν είστε πια αυτό, οπότε αφήστε ακόμα και τη λέξη αυτή να χάνεται… να χάνεται εκεί, σ’ εκείνη την πλευρά όπου ήσασταν παλιά και που τώρα δεν έχει πια ύπαρξη για σας, τόσο πολύ που έχετε αλλάξει!
Δεν χρειάζεται να πάτε εκεί τακτικά για να θυμηθείτε, για να νοιώθετε ότι κάνετε κάτι γνωστό, δεν χρειάζεται γιατί όταν στέκεστε πιο ψηλά, πιο κοντά στην πνευματική σας οικογένεια, πιο κοντά σ’ αυτό που είστε στην καρδιά, μπορείτε να βρείτε αυτό που ήταν γνωστό από πιο παλιά, από πάντα, αυτό το τόσο γνωστό και τόσο δυνατό που σας βάζει άμεσα στη γραμμή πραγμάτωσης όπου έρχεστε ξανά και ξανά για να πραγματοποιήσετε τον στόχο σας, να μπείτε στη δίνη και να πάτε ταχύτατα προς το Φως.
Να έχετε αυτό το κουράγιο φίλοι μας! Θέλει κουράγιο, θέλει κουράγιο να σταθείτε σ’ αυτό που είστε και να δέχεστε να ξεχάσετε αυτό που ήσασταν παλιά! Πραγματικά, αυτό που ήσασταν παλιά είναι σαν μια ζωή άδεια, σαν ένα άδειο μπαλόνι που δεν έχει πια νόημα. Το νόημα το βρήκατε τώρα οπότε να το εφαρμόζετε και να πράττετε ανάλογα!
Η αγάπη ρέει ασταμάτητα μέσα σας από μας… ασταμάτητα… και η χαρά που είναι δικιά μας γίνεται σιγά-σιγά και δικιά σας. Και έτσι είναι: σας αγαπάμε πάρα πολύ και σας στηρίζουμε συνέχεια…
Και έτσι είναι.
