Πρώτο μέρος:
Οι ερωτήσεις που επιλέχθηκαν:
1- Υπομονή και θυμός όταν χρειάζεται να συνδιαλλαγώ με χαμηλότερες δονήσεις.
2- Ο θυμός ενάντια στους οδηγούς γιατί οδηγούν χωρίς να υπολογίζουν τους άλλους και παρκάρουν όπου τους βολεύει, στους πελάτες μου γιατί δεν τηρούν τα συμφωνημένα και πληρώνουν με καθυστέρηση, γενικά σε όποιον και όποια με "ξεβολεύει" με ότι κάνει ή δεν κάνει. Το μοτίβο είναι: μηδενική ανοχή, καμία κατανόηση.
 
 
Δεύτερο μέρος: ανώτερη επικοινωνία.

Ώστε έτσι... είστε θυμωμένοι! Εδώ υπάρχουν αυτοί που δηλώνουν ότι είναι θυμωμένοι και υπάρχουν αυτοί που δεν δηλώνουν ότι είναι θυμωμένοι, αλλά δεν πάνε πίσω. Οπότε σήμερα μιλάμε για όλους. Πώς χειρίζεστε το θυμό σας, τι σημαίνει θυμός, από που πηγάζει ο θυμός; Μυστήρια πράγματα στη ζωή του ανθρώπου! Ο θυμός είναι τόσο κοινό συναίσθημα σε όλους και σας προβληματίζει, σας ταράζει τόσο πολύ στην προσπάθειά σας να είστε αποδεκτοί... Για να μην πούμε, κλείνοντας το μάτι στην φίλη μας εδώ κοντά, στην επιθυμία σας να είστε τέλειοι. Και παρόλα αυτά συνεχίζει ο θυμός. Λοιπόν, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Η αρχή είναι αυτό που μόλις είπαμε στην άλλη ομάδα, στον κύκλο του Άλιστερ (και συνιστούμε σε όσους δεν ήταν εδώ, να το διαβάσουν) για το ποτάμι. Όχι το πολιτικό κόμμα, αλλά μιλήσαμε για το Νείλο, ένα πανέμορφο ποτάμι, κάνοντας σύγκριση με την πορεία του ανθρώπου και ναι, όπως το έχετε καταλάβει, εμείς έχουμε πολύ όρεξη να γελάσουμε σήμερα και να φέρουμε λίγο χιούμορ. Παρεμπιπτόντως θα σας πούμε ότι θα κερδίσετε το θυμό σας όταν θα βάλετε χιούμορ στη ζωή σας. Αυτό είναι πολύ εύκολο, θα μπορούσαμε να κλείσουμε εδώ το θέμα για σήμερα. Αλλά δεν είναι εύκολο να βάλετε χιούμορ στη ζωή σας, επειδή είστε θυμωμένοι. Όταν θα υπάρχει χιούμορ στη ζωή σας θα ξέρετε ότι έχετε κερδίσει τον θυμό. Είναι τόσο απλό! Πολύ καλή ένδειξη. Και μη μας πείτε ότι γελάτε από δω κι από κει. Αυτό δεν είναι χιούμορ. Το χιούμορ πηγάζει πολύ από μέσα σας και είναι ένας τρόπος ζωής. Είναι ένα βλέμμα πάνω σε όλα όσα συμβαίνουν στη ζωή σας, ένα βλέμμα με χαμόγελο. Αυτό είναι το χιούμορ. Και έχετε όλοι πολύ μεγάλο δρόμο να κάνετε πάνω σ'αυτό. Να γελάσετε με αυτό και θα δείτε ότι όλα θα πάνε καλά.  

Ο Νείλος λοιπόν, αυτός ο πανέμορφος ποταμός. Να διαβάσετε όσα είπαμε στον ‘Κύκλο του Άλιστερ’ σήμερα γιατί είναι μια πολύ καλή εισαγωγή γι'αυτήν την ομάδα και γι'αυτό που θα πούμε τώρα. Μιλήσαμε κάποια στιγμή για όλα τα απόβλητα που στέλνονται σ'ένα ποτάμι, όποια και να είναι. Το ποτάμι περνάει από πόλεις, επαρχίες, χωράφια, και δεν ξέρουμε ποιο είναι το καλύτερο ή το χειρότερο για το ποτάμι αυτό, γιατί μέσα στις πόλεις φορτώνεται με πολλά απόβλητα των ανθρώπων. Μέσα στα χωράφια όμως, είναι τόσα πολλά τα χημικά που ρίχνετε, που ο ποταμός επιβαρύνεται πολύ κι εκεί... Εκεί που εσείς λέτε: Α! είναι καθαρός ο αέρας, α! παίρνουμε μια ανάσα στην εξοχή… τα νερά όμως του ποταμού στην εξοχή δεν παίρνουν ανάσα καθόλου αλλά γίνονται ακόμα πιο βαριά. Είναι ένα ολόκληρο θέμα αυτό, δεν θα μπούμε σ'αυτό βέβαια, αλλά είναι ένα θέμα που θα έπρεπε να σας απασχολεί όλο και περισσότερο. Τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται φίλοι μας, το ξέρετε. Και πολύ συχνά εσείς που ζείτε σε μεγάλη πόλη, νιώθετε ότι η εξοχή είναι σωτήριο. Εμείς, από κει που βρισκόμαστε, μπορούμε να σας πούμε ότι μερικές φορές οι επαρχίες σας είναι πιο φορτωμένες σε χημικά απ' ότι είναι ακόμα και οι μεγάλες σας πόλεις. Κλείνουμε την παρένθεση για να ξαναρθούμε σ' αυτόν τον ποταμό που φορτώνεται από βαριά στοιχεία.


- Από που πηγάζει ό θυμός; –

Ο ποταμός έχει μια συνείδηση. Βλέπει που πάει. Βλέπει ότι φτάνει σε μια πόλη και ότι απόβλητα έρχονται από αριστερά, δεξιά και ρίχνονται μέσα του. Μετά βλέπει ότι φτάνει στην εξοχή και ότι όλα τα χημικά που ρίχνονται στα χωράφια, μπαίνουν στη γη και καταλήγουν στα νερά του. Το νιώθει, το κατανοεί. Ξέρει τι είναι μέσα του -επειδή αυτός είναι η ουσία του- και τι έρχεται απ' έξω. Το μεγάλο θέμα με εσάς και γενικά με την ανθρωπότητα είναι ότι δεν έχετε καμιά συνείδηση. Προσπαθείτε. Κάνετε πολλές προσπάθειες για να μεγαλώσετε την συνείδησή σας. Χαιρόμαστε όταν το βλέπουμε αυτό και το αναγνωρίζουμε. Αλλά παρόλα αυτά οι προσπάθειες είναι μικρές και τα αποτελέσματα ακόμα πιο μικρά. Καταλαβαίνουμε ότι ρίχνουμε λίγο το ηθικό μετά από τα πολύ καλά λόγια που είπαμε πριν, στην πρώτη ομάδα, αλλά μερικά πράγματα πρέπει να λεχθούν επίσης. Η συνείδηση είναι μικρή σε σχέση με ότι συμβαίνει γύρω σας και μέσα σας. Πολύ μικρή! Και η συνείδηση, όταν την έχετε είναι πολύ περισσότερο νοητική απ' οτιδήποτε άλλο.

Δε νιώθετε. Οι αισθήσεις σας είναι πολύ κλειστές. Έχετε βάλει, οι περισσότεροι από σας -και δεν μιλάμε μόνο για σας εδώ, μιλάμε πολύ πιο γενικά-, έχετε βάλει πρόθεση να ανοίξετε τις αισθήσεις σας και να νιώθετε περισσότερο τι σας έρχεται από τη γη... μέσα από τις πατούσες σας... τι σας έρχεται από τον αέρα... από το νερό... απ' όλα τα στοιχεία γύρω σας... από τους άλλους ανθρώπους. Αλλά τόσο συχνά, μα τόσο συχνά είστε στο μυαλό σας! ΤΟΣΟ ΣΥΧΝΑ!  Και αυτό ισχύει ακόμα περισσότερο για τους άντρες. Είναι ένα στοιχείο που βλέπουμε πολύ πιο συχνά στους άντρες. Οι γυναίκες έχουν την ευκολία να φτάνουν ή να δέχονται περισσότερο τις αισθήσεις τους. Ενώ εσείς οι άντρες νομίζετε ότι είναι καθήκον σας να είστε στο νοητικό και να αποδείξετε το μεγαλείο του νοητικού σας, και λόγω εκπαίδευσης αλλά και επειδή δεν έχετε εμπιστοσύνη στις αισθήσεις σας. Τις έχετε περιορίσει κι έτσι δεν έχετε μάθει να τις ακούτε, να τις ακολουθείτε και δεν έχετε εμπιστοσύνη. Εάν αρχίζατε να ανοίγεστε στις αισθήσεις σας και να κλείνετε λίγο πιο συχνά το διακόπτη του νοητικού, θα βλέπατε ότι όλη η ζωή σας αλλάζει. Θα δείτε ότι και ο θυμός σας θα αλλάξει πάρα πολύ έτσι. Γιατί, τι θα σας πουν οι αισθήσεις? Θα σας εξηγούν. Θα σας εξηγούν το δρόμο της δόνησης που έρχεται σε σας. Για να πούμε τα πράγματα πολύ χοντρά και πολύ καθαρά, θυμώνετε επειδή παίρνετε υπερβολική δόση ενέργειας και δεν είστε σε θέση, δεν ξέρετε να την διαχειρίζεστε. Παίρνετε μια μεγάλη δόση και είναι σαν να πάρετε μια φάπα. Κι επειδή δεν ξέρετε τι να την κάνετε, αντιδράτε κι απαντάτε. Αυτός είναι ο θυμός. Είναι επειδή δεν υπάρχει συνείδηση.

Περιμένατε πολύ διαφορετική απάντηση. Πολύ. Περιμένατε να σας πούμε ότι: αχ...ναι, οι άλλοι δε λειτουργούν καλά κι έτσι σας θυμώνουνε, εσάς που είστε τόσο καταπληκτικά άτομα... Την πατήσατε! Δε θα σας το πούμε αυτό! Είπαμε, άντε να βάλουμε λίγο χιούμορ σήμερα. Αλλά είναι αλήθεια! Συνείδηση δεν υπάρχει γιατί δεν υπάρχει αίσθηση. Υπάρχει νοητικό. Από που πηγάζει ό θυμός;  Από κει... Καθαρά... Πολλοί θα το πάρουν αλλιώς. Πολλοί θα πάνε με την ψυχολογία. Θα σας μιλήσουν για τα παιδικά σας χρόνια, κι ακόμα πιο παλιά. Και μπορείτε να βρείτε και εγγραφές από προηγούμενες ζωές που βέβαια, κάθε φορά που δουλεύετε πάνω σε εγγραφές πάτε καλύτερα. Το πεδίο σας γίνεται πιο ελαφρύ. Αλλά μην κοροϊδεύεστε. Εάν αποφασίσετε να κάνετε μια δουλειά πάνω στο νοητικό, να γυρίσετε το διακόπτη του νοητικού και να αφήσετε τις αισθήσεις να πάρουν περισσότερη θέση, θα δείτε ως δια μαγείας ότι ο θυμός σας θα μειωθεί σε σημείο που δεν θα αναγνωρίζετε τον εαυτό σας. Ναι, μετράμε τις λέξεις μας, δεν θα αναγνωρίσετε τον εαυτό σας!

Αλλά ποιος από σας θα δεχθεί να μπει σ' αυτήν την εργασία? Το νοητικό σας φέρνει τόσο πολύ ασφάλεια! Τόσο πολύ ασφάλεια... «Είμαι αυτό! Έχω καταφέρει εκείνο! Πιστεύω αυτό! Εγώ που πάντα ήμουν έτσι! Εγώ που πάντα πίστευα αυτό!» Οργανώνετε τον εαυτό σας πάνω σε ιδέες χτισμένες μια ζωή. Ιδέες και σκέψεις νοητικές. Είναι ο τρόπος που έχετε μάθει και μπορείτε να συνεχίζετε ακόμα άπειρες ζωές με αυτό το μοντέλο. Έχει λειτουργήσει και συνεχίζει να λειτουργεί. Όχι καλά, αλλά λειτουργεί.


- Πως γεννιέται η συμπόνια –

Αν θέλετε να μπείτε στις αισθήσεις, θα πρέπει να αναποδογυρίσετε όλα τα πιστεύω σας. Γι’ αυτό και λέμε μερικές φορές ότι οι άντρες έχουν περισσότερη δυσκολία στο πνευματικό μονοπάτι, γιατί αυτό το εμπόδιο του νοητικού είναι τεράστιο. Αλλά όταν αποφασίσουν να μπουν στη διαδικασία να το αναποδογυρίσουν, το αποτέλεσμα είναι τόσο εντυπωσιακό που προχωρούν πολύ πιο γρήγορα από τις γυναίκες. Ο καθένας έχει τον τρόπο λειτουργίας του. Τα εμπόδια στο δρόμο του άντρα είναι εντυπωσιακά. Αλλά έχετε, εσείς οι άντρες, την θέληση και τη δύναμη για να τα αναποδογυρίσετε. Κι αυτά είναι τα καλά νέα. Τα κακά νέα είναι ότι δεν έχετε συνείδηση. Τα καλά νέα είναι ότι μπορείτε να έχετε συνείδηση. Από την στιγμή που δέχεστε να ανατρέψετε τα πάντα και να δώσετε περισσότερη σημασία στις αισθήσεις παρά στο νοητικό σας. Είναι πολύ απλό, αλλά άκρως δύσκολο. Είναι μια απόφαση. Και μετά να στέκεστε σ' αυτήν την απόφαση και να την εφαρμόζετε. Κάθε μέρα.

Ας ξαναρθούμε σ' αυτό που λέγαμε πριν ότι ο θυμός είναι μια υπερβολική δόση ενέργειας που σας έρχεται κατάμουτρα και δεν μπορείτε να τη διαχειριστείτε. Αυτή η υπερβολική δόση τινάζει τα κυκλώματά σας. Αυτό γίνεται: όλα τα κυκλώματα τινάζονται στον αέρα και έρχεται ο θυμός. Αυτός είναι ο θυμός. Όταν αρχίζετε να επικεντρώνεστε πάνω στην αίσθηση, τότε δεν μπαίνει πια η σιγουριά του νοητικού, μπαίνει το ερώτημα στην καρδιά. Νιώθω αυτό. Γιατί; Γιατί; Και τότε ανοίγομαι στον άλλο, και τότε μπορώ να δω… ίσως όχι με τα μάτια τα βιολογικά, αλλά βλέπω, νιώθω ότι ο άλλος δεν είναι καλά, ότι έχει περάσει δύσκολα. Και ποιός δεν έχει περάσει δύσκολα... Και μπορώ να κατανοώ γιατί κι εγώ έχω περάσει δύσκολα. Οπότε εκεί που έβαζα μια κρίση, ξαφνικά δεν κρίνω πια, αλλά αναρωτιέμαι τι νιώθω για τον άλλον που έρχεται, τι νιώθω για τον οδηγό δίπλα, που παρκάρει στραβά, που με εμποδίζει, που φαίνεται χαζός, που νομίζει ότι είναι βασιλιάς. Κι εγώ τι είμαι; Και νιώθω ότι με ποδοπατάει και θέλω να αντιδράσω…
 
Αν ανοίξω τις αισθήσεις μου, βλέπω το μικρό παιδί μέσα του, το κακομαθημένο. Βλέπω μια ολόκληρη χώρα με κακομαθημένους ανθρώπους, βλέπω μια συνείδηση που δεν έχει μπει σε καμία καρδιά και νιώθω συμπόνια. Εκεί μπορεί να μπει η συμπόνια και να κυλάει. Και η συμπόνια έρχεται και αντικαθιστά τον θυμό. Αλλά δεν αντικαθιστά τον θυμό από τη μια μέρα στην άλλη επειδή το θέλουμε. Αντικαθιστά τον θυμό επειδή είδαμε τα κενά του άλλου και ξέρουμε ότι τα κενά του άλλου είναι και τα δικά μας. Όταν βλέπετε τα κενά του άλλου, ξέρετε ότι αυτά τα κενά είναι κοινά. Κακομαθημένος ο άλλος… κι εγώ στην ίδια χώρα μεγάλωσα, με τις ίδιες αρχές. Μπορεί η οικογένειά μου να μου έμαθε κάτι άλλο, αλλά γενικά οι αρχές τις κοινωνίας είναι ίδιες για όλους. Κάνει σαν μικρό παιδί, κι εγώ κάνω σαν μικρό παιδί. Ίσως κάποια στιγμή η κοινωνία μας να λειτουργεί με ενήλικες, αλλά προς το παρόν κάνουμε όλοι σαν μικρά παιδιά. Κι όταν εγώ αντιδρώ λέγοντας "μου πήρες την θέση", τότε κι εγώ αντιδρώ σαν μικρό παιδί. Κι άμα θυμώνω κι εγώ σου δείχνω ότι δεν έχω συνείδηση. Τα ίδια κάνουμε. Ίδιοι είμαστε, αλλά δεν το δέχομαι, δεν το θέλω, γιατί άλλο θα ήθελα για τον εαυτό μου, άλλο θα ήθελα για σένα, άλλο θα ήθελα για όλους μας. Με άλλα κριτήρια ήρθα, γεννήθηκα, με άλλες ελπίδες και δεν έχω καταφέρει να υλοποιήσω ακόμα αυτές τις ελπίδες με τις οποίες γεννήθηκα. Αυτό με κάνει και θυμώνω, γιατί δεν το έχω καταφέρει ακόμα.

Οπότε μπορώ και να κοιτάξω την καρδιά μου αντί να στέκομαι στις σκέψεις μου, κρίνοντας συνεχώς τον εαυτό μου. Μπορώ να κοιτάξω τον εαυτό μου και να πω, οκ, δεν το έχω καταφέρει ακόμα γιατί ήταν δύσκολο, γιατί ίσως ζήτησα πολλά από τον εαυτό μου. Ξέχασα ότι στο γήινο πεδίο το νοητικό μετράει πάρα πολύ και μπήκα κι εγώ σ' αυτό το παιχνίδι, και σ' αυτήν την παγίδα του νοητικού και της κρίσης. Είμαι κι εγώ ποταμός, δεν είμαι πια χείμαρρος με κρυστάλλινο νερό. Είμαι ποταμός. Μάζεψα λάσπη, δικιά μου, δικιά τους. Μάζεψα απόβλητα. Μάζεψα πολλά. Να τα κοιτάξω αυτά και να δεχτώ ότι μερικά είναι δικά μου, μερικά δεν είναι. Σταματάω να κρίνω τον εαυτό μου συνέχεια. Είμαι νερό και το νερό πάει όπου θέλει. Τίποτα δεν το σταματάει. Αυτό είμαι εγώ. Είμαι νερό. Το νερό δεν έχει εμπόδια. Τίποτα δεν μπορεί να σταθεί εμπόδιο για το νερό, όταν το αποφασίζει. Τίποτα! Ρέει... Υπερβολική δόση που δεν μπορείτε να διαχειριστείτε… Όταν ο ποταμός περνάει μέσα από μια πόλη και λαμβάνει πολλά απόβλητα, βαραίνει, αλλά μπορεί να κοιτάξει αυτά τα απόβλητα και να σκεφτεί, οκ, θα πάω να περάσω τώρα από το σταθμό επεξεργασίας αποβλήτων και μετά θα είμαι καλύτερα. Το θέμα είναι ότι όταν θυμώνετε δημιουργείτε κι εσείς απόβλητα για τους άλλους. Και είναι φαύλος κύκλος που δεν τελειώνει.

Είναι επίσης μια ευθύνη. Οπότε βλέπετε είναι ένα θέμα που δεν είναι και τόσο απλό. Υπάρχουν πολλά που εμπλέκονται σ' αυτό το θέμα. Αλλά συγχρόνως μπορείτε να κρατήσετε μερικά στοιχεία. Το πρώτο στοιχείο είναι να στραφείτε προς τις αισθήσεις και να αφήνετε όλο και περισσότερο, όσο μπορείτε δηλαδή, το νοητικό στο πλάι. Αφήνετε το νοητικό, αφήνετε την κρίση στο πλάι και μπαίνετε στις αισθήσεις, και αυτό βοηθάει πάρα πολύ. Το άλλο είναι να μάθετε να νιώθετε τους άλλους και να τους δέχεστε όπως είναι γιατί όπως είναι οι άλλοι, είστε κι εσείς. Δεν υπάρχει διαφορά. Δεν υπάρχει διαφορά! Ο καθένας είναι ένα κύτταρο του ίδιου σώματος. Πώς θα σας φαινόταν αν το στομάχι έλεγε στο συκώτι "φύγε από δω, είσαι χάλια!". Ναι, σε σχέση με το στομάχι, το συκώτι είναι χάλια. Δεν μοιάζουν καθόλου, καθόλου. Καμία σχέση το ένα με το άλλο. Αλλά χρειάζονται και τα δύο στο σώμα και ο μόνος που το ξέρει είναι η συνείδηση του σώματος. Το στομάχι δεν έχει ιδέα. Ίδιοι είστε, όλοι κύτταρα του ίδιου σώματος είστε. Μπορεί να λειτουργείτε διαφορετικά, αλλά όλοι κύτταρα του ίδιου σώματος είστε. Και όταν δέχεστε απόβλητα και στέλνετε κι εσείς απόβλητα, κάνετε ακριβώς, μα ακριβώς την ίδια κίνηση. Όχι μόνο είστε στο ίδιο σώμα, αλλά είστε στο ίδιο όργανο. Παρόμοια κύτταρα.

Αισθήσεις και συμπόνια. Ο θυμός προϋποθέτει υπερβολική δόση αποβλήτων. Υπερβολική δόση πόνου. Και ο πόνος μπορεί να γίνει πιο αποδεκτός μόνο και μόνο με την συμπόνια. Με τίποτα άλλο.

Θα σας αφήσουμε για σήμερα με αυτά, φίλοι μας. Και θα σας αφήσουμε να συζητήσετε τώρα πάνω σ' αυτό το θέμα με το τι νιώθατε όσο μιλάγαμε γι αυτό το θέμα και πως νομίζετε ότι αυτά τα λόγια μπορούν να σας βοηθήσουν. Παραμένουμε κοντά σας.

Και έτσι είναι.

Τρίτο μέρος: ερωτήσεις-απαντήσεις.
Δεν καταγράφεται όλη η συζήτηση. Θα βρείτε παρακάτω μόνο δυο ερωτήσεις και απαντήσεις.
1- Εννοούσαν δονήσεις ενεργειών που κουβαλάμε όλοι μας ή ενεργειών που κατεβαίνουν και δεν μπορούμε να τις διαχειριστούμε?
- Ενέργειες που έρχονται απ' έξω.
- Όχι από το πνεύμα?
- Σ’ αυτήν την περίπτωση όχι, είσαι σαν ποτάμι και είναι τα απόβλητα που σου έρχονται είτε από τις πόλεις, είτε από την εξοχή…  
- Πάντως είναι ενέργειες που συγκεντρώνονται και δεν μπορούμε να τις διαχειριστούμε;
- Ναι. Και εκεί λείπει η συνείδηση, γι' αυτό δεν γίνεται σωστή διαχείριση.

2- Εγώ έχω θυμό απέναντι στον εαυτό μου και αρχίζω να καταλαβαίνω όλο και περισσότερο, ότι αυτό έχει να κάνει με την τόσο βαθειά εγγραφή περί τελειομανίας.
- Ναι, γιατί η τελειομανία έχει πολύ σχέση με το νοητικό και με την κρίση του εαυτού. Η κρίση φέρνει όλη την αντίδραση. Η κρίση είναι πολύ μακριά από τις αισθήσεις. Η κρίση είναι πάντα στο νοητικό.