Πόσο σας αγαπάμε όταν γελάτε! Και όσο περισσότερο γελάτε, τόσο περισσότερο σας αγαπάμε, τόσο πιο πολύ σας κοιτάμε μ’ ένα βλέμμα γεμάτο, όχι συμπόνια, αλλά τρυφερότητα. Η τρυφερότητα της μητέρας, η τρυφερότητα του πατέρα όταν κοιτάει το μικρό του παιδί και βλέπει πόσο όμορφο είναι! Μερικές φορές τσαντίζεται ο μπαμπάς, τσαντίζεται η μαμά, όταν βλέπει ότι το παιδί δεν καταλαβαίνει ή κάνει τα δικά του. Και άλλες φορές ξαφνικά γίνεται ένα ‘κλικ’, κάτι αλλάζει, κάτι χαλαρώνει στο περιβάλλον και τότε φαίνεται αυτή η τρυφερότητα, έρχεται στην επιφάνεια. Χαλαρώνει το παιδί, κάνει ένα χαμόγελο, και με το χαμόγελο έρχεται ο ουρανός στη γη. Αυτό κάνετε όταν γελάτε. Χαλαρώνετε, αφήνετε τις εντάσεις, τις άμυνές σας να πέσουν γιατί ναι, έχετε άμυνες σε σχέση μ’ αυτό που σας έρχεται, σε σχέση με τις πολλές ενέργειες που σας έρχονται τις επόμενες μέρες, που τις νιώθετε και δεν ξέρετε που θα σας πάνε. Αναρωτιέστε ‘τι θα γίνει, που θα με πάνε, ποιος/ποια θα είμαι μετά, θα είμαι πολύ διαφορετική από πριν; Θα αναγνωρίσω τον εαυτό μου; Οι άλλοι θα με αναγνωρίσουν;’ Και έτσι έχετε πολλά ερωτήματα που σας κάνουν σιγά-σιγά να κλείνεστε, να βάζετε τα χέρια σας μπροστά ώρες-ώρες, και να λέτε ‘δεν θέλω να το δω’. Μόλις το συνειδητοποιήσετε, χαλαρώνετε, αφήνετε κάτω τα χέρια κι έτσι παίζετε ένα ωραίο παιχνίδι με τις ενέργειες που σας έρχονται, ένα παιχνίδι θα λέγαμε του κρυφτού, όπως κάποια στιγμή λέτε ‘τσα, σας είδα’, και άλλες φορές λέτε ‘κρύβομαι, δεν με βλέπετε’. Οι ενέργειες σας βλέπουν, εσείς κάνετε ότι δεν τις βλέπετε. Κι έτσι με το γέλιο σπάει αυτό το παιχνίδι του κρυφτού, σπάει αυτή η αμηχανία μπροστά σ’ αυτό που έρχεται, στο καινούριο, στο φόβο του καινούριου. Και πάλι ανοίγουν οι πόρτες, χαλαρώνετε και είστε καλά μέσα στην καρδιά σας.

Αυτό δεν σημαίνει ότι καταλαβαίνετε ό,τι σας έρχεται. Συνήθως αυτό που σας έρχεται το καταλαβαίνετε την ώρα που σας έρχεται, όχι και τόσο πριν. Αλλά, απλώς, παύετε να έχετε ανησυχίες για το μέλλον και περνάτε καλά, νιώθετε καλά μ’ αυτό που είστε τώρα, αυτήν την στιγμή, ‘εδώ και τώρα’ όπως λέμε. Και εδώ και τώρα, είστε μια χαρά! Είστε γεμάτες ιδέες, γεμάτες επιθυμίες για το καλοκαίρι που έρχεται, για τη χαλάρωση που έρχεται με το καλοκαίρι, και είστε πολύ καλά. Οι δυσκολίες έρχονται όταν θέλετε να προβάλετε τον εαυτό σας στο μέλλον, έστω και σε τρεις μέρες, σε μια εβδομάδα. Εκεί δεν τα πάμε πια καλά. Αλλά όταν είστε εδώ, μέσα στο γέλιο, και το γέλιο δεν έχει καμία σχέση μ’ αυτό που θα συμβεί σε δυο μέρες, σε μισή ώρα, σ’ ένα τέταρτο. Το γέλιο είναι τώρα αυτό που νιώθω και που με κάνει να ξεσπάω κι εκεί χαλαρώνω, ανοίγω την καρδιά, μπαίνω στον εαυτό μου, τον δέχομαι. Μπαίνω στη Μερκάμπα μου, στο σπίτι μου, γυρίζω σπίτι. Γυρίζετε σπίτι λοιπόν, το σπίτι που έχετε μάθει να χτίζετε, τη Μερκάμπα σας. Χτίστε την, δείτε την γύρω σας, μέσα σας, και θα λέγαμε ότι μπορείτε να την δείτε ακόμα και σαν, όχι και τόσο σαν κάτι που είναι γύρω σας, αλλά να δείτε τον εαυτό σας να διευρύνεται τόσο πολύ που γίνεται ο ίδιος ο εαυτός, η Μερκάμπα. Ο ίδιος ο εαυτός μεγαλώνει τόσο πολύ που πιάνει όλο το χώρο του δωματίου και ίσως και περισσότερο κι εσείς κατοικείτε όχι μόνο στο σώμα, σ’ ένα μέρος της Μερκάμπα, αλλά κατοικείτε σε κάθε κύτταρο, σε κάθε κομμάτι, σε κάθε μόριο αυτής της Μερκάμπα.

Πάρτε τρεις μεγάλες αναπνοές μέσα σ’ αυτήν την Μερκάμπα, μέσα σ’ αυτό το σπίτι που είναι δικό σας… νιώθετε ότι γυρίσατε σπίτι, ότι το σπίτι δεν είναι πια στον ουρανό αλλά είναι επί της γης, και γεμίστε όλο το σώμα σας, όχι μόνο το σώμα το υλικό, όλο το σώμα της Μερκάμπα. Παίρνετε κι άλλη αναπνοή και γεμίζετε όλο αυτό το χώρο και για τρίτη φορά το ίδιο.

Σας δίνουμε ένα κλειδί. Το κλειδί ανοίγει την καρδιά και σας επιτρέπει να γυρίσετε σπίτι όποτε το θέλετε, διευρυμένες, έχοντας επαφή με τον κόσμο γύρω σας σ’ ένα άλλο επίπεδο, όχι πια σαν μικρό σώμα αλλά σαν μεγάλη μπάλα που καλύπτει όλα τα σώματα. Μια ένωση σωμάτων.

Δείτε μέσα σ’ αυτήν την μεγάλη Μερκάμπα που έχετε σχηματίσει και τις άλλες των άλλων ατόμων της ομάδας. Ο καθένας δηλαδή να περιέχει τους άλλους. Θα σας ζητήσουμε να πάτε να δείτε μπροστά σε κάθε Μερκάμπα, τι γίνεται. Εσείς, κατοικείτε παντού σ’ αυτό το χώρο, και μέσα σας είναι άλλα σπίτια, άλλες Μερκάμπα, που ανοίγουν. Είναι όπως ένα λουλούδι, ένα τριαντάφυλλο, μια τουλίπα, οποιοδήποτε λουλούδι θέλετε, που ωρίμασε και επιτέλους ανοίγει. Δείχνει όλη την ομορφιά του, είναι στο πιο ωραίο στάδιο. Σας δείχνει όλη την ομορφιά που ετοίμασε επί γενιές λουλουδιών ώστε να φτάσει να είναι αυτό που είναι αυτήν την στιγμή. Τόσο όμορφο! Ανοίγει και λάμπει.

Σας ζητάμε να πάτε να δείτε σε κάθε Μερκάμπα τι βλέπετε. Έχουμε κάνει πολύ συχνά αυτήν την άσκηση, ο ένας να δίνει πληροφορίες στον άλλον για το τι βλέπει, το πώς είναι, πως το νιώθει. Σήμερα θα θέλαμε να το κάνουμε και να πάρετε λίγο περισσότερο χρόνο. Θα σας αφήσουμε περισσότερο χρόνο ώστε να εμβαθύνετε την αντίληψή σας των άλλων. Θα θέλαμε, εκεί που έχετε μπροστά σας μια Μερκάμπα, να δείτε πως είναι αυτό το άνοιγμα, αν είναι μικρό ή μεγάλο, ποιες ομορφιές αποκαλύπτει και να πάτε να δείτε μέσα τι βλέπετε. Μην ψάξετε κάτι συγκεκριμένο, μπορεί να είναι κάτι εντελώς συμβολικό που θα βρείτε, που ίσως δεν θα σας μιλήσει αμέσως αλλά όταν θα τα ανταλλάσσετε αυτά μετά μεταξύ σας, ίσως να μιλήσει στον άλλον.

Βλέπετε, έχετε φτάσει σ’ ένα επίπεδο όπου είστε τόσο ανοιχτές η μία με την άλλη, που μπορείτε ακόμα, μια και νιώθετε τόσο πολύ σε ασφάλεια, να είστε η μία στην ενέργεια της άλλης ορθάνοιχτη και όπως λέγαμε την περασμένη βδομάδα, ν’ αφήσετε την άλλη να μπει στη δική σας ενέργεια, στη δική σας Μερκάμπα, να δει πως είναι, ξέροντας ότι κανένας δεν θα κρίνει τίποτα, ξέροντας επίσης ότι ο άλλος μπορεί να ανακαλύπτει πράγματα που εσείς είχατε ξεχάσει. Πάρτε λοιπόν χρόνο και πηγαίνετε στην πρώτη Μερκάμπα δίπλα σας…. Δείτε αυτό το λουλούδι πόσα πέταλα άνοιξε, τι χρώμα έχει μέσα, εάν υπάρχουν σκηνές που έρχονται στην επιφάνεια όταν σκύβετε και κοιτάτε μέσα, εάν υπάρχουν άτομα, παρελθόν, μέλλον (παύση)… Εκεί, στη μέση της Μερκάμπα, υπάρχει ένα τραπέζι. Ξαπλώστε. Είστε θεραπεύτριες, όλες σας. Είναι το θεραπευτικό τραπέζι αυτής της Μερκάμπα, θεραπευτικό και μαγικό. Ξαπλώστε και αφήστε τον εαυτό σας να ταξιδέψει στο χωρόχρονο μέσω του τραπεζιού αυτού (παύση)… Δείτε ότι, ό,τι και να έγινε, ό,τι και να έχετε ζήσει σ’ αυτό το τραπέζι, έρχεται η ιδιοκτήτρια της Μερκάμπα προς εσάς, βάζει τα χέρια της στην καρδιά σας και εσείς βάζετε τα χέρια σας στην καρδιά της. Οι ενέργειές σας ενώνονται.

Χωρίζουν και με ένα χαμόγελο ξαναπηγαίνετε προς το άνοιγμα και η καρδιά σας γεμάτη με όλ’ αυτά που πήρατε, πηγαίνετε προς την επόμενη Μερκάμπα. Δείτε πως είναι αυτή. Πως είναι το άνοιγμα, αν μοιάζει με το προηγούμενο ή αν είναι διαφορετικό, πιο πολύπλοκο ή πιο απλό, και μπείτε μέσα… Τώρα που αναγνωρίσατε τη δόνηση, βλέπετε και το τραπέζι στη μέση, το μαγικό τραπέζι που φέρνει κάθε φορά μια διαφορετική εμπειρία σ’ αυτόν που κάθεται και ξαπλώνει πάνω. Ξαπλώστε λοιπόν και αφήστε το τραπέζι να κάνει τα μαγικά του, να σας συνεπάρει και να σας πάει στη δόνησή του (παύση)… Ν’ αποτυπώσετε την εμπειρία και να την κρατήσετε στην καρδιά σας. Να σηκωθείτε από το τραπέζι και να πάτε ξανά προς το άνοιγμα για να πάτε προς την επόμενη Μερκάμπα. Δείτε την και μπείτε μέσα. Δείτε πως σας φαίνεται, οικεία ή όχι και τόσο, και δείτε το τραπέζι. Ξαπλώστε και αφήστε τα μαγικά να συμβούν (παύση)…

Συνδέστε όλες τις Μερκάμπα σας προς τα πάνω, προς τα πάνω, προς τον Ωρίωνα. Βλέπετε, κάνετε μια πυραμίδα. Μια πυραμίδα με μια ενέργεια τόσο ενωμένη που δεν διακρίνονται πια τα σύνορα μεταξύ σας. Διακρίνονται διαφορές, αλλά οι διαφορές κυκλοφορούν μεταξύ τους και κάνουν ένα πίνακα πανέμορφο, έναν πίνακα που ελκύει τόσο πολλές ενέργειες από μας που θα θέλαμε να μπορείτε να το δείτε για να χαίρεστε και εσείς τη δημιουργία σας. Έχετε γερά, πολύ γερά και οι τέσσερεις τα πόδια σας στη Γη. Και εξίσου γερά το κεφάλι σας στον Ωρίωνα και επιτρέπετε στις ενέργειες να κατεβαίνουν και να ριζώνονται. Ποιες είναι αυτές οι πληροφορίες; Είναι κομμάτια δικά σας, κομμάτια με τα οποία συνδέεστε εδώ και πολύ καιρό, κομμάτια από άλλα σύμπαντα που περνάνε από την πόρτα του Ωρίωνα για να φτάσουν σε σας. Χαίρονται για την πόρτα που ανοίξατε. Ανοίγετε πόρτες αυτόν τον καιρό, θα ανοίξετε πόρτα και την Κυριακή με άλλους που θα έρθουν. Το να είστε σωματικά μαζί ή όχι δεν έχει και τόσο σημασία, η πρόθεσή σας μετράει. Το δικτύωμα που χτίζετε στην επιφάνεια της Γης είναι πολύ γερό, έχει πια ρίζες γερές πάνω στις οποίες μπορείτε να αρχίσετε να χτίζετε.

Βλέπετε, τόσο καιρό, βάζουμε θεμέλια. Δεν μπορείτε να εκδηλώσετε κάτι, δεν μπορείτε να χτίσετε κάτι, ιδιαίτερα όταν προβλέπετε ένα πολύ ψηλό κτήριο, πολύ δυνατό, όταν τα θεμέλια δεν είναι γερά και πολύ βαθιά μέσα στη Γη. Έτσι, είχατε πολύ δουλειά να κάνετε ώστε να ριζώσετε ενέργειες και μέσα σας, και μεταξύ σας, και μέσα στη Γη.

Αυτό έχει γίνει. Έγινε. Έτσι είναι. Έτσι ριζώθηκε. Μπορείτε να νιώθετε ότι τα πόδια σας πάνε πολύ-πολύ-πολύ βαθιά τώρα πια. Μπορείτε να νιώθετε τη Γη γύρω από τα πόδια σας πόσο ζεστή είναι και πόσο χαίρεται για τη δουλειά που έχετε κάνει όλα τα χρόνια τα προηγούμενα. Μπορείτε να νιώθετε πόσο ευγνωμοσύνη σας στέλνει, πόσο ευγνωμοσύνη περνάει από τα πέλματά σας και ανεβαίνει, και μπορείτε να το νιώθετε στο σώμα σας. Έρχεται μέχρι την καρδιά σας και είναι σαν ένα λουλούδι που σας φέρνει την τρυφερότητα της Γης μέσα στην καρδιά.

Είστε έτοιμοι, είστε έτοιμες. Το κτήριο χτίζεται και έχει γερές βάσεις κι εμείς χαιρόμαστε, γιατί το λέμε και το ξαναλέμε, γιατί είναι μια πολύ σημαντική λέξη, έχετε τα πόδια σας γερά στη Γη. Γερά. Είστε γερά παιδιά. Πάνω σε σας βασιζόμαστε. Ξέρουμε ότι δεν το νιώθετε πια σαν μια απίθανη ευθύνη. Απλώς το νιώθετε και χαίρεστε που είστε μια γερή βάση.

Αυτό είστε. Είστε η βάση πάνω στην οποία χτιζόμαστε. Εμείς ερχόμαστε μέσα σας και χτίζουμε μαζί. Χτίζουμε τον εαυτό μας, ενωμένο. Ο καθένας κοιτάει τον άλλον και αναγνωρίζει τον εαυτό του στον άλλον. Ο καθένας κοιτάει την καρδιά του άλλου και αναγνωρίζει τον ήλιο που έχει στη δικιά του καρδιά. Έτσι είστε όλοι στύλοι γεροί της καινούριας οικοδομής. Δεν θα το πούμε ‘ναό’. Θα μπορούσατε να το πείτε κι έτσι, αλλά όμως δεν θα θέλαμε να βάλουμε ένα χρώμα, οποιοδήποτε χρώμα και να είναι, σ’ αυτήν την οικοδομή, γιατί θέλουμε ν’ αφήσουμε το στοιχείο της έκπληξης, θέλουμε να αφήσουμε το στοιχείο της ανακάλυψης στον καθένα από σας, για το τι χτίζεται μέσα του. Έτσι, δεν θέλουμε να βάλουμε κανένα χρώμα με οποιαδήποτε λέξη που παραπέμπει σε κάτι γνωστό, σε κάτι πνευματικό ή μη.

Καθίστε. Καθίστε στην καρδιά σας και περιμένετε. Τα θεμέλια χτίστηκαν και βλέπετε την οικοδομή να χτίζεται γύρω σας, να παίρνει μορφή. Αυτό το κτίριο, αυτή η οικοδομή, θα είναι το ιδανικό για σας, μην έχετε καμία αμφιβολία πάνω σ’ αυτό. Θα είναι ό,τι πρέπει για την καθεμιά από σας, ό,τι πρέπει, ό,τι πάντα είχατε επιθυμήσει, ό,τι πάντα περιμένατε, επιτέλους.

Είμαστε έτοιμοι. Εσείς κι εμείς, μαζί. Είμαστε έτοιμοι για την εκδήλωση.

Και έτσι είναι.