Παιδιά μου και παιδιά του Πατέρα μου καλώς ορίσατε. Ποιος είμαι; Ρωτάτε, όχι μόνο εσείς αλλά και αυτοί που διαβάζουν αυτά που λέμε. Ποιος είμαι εγώ που μιλάω, ποιος είναι ο Άλιστερ (πρόκειται για την ενέργεια του Άλιστερ Κρόουλι); Άλιστερ με φωνάζει η Μαριαννίκ (με χιούμορ) γιατί έχουμε οικειότητα βλέπετε, αν και δεν με ήθελε στην αρχή. Έκλεισε την πόρτα της για πολύ καιρό και τώρα η οικειότητα έχει μεγαλώσει μεταξύ μας… έτσι με φωνάζει λοιπόν και εσείς με φωνάζετε όπως θέλετε, όπως σας βολεύει… δεν έχω πρόβλημα με τα προβλήματά σας, με τα ερωτήματά σας, δεν προσβάλλομαι εύκολα. Το γεγονός ότι πολλοί από σας δεν με θέλουν δεν μ’ απασχολεί. Το γεγονός ότι πολλοί από σας κλείνουν την καρδιά τους όταν ακούνε το όνομά μου, το όνομα που είχα σε κάποια ζωή πάνω στη Γη, δεν με απασχολεί. Αυτό που με απασχολεί είναι να έχετε την ικανότητα να γκρεμίσετε τους τοίχους που έχετε χτίσει γύρω από την καρδιά σας.

Οι τοίχοι είναι αυτό που χτίσατε κάθε στιγμή της ζωής σας, και όχι μόνο αυτής της ζωής, για να προστατευτείτε. Χτίζετε έτσι προστατευτικά όρια γύρω σας για να μην πονέσετε, για να μην έχετε εκπλήξεις. Αρχίσαμε με εκπλήξεις σήμερα: ήρθε κάποιος εδώ που δεν περιμένατε τελευταία στιγμή και είπατε: «ο Άλιστερ είναι εδώ!», αναγνωρίζετε ότι φέρνω εκπλήξεις… γκρεμίζω τοίχους. Αυτό κάνω, έτσι σας βοηθάω να μην παραμένετε συνέχεια ίδιοι.

Τι μπορείτε να κάνετε εάν μένετε ίδιοι; Σταθερότητα, μαρασμός, τίποτα άλλο… αν παραμένετε ίδιοι λέγοντας «εγώ έτσι είμαι, αυτή είναι η δικιά μου κατάσταση, αυτό κάνω, αυτό είμαι, από δω ξεκινάω και εκεί σταματάω», αν έχετε ήδη ορίσει το τι είστε και το τι μπορείτε να κάνετε, τότε δεν έχω τίποτα να κάνω μαζί σας και μπορείτε να φύγετε… δεν έχουμε περιθώριο αλλαγής, δεν έχουμε περιθώριο εξέλιξης, τίποτα δεν μπορεί να γίνει με σας, οπότε καλά κάνετε και χτίζετε τοίχους για προστασία. Θέλετε να καθίσετε στο πούπουλο, να βάλετε τα χέρια πίσω από το κεφάλι και τα πόδια πάνω στο τραπέζι λέγοντας «ξεκουράζομαι, απολαμβάνω την στιγμή, τίποτα δεν μ’ ενοχλεί, έχω φτάσει εκεί που βρίσκομαι, καλά είμαι και δεν θέλω τίποτα να μ’ ενοχλεί»…

Ωραία, μια ερώτηση μόνο: εσείς, εάν ακούγατε κάποιον άλλον να τα λέει αυτά, τι θα σκεφτόσασταν; Πραγματικά, να απαντήσετε μέσα σας… τι θα σκεφτόσασταν για τέτοιο άτομο; Ότι τα πήρε στο κρανίο; Ότι είναι κρίμα που δεν υπάρχει δυνατότητα εξέλιξης μέσα του; Ότι πια γέρασε; Ναι, αυτό είναι παιδιά μου: γέρασε! Γέρασε… το θέμα είναι ότι μερικές φορές 20 χρόνων είστε και έχετε ήδη γεράσει. Άλλες φορές μπορείτε να είστε και 80 και να μην έχετε γεράσει! Εσείς, αρχίζετε να πείτε «εγώ είμαι σ’ αυτούς που θα φτάσουν 80 χωρίς να γεράσουν!»… ε λοιπόν, ας κοιταζόμαστε!

Ποιοι είστε και που έχετε φτάσει στο δικό σας δρόμο; Είναι η αρχή της χρονιάς και εγώ έρχομαι ανάμεσά σας και ανοίγομαι… σας λέω τι σκέφτομαι, σας λέω τι σας προτείνω φέτος, σας φέρνω υλικό, σας φέρνω τις σκέψεις μου, σας φέρνω την καρδιά μου, σας φέρνω όλο το είναι μου για να σας πάρω αγκαλιά και να κάνουμε το δρόμο μαζί. Εγώ είμαι ανοιχτός, έρχομαι ακόμα και με αυτό το όνομα του Άλιστερ που τόσο πολύ, τόσο πολύ εδώ και δεκάδες χρόνια προσπαθούν να θάψουν για να θάψουν μαζί με το όνομα και όλο το φως που έχω φέρει όταν ζούσα με αυτό το όνομα! Το έχουν καταφέρει αρκετά. Το θέμα είναι: εσείς, θα τα ακολουθήσετε όλα αυτά ή θα αφήσετε μια πόρτα ανοιχτή μέσα στην καρδιά σας λέγοντας: «θέλω να δω, θέλω να δω τι θα μου φέρει αυτή η ενέργεια και θα κρίνω με τη δικιά μου καρδιά και όχι με αυτό που έχουν γράψει οι άλλοι πριν από μένα!» εσείς θα αποφασίσετε, εγώ εδώ είμαι. Από την στιγμή που με δέχεται η Μαριαννίκ εδώ, έρχομαι ανάμεσά σας σε τακτική βάση ώστε να σας σπρώξω, να σας ανοίξω την καρδιά μου ακόμα περισσότερο, να σας μάθω ορισμένα πράγματα, να σας πάρω από το χέρι για να προχωράμε μαζί.


- Συστηνόμαστε -

Θα μάθετε λοιπόν τα χρώματά μου. Τα χρώματά μου έχουν το βιολετί του Σαιν Ζερμαίν, γι’ αυτό και είμαστε και κολλητοί φίλοι, γι’ αυτό και εκείνος με σύστησε σε σας, γι’ αυτό και πολλοί από σας με δεχτήκατε επειδή η σύσταση ήταν καλή. Έχω βιολετί μέσα μου, έχω και μπλε, ένα μπλε ρουά, ένα μπλε δυνατό, ζωντανό, το μπλε του Σάνατ Κουμάρα για όσους το ξέρουν, και έχω και φούκσια γιατί η αγάπη που έχω μέσα στην καρδιά μου είναι πάρα πολύ δυνατή, άρα δεν είναι με τίποτα για τους χλιαρούς. Οι χλιαροί ας συνεχίσουν το δρόμο τους και ας μην σταματήσουν σε μας. Δεν έχουν χώρο σε μας. Δεν θα αντέξουν. Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στο Φως, στον Πατέρα, στην Πηγή. Δεν κρίνω κανέναν, απλώς λέω ότι ο δρόμος που προτείνεται εδώ δεν είναι για τους χλιαρούς και αν είστε απ’ αυτούς μπορείτε να συνεχίσετε αλλού το δρόμο σας.

Αρχίζουμε λοιπόν μια και συστήθηκα. Εσείς ποιοι είστε; Τα χρώματά σας, ποια είναι; Δεν μ’ ενδιαφέρει ποια δουλειά κάνετε, δεν μ’ ενδιαφέρει τι έχετε κάνει μέχρι τώρα, δεν μ’ ενδιαφέρουν οι μυήσεις που μπορείτε να έχετε πάρει από δω και από κει, τα σεμινάρια που μπορείτε να έχετε κάνει, τις γνώσεις που μπορείτε να έχετε μαζέψει. Μ’ ενδιαφέρουν τα χρώματά σας: αυτά λένε την πορεία σας, πέρα από το χρόνο. Μου λένε από πού έρχεστε, μου λένε όλες τις εγγραφές σας από την αρχή του χρόνου μέχρι και σήμερα. Μου λένε που πηγαίνετε και μου λένε ότι είστε οικογένεια. Μου λένε ότι πορευόμαστε γι’ αυτό μαζί, επειδή έχουμε κοινά χρώματα: μπορεί να μην είναι όλα κοινά αλλά τουλάχιστον μερικά απ’ αυτά είναι και γι’ αυτό είμαστε μαζί, για να αφήσουμε τους τοίχους να πέσουν και για να κοιταζόμαστε.

Μιλάγατε πριν αρχίσουμε για τις προκαταλήψεις. Οι προκαταλήψεις είναι τοίχοι, τοιχώματα. Τι φοβάστε παιδιά; Τι μπορώ να σας κάνω εγώ; Τι μπορεί να σας κάνει η ζωή; Να σας πονέσει; Γι’ αυτό είστε εδώ! Έχετε επιλέξει το πεδίο της Γης. Αυτό το πεδίο της Γης δεν είναι χαλαρό! Το πεδίο της Γης είναι ένα πεδίο που σας βάζει μπροστά σε όλες τις γωνίες της μικρής προσωπικότητάς σας. Είναι ένα πεδίο που σας καλεί να στρογγυλέψετε όλες τις γωνίες για να μπορέσετε να φτάσετε στη διαφάνεια και να γυρίσετε αφού τελειώσετε το δρόμο σας εδώ, στην Πηγή. Αλλά, για να έχετε καταφέρει τη διαφάνεια, για να μπορέσετε να ενωθείτε ξανά με την Πηγή, έχετε επιλέξει να πάτε στο πιο βαρύ στοιχείο. Μην φοβάστε την βαρύτητα παιδιά, μην φοβάστε γιατί είναι εκείνη που σας φέρνει κοντά στα αδέλφια σας.

Βλέπετε, έχετε εν μέρει έρθει εδώ για σας αλλά έχετε επίσης ενσαρκωθεί για τους άλλους, για σας και για τους άλλους επειδή δεν είστε ένα κύτταρο μεμονωμένο. Είστε ένα κύτταρο μιας μεγάλης οικογένειας που έχει ενσαρκωθεί εδώ στη Γη με στόχο να πάει όσο πιο βαθιά μπορεί, ώστε να φέρει την βαρύτητα μέσα στην αγκαλιά της προς την Πηγή: την παίρνει, την αγκαλιάζει, κάνει ένα με αυτή ώστε όλοι μαζί να πάτε πιο ψηλά, όλη η Γη και εσείς μαζί της να πάτε πιο ψηλά. Μην φοβάστε λοιπόν τη βαρύτητα, είναι μέρος της εργασίας σας, μέρος του συμβολαίου που έχετε περάσει με τον εαυτό σας, με την οικογένειά σας. Έχετε να εργάζεστε με τη βαρύτητα και αν φοβάστε δεν μπορείτε να υλοποιήσετε το συμβόλαιο σας. Αν θέλετε συνέχεια να βλέπετε τα καλά, δεν μπορείτε να υλοποιήσετε αυτό για το οποίο έχετε έρθει…

Θα ήθελα πάρα πολύ να το έχετε σαν μια εικόνα αυτό μέσα στην καρδιά σας: έχετε ένα πεδίο μπροστά σας, μια οριζόντια γραμμή, και από πάνω έχετε όλα τα καλά της ζωής. Κάτω απ’ αυτήν την οριζόντια γραμμή βάζετε όλα τα κακά: τον πόνο, τις δυσκολίες, αυτά που νοιώθετε και αυτά που βλέπετε στους διπλανούς σας, την αρρώστια, τον θάνατο… πάνω από την γραμμή βάζετε το φως, τη χαρά, όλα όσα πάνε καλά, όλες τις χαρούμενες και καλές στιγμές σας. Πολύ συχνά, και απευθύνομαι κυρίως σε όλους εσάς που είστε θεραπευτές και οι περισσότεροι από σας είστε, αυτό που θέλετε, αυτό που ζητάει η καρδιά σας είναι αυτός που έρχεται προς εσάς, ο οποίος δεν είναι στη χαρά αλλά έρχεται να ακουμπήσει τον πόνο του, θέλετε να είναι καλά! Θέλετε να τον βάλετε αμέσως πάνω απ’ αυτήν τη γραμμή, με ό,τι ξέρετε, ό,τι έχετε μάθει, όλα τα συστήματα, όλες τις θεραπείες που έχετε μάθει… καλά παιδιά, καλά, και βέβαια θέλετε όλοι να πάνε καλά, είναι μια κατανοητή επιθυμία! Αλλά κοιτάξτε λίγο πιο βαθιά μέσα στην καρδιά σας… γι’ αυτό έχετε έρθει; Για να μείνετε εσείς πάνω από την επιφάνεια; Αυτό σας δείχνει η οριζόντια γραμμή: την επιφάνεια. Έτσι, επιφανειακά, επιθυμείτε τα άτομα που έρχονται σε σας να είναι καλά…


- Τι ζητάει κανείς από μια θεραπεία; -

Δεν είναι δύσκολο αυτό γιατί έχετε καλό αυτί, έχετε καλή καρδιά και μόνο με αυτά τα δυο στοιχεία κιόλας δεν χρειάζεται και κάτι άλλο, δεν χρειάζονται όλα τα συστήματα και όλες οι θεραπείες, έστω και με αυτά τα δυο στοιχεία μόνο, αυτός που υποφέρει και που νοιώθει ότι βρίσκεται μέσα του στα σκοτεινά πεδία έρχεται σε σας που τον ακούτε και τον αγαπάτε και είναι ήδη καλύτερα γιατί η αγάπη σας έκανε το θαύμα της… αλλά φτάνει;;;

Πολύ θέλω να πάτε να κοιτάξετε στην καρδιά σας για να απαντήσετε σε τέτοια ερώτηση. Φτάνει αυτό; Ναι, ο άνθρωπος που θα έρθει σε τέτοιες συνθήκες σε σας θα φύγει καλύτερα, ακόμα και ανανεωμένος. Θα φύγει με περισσότερα κέφια και αυτό θα κρατήσει μερικές μέρες, ίσως και μερικές εβδομάδες, μέχρι να ξαναρθεί για να πάρει τη δόση του… θα έχει αλλάξει όμως; Αυτό που τον τάραζε μέσα του και που τον ταράζει ακόμα… οι φόβοι… «μ’ αγαπάνε; Είμαι άξιος της αγάπης του διπλανού; Με δέχονται; Δεν με δέχονται, δεν είμαι αρκετά καλός, αρκετά καλή, δεν μ’ αγαπάνε αρκετά, δεν μ’ αγαπάνε γι’ αυτό που είμαι. Ποιος μ’ αγαπάει έτσι, χωρίς όρια; Ούτε εγώ δεν αγαπώ έτσι τον εαυτό μου, ποιος μπορεί να μ’ αγαπά έτσι;»

Σ’ αυτά τα ερωτήματα, έχετε απαντήσει; Δεν έχετε απαντήσει. Έχετε δώσει μια ψευδαίσθηση στους ανθρώπους που έρχονται κοντά σας… είμαι σκληρός, το ξέρω, είναι η φήμη μου οπότε πρέπει να την τηρήσω… δίνετε ψευδαισθήσεις στις θεραπείες σας τις περισσότερες φορές! Ας πούμε σε ένα 80% έτσι για να το ορίσουμε, για να μην μπορέσετε να ξεγλιστρήσετε και να ξεφύγετε από τον εαυτό σας. Από τη μία, οι άνθρωποι που έρχονται σε σας έρχονται για να είναι καλύτερα και για να απαντήσετε σ’ ένα επιφανειακό επίπεδο και αυτό κάνετε τις περισσότερες φορές. Υπάρχει όμως ένα άλλο επίπεδο μέσα στον καθένα. Τις περισσότερες φορές, αυτό το επίπεδο είναι ασυνείδητο, ούτε οι ίδιοι δεν ξέρουν ότι έρχονται γι’ αυτό αλλά όμως γι’ αυτό έρχονται. Θέλουν απαντήσεις βασικές: «τι να κάνω για να αγαπώ εγώ τον εαυτό μου; Δεν είναι ο διπλανός που δεν μ’ αγαπάει και που δεν με δέχεται, αν δεν δέχομαι εγώ τον εαυτό μου, αν δεν αγαπώ εγώ τον εαυτό μου! Τι είναι αυτό που δεν αγαπώ μέσα μου, τι είναι αυτό που δεν δέχομαι μέσα μου;»

Αν δεν μπορείτε να ακουμπήσετε, να βάλετε το δάχτυλο σας εκεί που πονάει για να δει ο διπλανός τι είναι αυτό που πονάει και τι μπορεί να μάθει να αγαπάει, τότε δεν έχετε κάνει τη δουλειά σας, δεν έχετε κάνει αυτό που ήρθατε να κάνετε εδώ στο πεδίο της Γης, γιατί είστε όλοι της οικογένειας των θεραπευτών από τη μία ή από την άλλη πλευρά. Οι θεραπευτές είναι πολλοί και οι θεραπείες γίνονται με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους, με τα χέρια, με τα λόγια, με την παρουσία… μην νομίζετε ότι αυτό που λέω δεν απευθύνεται σε σας. Από την στιγμή που ακούτε ή που διαβάζετε αυτά τα λόγια είναι για σας! Δεν είστε τολμηροί γιατί και εσείς φοβάστε μήπως φύγει ο άλλος αν τον ακουμπήσετε εκεί που πονάει! Θα τον χάσετε και δεν θα πει ότι είστε καλός θεραπευτής. Δεν θα σας τρέφει με την ευγνωμοσύνη του. Αυτό έχετε εσείς οι θεραπευτές: θέλετε ευγνωμοσύνη, αυτό σας τρέφει! Αυτό σας κάνει να νοιώθετε καλοί, να νοιώθετε ότι αξίζετε. «Έτσι λέει ο άλλος, ότι είμαι καλός, καλή, πρέπει να είναι αλήθεια…», λέγοντας αυτό τα είπαμε όλα: ‘πρέπει να είναι αλήθεια!’

Αυτό είναι παιδιά; Εκεί θα σταθούμε; Αφού το λένε οι άλλοι πρέπει να είναι αλήθεια; Εσείς όμως τι λέτε; Μένετε στην επιφάνεια ή σκαλίζετε λιγάκι; Αν δεν έχετε εσείς το κουράγιο να σκαλίσετε, ποιος θα το έχει; Αν δεν έχετε εσείς το κουράγιο να σκαλίσετε, πως θέλετε να δώσετε κουράγιο στους άλλους ώστε να το κάνουν; Όσο θα είστε περισσότερο στην αναμονή της ευγνωμοσύνης του άλλου παρά στο κέντρο σας, δεν θα είστε θεραπευτές! Θα παίξετε το μικρό θεραπευτή αλλά δεν θα είστε θεραπευτές! Ο θεραπευτής είναι αυτός που δεν περιμένει τίποτα απ’ αυτόν που έρχεται να τον δει. Ξέρει ποιος είναι. Ξέρει ότι έχει περπατήσει και περπατάει κι αυτός στον ίδιο δρόμο με αυτόν πάνω στον όποιον περπατάει αυτός που είναι απέναντί του. Ξέρει ότι δεν είναι πιο ψηλά, είναι ακριβώς στο ίδιο δρόμο. Ο δρόμος στη Γη έχει πολλές πέτρες, πέτρες που πονάνε, και όλοι περπατάτε στη γη. Δεν υπάρχει δρόμος χωρίς πέτρες: μικρές, μεγάλες, κοφτερές, πολύ κοφτερές μερικές φορές και άλλες φορές πιο απαλές. Δεν υπάρχει δρόμος χωρίς πέτρες και όλοι έχετε να κάνετε με αυτές τις πέτρες.


- Ποιος θεραπευτής θέλετε να είστε; -

Οπότε, τι θα κάνετε; Θα κρατήσετε το κεφάλι ψηλά λέγοντας «όχι, όχι, πέτρες στο δικό μου δρόμο δεν υπάρχουν, κοιτάω μόνο εκείνες που είναι στο δρόμο του διπλανού»; Ο ίδιος δρόμος είναι, μαζί περπατάτε. Είστε δυο κύτταρα του ίδιου σώματος. Το ότι ένα κύτταρο μπορεί να αγκαλιάσει ένα άλλο λέγοντας «ας κοιτάξουμε μαζί τις πέτρες του δρόμου» βοηθάει. Να κάνετε σαν να μην υπάρχουν οι πέτρες δεν βοηθάει, δεν πάει πουθενά. Παραμένει στην επιφάνεια. Το ερώτημα για έναν θεραπευτή δεν είναι «ποια εργαλεία έχω για να βοηθήσω;» ή «πόσο θέλω να βοηθήσω» γιατί όλοι το θέλετε και όλοι έχετε άπειρα εργαλεία. Το ερώτημα είναι ένα και μοναδικό: «κατά πόσο δέχομαι να πάω κάτω από την επιφάνεια, να πάρω τον άλλον από το χέρι και να τον πάω κάτω από την επιφάνεια του, ενώ ξέρω πολύ καλά ότι αν το κάνω αυτό θα δούμε μαζί πράγματα που δεν θα μας αρέσουν, πράγματα που θα μας ταράξουν, πράγματα που μπορούν να κάνουν τον άλλον να φύγει μακριά, να ουρλιάζει;…» Κατά πόσο είστε έτοιμοι να το κάνετε αυτό; Κατά πόσο είστε έτοιμοι να πάρετε τον άλλον απ’ το χέρι και να τον πάτε μια τέτοια βόλτα;

Προϋποθέτει, για να μπορέσετε να τον πάτε βόλτα εκεί, να έχετε πάει κι εσείς εκεί πρώτα, να έχετε δεχτεί να πάτε εσείς βαθιά στα σκοτεινά, στις σπηλιές του Είναι σας. Όσο πιο βαθιά πηγαίνετε στα σκοτεινά του Είναι σας, τόσο περισσότερο θα σας κρατάω εγώ το χέρι. Γι’ αυτό είμαι γνωστός, γι’ αυτό μπερδεύτηκαν τόσο πολλά άτομα για μένα: γιατί έχω μιλήσει συχνά για το σκοτάδι, όχι όμως για να το επιλέξουμε σαν όνειρο ζωής αλλά για να κοιτάξουμε κατάματα ό,τι είμαστε πάνω στη Γη ώστε να πάρουμε αγκαλιά όλο και πιο βαθιά την υπόστασή μας και να μπορέσουμε να βάλουμε φως εκεί.

Εάν την πάρουμε αγκαλιά μέχρι την επιφάνεια, θα βάλουμε φως μέχρι την επιφάνεια και αυτό δεν είναι δύσκολο, έτσι κι αλλιώς εκεί φως υπάρχει. Όταν σκαλίζουμε λίγο, βάζουμε φως λίγο πιο κάτω από την επιφάνεια, όταν πάμε να σκαλίσουμε βαθιά, πολύ βαθιά, όταν δεχόμαστε τα πιο σκοτεινά τότε τα παίρνουμε όλα αγκαλιά και μπορούμε να φέρουμε φως μέχρι εκεί.

Δεν θα ήσασταν εδώ αν δεν είχατε ήδη κάνει πολύ δρόμο πάνω σ’ αυτό, αν δεν είχατε ήδη αγκαλιάσει και δεχτεί ένα πολύ μεγάλο μέρος από το σκοτάδι μέσα σας και αγαπήσει αυτό που έχετε βρει. Ένα άλλο κομμάτι όμως απ’ αυτό που θέλω να σας δείξω, είναι ότι πολλοί από σας, επειδή έχετε περάσει χρόνια ψάχνοντας το σκοτάδι μέσα σας για να φέρετε φως, έχετε κουραστεί. Έχετε βαρεθεί. Έχετε πει: «έλεος, όχι άλλο!» και ξαναρωτάω: έχετε τόσο πολύ γεράσει για να πείτε «έλεος!», έχετε τόσο πολύ ξεχάσει τι σημαίνει ‘Ζωή’ και λέτε «έλεος!»; Θάνατος δεν υπάρχει και το ξέρετε, η ροή της Ζωής υπάρχει, με κεφαλαίο Ζ, και τίποτα άλλο.


- Μια καινούρια αρχή –

Οπότε, ξεχάστε ό,τι έχετε ήδη κάνει και μπείτε σ’ αυτήν τη χρονιά σαν να ήταν η πρώτη χρονιά της αναζήτησής σας, χωρίς κούραση αλλά με ήδη όλο το κέρδος των προηγούμενων ετών. Εκεί που έχετε φτάσει, εσείς οι θεραπευτές, αντί να πείτε « έχω κουραστεί, θέλω μόνο να δω το φως, μόνο αυτά που είναι καλά, και όταν έρχεται κάποιος μπροστά μου ας μιλήσουμε για φως»… μπείτε στο κουράγιο, μπείτε στη δύναμη της ροής της Ζωής και συνοδέψτε τον διπλανό σας εκεί όπου έχετε πάει κι εσείς ώστε να βάλει φως ακόμα και στα τρίσβαθα του Είναι του, της ύπαρξής του, να βάλει φως βαθιά και εκείνος. Μην σταθείτε στην επιφάνεια γιατί τότε δεν κάνετε τη δουλειά σας! Μην σταθείτε εκεί! Δεν είστε εσείς γι’ αυτό. Το βλέμμα σας έχει πάει μακριά μέσα σας, ας είναι αυτό χρήσιμο όχι μόνο για σας αλλά και για τους άλλους!

Απαραίτητη, σ’ αυτήν την εργασία, η συγκέντρωση στον άξονά σας συνέχεια, συνέχεια, γιατί κάθε φορά που έρχεται κάποιος κοντά σας για βοήθεια θα ακούσετε καλά λόγια, κολακεία. Θα σας πουν τόσο πολλά λόγια που κολακεύουν, τόσο πολλά λόγια που θα σας τραβήξουν από τον άξονά σας, που θα σας πάνε εκεί που θέλουν αυτοί ώστε να μην πονάνε περισσότερο… αλλά δεν μπορείτε να προχωρήσετε στο δρόμο χωρίς να περπατάτε πάνω στις πέτρες, δεν γίνεται.

Ο δρόμος έχει πέτρες και αν θέλετε να περπατάτε πρέπει να είστε έτοιμοι να βάλετε τα πόδια σας πάνω σ’ αυτές τις πέτρες ώστε να πάτε πέρα από το σημείο όπου βρίσκονται αυτές οι πέτρες… (ακούγεται πολύ θόρυβος στο διάδρομο) Είναι άνθρωποι δίπλα που σας αναγκάζουν μια και μιλάνε πολύ δυνατά να συγκεντρωθείτε και να μένετε στο δικό σας άξονα: ακριβώς αυτό που λέγαμε πριν. Είναι μια ευκαιρία για να εξασκηθείτε επί τόπου… Ο άξονάς σας… και το μάθημά μας σήμερα, ένα μάθημα που απευθύνεται κυρίως στους θεραπευτές αλλά και σε όλους, για το πόσο είστε έτοιμοι να πάτε ένα βήμα πιο πέρα στην αναζήτησή σας. Κατά πόσο είστε έτοιμοι να αφήσετε τους καθρέφτες που θέλουν οι διπλανοί σας να κρατήσουν μπροστά σας. Αυτοί οι καθρέφτες είναι απ’ αυτούς που δεν δείχνουν την αλήθεια, που σας δείχνουν πιο χοντρούς ή πιο λεπτούς. Αυτούς τους καθρέφτες κρατάνε οι διπλανοί για να σας τραβήξουν εκεί που θέλουν. Έρχονται σε σας για παρηγοριά και όσο απαντάτε στο επιφανειακό επίπεδο χαίρονται. Κρατάνε έναν καθρέφτη που σας δείχνει στην τελειότητά σας. Αν αρχίσετε να τους δείξετε πράγματα λίγο πιο δύσκολα, ο καθρέφτης μπορεί να αλλάξει!

Εσείς, κατά πόσο πράττετε ανάλογα με τους καθρέφτες που σας δείχνουν οι διπλανοί ή κατά πόσο πράττετε ανάλογα με τον άξονά σας και με την καθοδήγηση που λαμβάνετε από τον ανώτερο εαυτό σας; αυτό είναι το ερώτημα. Έχουμε θέσει αρκετά ερωτήματα σήμερα και θα θέλαμε πάρα πολύ αυτήν την εβδομάδα να ξανακούσετε ή να διαβάσετε αυτά που είπαμε ώστε να απαντήσετε σ’ αυτά τα ερωτήματα με ειλικρίνεια, με όλη την ειλικρίνεια της καρδιάς σας. Αυτή η ειλικρίνεια θα είναι αυτή που θα σας επιτρέψει να προχωρήσετε.

Όσο δίνετε περισσότερη σημασία σ’ αυτό που σας δείχνουν οι άλλοι για τον εαυτό σας απ’ όσο δίνετε σ’ αυτό που σας λέει ο Εαυτός, δεν κάνετε την εργασία σας, την εργασία για την οποία ήρθατε εδώ. Δεν την κάνετε! Την μαθαίνετε αλλά δεν την κάνετε, είστε ακόμα στην εκπαίδευση. Και να είστε θεραπευτές όλη σας τη ζωή, είστε ακόμα στην εκπαίδευση. Δεν σας χαϊδεύω, το ξέρω. Δεν είμαι εδώ γι’ αυτό και το ξέρετε.

Πριν κλείσουμε, θα ήθελα να τονίσω κάτι που μπορείτε να νοιώθετε με την παρουσία μου εδώ αλλά που ίσως αυτοί που θα διαβάσουν αργότερα τα λόγια να μην το νοιώθουν τόσο εύκολα: σας ρώτησα κατά πόσο παίρνετε τον άλλον από το χέρι για να τον πάτε πιο βαθιά από την επιφάνεια, πιο βαθιά απ’ ό,τι λέει ο ίδιος, για να απαντήσετε σ’ αυτό που δεν τόλμησε καν να ρωτήσει. Θέλω να τονίσω αυτήν την κίνηση: τον παίρνετε από το χέρι. Δεν είστε μακριά. Δεν είναι εκείνος ένας άλλος, είναι η συνέχεια του εαυτού σας: χέρι-χέρι πηγαίνετε εκεί. Αυτή είναι η αγάπη που εγώ σας φέρνω. Η βαθιά γνώση ότι ο άλλος είναι η συνέχεια του εαυτού σας, ότι είναι το κύτταρο δίπλα στο άλλο κύτταρο που είστε. Η ίδια ροή, η ίδια ζωή κυκλοφορεί μέσα σας… δεν τον κρατάτε μακριά, δεν του λέτε «κατέβα!» αλλά τον παίρνετε από το χέρι και κατεβαίνετε μαζί. Αυτό μπορεί (σε σας) να σηκώσει φόβους αλλά θα μιλήσουμε γι’ αυτούς άλλη φορά, όχι όλα μαζί, φίλοι μου, όχι όλα μαζί!

Πάρτε τους απ’ το χέρι: αυτό κάνει τον άνθρωπο τόσο όμορφο, ότι μπορεί να πάρει τον άλλον άνθρωπο δίπλα του από το χέρι για να πάει στα δύσκολα, σ’ αυτά που κρύβει μέσα του και τον πονάνε. Τον πηγαίνει εκεί λέγοντας: «κοίτα, πηγαίνουμε μαζί και όπως δεν σε κρίνω δεν χρειάζεται να κρίνεις ούτε εσύ τον εαυτό σου, απλώς κοίταξέ τον… είναι το βλέμμα σου, το βλέμμα σου πάνω σ’ αυτό που βρίσκουμε μαζί που φέρνει φως, που φέρνει αέρα, δροσιά, που φέρνει θεραπεία».

Η λύτρωση έρχεται από τη δεκτικότητα και όσο δεν δέχεστε να κοιτάτε και να πάρετε τον άλλον βαθιά μέσα του για να κοιτάει, δεν μπορεί να έρθει η λύτρωση. Πάρτε αυτά τα λόγια μέσα στην καρδιά σας και αφήστε τα να ωριμάσουν, να δουλέψουν μέσα στην καρδιά σας: η λύτρωση έρχεται μέσα στη δεκτικότητα. Έχετε να δέχεστε αυτό που είστε πριν απ’ όλα, πριν ζητήσετε στους άλλους να δέχονται αυτό που είστε.

Πάνω σ’ αυτό, θέλω να σας πω ότι είναι τιμή μου να βρίσκομαι στην ομάδα σας και που μπορώ κάθε βδομάδα να φέρνω την εκπαίδευσή μου στα παιδιά μου. Σας αγαπώ με το δικό μου τρόπο που δεν έχει κρυψώνες. Τα βλέπω όλα, όλα… και το βλέμμα μου πάει βαθιά, και τα δέχομαι όλα.

Και έτσι είναι.


Απάντηση κοινή σε 2-3 ερωτήσεις που τέθηκαν:

Φίλε μου σε έχω πάρει από το χέρι για να σε πάω στην καρδιά σου. Κάποτε, κάποτε έκανα πολλά. Κάποτε τάραξα τα νερά. Τάραξα τα νερά της Αγγλίας και όχι μόνο. Η κοινωνία της Αγγλίας τότε δεν ήταν έτοιμη να ακούσει όσα είχα καταλάβει και όσα μπορούσα να της φέρω, αλλά όπως έκανε ο Χρηστός στα χρόνια του, έβαλα σπόρους και πολύ εσκεμμένα παίρνω αυτό το παράδειγμα για να σας δείξω ότι όλα μπορούμε να τα πούμε, δεν υπάρχει ταμπού. Δεν είναι επειδή ο Χρηστός το έκανε που δεν μπορούσα να το κάνω κι εγώ και που δεν θα το κάνετε κι εσείς όταν θα έρθει η ώρα σας.

Αυτό που θέλω να σας δείξω είναι ότι αν μένετε στο μυαλό σας για να μελετήσετε αυτό που έχω κάνει, δεν θα προχωρήσετε ως θεραπευτές. Έχετε να μπείτε βιωματικά σ’ αυτό που σας προτείνω και σε πληροφορώ φίλε μου -θα μου επιτρέψεις να σε λέω έτσι-, μια και ρωτάς… για κοίταξε λοιπόν, πάνω στην θέληση, τι νομίζεις ότι σας πέρασα μια ώρα τώρα που μίλαγα; Εσύ ήσουν στο μυαλό σου, προσπαθούσες να καταλάβεις αν έχω δίκιο ή όχι. Στην καρδιά σου κατέβηκες ελάχιστες φορές. Εάν ήσουν στην καρδιά σου, αυτήν την θέληση θα την είχες καταλάβει από την πρώτη στιγμή γιατί είμαι εγώ η θέληση. Εκπροσωπώ την θέληση. Εκπροσωπώ, όπως θα το έλεγαν άλλοι με άλλα λόγια επειδή έχουν άλλα σημεία αναφοράς, εκπροσωπώ λοιπόν την οικογένεια του Μιχαήλ με το δικό μου τρόπο. Και ο Σάνατ Κουμάρα εκπροσωπεί την θέληση και είναι η δικιά του θέληση πάνω στη Γη.

Ήμουν ενσαρκωμένος και είμαι ακόμα μέσα στα πολλά άτομα που με δέχονται και που δέχονται να δώσουν και να μεταφέρουν τα μηνύματα που φέρνω. Μην περιμένεις όμως τα μηνύματα να είναι παρόμοια σε όλους γιατί ο καθένας έχει το χρώμα του και αυτό είναι σεβαστό. Δεν περνάω με τον ίδιο τρόπο στα χρώματα της Μαριαννίκ ή στα χρώματα οποιουδήποτε άλλου καναλιού με μεταφέρει. Είναι όπως αυτό που λέγαμε πριν με τα κύτταρα του ίδιου σώματος: κάθε κύτταρο, κάθε όργανο ενός σώματος μεταφέρει με τον δικό του τρόπο τη Ζωή που κυλάει σ’ αυτό το σώμα. Δεν υπάρχει ένα να έχει περισσότερο δίκιο από το άλλο. Η ροή της Ζωής είναι ίδια: δεν πρέπει να σταθείς σ’ αυτό που λέει το ένα ή το άλλο κύτταρο. Πρέπει να σταθείς σ’ αυτό που νοιώθεις μέσα στην καρδιά σου από την ουσία που δίνεται μέσω κάθε καναλιού. Η ουσία είναι η θέληση της αλλαγής. Από την στιγμή που λες εσύ: πιστεύω αυτό ή εκείνο, δεν μπαίνεις στην αλλαγή, ούτε στην θέληση.

Σε προσκαλώ: έλα, μπες στην θέληση της αλλαγής, και θα δεις πόσο μπορείς κι εσύ να αλλάξεις και πόσο μακριά θα πας. Έχεις κότσια; Θα μπεις; Είναι μια πρόκληση. Εσύ, όπως και ο καθένας, έχετε να απαντήσετε και να πείτε αν θέλετε να δέχεστε την πρόκληση αυτήν ή όχι. Να έχετε απαντήσει μέχρι την επόμενη βδομάδα.

Και έτσι είναι.