Κάθεστε σε κύκλο, μέσα σε μια φωτιά. Και ο καθένας από σας είναι μια φλόγα. Καίγεστε. Τι μένει, τι απομένει όταν όλα έχουν καεί; Η αίσθηση της φλόγας, η έννοια της φλόγας, η ζέστη που προκάλεσε. Η ιδέα της φλόγας… που το πάμε; Η Μαριαννίκ ρωτάει ‘που το πάμε’ και έχει ψιλοτρελαθεί αλλά θα το πάμε προς τα εκεί… όταν θα έχετε πεθάνει όλοι τι θα παραμένει; Θα θέλαμε να σας το πούμε με όλη τη γλυκύτητα που μπορούμε να σας φέρουμε αυτή τη στιγμή γιατί ξέρουμε ότι η ιδέα του θανάτου είναι κάτι που δεν είναι τόσο εύκολο, δεν είναι μια εύκολη ιδέα, δεν είναι εύκολο συναίσθημα. Οπότε ας το πιάσουμε σιγά-σιγά, έτσι, χωρίς προκαθορισμένες ιδέες, προκαθορισμένα συναισθήματα, χωρίς να έχουμε προκαθορισμένους φόβους στην καρδιά. Είστε μια φλόγα. Είστε ένα ξύλο που καίει και που καίγεται. Και όταν θα έχει καεί αυτό το ξύλο, τι θα μένει; Όταν ο καθένας από σας σαν οντότητα του τρισδιάστατου κόσμου θα πεθάνει, τι θα παραμένει; Η ζεστασιά. Η ιδέα της φλόγας που είστε. Αυτό που θα έχετε φέρει σ’ αυτή τη ζωή. Η ζεστασιά του γέλιου, οι ιδέες που θα έχετε φέρει, που θα έχετε κατεβάσει από τα ανώτερα νοητικά επίπεδα, όπου ήσασταν πριν από λίγο (αναφέρεται σε προηγούμενο διαλογισμό), οι θεραπείες που θα έχετε φέρει από τα επίπεδα όπου ταξιδέψατε πριν από λίγο, η σιγουριά ότι η ένωση με την Πηγή είναι κάτι που είναι πια εφικτό, δυνατό, πραγματοποιήσιμο εδώ και τώρα. Όλες αυτές οι ιδέες που δεν θα τολμούσατε καν να σκεφτείτε, να ελπίσετε πριν από μερικά χρόνια. Οπότε, το να πούμε ότι δεν τολμούσατε να τα εκφράσετε είναι το λιγότερο που μπορούμε να πούμε.

Τώρα η φωτιά καίγεται. Έχει ανάψει. Και το καλό με την ομάδα που είστε, και με όλες τις ομάδες που είστε γενικώς, είναι ότι όταν σε ένα τζάκι έχουμε ένα κούτσουρο, μερικές φορές σβήνεται η φωτιά γιατί δεν φτάνει ένα κούτσουρο για να διατηρείται η φωτιά. Όταν βάζουμε δυο κούτσουρα, τρία, εφτά, δέκα, δεκαπέντε, τότε συντηρείται πολύ καλά και μεγαλώνει. Γίνεται τεράστια η φωτιά. Και αυτό κάνετε με τις ομάδες σας. Έχετε καταφέρει και φτάσατε στο επίπεδο όπου η φωτιά δεν μπορεί πια να σβήσει. Ο ένας βοηθά την φωτιά του διπλανού να μην σβήνει ποτέ. Και όταν όλα τα κούτσουρα θα έχουν φέρει τη ζεστασιά που είναι να φέρουν, όλες τις ιδέες που είναι να φέρουν, όλες τις θεραπείες που είναι να φέρουν, τότε θα πάνε σε μια άλλη διάσταση για να συνεχίσουν τη δουλειά τους και από κει θα αποφασίσουν αν έχουν όρεξη να ξαναρθούν ως κούτσουρα ή ως κάτι άλλο σε αυτόν τον κόσμο ή σε έναν άλλο. Προς το παρόν καίγεστε και είναι ο ρόλος σας εδώ, σ’ αυτήν τη γη, να φέρετε τη φωτιά.

Θέλουμε να συνεχίσουμε αυτήν την εικόνα για να συνειδητοποιήσετε πόσο κοντά σας είναι και πόσο αντανακλά την πραγματικότητά σας, ακόμα και σε επίπεδα πολύ ρευστά. Όταν ένα κούτσουρο κινδυνεύει και είναι μόνο του, δεν υπάρχει τίποτα άλλο δίπλα του για να το προστατεύει. Όταν όμως δέκα κούτσουρα είναι μαζί και εκπέμπουν μια φωτιά τεράστια, μπορεί οι άλλοι που είναι γύρω-γύρω, που δεν θέλουν τη φωτιά, δεν συγκινούνται από την φωτιά, να προσπαθήσουν να την σβήσουν, δεν θα τα καταφέρουν. Δεν γίνεται πια. Δεν μπορούν πια να σβήσουν την φλόγα που έχετε ανάψει, που όλο και περισσότερο μεγαλώνει. Όλο και περισσότερο. Και τι θα γίνει νομίζετε; Έχετε ανάψει μια μικρή φωτιά εδώ. Όταν λέμε μικρή φωτιά, είναι όλα σχετικά βέβαια. Η Άννα έχει ανάψει μια άλλη φωτιά. Η Κατερίνα θα ανάψει μια άλλη φωτιά. Η Ευαγγελία ανάβει μια άλλη φωτιά και ο καθένας με ένα γκρουπ, με μια ομάδα που κάνει, κάποια στιγμή όλοι σας θα ανάψετε άλλες φωτιές με άλλες ομάδες, πολλές ομάδες πρόκειται να δημιουργηθούν. Και κάποια στιγμή, τι πρόκειται να γίνει; Θα γίνει ότι σε κάποιο επίπεδο της συνείδησης οι φωτιές θα είναι τόσο πολλές που η ζεστασιά που εκπέμπουν θα φτάσει η μία τη ζεστασιά της άλλης, και ότι τα κενά θα καλυφθούν. Δεν θα υπάρχει πια ένα μέρος κρύο, εκεί που θα βρίσκεστε, γιατί η ζεστασιά σας θα έχει απλωθεί παντού. Γι’ αυτό κάνετε μικρές ομάδες παντού. Για να είστε μια εστία, και εκεί βέβαια θα το προχωρήσουμε γιατί που παραπέμπει η λέξη ‘εστία’; Παραπέμπει στη Πηγή βέβαια. Η Πηγή είναι η Εστία. Και όταν είστε πολλοί μαζεμένοι στο όνομά μου, τότε είμαι μαζί σας… και θα λέγαμε καλύτερα ότι ‘Είμαι’, δεν υπάρχει πια ‘εγώ είμαι’ και ‘εσύ είσαι’. Η Πηγή είναι στο κέντρο της εστίας, της φωτιάς.

Λοιπόν, όταν θα έχετε πεθάνει, τι θα μένει; Η εστία θα μένει. Θα μένει η αίσθηση της εστίας που θα έχετε φέρει στη γη. Αυτή είναι η κληρονομιά που θέλετε να αφήσετε στους άλλους όταν θα φύγετε. Και δεν είναι μια μικρή κληρονομιά. Είστε πολύ πλούσιοι και μπορείτε να αφήσετε τέτοια κληρονομιά στις επόμενες γενιές.

Δεν είναι μόνο ο Ελ Μορύα μαζί μας σήμερα. Είναι ο Ηλίας στη γωνία που κοιτάει με ένα μικρό χαμόγελο τι γίνεται, πως παίζουν οι ενέργειες που είναι εδώ, και είναι ο Σαιν Ζερμαίν που είναι εδώ, και που γελάει ακόμα περισσότερο για τα κόλπα που μας κάνει, γιατί εκείνος ήθελε να φέρει την ιδέα του θανάτου. Εκείνος ήθελε να μας φέρνει τα πράγματα άνω κάτω. Εκείνος ήθελε να μας ταράξει και να παίξει με την ταραχή αυτή. Ήθελε να φέρει την εικόνα του θανάτου στη μέση του κύκλου μας.

Στη μέση του κύκλου μας ο Σαιν Ζερμαίν φέρνει την εικόνα του θανάτου. Μια μεγάλη κυρία… ναι, κυρία, μια μεγάλη οντότητα στα μαύρα ντυμένη, κουκουλοφόρη, έτοιμη να μας κόψει το κεφάλι. ‘Και τι θα κάνουμε εμείς με αυτήν την εικόνα;’ Ρωτάμε. Θα την καλοδεχόμαστε. Γιατί μόνο, μόνο πεθαίνοντας μπορούμε να ζήσουμε. Κάποιος ρώτησε πριν ‘ζωή ή θάνατος;’ Το ένα δεν πάει χωρίς το άλλο και παραπέμπει στο ‘ελευθερία ή θάνατος;’ Δεν υπάρχει ελευθερία χωρίς θάνατο. Και αν θέλετε να προχωρήσετε σ’ αυτό το δρόμο, αν θέλετε να περάσετε από τη φωτιά του Ελ Μορύα, πρέπει να δέχεστε τον θάνατο. Γιατί η φωτιά μετουσιώνει. Η φωτιά καθιερώνει τον θάνατο μιας ύπαρξης για να δημιουργήσει μια άλλη ύπαρξη. Πρέπει το κούτσουρο να πεθάνει για να υπάρχει ζεστασιά. Πρέπει το κούτσουρο να πεθάνει για να υπάρχει φως. Πρέπει να πεθάνετε και εσείς για να προχωρήσετε. Και ξαναερχόμαστε στην περίφημη ερώτηση: ‘με τι ταυτίζεστε;’ Τι είναι αυτό που πεθαίνει και τι είναι αυτό που συνεχίζει και ζει;

Ο Ελ Μορύα είναι εδώ και συνεχίζει να βάζει φωτιά γύρω μας, μέσα μας, μεταξύ μας, συντηρεί τη φωτιά που είμαστε και ο Σαιν Ζερμαίν περνάει ανάμεσά μας και τη τσιγκλάει. Μας λέει ‘ξύπνα, κοίτα τι είναι αυτό που πεθαίνει μέσα σου, αυτή τη στιγμή, τι πεθαίνει; (δυνατά) Απάντα: τι πεθαίνει;’ Τα περιττά, τα περιττά, και πολλά είναι περιττά. Είπαμε την περασμένη βδομάδα να απλοποιήσουμε τα πράγματα. Ο Σαιν Ζερμαίν είναι εδώ για να μας βοηθήσει να τα απλοποιήσουμε κάπως πιο γρήγορα απ’ ότι νομίζαμε εμείς, να μας σπρώξει λίγο, να πάρει την αύρα μας, να πάρει τα ενεργειακά μας σώματα με τη μεγάλη του αγκαλιά, και να μας κουνήσει όπως εμείς θα το κάναμε με μια ελιά για να πέσουν οι ελιές… αυτός το κάνει για να πέσουν αυτά που δεν μας χρειάζονται πια. Το έχουμε ξανακάνει αυτό, το έχουμε ξανακούσει αυτό, να βάλουμε τη πρόθεσή μας να πέσουν τα περιττά, να φύγουν τα άχρηστα. Ξανά, ξανά, ξανά. Δεν τελειώνει ποτέ η δουλειά. Κάθε φορά που πηγαίνουμε σε ένα επίπεδο διαφορετικής δονήσεως, έχουμε αυτή τη δουλειά να ξανακάνουμε, για να καθαρίσουμε τα επίπεδά μας, για να μπορέσουμε να περάσουμε στο επόμενο.

Και τι νομίζετε, αν θέλουμε να φέρουμε τη Πηγή στη γη, δεν πρέπει να καθαρίσουμε το έδαφος; Δεν πρέπει να το καθαρίσουμε, να το ετοιμάσουμε; Να το σκεπάσουμε με ροδοπέταλα για να μοσχοβολάει; Και κάποια άλλη στιγμή να ρίξουμε αυτά τα ροδοπέταλα, γιατί ακόμα και αυτά μας εμποδίζουν στο να δούμε το φως του ηλίου. Κάθε πράγμα έχει ένα νόημα στο επίπεδο όπου βρίσκεται. Τα ροδοπέταλα έχουν ένα νόημα σε κάποιο επίπεδο συνείδησης. Είναι μια τιμή που κάνουμε στον Πατέρα, στον ανώτερο μας εαυτό όταν σκεφτόμαστε να σκεπάσουμε το δρόμο μεταξύ μας με ροδοπέταλα. Το τιμάμε κάνοντας αυτό. Του δείχνουμε πόσο τον αγαπάμε, πόσο θέλουμε ο δρόμος προς την ένωση να είναι όμορφος και να μοσχοβολάει. Στέκει σαν σκέψη, και στέκει σαν πράξη σε ένα ορισμένο χρονικό διάστημα, σε ένα ορισμένο επίπεδο ύπαρξής σας. Σε ένα άλλο επίπεδο δεν στέκει πια, και πρέπει να πάρουμε το χέρι, πρέπει να πάρουμε τη σκούπα, για να βγάλουμε ακόμα και τα ροδοπέταλα, για να μην υπάρχει πια τίποτα στο μονοπάτι, για να μπορεί να γίνει η ένωση κατ’ ευθείαν, χωρίς να υπάρχει τίποτα ανάμεσα σ’ αυτές τις δυο ενέργειες, του τρισδιάστατου και του ανώτερου εαυτού.

Σε κάθε επίπεδο έχετε να πεθάνετε. Να χαίρεστε γι’ αυτό. Έχετε πεθάνει τόσο πολλές φορές και δεν το θυμάστε. Κάθε φορά που πεθαίνετε μπορείτε να γεννήσετε σε διαφορετικό επίπεδο, μπορείτε να δημιουργήσετε κάτι καινούριο. Μετουσιώνεστε σε άλλο επίπεδο ύπαρξης και φτάνετε λίγο πιο κοντά στην πηγή. Αυτό δεν θέλετε; Οπότε ανοίξτε την καρδιά σας και πείτε ένα μεγάλο ‘καλωσόρισε’ στον θάνατο. Και δείτε τι γίνεται όταν αυτό το σύμβολο του θανάτου μπαίνει στην καρδιά. Μην τρομάξετε. Φίλη σας είναι και στο βάθος το ξέρετε πολύ καλά. Φίλη σας είναι. Έρχεται να δουλέψει με σας, να σας βοηθήσει να αφήσετε το παλιό εαυτό, λίγο πιο γρήγορα ίσως απ’ ό,τι θα θέλατε, αλλά θα έχετε βοήθεια για να το κάνετε, και εκείνη θα έρθει για να σας βοηθήσει.

Είναι συμβολικά όλα αυτά, μην τρομάξετε, δεν πρόκειται να πεθάνετε αύριο, ούτε μεθαύριο. Έχετε πολλά να κάνετε, έχουμε πολλά να κάνουμε μαζί. Απλώς σας ζητάμε να αγκαλιάσετε τον θάνατο σαν την καινούρια μας φίλη, για να μπορείτε να αφήσετε κομμάτια του εαυτού σας που δεν χρειάζονται πια.

Μιλήσαμε για κάθαρση την περασμένη βδομάδα. Αυτό κάνει ο θάνατος. Το ξέρουμε ότι δεν είναι πολύ εύκολο, γιατί τη στιγμή που μπορείτε να καλωσορίσετε τον θάνατο ξαφνικά δεν βλέπετε πια τίποτα άλλο παρά τον θάνατο. Αυτή, γιατί συνεχίζουμε να την βλέπουμε θηλυκή, αυτή παίρνει όλη τη θέση με τη δουλειά που κάνει εσωτερικά. Βλέπετε, ο θάνατος είναι λίγο, μοιάζει δηλαδή, με αυτό που ζείτε το βράδυ όταν πηγαίνετε να κοιμηθείτε. Κάποια στιγμή είστε στο σπίτι σας, κυκλοφορείτε, τρώτε, κοιτάτε τηλεόραση, μιλάτε, παίζετε με τον υπολογιστή, οτιδήποτε… και κάποια στιγμή νιώθετε κούραση και γδύνεστε. Κάποια στιγμή είστε γυμνοί. Μετά μπορεί να βάλετε πιτζάμα, νυχτικό ή τίποτα, και το επόμενο πρωί θα ξαναντυθείτε. Αλλά ό,τι και να γίνει, τουλάχιστον για μερικά δευτερόλεπτα είστε γυμνοί. Δεν μπορεί να γίνει αλλιώς. Δεν μπορείτε να φορέσετε την πιτζάμα ή δεν μπορείτε να ντυθείτε αλλιώς την επόμενη μέρα αν δεν έχετε γδυθεί το βράδυ. Πάντα υπάρχουν μερικά δευτερόλεπτα όπου είστε γυμνοί. Και αυτό είναι πάρα πολύ χρήσιμο για να μπορέσετε την επόμενη μέρα να βάλετε άλλο ντύσιμο, κάτι καινούριο, κάτι καθαρό, κάτι που ταιριάζει με τον καιρό που κάνει έξω εκείνη την ημέρα. Χτες είχε κρύο, είχατε τρία πουλόβερ, σήμερα βρέχει, θα βάλετε μια γκαμπαρντίνα. Το ίδιο είναι; Δεν είναι το ίδιο. Και για να βάλετε τα ρούχα τα σημερινά, έπρεπε να γδυθείτε και να είστε γυμνοί, τουλάχιστον μερικά δευτερόλεπτα. Αυτά τα δευτερόλεπτα είναι τα δευτερόλεπτα του θανάτου. Κάποια στιγμή, νιώθω ότι δεν έχω πια τίποτα. Μην ταυτίζεστε με αυτή τη στιγμή. Τώρα, είστε γυμνοί. Ο θάνατος μπήκε στην καρδιά σας, για να βγάλει ό,τι περιττό υπήρχε. Αύριο θα βάλετε τα καλά σας και θα ντυθείτε με τα κατάλληλα ρούχα για τα καινούρια όντα που έχετε γίνει.

Τι όμορφη που είναι ο θάνατος, πόσο γλυκιά είναι, πόσο καλή είναι που δέχεται να κάνει μια τέτοια δουλειά, σίγουρα δεν θα ήθελε να την κάνει κανένας άλλος! Κανένας δεν την αγαπάει, και αυτή πρέπει να σας αγαπάει σαν μάνα, γι’ αυτό και την θέλουμε θηλυκή, για να σας επιτρέψει να κάνετε όλες αυτές τις διαδικασίες μέσα σε μια ζωή. Μπορείτε βέβαια να ζητήσετε από τη βιολετί φλόγα να έρθει στην καρδιά σας για να βοηθήσει στη δουλειά του θανάτου, στη μετουσίωση των πραγμάτων, των συναισθημάτων. Αλλά μην βιαστείτε, αυτό σας ζητάμε αυτές τις μέρες, όσο αντέχετε. Σας ζητάμε να καλωσορίσετε τον θάνατο μέσα στην καρδιά σας, και κάθε στιγμή που θα νιώθετε ένα κενό μέσα στην καρδιά να χαίρεστε. Μην πείτε ‘οχ, νιώθω χάλια με αυτό το κενό, τι μας κάνανε αυτήν την εβδομάδα, τι είναι αυτό που μας ήρθε’. Δεν την σταματάτε λίγο τη γκρίνια, δεν την έχετε βαρεθεί; Δεν είστε εδώ για να δουλέψουμε μαζί; Ε λοιπόν, λίγη εμπιστοσύνη δεν βλάπτει! Κάθε φορά που θα νιώθετε ένα κενό, χαμογελάτε, και σκεφτείτε ότι εκεί θα χτιστεί ένα καινούριο μέλλον, μια καινούρια προσωπικότητα, ένας καινούριος εαυτός.

Εκεί, σ’ αυτό το κενό, εμείς θα βάλουμε σπόρια. Μόνο εκεί μπορούμε να βάλουμε σπόρια, οπότε μας ετοιμάζετε το έδαφος όταν το κάνετε αυτό. Να έχετε ευγνωμοσύνη γι’ αυτό, γι’ αυτά τα κενά που θα νιώθετε. Να έχετε ευγνωμοσύνη νιώθοντας ότι έρχονται τα καινούρια σπόρια. Να έχετε γενικά ευγνωμοσύνη για όλη αυτή τη διαδικασία για την οποία έχετε τόσο πολύ βοήθεια από τη δική μας πλευρά.

Την περασμένη βδομάδα μπήκε ο Ελ Μορύα. Τώρα είμαστε μαζί ο Ελ Μορύα και ο Σαιν Ζερμαίν. Είμαστε συνέχεια μαζί. Να χαίρεστε τον θάνατο αυτές τις μέρες γιατί είναι ο θάνατος που θα φέρει ζωή, μέσα στον άνθρωπο που πιστεύει.

Δεν θα σας πούμε τίποτα παραπάνω σήμερα γιατί θέλουμε να σας αφήσουμε με αυτά τα λόγια. Να σκεφτείτε, να αναρωτηθείτε: ‘εγώ είμαι ο άνθρωπος που πιστεύει;’

Ναι, εγώ είμαι ο άνθρωπος που πιστεύει και μου αξίζει αυτή η διαδικασία που γίνεται τώρα. Μου αξίζει γιατί ήρθα εδώ για να καίγομαι, και για να φέρω την Πηγή στη γη.

Και ας είναι έτσι.
Και έτσι είναι.