Ο Κουτχούμι είναι εδώ και χαίρεται που βρίσκεται στη ζεστή μας αγκαλιά. Εμείς έχουμε την εντύπωση ότι μας παίρνει στην αγκαλιά του και εκείνος χαίρεται που είναι στη δικιά μας αγκαλιά. Και έτσι γίνεται ισορροπία.

Θα μπορούσαμε να μην πάμε πουθενά. Θα μπορούσαμε να μην σας πάμε πουθενά. Και απλώς, να κλείσετε τα μάτια σας, να απλώσουμε εμείς τα χέρια μας, και να απολαύσουμε την επαφή. Θα μπορούσαμε να το κάνουμε αυτό και να το κάνουμε για 45 λεπτά (λίγο-πολύ, τόσο διαρκεί συνήθως η επικοινωνία). Σας διαβεβαιώνουμε ότι δεν θα βαρεθείτε άμα το κάνουμε. Αλλά σας αρέσει να ακούσετε και λόγια. Σας αρέσει και να πηγαίνετε ταξίδια. Σας αρέσει και να ολοκληρώνετε δουλειές. Οπότε είμαστε εδώ σήμερα, ο Λάντο και εγώ ο Κουτχούμι, για να ολοκληρώσουμε τη δουλειά που έχει αρχίσει. Να ολοκληρώσουμε την εξερεύνηση του κύβου στον οποίον ήσασταν την περασμένη βδομάδα.

Φανταστείτε λοιπόν ότι όπως την περασμένη βδομάδα είστε σε ένα κύβο κρυστάλλινο. Μια διαφάνεια, τέλεια. Μια λεπτότητα στην ενέργεια απίστευτη. Λεπτές γραμμές που διασχίζουν αυτό το κύβο και του φέρνουν ζωή. Του δίνουν τα χαρακτηριστικά του, και εσείς μέσα. Δείτε τη δουλειά που κάνατε την περασμένη βδομάδα, όταν σας ζητήσαμε να τραβήξετε σε διαφορετικά πεδία πυραμίδες, να τραβήξετε τις γωνίες του κύβου σε σχήμα πυραμίδας προς τα έξω. Και έτσι, όταν κοιτάτε τον κύβο από έξω βλέπετε τέσσερεις πυραμίδες από την μια πλευρά και τέσσερεις πυραμίδες από την άλλη να εξέχουν. Και όταν είστε μέσα στον κύβο, βλέπετε οχτώ πόρτες που δίνουν στις πυραμίδες. Ανοίξαμε τέσσερεις πόρτες την περασμένη βδομάδα. Θα ανοίξουμε άλλες σήμερα. Κοιτάξτε λοιπόν τον κύβο, και πάρετε τρεις μεγάλες αναπνοές μέσα σ’ αυτήν την κρυστάλλινη υφή, σαν να θέλατε να πάρετε ανάσα μέσα στο κρύσταλλο, σαν να θέλατε να είστε και εσείς από κρύσταλλο για να το νιώθετε όχι μόνο από έξω αλλά και από μέσα. Σας αφήνουμε λίγο χρόνο (παύση)…

Μπροστά σας, μια πόρτα. Δεν έχετε πάει ακόμα σ’ αυτήν την πόρτα. Δεν ξέρετε τι υπάρχει από την άλλη πλευρά. Αγγίζετε την πόρτα και μόνο με το άγγιγμα ανοίγει, εξαφανίζεται και μπαίνετε στην πυραμίδα… Υπάρχουν εδώ ενέργειες που μπορούν να σας μπερδέψουν. Υπάρχουν εδώ ενέργειες που δεν βάλατε εσείς. Υπάρχουν εδώ ενέργειες πιο σκούρες που έχουν μπει μέσα στο κρύσταλλο. Έχουν εγκατασταθεί εκεί, και λένε να μην φύγουν, σαν να τρέφονται από το κρύσταλλο αυτό. Είναι μνήμες. Είναι κυτταρικές μνήμες. Και δεν είναι κυτταρικές μνήμες που έχετε από προηγούμενες ζωές, δεν είναι κυτταρικές μνήμες με πράγματα που έχετε καταφέρει, με ανθρώπους που έχετε γνωρίσει, συμβόλαια που έχετε κάνει. Είναι κυτταρικές μνήμες που σας βαραίνουν. Δεν θα πάμε να ψάξουμε περισσότερο ποιοι βάλανε αυτές τις μνήμες και γιατί, γιατί αν το κάνατε αυτό θα ήταν αφορμή να δώσετε περισσότερη ζωή σ’ αυτές τις μνήμες και δεν χρειάζεται αυτό να γίνει. Θα τις κοιτάξετε έτσι όπως είναι. Θα κοιτάξετε τι χρώματα έχουν, σε τι μοιάζουν… μπορούν να μοιάζουν με κρύσταλλα ανοργάνωτα. Μπορούν να μοιάζουν με χάος μέσα στο κρύσταλλο. Μπορούν να μοιάζουν με χρώματα που δεν έχουν καμία σχέση με το κρύσταλλο. Μπορούν να έχουν μια τάση να απλωθούν, λίγο σαν μια ίωση. Πάρετε την ακτίνα μας. (πιο δυνατά) Πάρετε την ακτίνα μας στα χέρια σας. Πάρετε την ακτίνα, την δεύτερη ακτίνα, την ακτίνα που ξέρει που πάει και τι είναι το σωστό. Πάρετε την στα χέρια σας και στείλτε σ’ αυτήν την ίωση, σ’ αυτά τα κύτταρα που έχετε μπροστά σας, σ’ αυτές τις μνήμες, στείλτε την εκεί. Σαν ένα σπαθί που θα πάτε να βάλετε εκεί. Πάρετε μας και ρίξτε την δεύτερη ακτίνα, την κίτρινη ακτίνα, μέσα σε όλα αυτά τα κύτταρα που βλέπετε μπροστά σας και που βαραίνουν το σώμα σας. Γιατί είναι μνήμες που δεν χρειάζεστε πια. Είναι μνήμες που μπορούν να φύγουν, εδώ και τώρα.

Η κίτρινη ακτίνα διαλύει αυτές τις μνήμες που εγκαταστάθηκαν στο σώμα, σε όλα τα επίπεδα των σωμάτων σας. Τα διαλύει. Τα κάνει να συρρικνώνονται και να γίνονται σκόνες. Τώρα θα σας ζητήσουμε να φωνάξετε τον Σαιν Ζερμαίν. Πάντα είναι εδώ και περιμένει να τον φωνάξουμε. Και να φυσήξετε σ’ αυτήν την πυραμίδα, να φυσήξετε πάνω στις σκόνες που έχουν δημιουργηθεί μετά από τη δουλειά της δεύτερης ακτίνας, να φυσήξετε για να φύγουν προς τον Σαιν Ζερμαίν φφφφ… και εκείνος απλώνει την βιολετί ακτίνα, απλώνει την έβδομη ακτίνα και τα μετατρέπει, τα μετουσιώνει. Συνεχίζει να τα διαλύσει. Τα παίρνει στην καρδιά του, όπου γίνονται φως, γιατί εκείνος φτάνει να τα αγγίξει για να γίνονται φως. Τόσο δύναμη που έχει στην μετουσίωση. Κάντε ένα χαμόγελο στον Σαιν Ζερμαίν για να του δείξετε την ευγνωμοσύνη σας, γιατί η βοήθειά του ήταν καταλυτική. Και κοιτάξτε πάλι μέσα στην πυραμίδα. Κοιτάξτε πώς αναπνέει αυτή η πυραμίδα τώρα. Είναι κενή. Και είναι σαν ένα άτομο που ξυπνάει μετά από αρρώστια. Αναπνέει. Σιγά-σιγά ανακαλύπτει ότι είναι ζωντανή. Χαίρεται που είναι ζωντανή. Χαίρεται που αναπνέει. Συνειδητοποιεί κάθε αναπνοή μικρή που κάνει, σαν κάτι καινούριο, μαγικό, κάτι που δεν περίμενε πια. Μια απελευθέρωση τεράστια, απίστευτη.

Αυτό παιδιά μας είναι μαγικό. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι κάνατε κάτι μαγικό, ότι κάναμε μαζί κάτι μαγικό, εάν δεν ξέρατε και εάν δεν ξέραμε και εμείς πόσο δεν είναι και τόσο μαγικό και πόσο μπορείτε αντίθετα και μπορούμε μαζί, να δημιουργήσουμε ό,τι θέλουμε. Και τι ζητάμε, και τι ζητάτε; Ζητάτε ο κύβος που είστε να γίνει εντελώς, μα εντελώς διαφανής, για να μπορεί να αφήσει την αγάπη και όλες τις ποιότητες, τα χαρακτηριστικά του Πατέρα, να περάσουν στους άλλους χωρίς να τα αλλάξετε. Να μεταφέρετε τα στοιχεία, τις ενέργειες, άθικτα. Με την ίδια καθαριότητα που ήρθαν, να φύγουν από σας. Με το ίδιο φως που ήρθαν μέσα σας να φύγουν από σας και να απλωθούν. Και τώρα καθαρίσατε ένα τεράστιο μέρος των σωμάτων σας, που σας επιτρέπει να είστε πολύ περισσότερο διαφανείς και να αντανακλάτε πολύ περισσότερο το φως του Πατέρα. Απλώς και μόνο επειδή βάλατε την πρόθεση να είστε σε υπηρεσία. Να μην βάλετε το δικό σας ‘θέλω’ στην πρώτη γραμμή, αλλά το ‘θέλω’ της Πηγής. Και επειδή η ενέργεια της Πηγής θέλει να μπορεί να περάσει άθικτη μέσα από τα παιδιά της, τα βοηθάει να καθαριστούν, να καθαρίζουν το έδαφος.

Δείτε πως είναι η πυραμίδα. Ψηλοζαλίζεται. Δεν είχε δει τόσο πολύ φως εδώ και πολύ καιρό. Πάρα πολύ καιρό. Και είναι λίγο ζαλισμένη, αλλά δεν πειράζει, θα το συνηθίσει και θα μάθει να λειτουργεί με αυτά τα καινούρια δεδομένα που είναι τώρα δικά της. Ξέρετε, είναι όπως όταν, σε ένα ζώο που έχει τα τέσσερά του πόδια, σπάει ένα πόδι. Μαθαίνει το ζώο να περπατάει με τρία πόδια, έτσι δεν είναι; Έχετε δει όλοι σκυλιά με ένα πόδι σπασμένο να περπατάνε με τα τρία. Και όταν φτιάχνεται το τέταρτο πρέπει να ξαναβρούν μια ισορροπία. Σαφώς είναι καλύτερα γι αυτούς, μπορούν να ξανατρέξουν γρήγορα, να απολαύσουν μια πλήρη ισορροπία. Αλλά, για λίγο χρόνο, αυτή η ισορροπία είναι λίγο χαμένη, μέχρι να την ξαναβρούν, καλύτερη, πλήρη. Μπορεί κι εσείς να νιώθετε λίγο έτσι τώρα, γιατί ξαναβρήκατε ένα πόδι που για ΠΆΡΑ πολύ καιρό δεν λειτουργούσε πια. Λειτουργούσε στραβά. Χαιρόμαστε πολύ που βοηθήσαμε, που καθαρίσαμε αυτό το πόδι μαζί…

Θα αφήσετε αυτήν την πυραμίδα κι θα πάμε σε μια άλλη. Θα είναι και η τελευταία που θα ανοίξουμε, για να κρατήσουμε λίγο το μυστήριο για τις δυο τελευταίες που δεν θα ανοίξουμε. Μας αρέσει να σας κρατάμε έτσι με κάτι μυστηριώδες, να κρατάμε το ενδιαφέρον σας. Αλλά για σήμερα νιώθουμε ότι ήδη κάνατε πολύ δουλειά, πολύ σε βάθος. Έχετε πάρει μια γερή θεραπεία. Και οι ενέργειες που ήρθαν για να θεραπεύσουν πρέπει να αφομοιωθούν σιγά-σιγά. Οπότε, θα θέλαμε να ανοίξετε την αντίθετη πυραμίδα σε σχέση με αυτήν που αναρρώνει. Είναι η πυραμίδα του στόχου. Ανοίξτε τις πόρτες. Είναι η πυραμίδα του παιδιού. Είναι η πυραμίδα του ενθουσιασμού. Είναι η πυραμίδα με όλες τις ιδέες που είχατε για τώρα, γι αυτή τη ζωή, για το τι μπορούσατε να δημιουργήσετε. Τι βάλατε στην αποθήκη; Τα σχέδιά σας, σε περίπτωση που θα γίνει το ένα ή το άλλο, η μια κατάσταση ή η άλλη. Όλα τα σχέδιά σας γι αυτήν τη ζωή. Ό,τι είχατε σχεδιάσει, ό,τι κουβαλάτε σαν ένα μικρό παιδί που κουβαλάει σε ένα σακίδιο τα καλύτερά του παιχνίδια όταν πηγαίνει Σαββατοκύριακο κάπου και δεν θέλει να τ’ αφήσει αυτά στο σπίτι, θέλει να τα πάρει μαζί του. Το ίδιο εδώ. Στην μέση της πυραμίδας υπάρχει μια μπάλα. Είναι η αγαπημένη σας μπάλα. Μια μπάλα που λάμπει σαν ένας ήλιος. Είναι το αγαπημένο σας παιχνίδι. Είναι αυτό που δεν θα θέλατε με τίποτα να αφήσετε πίσω. Εάν υπάρχει ένα πράγμα που θέλετε να κάνετε σ’ αυτήν τη ζωή, είναι αυτό. Μπείτε στην ενέργεια αυτής της μπάλας. Μπείτε μέσα, και νιώστε πως είναι. Μην βάλετε λέξεις αν δεν έρχονται λέξεις, νιώστε πως είναι. Τι κινεί μέσα σας; Που σας πηγαίνει, φέρνει εικόνες, φέρνει αισθήσεις; Αφήστε την για λίγο, θα σας αφήσουμε και εμείς να εμβαθύνετε λίγο τις αισθήσεις αυτές. Πάρετε μερικές αναπνοές μέσα σ’ αυτήν την ενέργεια της μπάλας…

Βρήκατε τον στόχο της ζωής σας; Βρήκατε το αγαπημένο σας παιχνίδι; Θα χαρούμε να το ακούσουμε με λόγια σε λίγο. Θα χαρούμε να μοιραστείτε τις εμπειρίες σας. Θα χαρούμε να κάνετε σαν παιδιά, γιατί στην καρδιά μας είστε πάντα παιδιά μας, και σήμερα σας φροντίσαμε και εμείς όπως οι γονείς θεραπεύουν, βοηθάνε τα παιδιά που αρρωσταίνουν, και τα κάνουν καλά. Σήμερα και εμείς σας κάναμε καλύτερα, σας κάναμε καλά. Αλλά ξέρετε, τα παιδιά όταν είναι άρρωστα, άμα δεν θέλουν να θεραπευτούν, δεν θεραπεύονται, ακόμα και αν τους δώσετε φάρμακα. Μπορεί να θεραπευτεί μια αρρώστια αλλά θα κάνουν μια άλλη, εάν θέλουν κάτι να σας πουν με την αρρώστια τους, εάν θέλουν κάτι να εκδηλώσουν με την αρρώστια τους. Δεν φτάνει να τους δώσετε φάρμακο, δεν φτάνει να τους δώσετε την αγάπη σας για να γίνουν καλά. Πρέπει και αυτά, τα ίδια τα παιδιά, να το θέλουν. Και είναι αυτή η ένωση που φέρνει την θεραπεία, το δικό μας χέρι και η δικιά σας θέληση.

Αυτό ολοκληρώσαμε σήμερα. Εσείς ήρθατε με την πρόθεση, με την θέλησή σας να καθαρίσετε εντελώς το πεδίο. Ακόμα και τις κυτταρικές σας μνήμες. Ανοίξατε τα πεδία σας και εμείς περάσαμε και θεραπεύσαμε. Φέρτε την μπάλα που βρήκατε στην πυραμίδα, το στόχο που σας αρέσει πολύ, το αγαπημένο σας παιχνίδι, βγάλτε το από την πυραμίδα και φέρτε το στην πυραμίδα που αναρρώνει. Γιατί εκεί, έχει θέση, όλα τα άλλα εξαφανίστηκαν. Εκεί θα θεραπεύσει ταχύτατα τις αδυναμίες αυτής της πυραμίδας και θα έχει μπόλικη θέση για να αναπτυχθεί. Και μια και είναι ακριβώς απέναντι από την άλλη πυραμίδα με όλα τα παιχνίδια σας, Θα κάνει μια αντανάκλαση. Θα κάνει ότι ο κύβος θα γεμίσει με την αίσθηση του παιχνιδιού και της χαράς. Αυτό, δεν ήρθατε να φέρετε, την αίσθηση της χαράς; Αυτή δεν είναι η πιο ψηλή δόνηση του Πατέρα; Αφήστε την λοιπόν να γεμίζει τον κύβο σας, να απλώνεται σε όλες τις πυραμίδες, να τις γεμίζει.

Να γεμίζει έτσι αυτός ο κύβος με ένα μπλε χρώμα, διαφανές, κρυστάλλινο μπλε, το χρώμα της χαράς. Και αφήστε μας να βάλουμε ανταύγειες κίτρινες μέσα σ’ αυτό το μπλε, για να το φωτίσουμε ακόμα περισσότερο, να του δώσουμε ζωή. Απολαύστε τις ανταλλαγές που κάνουν αυτά τα δυο χρώματα, το μπλε και το κίτρινο. Ξέρετε ότι το μπλε είναι επίσης το χρώμα της πρώτης ακτίνας, που εσείς το δουλέψατε ως κόκκινο, το κόκκινο χρώμα της φωτιάς. Αλλά η πρώτη ακτίνα έχει επίσης το μπλε μέσα της και σήμερα κάνατε μια ένωση της πρώτης και της δεύτερης ακτίνας, του μπλε και του κίτρινου, της θέλησης, της χαράς και της γνώσης. Ενώσατε δυο πεδία. Και γίνατε πιο όμορφοι.

Και εμείς σας κοιτάμε και χαιρόμαστε που σας βλέπουμε έτσι όπως έχετε γίνει, γιατί πράγματι βλέπουμε τα παιδιά μας. Πράγματι βλέπουμε τον εαυτό μας μέσα σας. (με συγκίνηση) Σας λέγαμε πριν από μερικές εβδομάδες ότι είμαστε καθρέφτης για σας, και τώρα σας λέμε εμείς ότι έχετε γίνει καθρέφτες για μας, και είναι με μια τεράστια συγκίνηση που σας το λέμε αυτό. Έτσι σας ξαναβρίσκουμε παιδιά. Είμαστε μέσα σας, και είστε μέσα μας.

Και έτσι είναι.