Ήρθαμε να σας κάνουμε παρέα σήμερα, ή μήπως ήρθατε να μας κάνετε παρέα σήμερα… όπως και να το πούμε είμαστε εδώ μαζί, η Μαρία, ο Σάνατ Κουμάρα και εσείς. Από τη δική μας πλευρά, γιατί είμαστε μαζί, ο Σάνατ Κουμάρα και η Μαρία; Γιατί σας φέρνουμε σήμερα, και σήμερα ειδικά, δυο ενέργειες πολύ διαφορετικές που αλληλοσυμπληρώνονται, όπως θα μπορούσατε να πείτε εξ’ άλλου ότι αλληλοσυμπληρώνονται και οι δικιές σας ενέργειες.

Θηλυκές και αρσενικές ενέργειες αν μπορούμε να το πούμε έτσι, γιατί από ένα επίπεδο και μετά δεν έχει και πολύ νόημα, αλλά διαφορετικά χρώματα, που το ένα μπαίνει στο άλλο, το ένα ενώνεται με το άλλο και ακόμα καλύτερα το ένα παίζει με το άλλο. Και έτσι μπορείτε να φανταστείτε έναν κύκλο σε ένα πολύ απαλό ροζ γύρω σας, που γυρίζει σε μια κατεύθυνση, και έξω απ’ αυτόν τον κύκλο, ένα άλλον κύκλο που μπορείτε να δείτε σε ένα παλ, πολύ παστέλ γαλάζιο και που περιστρέφεται αντίθετα από το ροζ κύκλο. Έτσι, έχετε δυο κύκλους που περιστρέφονται γύρω σας σε ανάποδη κατεύθυνση αλλά σε απόλυτη αρμονία.

Πριν αρχίσουμε αυτήν την επικοινωνία, ο Ηλίας σας έβαλε να χτίσετε μια γέφυρα ανάμεσα στη χώρα όπου βρίσκεστε και τη Μέση Ανατολή, και να ενισχύσετε αυτήν την γέφυρα με σκέψεις αγάπης, χαράς και ευγνωμοσύνης, γιατί είναι οι καλύτερες συνθήκες για να χτιστούν καλές σχέσεις, να έχουμε αυτές τις τρεις δονήσεις που μπορούμε να πλέξουμε μεταξύ τους και που ενώνουν κόσμους, έθνη, άτομα, δονήσεις.

Πολλοί από σας στην αρχή της προηγούμενης συνάντησης, είχατε μια απώθηση για την Μέση Ανατολή, η οποία δουλεύτηκε και πέρασε, ομαλοποιήθηκε, άλλαξε δόνηση. Θέλουμε να το σκεφτείτε σε ένα άλλο επίπεδο: αυτό που μπορεί να γίνει ανάμεσα στις γυναίκες και στους άνδρες, στη χώρα σας, στην Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο. Δεν είναι αυτοί οι δυο κύκλοι των ενεργειών, της θηλυκής και της αρσενικής, όπως οι δυο κύκλοι που βρίσκονται αυτήν την στιγμή γύρω σας, σε πλήρη αρμονία. Τις περισσότερες φορές, αυτοί οι δυο κύκλοι είναι πολύ μακριά ο ένας από τον άλλον, ο ένας προσπαθεί να καλύπτει τον άλλον, όχι όντας καλύτερος αλλά χαμηλώνοντας τον άλλον, κρύβοντας τον άλλον, ουδετεροποιώντας τον άλλον.

Παιχνίδια εξουσίας λοιπόν, ατελείωτα. Παιχνίδια εξουσίας που έχετε παίξει κι εσείς άπειρες φορές και που ο καθένας από τους ανθρώπους που ζουν στη Γη έχει παίξει. Καιρός είναι αυτά τα παιχνίδια να μπούνε σε ένα κουτί πάνω στο οποίο θα βάλουμε μια ετικέτα και θα γράψουμε ‘Παιχνίδια της παλιάς ενέργειας. Παιχνίδια που παίζαμε παλιά. Παιχνίδια της παλιάς εποχής. Παιχνίδια για μουσείο. Παιχνίδια που θα τα κοιτάξουν τα παιδιά των παιδιών μας και που δεν θα πιστέψουν ότι κάποτε υπήρχαν.’ Παιχνίδια κενά, χωρίς νόημα, απλώς για το παιχνίδι της εξουσίας. Παιχνίδια που παίξατε είτε από την μια πλευρά είτε από την άλλη πλευρά της εξουσίας, είτε ως άνδρας είτε ως γυναίκα. Τα έχετε δοκιμάσει όλα και δεν ήσασταν ποτέ ευχαριστημένοι. Αυτό σας οδήγησε να κοιτάξετε κάτι άλλο και να βάλετε μια πρόθεση. Κάποια στιγμή βάλατε την πρόθεση οι δυο κύκλοι που είναι τόσο μακριά ο ένας από τον άλλον να μπορούν να έλκονται, να συμβιβαστούν. Όχι ακριβώς να συγχωνεύονται αλλά ο ένας να ζει κοντά στον άλλον με τη δική του συχνότητα, το δικό του πλούτο και σε πλήρη αρμονία.

Όταν κοιτάζουμε αυτό που έχουμε ζήσει παλιά και το δεχόμαστε και κάνουμε τις απαραίτητες επανασυνδέσεις ώστε να ξαναμπεί αυτό το κομμάτι του παζλ στη θέση του, δεν ενώνουμε μόνο τα κομμάτια του παζλ, ενώνουμε κόσμους. Όταν δεχόμαστε την Μέση Ανατολή σαν ένα κομμάτι του παζλ των ζωών μας, σαν ένα κομμάτι του παζλ της Γης, τότε ξανακάνουμε τις συνδέσεις και αυτό που γίνεται είναι ότι όλο το φορτίο που υπήρχε, το συναισθηματικό, το ενεργειακό που βάζαμε κι εμείς, ακόμα κι εμείς, πάνω σ’ αυτές τις χώρες που βρίσκονται εκεί, γίνεται πιο ελαφρύ. Είναι σαν ένα καπάκι που φεύγει, σαν μια ανάσα που μπαίνει μέσα στο χώρο αυτό, σαν μια πόρτα που ανοίγει και που επιτρέπει αλλαγές.

Καιρός είναι να γίνονται αλλαγές σ’ αυτό το χώρο. Μέχρι τώρα δεν εστιάσαμε πάνω σε μια χώρα, αλλά σήμερα είναι κάτι που θα θέλαμε να κάνουμε, γιατί αυτή η περιοχή της Μέσης Ανατολής έχει γίνει σύμβολο. Σύμβολο πολέμου, σύμβολο για την εξουσία, εξουσία της περιοχής, εξουσία πάνω σε μια ενέργεια και πάνω σε κανάλια ενέργειας επίσης. Είναι πάρα πολλές οι συνδέσεις ανάμεσα σ’ αυτό το χώρο και το σύμπαν κι εκεί που βλέπετε εσείς εξουσία πάνω στη Γη, σε χώρες της Γης, εμείς βλέπουμε εξουσία όχι μόνο πάνω σε μια επιφάνεια αλλά σε ένα επίπεδο πιο διευρυμένο που πιάνει πολλά σώματα της Γης συγχρόνως. Παίζονται πολλά παιχνίδια εκεί. Παίζονται πολλά παιχνίδια ανάμεσα στις χώρες όπως λέγαμε, ανάμεσα στους ανθρώπους ακόμα και ανάμεσα στις γυναίκες και στους άνδρες.

Αυτό που θα θέλαμε να σας ζητήσουμε είναι να αρχίσετε να χτίζετε γέφυρες προς αυτήν την περιοχή, γέφυρες από τις οποίες θα περάσουν οι ενέργειές σας και η αρμονία που έχετε καταφέρει να χτίσετε στις καρδιές σας. Όταν σκέφτεστε αυτήν την περιοχή, όχι πια με απώθηση, όχι πια με πόνο, αλλά απλώς να την κοιτάξετε σαν ένα φοβερό έδαφος για παιχνίδι, είναι φοβερή παιδική χαρά για να μαθαίνετε συνεχώς καινούρια παιχνίδια. Όταν κοιτάτε αυτήν την περιοχή έτσι, ανοίγετε δρόμους και ανοίγετε γέφυρες. Δίνετε στο τόπο αυτό τη δυνατότητα να φύγει από μια κατάσταση που έχει γίνει πολύ ριζωμένη, παγιωμένη, και από την οποία είναι πολύ δύσκολο να φύγει. Όταν το κοιτάτε λοιπόν σαν παιδική χαρά όπου μαθαίνετε διαφορετικά παιχνίδια, δίνετε τη δυνατότητα να φύγει από το παγιωμένο. Δίνετε τη δυνατότητα σ’ αυτό το χώρο να κόψει τις ρίζες από κάτω. Φανταστείτε αυτήν την εικόνα, ότι κάτω από την επιφάνεια της Γης, κάθε κτίριο, κάθε σκέψη που γεννιέται σ’ αυτήν την περιοχή κάνει ρίζες, μικρές ή μεγάλες. Ο πόλεμος, τα παιχνίδια εξουσίας έχουν μεγάλες ρίζες. Φανταστείτε ότι με τις σκέψεις που στέλνετε, και κυρίως με τις σκέψεις χαράς, με το γέλιο που μπορεί να γεννιέται από το παιχνίδι στην παιδική χαρά, είναι σαν laser που πηγαίνει από κάτω και κόβει τις ρίζες.

Όταν κόβονται οι ρίζες ενός δέντρου, τι γίνεται; Δεν χρειάζεται καν να έρθει ο ξυλοκόπος, θα πέσει μόνο του το δέντρο, όσο μεγάλο και να είναι. Το ίδιο κι εδώ. Εάν κοπούν οι ρίζες, εάν δεν μπορεί να τρέφεται πια από το έδαφος, εάν χάνει την τροφοδοσία που έχει, τότε θα πέσει όλο το σύστημα, χωρίς να έχετε να κάνετε απολύτως τίποτα. Θα το δείτε να πέφτει, να καταρρέει, όπως καταρρέουν πολλά πράγματα αυτήν την στιγμή πάνω στη Γη. Έχετε την εντύπωση ότι σ’ εκείνη την περιοχή τα παιχνίδια εξουσίας είναι τόσο δυνατά, με ρίζες σε γενιές ολόκληρες που λέτε ‘Μα πότε θα τελειώσει; Δεν είναι δυνατόν να τελειώσει.’ Και γιατί να μην είναι δυνατόν; Όταν κάνουμε ένα παιχνίδι, ακόμα και όταν πηγαίνει πολύ καλά το παιχνίδι και παίζουμε πάρα πολύ, δεν έχετε πάντα τη δυνατότητα να πείτε ‘Βαρέθηκα το παιχνίδι, εγκαταλείπω το παιχνίδι γιατί έχω κάτι άλλο να κάνω που μ’ ενδιαφέρει πιο πολύ, ανακάλυψα ένα άλλο παιχνίδι και πηγαίνω να παίξω αλλού’; Πάντα, ανά πάσα στιγμή μπορείτε να το πείτε αυτό.

Αυτό που ερχόμαστε να σας πούμε μαζί, ο Σάνατ Κουμάρα και εγώ η Μαρία, είναι ότι ενωμένοι μπορούμε να χτίσουμε καινούριους κόσμους, επειδή θα έχουμε βοηθήσει τους παλιούς να καταρρεύσουν. Για να γίνει αυτό, φτάνει να στείλουμε ενέργειες που αποδιοργανώνουν τις υπάρχουσες ενέργειες του τόπου. Αυτό ακριβώς κάνετε όταν στέλνετε φως και ιδιαίτερα όταν στέλνετε χαρά σ’ αυτήν την περιοχή. Όταν φαντάζεστε τις ρίζες αυτές και στις ρίζες στέλνετε τη χαρά σας, στέλνετε το γέλιο του παιδιού, όπως λέγαμε την περασμένη βδομάδα και ο ήχος του γέλιου του παιδιού πηγαίνει και χτυπάει, χτυπάει κάθε ρίζα. Δείτε το, φανταστείτε το. Δείτε το γέλιο του παιδιού, τον ήχο αυτό, που πάει και χτυπάει τις ρίζες…

Αυτές οι ρίζες είναι σαν σταλακτίτες, φτιαγμένοι από πάγο, που όταν ο ήχος του γέλιου του παιδιού έρχεται και τους χτυπάει καταρρέουν σε χίλια δυο κομμάτια με έναν ήχο κρυστάλλινο. Χιλιάδες κομμάτια. Καταλαβαίνετε ότι το γέλιο του παιδιού λέει σ’ αυτές τις ρίζες ότι δεν έχει σημασία, ότι έχει πολύ πλάκα αυτό το παιχνίδι, ότι το παίξατε καλά αλλά δεν είχε και πολύ σημασία και μπορεί να εγκαταλειφθεί. Μπορεί να βρεθεί καλύτερο παιχνίδι μετά, που θα δώσει μεγαλύτερη χαρά.

Δείτε το γέλιο του παιδιού ν’ απλώνεται κάτω από την επιφάνεια της Γης σε όλη την περιοχή. Ακούστε το. Είναι ένας ήχος κρυστάλλινος, ακούστε το. Πηγαίνει παντού και κάνει ήχο. Χτυπά μια ρίζα, κάνει ήχο, πηγαίνει και χτυπά κι άλλη. Όταν χτυπά μια ρίζα και άλλη, και άλλη, και προχωρά έτσι, επειδή κάθε ρίζα είναι διαφορετική, η μία είναι χοντρή, η άλλη λεπτή, η άλλη είναι κοντή και η άλλη μακριά, ο ήχος κάθε φορά που χτυπά αντηχεί διαφορετικά. Ακούστε τη μουσική που γεννιέται με το γέλιο του παιδιού που προχωράει και που χτυπά όλες τις ρίζες της περιοχής, στο Ισραήλ, στην Παλαιστίνη, στην Αίγυπτο, στην Ιορδανία, στο Λίβανο. Ακούστε τη μουσική που κάνει κάτω από κάθε χώρα. Αφήστε τους ήχους να έρχονται μέχρι τα αυτιά σας, μέχρι την καρδιά σας, και να γεμίσουν την καρδιά σας με κρυστάλλινους ήχους. Βλέπετε, αυτό που είναι σαν σκλήρυνση κάτω από αυτές τις χώρες, βέβαια σε πιο μικρή δόση, αλλά υπάρχει εν μέρει στην καρδιά του καθενός, στην καρδιά κάθε ανθρώπου στην επιφάνεια της Γης. Απλώς συγκεντρώνεται εκεί, αλλά βρίσκει ήχο παντού, σε όλη την επιφάνεια της Γης. Έτσι, αν και μπορεί να πιστεύετε ότι οι ρίζες είναι εκεί, οι ρίζες στην πραγματικότητα βρίσκονται παντού. Ενισχύουν την κατάσταση εκεί οι ρίζες που είναι στην καρδιά του καθενός. Και τότε, μπορεί ο καθένας από σας να αναγνωρίσει την σκλήρυνση της καρδιάς και να στείλει ήχο κρυστάλλινο σαν το γέλιο του παιδιού και να δει τη ρίζα αυτή μέσα στη δική του καρδιά να γίνεται σαν πάγος, σαν κρύσταλλο δηλαδή, που σπάει σε χίλια κομμάτια που πέφτουν κάτω, χάμω.

Είναι μεγάλη πρόοδος, είναι μεγάλο άνοιγμα, γιατί ο ήχος δεν μένει ποτέ, ποτέ, σε ένα μέρος. Ο ήχος κινείται συνέχεια. Όταν αρχίζει κάπου, συνεχίζει κάπου αλλού, τίποτα δεν τον σταματάει. Αντίθετα, όταν χτυπά σε μια επιφάνεια, παίρνει δύναμη για να συνεχίσει το δρόμο του. Αρκεί αυτή η επιφάνεια να το συνειδητοποιήσει και να το δεχτεί. Αυτό μπορείτε να κάνετε εσείς. Να δεχτείτε το γέλιο του παιδιού και να δεχτείτε τη δουλειά που κάνει σε σας. Είναι εύκολο να δεχτεί κανείς το γέλιο του παιδιού. Δεν είναι εύκολο να δεχτεί κανείς ότι έχει δουλειά να κάνει αυτό το γέλιο στη δική του καρδιά. Πάντα σκεφτόμαστε ότι καλά θα ήταν να πάει να κάνει δουλειά στην καρδιά του διπλανού. ‘Εκείνος χρειάζεται περισσότερο. Στην μέση Ανατολή χρειάζονται πολύ δουλειά….’ Εύκολη λύση, εύκολη σκέψη, εάν δεχτείτε όμως ότι μέσα στη δική σας καρδιά υπάρχει μια ρίζα που μπορεί να σπάσει, που μπορεί να γίνει εύθραυστη σαν τον πάγο, σαν το κρύσταλλο και φτάνει η δόνηση του γέλιου του παιδιού για να σπάσει σε χίλια κομμάτια, να την δείτε, να την κοιτάξετε και να ανοίξετε τις πόρτες στο γέλιο. Να το ακούσετε, να το χαίρεστε, και να το αφήσετε να κάνει τη δουλειά του, δεν έχετε εσείς τίποτα να κάνετε, απλώς να το δέχεστε. Να δέχεστε ότι έχει δουλειά να κάνει και να του ανοίξετε την πόρτα. Να του πείτε ‘Καλώς ήρθες, πήγαινε να κάνεις τη δουλειά που ήρθες να κάνεις’, και να χαίρεστε γι αυτό που γίνεται.

Μετά θα δείτε τι θα γίνει. Σας έχουμε πει συχνά ότι δεν μπορείτε να χτίσετε κάτι καινούριο αν δεν έχετε εκκενώσει την περιοχή πρώτα. Το γέλιο του παιδιού δημιουργεί καταπληκτικό κενό, σας προετοιμάζει πολύ καλά. Αλλά δεν προετοιμάζει μόνο εσάς. Το καταπληκτικό με αυτή τη δουλειά, κι αυτό θα θέλαμε να τονίσουμε σήμερα, είναι ότι κάνοντας εσείς αυτή τη δουλειά επιτρέπετε τη γεφύρωση με ζώνες, μέρη της Γης που αντηχούν σ’ αυτό που γκρεμίστηκε μέσα σας. Μέσα σ’ αυτή τη γεφύρωση επιτρέπεται το γκρέμισμα εκεί, επιτρέπεται το γέλιο να πάει μέχρι εκεί, να εισχωρήσει ανάμεσα στις ρίζες εκεί και σιγά-σιγά να κάνει τη δουλειά του εκεί.

Σας έχουμε πει, και ξέρετε πολύ καλά ότι είστε όλοι συνδεδεμένοι. Ίσως είχατε την αίσθηση μέχρι τώρα ότι είστε συνδεδεμένοι από πάνω όπως θα λέγατε εσείς, είστε ενωμένοι στην Πηγή. Είστε ενωμένοι και προς τα κάτω, και μέσα από τις ρίζες που έχετε. Εάν κόψετε εσείς τις δικιές σας, θα κοπούν και των άλλων, εάν κάνετε τη γέφυρα και εάν στείλετε τα εργαλεία που έχετε χρησιμοποιήσει εσείς για να χρησιμοποιηθούν και εκεί.

Οι ενέργειες μας, του Σάνατ Κουμάρα και της Μαρίας είναι πολύ παρούσες εδώ αυτό τον καιρό για την ένωση αυτή, για την ένωση των θηλυκών και αρσενικών ενεργειών, για την ένωση των χωρών, των ανθρώπων, για την ένωση της προσπάθειας που κάνετε όλοι σας πάνω στη Γη για ένα καλύτερο αύριο. Όλοι δουλεύουμε πάνω σ’ αυτό. Δουλεύουμε εμείς στο δικό μας επίπεδο, δουλεύετε εσείς, δουλεύουν και τα άλλα βασίλεια, και οι δονήσεις που στέλνετε κάτω από τη Γη δεν είναι μόνο συμβολικές. Περνάνε. Περνάνε μέσα στο χώμα και πηγαίνουν ν’ αγγίξουν στην πραγματικότητα τους λαούς που είναι λίγο μακριά από σας αλλά που στην καρδιά τους είναι πολύ κοντά, που είναι τα αδέλφια σας, που είστε εσείς, που υπήρξατε εσείς σε άλλες ζωές. Έχετε ρίζες εκεί. Ένα μεγάλο μέρος της ανθρωπότητας έχει ρίζες εκεί. Γι’ αυτό και έως ένα σημείο είστε όλοι υπεύθυνοι γι αυτό που γίνεται εκεί αυτήν την στιγμή, γι’ αυτό και είναι η δουλειά σας, η ευθύνη σας και τώρα να δείτε τι θέλετε να κάνετε με τη δημιουργία σας, αν θέλετε να την πάρετε στα χέρια σας ή να την αφήνετε, εάν προτιμάτε να την καλύψετε με μια άρνηση, πράγμα που όμως δεν σας μοιάζει.

Δείτε την περιοχή σαν έναν ήλιο. Καιρός είναι και πάλι να λάμπει. Καιρός είναι να φωτίσει τη Γη. Καιρός είναι να αφήσει τη γνώση του σύμπαντος να έρθει και να φωτίσει. Καιρός είναι αυτός ο ήλιος να συνδεθεί με τον ήλιο που έχει ο καθένας από σας μέσα στην καρδιά του και να τον γεμίσει με την γνώση του, με την εμπειρία του. Ο ήλιος αυτός θα λάμπει. Θα λάμπει όπως κανένας άλλος ήλιος δεν έχει λάμψει ποτέ πάνω στην επιφάνεια της Γης. Θα λάμπει και θα κάνει τον δικό σας ήλιο να λάμπει εξίσου δυνατά χάρη στη σύνδεση που έχετε μαζί του.

Καταλαβαίνετε ότι είναι απαραίτητο πρώτα να γκρεμιστούν τα πάντα, όλες οι εξουσίες, να καθαριστεί το έδαφος για να έρθει ο ήλιος, και ότι αυτό είναι ευθύνη σας, ευθύνη του καθενός. Μην πηγαίνετε να δείτε εάν ο διπλανός σας, εάν οι φίλοι σας, οι γνωστοί σας κάνουν κάτι γι’ αυτό ή όχι. Κοιτάξτε τι κάνετε εσείς. Εάν μόνο μπορείτε να αναγνωρίσετε τις δυνατότητες του τόπου αυτού, χωρίς να κρίνετε αυτό που γίνεται εκεί αυτήν την στιγμή, χωρίς να κρίνετε τα παιχνίδια που παίζονται αυτήν την στιγμή, θα κάνετε καλή δουλειά. Μην σταματάτε σ’ αυτό που βλέπετε αυτήν την στιγμή. Όπως θα έλεγε ο Κρύων, τα πράγματα δεν είναι αυτά που φαίνονται.

Εσείς θα κοιτάξετε κάτω από τα πράγματα που φαίνονται. Θα κοιτάξετε τις ρίζες όπως σας είπαμε και θα κοιτάξετε από πάνω, θα κοιτάξετε τον ήλιο που κατεβαίνει και που περιμένει η επιφάνεια να έχει καθαριστεί για να μπορεί να κατεβεί ακόμα περισσότερο και να μπορεί να εγκατασταθεί. Αυτό θα κοιτάξετε εσείς. Θα χτίσετε τη γέφυρά σας, θα στείλετε το γέλιο του παιδιού στις ρίζες, θα κοιτάξετε με δέος τον ήλιο που κατεβαίνει και θα χαρείτε για την θέση σας σ’ αυτό το τρίγωνο. Θα χαρείτε για τη δημιουργία σας. Θα χαρείτε γι’ αυτόν τον ήλιο που κατεβάσατε, εσείς όλοι μαζί κι εσείς, ο καθένας από σας.

Να χαίρεστε για όλα τα παιχνίδια που έχουν γίνει εκεί γιατί σας μάθανε πολλά, και μετά αποχαιρετήστε τα. Από την στιγμή που θα έχετε κάνει τον αποχαιρετισμό, μην ξαναρθείτε σ’ αυτό, δεν χρειάζεται. Εάν άλλοι δεν έχουν αποχαιρετήσει το παιχνίδι, αφήστε τους να το συνεχίσουν, δεν σας αφορά, δεν σας αφορά. Σας αφορά αυτό που έχετε χτίσει εσείς κάτω από την επιφάνεια και πάνω ο ήλιος που κατεβαίνει.

Οι Ινδοί, που έχουν μεγάλη πείρα με τους ελέφαντες, λένε ότι όταν έχουν έναν άτακτο ελέφαντα, έναν ελέφαντα που δεν έχει μάθει ακόμα να συμπεριφέρεται καλά με τους ανθρώπους, η λύση είναι να μπει ανάμεσα σε δυο ελέφαντες που έχουν ήδη μάθει. Δεν μπορεί να κάνει τότε τίποτα άλλο αυτός ο τρίτος ελέφαντας ανάμεσα στους δυο άλλους παρά να πηγαίνει μπροστά. Δεν έχει άλλη λύση. Αυτό κάνετε όταν στέλνετε το γέλιο του παιδιού στις ρίζες, που αυτό έχει τη δύναμη ενός γιγαντιαίου ελέφαντα και όταν κοιτάτε με δέος τον ήλιο να κατεβαίνει, που και αυτό περιττό να σας πούμε ότι στέκει σαν χρυσός ελέφαντας. Αυτό που υπάρχει ακόμα ανάμεσα σ’ αυτά τα δυο σκέλη, δεν είναι δικιά σας δουλειά, άρα να μην έχετε καμία ανησυχία γι αυτό, θα γίνει καλά. Δεν μπορεί να γίνει αλλιώς, είναι το πεπρωμένο του ανάμεσα σ’ αυτές τις δυο ενέργειες, πάνω και κάτω. Μην ασχοληθείτε με αυτό άλλο.

Κάντε τη δουλειά σας. Ενώστε πεδία. Ενώστε πεδία μέσα σας, ενώστε ενέργειες μέσα σας, θηλυκές και αρσενικές, ενώστε χώρες, γεφυρώστε χώρες, έννοιες. Γεφυρώστε μέλλον και παρελθόν, γεφυρώστε το μέσα με το έξω, και αφήστε την επιφάνεια να τα βγάλει πέρα μόνη της.

Σταθείτε στην καρδιά σας με το γέλιο του παιδιού να σας κάνει συντροφιά και κοιτάξτε τα αυτά με δέος και περηφάνια για τη δημιουργία σας.

Χαιρόμαστε που ήμασταν σήμερα μαζί σας, και που κάναμε μαζί άλλη γέφυρα, άλλη ένωση, άλλη σύνδεση. Χαιρόμαστε που είμαστε στην καρδιά σας, χαιρόμαστε που μας νιώθετε, μας κάνατε χώρο και μας δεχτήκατε.

Σας αφήνουμε με όλη την αγάπη μας. Γεμίζουμε την καρδιά σας όπως εσείς γεμίζετε τη δικιά μας,

Και έτσι είναι.