(Υπενθυμίζεται ότι μπορείτε να ακούσετε την συνεδρία πηγαίνοντας στα ‘Μηνύματα’ και ύστερα επιλέγοντας πρώτα τον κύκλο με τους Πλειάδιους και ύστερα το ηχείο δίπλα στον τίτλο της συνάντησης).
Καλώς ήρθατε. Σας περιμέναμε εδώ και ώρες. Ετοιμάσαμε το χώρο για σας και τώρα ήρθατε κι εσείς, είμαστε όλοι μαζί και χαιρόμαστε που ξαναβρισκόμαστε. Χαιρόμαστε που ο ένας παίρνει αγκαλιά τον άλλον, τον ρωτάει πως είναι, νοιάζεται. Χαιρόμαστε που είμαστε μαζί. Ας το απολαύσουμε λίγο, ας πάρουμε εσείς κι εμείς βαθιές αναπνοές απολαμβάνοντας την παρουσία του άλλου, του διπλανού, αυτού που κάθεται κοντά αλλά και αυτού που είναι άυλο και που όχι μόνο κάθεται κοντά αλλά κάθεται μέσα σας. Για να το απολαύσουμε αυτό, δείτε τον εαυτό σας να διευρύνεται και αντί να είστε μια μικρή σφαίρα φωτός, δείτε αυτήν την σφαίρα να μεγαλώνει. Να μεγαλώνει αρκετά ώστε να πιάσει όλο το δωμάτιο στο οποίο κάθεστε και να περιλαμβάνει όλες τις ενέργειες που βρίσκονται σ’ αυτό το δωμάτιο. Εκεί, σ’ αυτήν την μπάλα φωτός, κάθεστε στο κέντρο…
Είστε στο κέντρο μιας σφαίρας φωτός και αυτή η σφαίρα είναι ζωντανή. Ψιλοτρέμει για να σας δείξει τη ζωντάνια της. Έχει ένα ρυθμό, έχει μια ζωή και δονείται στο ρυθμό της καρδιάς σας. Ο ρυθμός είναι η βάση. Ο ήχος είναι η βάση. Αφήστε τον ήχο σας να ακούγεται… ανοίξτε τα αυτιά σας, εκεί που κάθεστε στο κέντρο της σφαίρας, στον ήχο σας και αφήστε αυτόν τον ήχο να απλώνεται σε όλη την σφαίρα, να πάει μέχρι τα τοιχώματα της σφαίρας και να γυρίσει στην καρδιά. Πάλι πάει στα τοιχώματα και γυρίζει στην καρδιά… δείτε αυτήν την κίνηση, δείτε τον ήχο από την καρδιά σας να απλώνεται κάνοντας ένα οχτάρι μέχρι τα τοιχώματα της σφαίρας και να γυρίσει σε σας, στην καρδιά σας… απλώνεται σε όλες τις κατευθύνσεις, γεμίζει την σφαίρα. Όλη η σφαίρα έχει γεμίσει με τον ήχο. Βλέπετε την κίνηση του ήχου σε σχήμα οχταρίου να γεμίζει την σφαίρα. Η σφαίρα σας γέμισε με τον ήχο σας …
- Η ροή του ήχου –
Ο ήχος ψάχνει. Ψάχνει ίχνη που να μην είναι σε αρμονία με τον ίδιο τον ήχο. Ψάχνει τη δυσαρμονία ανάμεσα στην καρδιά και τα τοιχώματα… ψάχνει τη δυσαρμονία που μπορεί να εμποδίσει την πλήρη επαφή με τα τοιχώματα. Που και που, βλέπετε ότι το οχτάρι αλλάζει ρυθμό, σκοντάφτει σαν να ήταν κάποιος που τρέχει και που πέφτει… ο ρυθμός δεν ρέει εκεί, κάνει διακοπές. Από πού έρχονται αυτές οι διακοπές, γιατί δεν ρέει μερικές φορές ο ήχος, γιατί διακόπτεται; Φίλοι μας, σύμμαχοί μας, αυτό θα κοιτάξουμε σήμερα, αυτό είναι στο πρόγραμμά μας σήμερα.
Ο ήχος διακόπτεται όταν υπάρχει φόβος. Έχετε ήδη κάνει μια επαφή με την βιβλιοθήκη, με τη βιβλιοθήκη που είστε εσείς, δηλαδή έχετε κάνει μια επαφή με όλες τις ζωές σας, με ό,τι είστε σε διαφορετικές διαστάσεις και που και που όταν το θέλετε μπορείτε να ξαναπάτε εκεί για να ψάξετε ζωές, εντυπώματα, και να τα δουλέψετε. Αυτή η βιβλιοθήκη, αυτά τα τοιχώματα γύρω σας, έχουν εγκατασταθεί καλά και η πρόθεσή σας να πάτε να δουλέψετε με αυτά ώστε να συνδέεστε πλήρως με ό,τι είστε, με όλες τις πτυχές του εαυτού σας, υπάρχει και όχι μόνο έχει εκφραστεί αλλά είναι δυνατή στην καρδιά σας.
Όπως το είπαμε την περασμένη βδομάδα, δεν μιλάμε πια για τους πολλούς, μιλάμε για τους λίγους. Μιλάμε για όσους έχουν κάνει ήδη πολύ δουλειά μέσα τους και που θέλουν να συνεχίσουν πηγαίνοντας ακόμα πιο μακριά, ακόμα πιο βαθιά μέσα τους. Μετά, αφού τελειώσουν αυτήν τη δουλειά, θα τη δείξουν στους άλλους ώστε και οι πολλοί να έχουν πρόσβαση σ’ αυτά και να προχωρήσουν κι αυτοί. Έτσι πάει η αλυσίδα. Μιλάμε λοιπόν στους λίγους που θα θέλουν να ψάχνονται και να σκαλίζουν, μέρα με την ημέρα, αυτό που κάνει το ρυθμό του ήχου να διακόπτεται.
Είμαστε εδώ, οι Πλειάδιοι, οι φίλοι και σύμμαχοί σας, γι’ αυτήν τη δουλειά. Σας ζητάμε να καθίσετε άνετα στην καρδιά σας, με τη βιβλιοθήκη που είστε εσείς, τα τοιχώματα της σφαίρας δηλαδή γύρω σας, και την συνείδηση του ήχου σας που πηγαίνει από την καρδιά στα τοιχώματα συνεχώς. Γιατί, στο στάδιο όπου βρίσκεστε, γιατί μετά από τόσο πολύ δουλειά όπου έχετε βρει τόσο πολλά εντυπώματα, όπου έχετε λύσει πολλά προβλήματα, πολλές εντάσεις, γιατί διακόπτεται ακόμα ο ήχος;
Σήμερα δεν είμαστε στο επίπεδο της βιβλιοθήκης, δεν είμαστε μέσα στα τοιχώματα, δεν ψάχνουμε κάποια ζωή συγκεκριμένη, τουλάχιστον όχι ακόμα. Είμαστε στη ροή ανάμεσα στην καρδιά και τη βιβλιοθήκη… και κάποια στιγμή διακόπτεται ο ήχος και δεν θέλετε να πάτε να κοιτάξετε. Μας ρωτάτε: «είναι επειδή ξέρουμε ότι εκεί που θα πάμε θα βρούμε κάτι δύσκολο; Τόσο συχνά έχουμε βρει δύσκολα, δύσκολες ζωές, δύσκολα εντυπώματα!» Παίζει ρόλο αυτό, αλλά παίζει μικρό ρόλο γιατί από την άλλη η πρόθεση σας είναι τόσο δυνατή που πηγαίνετε μέχρι τα τοιχώματα εύκολα πια. Ξεπερνάτε αυτόν τον φόβο. «Τότε ποιος είναι αυτός ο φόβος που κάνει ότι υπάρχουν ακόμα τόσο πολλές διακοπές στον ήχο μερικές φορές, ότι παρόλο που ξέρουμε τι έχουμε να κάνουμε δεν το κάνουμε, γιατί;»
- Ο φόβος της πτώσης –
Φίλοι μας είναι ο φόβος της πτώσης που βρίσκεται εδώ, σ’ αυτό το επίπεδο. Είναι κάτι πολύ πιο γενικό, κάτι που έχει επηρεάσει πολύ βαθιά ακόμα και την καρδιά σας. Δεν είναι μόνο κάτι που έμεινε ως εντύπωμα σε κάποιο τετράγωνο της βιβλιοθήκης. Είναι κάτι που έχει κάνει εγγραφή και στην καρδιά… μας λέτε «δεν τα έχουμε όλα στην καρδιά; Δεν τα έχουμε όλα στο DNA;» Ναι, από τη μία όλα τα έχετε στην καρδιά, στο DNA. Όμως όταν σας λέμε να προβάλετε τη βιβλιοθήκη γύρω σας, είναι σαν να σας λέμε να προβάλετε γύρω σας στοιβάδες του DNA, να προβάλετε διαστάσεις του DNA γύρω σας. Υπάρχουν μερικές διαστάσεις γύρω και η καρδιά μένει στο κέντρο. Η καρδιά αντιστοιχεί σε άλλη διάσταση του είναι σας. Έχει άμεση σχέση με τον θεϊκό εαυτό. Δεν είναι στην ίδια διάσταση με τη βιβλιοθήκη αλλά συνδέεται συνεχώς και άμεσα με αυτήν. Παρόλο που συνδέεται συνεχώς και άμεσα, μερικές φορές υπάρχουν διακοπές οι οποίες οφείλονται στον φόβο της πτώσης.
Αυτός ο φόβος πάει πολύ, πάρα-πάρα πολύ μακριά. Θα μπορούσατε να πείτε ότι η αρχή-αρχή βρίσκεται στο χωρισμό από τον θεϊκό εαυτό, στο χωρισμό που έγινε όταν μπήκατε τόσο πολύ στην ύλη που δεν μπορούσατε να γυρίσετε στον θεϊκό εαυτό (στο τέλος κάθε ενσάρκωσης) και έπρεπε να δημιουργήσετε την ψυχή σας ώστε να έχετε ένα ενδιάμεσο στάδιο στο οποίο μπορείτε να ξεκουραστείτε ανάμεσα σε δυο ζωές. Η πρόσβαση πια στο θεϊκό ήταν αδύνατη. Ήταν μόνο μερική και ποτέ πια ολόκληρη όπως ήταν πριν, και αυτός ήταν μεγάλος πόνος και μεγάλος χωρισμός που βιώσατε ως πτώση. Αυτό έγινε πολύ παλιά αλλά έκανε μια εγγραφή ακόμα και στην καρδιά σας, πολύ έντονη. Αυτή η πτώση έκανε ότι ακόμα και τώρα μπορείτε να διακρίνετε διακοπές στη ροή ανάμεσα στην καρδιά και τη βιβλιοθήκη σας. Εκεί βρίσκεται η ρίζα.
Αυτό βρίσκεται στην Αγία Γραφή όταν μιλάει για πτώση: η διήγηση είναι διαφορετική αλλά αναφέρεται σ’ αυτό, μόνο που δεν μιλάει για τον πόνο που δημιούργησε η πτώση ενώ ο πόνος ήταν απερίγραπτος, πολύ μεγάλος, τόσο μεγάλος, τόσο μεγάλος που προτιμήσατε να τον καλύψετε και να κάνετε σαν να μην υπήρχε. Αν ήταν μόνο αυτό όμως, θα τα είχατε καταφέρει και δεν θα υπήρχε αυτός ο φόβος που είναι ακόμα και τώρα τόσο έντονος…
Γεγονός είναι ότι μετά από αυτήν την πρώτη πτώση υπήρχαν και άλλες. Αυτή η επανάληψη της πτώσης αναβίωσε κάθε φορά τον πόνο και έκανε ότι βαθιά μέσα σας νομίζετε ότι κάθε φορά που θέλετε να πάτε ψηλά θα πέφτετε. Νομίζετε ότι δεν υπάρχει τρόπος να τα καταφέρετε εξ ολοκλήρου γιατί κάθε φορά σας περιμένει πτώση. Αυτό έγινε ακόμα πιο οδυνηρό σε πάρα πολλούς από σας τους λίγους στους οποίους απευθυνόμαστε, στις σχολές μυστηρίων του παρελθόντος στην Αίγυπτο, στην Ελλάδα, και σε πολλά άλλα μέρη, όπως στην κεντρική Αμερική… για τους περισσότερους από σας εδώ έχετε όμως να κάνετε με αναμνήσεις στην Αίγυπτο και στην Ελλάδα. Σ’ αυτές τις σχολές είχατε έντονες μυήσεις και η τελική μύηση ήταν με κίνδυνο ζωής.
- Η τελική μύηση –
Πώς να σας το εξηγήσουμε ακριβώς… μερικές φορές δεν υπήρχε ακριβώς κίνδυνος ζωής αλλά υπήρχε κίνδυνος να χάσετε το μυαλό σας, τη νόησή σας. Όταν δεν καταφέρνατε την τελική μύηση, μπορούσατε να τα χάσετε όπως λέτε και να είστε μετά σαν φυτό, ένα φυτό όμως που κρατούσε την συνείδηση ότι κάποτε ήταν ένα καταπληκτικό λουλούδι και τώρα πια είχε γίνει ένα άγριο χορτάρι με πολλές δυσκολίες και χωρίς φως μέσα του. Πολλοί από σας δεν πέρασαν την τελευταία μύηση, και η πτώση δεν ήταν μόνο οδυνηρή αλλά ήταν σαν μια μεγάλη πόρτα που έκλεισε για αιώνες για σας για οποιαδήποτε εξέλιξη, οποιαδήποτε ελπίδα… ήταν σαν μια μαύρη τρύπα βαθιά, σαν να είχατε πέσει σε μια μαύρη τρύπα από την οποία δεν υπήρχε ελπίδα να βγείτε…
Ξαναβρίσκεται μπροστά σας αυτόν τον καιρό αυτή η ανάμνηση γιατί αν θέλετε να προχωρήσετε είναι αναγκαίο να τα κοιτάξετε όλα κατάματα και να τα αγκαλιάσετε όλα, αλλιώς πάντα θα έχετε διακοπές στη ροή του ήχου σας.
Σας ζητάμε απλώς να καθίσετε σ’ αυτήν την σκοτεινή τρύπα… και να ακολουθήσετε το ρυθμό της αναπνοής σας. Δείτε πως διαμορφώνεται… Βλέπετε, υπήρχε μια μαύρη, σκοτεινή τρύπα, και είχατε την αίσθηση για αιώνες όταν μπαίνατε σ’ αυτήν την ανάμνηση, ότι σ’ αυτήν την τρύπα δεν υπάρχει τίποτα, ότι είναι ένα κενό. Ήδη μέσα στο κενό έχετε βάλει ένα ρυθμό τώρα, έχετε βάλει την αναπνοή σας. Δεν είναι πια κενό. Ακολουθήστε αυτόν το ρυθμό και δείτε αυτός ο ρυθμός να γίνεται οχτάρι, να γίνεται δηλαδή κίνηση…
Δείτε σιγά-σιγά τα οχτάρια να γεμίσουν το κενό, τα οχτάρια της αναπνοής σας η οποία είναι και η ζωή σας. Η ζωή γεμίζει αυτό το σκοτεινό μέρος του εαυτού. Ο ρυθμός γεμίζει αυτό το σκοτεινό μέρος του εαυτού, η κίνηση το γεμίζει… σιγά-σιγά θα μπορεί και το φως να κυκλοφορεί πάνω σ’ αυτά τα οχτάρια, σιγά-σιγά, με το μαλακό…
Αυτό το μέρος σας έκανε να σκεφτείτε ότι ποτέ, μα ποτέ, δεν θα μπορείτε να βγείτε από κει, ότι κάθε φορά που θα προσπαθήσετε να ανεβείτε στα τοιχώματα αυτής της τρύπας κάποια στιγμή θα πέσετε. Μερικές φορές θα έχετε ανεβεί λίγο όταν θα έρθει η πτώση, άλλες φορές θα είστε κοντά στο χείλος, θα έχετε σχεδόν φτάσει, σχεδόν βγει από κει, αλλά είστε τόσο πολύ πεπεισμένοι ότι θα ακολουθήσει πτώση που πέφτετε… και πρέπει να ξαναρχίσετε, ξανά και ξανά, ζωή μετά από ζωή, μαζεύοντας το κουράγιο σας κάθε φορά, ξανά και ξανά.
Φίλοι μας, σύμμαχοί μας, τίποτα πια δεν είναι όπως παλιά. Έχετε ξαναγράψει όχι μόνο το παρελθόν αλλά και το μέλλον σας. Έχετε κάνει αλλαγές στα εντυπώματα του DNA σας. Είστε σε μια περίοδο όπου όλα αλλάζουν οπότε μέσα σας πολλά πράγματα έχουν αλλάξει και γύρω σας πάρα πολλά πράγματα επίσης αλλάζουν. Τι να σας πούμε, ότι όλα γκρεμίζονται και όλα θα τα ξαναχτίσουμε; Ναι, στο βάθος το ξέρετε έτσι είναι. Σας τα έχουμε πει με τον έναν τρόπο ή με τον άλλον, και έτσι είναι, οπότε γιατί να συνεχίζεται αυτός ο φόβος; Τι λέτε; Αυτή η αίσθηση της παλιάς πτώσης, γιατί να την κρατήσετε εφόσον όλα αλλάζουν; Τι λέτε; Μέχρι ποιο σημείο είστε έτοιμοι, μέχρι το σημείο να γκρεμίσετε ακόμα και την ανάμνηση της πτώσης;
- Μια καινούρια αρχή –
Έτσι σας θέλουμε, με ένα ‘ναι’ καθαρό και βαθύ, με μια θέληση που γκρεμίζει βουνά και που τα ξαναγράφει όλα από την Αρχή. Λέμε Αρχή με ένα Α κεφαλαίο γιατί η Αρχή σας ήταν ότι όλα ξεκίνησαν με μια πτώση, και εσείς ξαναγράφετε αυτήν την Αρχή και λέτε ότι όλα άρχισαν με μια πρόθεση για περισσότερη κατανόηση, εξερεύνηση, συνείδηση. Την εξερεύνηση την έχετε κάνει και πολύ περισσότερο απ’ ό,τι είχατε σκεφτεί στην αρχή. Το κέρδος είναι ανάλογο με την εξερεύνηση που έχετε κάνει. Είναι πολύ μεγαλύτερο απ’ ό,τι είχατε σκεφτεί στην αρχή. Έχετε καταλάβει πολύ περισσότερα απ’ ό,τι νομίζατε και έχετε συνειδητοποιήσει επίσης πολλά στο δρόμο σας. Καιρός είναι να ξαναγράψετε λοιπόν αυτό το εντύπωμα, τον πρωταρχικό φόβο, την πρωταρχική πτώση.
Όχι φίλοι μας δεν ήταν πτώση, ήταν μια πρόθεση, μια πρόθεση για εξερεύνηση και για συνείδηση, και αυτό δεν είχε καμία σχέση με πτώση. Όταν σ’ εκείνη τη ζωή σκοντάψατε στην τελική μύηση και γίνατε φυτό, ήταν και αυτό μια απόφαση που είχατε πάρει πριν, ήταν και αυτό ο τρόπος σας, όλα όσα είχατε μάθει, κερδίσει, εμπεδώσει, να τα ξαναρχίσετε από την αρχή-αρχή και να τα μάθετε αργά για να μην είναι μια γνώση που ήρθε ξαφνικά σε μια ζωή με τη βοήθεια μιας πυραμίδας και μιας γρήγορης εκπαίδευσης, αλλά ότι θα ήταν κάτι που θα έμπαινε με την ταχύτητα της χελώνας απολαμβάνοντας κάθε μικρό βήμα για να τα ξέρετε, να τα μαθαίνετε όλα σε ένα άλλο βαθμό πολύ πιο βαθύ, για να τα καταγράφετε σε κάθε κύτταρο του εαυτού σας… πώς να σας το εξηγήσουμε αλλιώς; Εκεί που υπήρχε μια γραφή σε ένα άλφα επίπεδο, τώρα πια αυτή η γραφή υπάρχει μέχρι το ωμέγα και έχει γίνει στο επίπεδο κάθε γράμματος του αλφάβητου.
Έχετε γεμίσει τις εγγραφές που θέλατε να κάνετε, έχετε ολοκληρώσει αυτό που θέλατε να κάνετε. Έχετε γράψει κάθε κεφαλαίο. Δεν έχετε μια γνώση επιφανειακή, όλα τα έχετε ζήσει, όλα τα έχετε προχωρήσει, όλα τα έχετε δοκιμάσει και όλα τα έχετε ενσωματώσει με αποτέλεσμα ότι όλα πια δεν είναι μόνο στο επίπεδο μιας γνώσης στο νοητικό, ακόμα και στο ανώτερο νοητικό, είναι σε ένα επίπεδο γνώσης του σώματος: έχει ενσωματωθεί. Έχει πάει πολύ βαθιά στην ύλη, μέχρι εκεί, και είναι όλη η ύλη που έγινε βιβλιοθήκη. Είναι κάθε κύτταρό σας που είναι μια βιβλιοθήκη και δεν έχετε τίποτα να φοβηθείτε πια γιατί έχει ολοκληρωθεί. Έχετε βγει ήδη απ’ αυτήν την τόσο σκοτεινή τρύπα όπου είχατε μπει, και απ’ όπου νομίζατε ότι ποτέ δεν θα βγαίνατε. Ήδη έχετε βγει.
Πως το ξέρετε; Επειδή απλώς αυτή η τρύπα γέμισε και δεν είναι πια τρύπα. Όλες οι συνδέσεις έχουν γίνει, όλα τα οχτάρια έχουν κάνει τη δουλειά τους και δεν υπάρχει πια τρύπα. Δεν έχετε καν να βγείτε από κει γιατί η τρύπα δεν υπάρχει πια. Είναι σαν να μην υπήρξε ποτέ. Εκεί που νομίζετε ότι υπήρχε, υπάρχει μια μεγάλη χρυσή επιφάνεια, και εσείς κάθεστε εκεί στο κέντρο. Κάθεστε ακριβώς στο κέντρο αυτής της μεγάλης επιφάνειας που είναι ένας μεγάλος κύκλος (δίσκος) χρυσός. Αυτό έχετε καταφέρει φίλοι μας. Έχετε καταφέρει το εξής: εκεί όπου όταν αρχίσαμε αυτήν την συνάντηση καθόσασταν στο κέντρο βλέποντας τη βιβλιοθήκη, τα τοιχώματα γύρω σας και τον ήχο ανάμεσα στο κέντρο και τα τοιχώματα, ήταν τότε σαν να υπήρχε κενό ανάμεσα στο κέντρο και τα τοιχώματα με τον ήχο να κυκλοφορεί από το ένα σημείο στο άλλο, τώρα κάθεστε στο κέντρο και γύρω σας η επιφάνεια είναι χρυσή! Είναι γεμάτη με χρυσή ενέργεια. Ο ήχος δεν έχει δυσκολία να προχωρήσει αλλά δεν χρειάζεται καν να προχωρήσει γιατί από την στιγμή που εκπέμπεται από σας είναι ήδη παντού…
- Η τριάδα –
Είστε ένας. Με αυτά τα τρία μέρη σας είστε μια τριάδα ενωμένη: το κέντρο, ο χρυσός δίσκος και τα τοιχώματα, η περιφέρεια. Ο φόβος είναι σαν μια παλιά ανάμνηση από άλλη ζωή. Απλώς, απολαμβάνετε… απολαμβάνετε το γεγονός ότι η έννοια της πτώσης δεν υφίσταται πια. Στην θέση της υπάρχει η αίσθηση της πληρότητας, η αίσθηση ότι το καθετί που έχετε κάνει σε όλες τις ζωές που έχετε περάσει, το καθετί που έχετε κάνει ήταν στην θέση του και ήταν τέλειο. Όλα καταγράφονται σ’ αυτόν το δίσκο, σ’ αυτά τα τοιχώματα, φτάνουν στο κέντρο και όλα κάνουν ένα.
Κοιτάξτε λίγο τι έχετε φτάσει… ναι, και αυτό είναι η μετάβαση. Είναι να φτάσετε σε ένα εντελώς διαφορετικό επίπεδο ύπαρξης, μια εντελώς διαφορετική βάση του εαυτού σας: εκεί όπου ο φόβος εξαφανίζεται! Εκεί έχετε φτάσει… και όπου μόνο εκείνη η χρυσή ενέργεια ρέει ανάμεσα σε όλες τις πλευρές, τις πτυχές του εαυτού σας. Μόνο αυτό υπάρχει, αυτό χαίρεστε. Έχετε καταφέρει την ένωση και τη μετάβαση.
Καλώς ήρθατε στο δικό μας επίπεδο! Καλώς ήρθατε φίλοι μας, σύμμαχοί μας, σε ένα άλλο επίπεδο συνείδησης. Ναι, υπάρχουν πολλά επίπεδα. Σήμερα φτάσατε πάλι σε κάτι εντελώς διαφορετικό, καινούριο, και βλέπουμε ότι το απολαμβάνετε. Το ίδιο κι εμείς που ερχόμαστε να απολαύσουμε την ενότητα που έχετε καταφέρει σε ένα οριζόντιο επίπεδο ενώ εμείς ερχόμαστε μέσα στον κάθετο άξονα να σας βρούμε ώστε η δικιά μας γραμμή να συναντηθεί με τη δικιά σας και μαζί να χαιρόμαστε.
Χωροχρονικές γραμμές συναντιούνται, αναγνωρίζονται και χαίρονται. Αυτό είναι που κάνουμε τώρα και αυτό θα κάνουμε όλο και περισσότερο από δω και πέρα.
Να πάτε στα σπίτια σας με την καρδιά ήρεμη γιατί αυτή είναι η καινούρια σας καρδιά: είναι η γαλήνη. Θυμάται ακόμα περισσότερο τι είναι, ποια είναι, τι εκπροσωπεύει. Καθίστε ήρεμοι μέσα σ’ αυτήν την καρδιά, μέσα στο φως…
Και έτσι είναι.
