Παρακάτω θα βρείτε μερικούς ορισμούς λέξεων που χρησιμοποιώ σ’ αυτές τις σελίδες. Αυτοί οι ορισμοί δίνονται για να γίνουν κοινά στοιχεία αναφοράς μεταξύ μας. Δεν στοχεύουν στην αντανάκλαση μιας γενικά αποδεδειγμένης αλήθειας. Σας δείχνουν μόνο το πως βλέπω τα πράγματα, ποια είναι η αντίληψή μου γι’ αυτά. Από τη δική σας πλευρά, ανάλογα με τα βιβλία που έχετε διαβάσει και τις εμπειρίες σας, έχετε επινοήσει εικόνες και σημεία αναφοράς που μπορούν να διαφέρουν λίγο ή κατά πολύ από τα δικά μου. Αυτοί οι ορισμοί δίνονται λοιπόν για να ξέρετε τι εννοώ όταν μιλάω για οικογένεια, ψυχή, κλπ.
Θα τους βρείτε εδώ ώστε οι βάσεις της επικοινωνίας μεταξύ μας να είναι ξεκάθαρες, όσο περισσότερο γίνεται…

Θα βρείτε ορισμούς για τις παρακάτω λέξεις:
Το  DNA
Η Πολυδιαστασιακότητα
Η Μετενσάρκωση
Η Οικογένεια
Η Ψυχή
Ο Θεϊκός Εαυτός
Η Ευθυγράμμιση
Η Ελευθερία
Η Συνείδηση
Η Σύνδεση


Το  DNA
Αναφερόμαστε εδώ στο DNA όπως το περιγράφει ο Lee Carroll μεταφέροντας τα μηνύματα του Κρύων, με τις 12 στοιβάδες και τη πολυδιαστασιακότητά του. Τα εντυπώματα κάθε ζωής βρίσκονται στο DNA μας και έχουμε τη δυνατότητα, με μια κατάλληλη εργασία, να ξεμπλοκάρουμε, να διορθώσουμε και να αλλάξουμε τα δεδομένα που είναι εγγεγραμμένα εκεί.

Η Πολυδιαστασιακότητα
Πρόκειται εδώ για τις διαφορετικές διαστάσεις μέσα στις οποίες ο Εαυτός μας κινείται : οι τρεις διαστάσεις του γήινου πεδίου και άλλες στις οποίες αντιστοιχούν άλλα πεδία συνείδησης αόρατα στα δικά μας μάτια (βλ. παρακάτω ‘οικογένεια’). Συναντάμε επίσης την πολυδιαστασιακότητα στις διαφορετικές στοιβάδες του DNA μας.

Η Μετενσάρκωση
Αυτή η λέξη δεν μας φαίνεται κατάλληλη επειδή αναφέρεται σε μια ακολουθία ζωών που κυλάνε η μια μετά από την άλλη. Ξεκινώντας από την αρχή ότι ο γραμμικός χρόνος, χαρακτηριστικός του γήινου πεδίου, μπορεί να είναι μια ψευδαίσθηση, και ότι επομένως ο χρόνος μπορεί να αντιλαμβάνεται ως κυκλικός, δεν έχουμε πια τότε μια σειρά ζωών που κυλάνε, η μια κλείνοντας τις πόρτες της ώστε η επόμενη να μπορεί να ανοίξει τις δικές της, αλλά αντίθετα ένα σύνολο ζωών στο οποίο μπορούμε να έχουμε πρόσβαση και στο οποίο μπορούμε να αλλάξουμε ενεργειακά εντυπώματα με μια κατάλληλη εργασία. Αντί από τη λέξη μετενσάρκωση θα χρησιμοποιήσουμε καλύτερα τη λέξη «οικογένεια».

Η Οικογένεια
«Η οικογένεια μετακινείται μέσα σ’ ένα κύμα γεννημένο από τον ίδιο ήχο» (Πλειάδιοι). Λέγοντας αυτό, θα συνεχίσουμε την αναλογία με τον ήχο που αποτελείται από θεμέλιο φθόγγο και αρμονικές.

Η οικογένεια αποτελείται :
Από τη μια πλευρά από τα μέρη που έχουν ενσαρκωθεί, από όλες τις μνήμες που άφησαν εντύπωμα στο DNA μας,
Από την άλλη πλευρά από τις οντότητες που κινούνται πάνω σε άλλες αρμονικές του ίδιου θεμέλιου φθόγγου.

«Είναι σαν να υπάρχουν πολλά πατώματα στην πραγματικότητα που σας περιβάλλει: μιλάτε για τον ανώτερό σας εαυτό, ή θεϊκό εαυτό, αλλά σε κάθε πάτωμα αντιστοιχεί ένας ανώτερος εαυτός διαφορετικός από τον προηγούμενο διότι σε κάθε πάτωμα η ενότητα διαμορφώνεται διαφορετικά.»
Συνεχίζοντας με αναλογία στον ήχο, θα λέγαμε ότι η πνευματική οικογένεια είναι λοιπόν μια διευρυμένη οικογένεια αποτελούμενη από πτυχές που δεν έχουν όλες ενσαρκωθεί, που κινούνται στις διαφορετικές αρμονικές του ίδιου θεμέλιου φθόγγου και που συνδέονται μεταξύ τους από την Αρμονία. Συνοψίζοντας, η Οικογένεια είναι ο Θεμέλιος Φθόγγος συν οι αρμονικές του και ό,τι μορφοποιείται στο πεδίο αυτών των αρμονικών.
Αν προτιμάτε μια εικόνα αντί από έναν ήχο, μπορείτε να δείτε την Πνευματική Οικογένεια ως εξής: ένας κάθετος άξονας από τον οποίον βγαίνουν τακτικά σύμβολα του απείρου (οριζόντια οχτάρια με κέντρο τον άξονα). Τα σύμβολα αντιστοιχούν στις αρμονικές. Συνοψίζοντας, η Οικογένεια εδώ είναι ο κεντρικός άξονας συν τα σύμβολα του απείρου και ό,τι μορφοποιείται στο πεδίο αυτών.

Η Ψυχή
Μια ενδιάμεση διάσταση ανάμεσα στο γήινο και το θεϊκό εαυτό. Την χτίσαμε μπαίνοντας όλο και περισσότερο στην ύλη. Πριν απ’ αυτό δεν χρειαζόταν επειδή είχαμε τη δυνατότητα να γυρίσουμε κατ’ ευθείαν στον θεϊκό μας εαυτό στο τέλος κάθε ενσάρκωσης.
Τώρα έχει γίνει αυτόνομη ύπαρξη που περιέχει όλα τα δεδομένα από τις διαφορετικές ενσαρκώσεις μας.

Ο Θεϊκός Εαυτός
Ο πατέρας και μητέρα μας συγχρόνως. Ο ήλιος μας. Ενσαρκώνεται σε ένα κύτταρο της καρδιάς μας και περιμένει να συνδεθούμε συνειδητά για να ξυπνήσει…
Ο ήλιος μεγαλώνει παίρνοντας πληροφορίες απ’ όλες τις ενσαρκώσεις του σε διαφορετικά επίπεδα και διαστάσεις.

Ο πρωταρχικός του στόχος ήταν να μεγαλώνει μπαίνοντας στην ύλη και αντλώντας πληροφορίες απ’ αυτήν την εμπειρία (η κάθοδος). Τώρα βρίσκεται στην άνοδο προς το άυλο, τη δικιά του πηγή.

Η Ευθυγράμμιση
Ο γήινος εαυτός – η ψυχή – ο θεϊκός εαυτός : η τριάδα.
Ένας από τους στόχους μας μπαίνοντας στην ύλη είναι η ευθυγράμμιση αυτών των τριών επιπέδων, και ένας τρόπος να την καταφέρουμε είναι να εκφράσουμε τη βαθιά μας πρόθεση να πραγματοποιηθεί και να τη ζητάμε ακούραστα. Αφού η γραμμή γίνει μία, τότε προχωράμε πολύ πιο γρήγορα γιατί όλες οι δυνάμεις μας τείνουν προς τον ίδιο σκοπό: να περπατάμε συνειδητά ενωμένοι  για την υλοποίηση του θελήματος του θεϊκού εαυτού. Είναι η συνδημιουργία με το Πνεύμα.

Η Ελευθερία
Αντί από έναν ορισμό της ελευθερίας, προτείνεται εδώ ένας τρόπος να την φτάσουμε. 
Το κλειδί είναι η συνείδηση, και για να φτάσουμε στην συνείδηση χρειάζεται η αποστασιοποίηση: στέκομαι πίσω από το τοιχάκι και κοιτάω τι γίνεται στον κήπο και στο σπίτι μου… χωρίς κρίση.

Συνειδητοποιώ κάθε στιγμή το που βρίσκομαι, σε ποια κατάσταση βρίσκομαι, την κατεύθυνση που παίρνω.
Από εκείνη την στιγμή και μόνο τότε, μπορώ να επιλέξω μια συνέχεια, κρατώντας μια απόσταση σε σχέση με τα γεγονότα και όχι βουτηγμένος σ’ αυτά.  Αποφασίζω από μια θέση πίσω από το τοιχάκι και όχι από μια θέση μέσα στο παιχνίδι που παίζεται. Αποφασίζω ως άνθρωπος και όχι πια σαν ρομπότ καθοδηγούμενο από τις συνήθειες, την εκμάθηση, τα συναισθήματά του.

Αυτή είναι η ελεύθερη βούληση: η δυνατότητα να επιλέξω, και όταν κάνουμε αυτήν την επιλογή συνειδητά τότε η ελεύθερη βούληση μας πηγαίνει μέχρι την ελευθερία.
Η αποστασιοποίηση οδηγεί στην συνειδητοποίηση η οποία με την σειρά της οδηγεί στην ελεύθερη βούληση με απώτερο σκοπό την ελευθερία.
Σε κάθε στάδιο οι επιλογές που κάνουμε καθορίζουν το δρόμο μας.

Η Συνείδηση
Είναι η συνειδητοποίηση του τι είμαστε σε όλα τα επίπεδα του είναι μας που μας κάνει να μεγαλώνουμε. Είμαι ήδη ό,τι Είμαι αλλά κάθε φορά που συνειδητοποιώ μια όψη, μπορώ να την ενσωματώσω και να μεγαλώσω. Ισχύει για όλες τις όψεις που συνδέονται με τα συναισθήματα, με παλιές ή τωρινές εμπειρίες, με αυτό που είμαι στους άλλους (η αντανάκλαση που μου στέλνει ο άλλος του εαυτού μου), στα όνειρά μου, στην καρδιά των οντοτήτων με τις οποίες εργάζομαι…
Όσο περισσότερο συνειδητοποιώ, τόσο περισσότερο μεγαλώνω.

Η Σύνδεση
Είναι αυτό που χτίζω ανάμεσα σε μια όψη του εαυτού που έχω συνειδητοποιήσει και εμένα. Είναι η στιγμή όπου το δέχομαι και το ενσωματώνω. Μια συνειδητοποίηση χωρίς σύνδεση είναι μια μη τελειωμένη εργασία, έχει γίνει μόνο ο πρώτος κρίκος της διαδικασίας.

Συνειδητοποιώ + συνδέω = ενώνομαι με αυτό που είμαι, μεγαλώνω.

Στις 28 Νοεμβρίου, στην ερώτηση :
«Μιλάμε συχνά για σύνδεση. Στην πράξη, τι σημαίνει αυτό;»
Οι Πλειάδιοι απάντησαν :
 
«Κολυμπάς μέσα στην σύνδεση και αναρωτιέσαι τι σημαίνει… αναρωτιέσαι ποτέ τι είναι ο αέρας που αναπνέεις;

Όλα αυτά με τα οποία σας λέμε να κάνετε σύνδεση είναι όπως ο αέρας που αναπνέεις, είναι δικά σου πράγματα, πράγματα που βάζεις μέσα σου, πράγματα που είσαι εσύ.

Συνδέεσαι με τον αέρα από την στιγμή που τον αναγνωρίζεις. Κάθε στιγμή είσαι ‘συνδεδεμένη’, δεν είναι συνειδητό όμως, δεν το σκέφτεσαι κάθε στιγμή. Από την στιγμή που παίρνεις μια ανάσα συνειδητή, είσαι συνδεδεμένη με τον αέρα, τον νοιώθεις να μπαίνει, να γεμίσει τους πνεύμονές σου: είσαι συνειδητά συνδεδεμένη με τον αέρα.

Με τον εαυτό σου, με τον ήλιο, με την αλήθεια σου, πες το όπως θες, είσαι διαρκώς συνδεδεμένη από τότε που γεννιέσαι. Το θέμα είναι να το συνειδητοποιείς, μέρα με την ημέρα, κάθε στιγμή και να το κάνεις τρόπο ζωής. Στην αρχή είναι εντελώς ασυνείδητο και για χρόνια παραμένει ασυνείδητο. Με όλη τη δουλειά που κάνεις, σιγά-σιγά γεννιέται, ζωντανεύει κάτι που υπήρχε σε λανθάνουσα μορφή μέσα στην καρδιά σου. Γι’ αυτό μιλάμε τόσο συχνά για επανασύνδεση γιατί τελικά η σύνδεση υπάρχει, το θέμα είναι να την ζωντανεύεις με την συνείδησή σου.

Η συνείδηση είναι απλώς το βλέμμα που βάζεις πάνω σ’ αυτά τα θέματα. Κοιτάς κάτι, το συνειδητοποιείς και το κάνεις δικό σου. Τον αέρα δεν σου φτάνει να τον έχεις γύρω σου, τον παίρνεις μέσα σου και τον κάνεις δικό σου, τον επεξεργάζεσαι για να σε τρέφει και γίνεται δικός σου. Το ίδιο με τον θεϊκό σου εαυτό: στην αρχή τον νοιώθεις έξω από σένα, δεν είναι βέβαια αλλά έτσι τον νοιώθεις. Τον κοιτάς, τον αναπνέεις, τον επεξεργάζεσαι και τον κάνεις δικό σου μέχρι που τελικά μπαίνει τόσο πολύ μέσα σου, μέσα στο κύτταρό σου που το τρέφει, το αλλάζει και στο τέλος δεν ξέρεις που ήταν ο διαχωρισμός: που ήταν ο γήινος εαυτός, που ήταν ο θεϊκός, που ήταν η ψυχή.

Στο τέλος και τα τρία είναι ενωμένα, και τα τρία είναι τρία σε ένα… η σύνδεση έχει γίνει χωρίς καν να το καταλάβεις.

Η σύνδεση είναι το βλέμμα που βάζεις πάνω στα πράγματα. Τα συνδέει, τα κάνει να γίνονται ένα με σένα. Καταλαβαίνεις ότι μπορείς να βάλεις το βλέμμα σου σε όλα όσα είναι γύρω σου, στα άτομα, στα ζώα που βρίσκονται γύρω σου, στις διαφορετικές καταστάσεις, ακόμα και στην πολιτική, σε ό,τι γίνεται εκεί που ζεις, όλα μπορείς να τα κάνεις δικά σου γιατί επίσης όλα είναι δημιουργία σου, συνδημιουργία. Έτσι μπορείς να συνδέεσαι με τα πάντα και εντελή να ενώνεσαι με τα πάντα.»