Σας χαιρετάμε. Σήμερα μιλήσατε πολύ μεταξύ σας. Να ξέρετε ότι κι εμείς από την άλλη πλευρά του πέπλου συζητάμε επίσης πολύ για σας : για μας βέβαια αλλά και για σας. Προσπαθούμε να βρούμε τρόπους για να σας κάνουμε τη διαδρομή πιο εύκολη χωρίς ωστόσο να χάσετε τις εμπειρίες που έχετε βάλει στο δρόμο σας ώστε να καταλάβετε ορισμένα πράγματα. Είναι αλήθεια ότι περνάτε διαφορετικές φάσεις αυτόν τον καιρό με πολύ ένταση γιατί γύρω σας υπάρχει πολύ ένταση και όλο το είναι σας είναι πολύ ανοιχτό σε ό,τι γίνεται γύρω σας. Έχετε ανοίξει τις πόρτες σας σε μας αλλά έχετε ανοίξει πολύ πιο γενικά σε ό,τι γίνεται γύρω σας. Το γεγονός ότι έχετε μάθει την αποστασιοποίηση, σε ένα βαθμό, σας δίνει τη δυνατότητα να κυκλοφορείτε πάνω σε μια δόνηση που σας βοηθά, σας προστατεύει. Εμποδίζει πολύ αρνητικές ενέργειες που κυκλοφορούν να σας αγγίζουν. Είστε προστατευμένοι, το ξέρετε. Δεν μπορείτε ωστόσο να μην ρθείτε σε επαφή με την ενέργεια που είναι γύρω σας αυτές τις εβδομάδες, και είναι μια ενέργεια όχι μόνο της αλλαγής αλλά και της πίεσης. Υπάρχουν ενεργειακά ρεύματα γύρω σας, αντίθετα ρεύματα που το ένα προσπαθεί να τραβήξει τα πράγματα προς μια κατεύθυνση και το άλλο προς μια άλλη, και δεν είναι μόνο δυο αλλά είναι πολλά. Οπότε, αν αφεθείτε στο τι νοιώθετε στα ρεύματα γύρω σας, αν αφεθείτε τελείως θα δείτε ότι είναι να τρελαθεί κανείς!

 

- Τα ρεύματα γύρω σας –

Μπορείτε να βρείτε άκρη μόνο, μόνο στον άξονά σας. Θα δείτε ότι όλο και περισσότερο θα είναι έτσι. Ναι, η Μαριαννίκ μας λέει ότι είναι δύσκολο, ναι όντως. Όντως είναι δύσκολο γιατί δεν είναι να αφεθείτε σε μια μικρή χαρά, σε μια συνάντηση με φίλους, να χαλαρώσετε : δεν είναι πια καιρός να χαλαρώσετε άσκοπα. Το ότι μπορείτε να ξεκουραστείτε, σαφώς, αλλά να χαλαρώσετε άσκοπα όχι δεν είναι πια καιρός γι’ αυτό. Λυπόμαστε πολύ που το λέμε γιατί ξέρουμε πόσο σας αρέσει αυτό : να χαλαρώσετε, να ξεχάσετε για τι ήρθατε, να ξεχάσετε τον στόχο σας, να ξεχνιέστε. Πολύ σας αρέσει κατά καιρούς… sorry, αλλά δεν είναι πια δυνατόν! Δεν μπορείτε πια να το κάνετε αυτό σε τέτοιο βαθμό. Μπορείτε ίσως να πάρετε μερικές στιγμές από δω και από κει, αλλά θα δείτε ότι όλο και περισσότερο, όταν αφήνετε τον άξονά σας, όταν αφήνετε την καρδιά σας, όταν αφήνετε την σύνδεσή σας με την ψυχή, με τον θεϊκό εαυτό, την σύνδεση με μας, με τους σύμμαχούς σας, όχι μόνο με τους Πλειάδιους αλλά με τους αναληφθέντες δάσκαλους, με τους αγγέλους που είναι γύρω σας επίσης, όταν αφήνετε αυτήν την σύνδεση δεν είναι ότι ξεχνιέστε αλλά τότε χάνεστε.

Έρχεται τότε και πάλι το κενό, έρχεται η θλίψη, έρχεται η ένταση, έρχεται η αίσθηση ότι δεν ξέρετε που πηγαίνετε. Εκεί θέλουμε να σταθούμε για λίγο γιατί, αν το κοιτάξετε καλά, αυτή δεν είναι δικιά σας αίσθηση. Είναι μια αίσθηση που κυκλοφορεί γύρω σας και που είναι πάρα πολύ ζωντανή αυτές τις εβδομάδες. Την πιάνετε! Όταν ξεχνάτε την σύνδεσή σας με ό,τι είστε, τότε συνδέεστε με αυτό που κυκλοφορεί έντονα γύρω σας, και αυτό που κυκλοφορεί είναι: «Τι γίνεται, δεν καταλαβαίνω πια τίποτα, δεν ξέρω που πάω, δεν ξέρω τι με περιμένει, η ανασφάλεια είναι στα ύψη, δεν νοιώθω καλά, γιατί να συνεχίσω;» Όλα αυτά τα ερωτήματα έρχονται και δεν είναι πια δικά σας αν τα κοιτάξετε καλά και ειλικρινά με τον εαυτό σας. Δεν είστε πια εκεί καθόλου. Παλιά, ναι, όχι πια. Αυτά τα ερωτήματα κυκλοφορούν συνεχώς γύρω σας. Είναι μεγάλα ρεύματα, μεγάλοι ποταμοί. Ο ποταμός της ανασφάλειας είναι… δεν μπορείτε να φανταστείτε πως το βλέπουμε εμείς από δω, τόσο μεγάλος! Σας παίρνει, παίρνει πολλούς από σας και σας πηγαίνει πάρα πολύ μακριά και σίγουρα όχι στο κέντρο σας.

Οι περισσότεροι αφήνονται σ’ αυτό το ποτάμι, οι περισσότεροι. Ξέρετε πολύ καλά πώς να μην αφήνεστε εσείς. Ξέρετε πολύ καλά πώς να βρείτε το κέντρο σας, οπότε κάντε το. Κάντε το γιατί οι καιροί δεν είναι πια να αφεθείτε στο ένα ποτάμι ή στο άλλο. Οι καιροί είναι να πάρετε τον άξονά σας, να το βάλετε πολύ βαθιά μέσα στη γη, να το αρπάξετε με τα δυο σας χέρια και να πείτε: γραπώνομαι σ’ αυτό και δεν κουνιέμαι. Είμαι σταθερή, σταθερός, ο άξονάς μου είναι σταθερός.

 

- Ο άξονας και η καταιγίδα –

Η καταιγίδα άρχισε. Λέτε «που άρχισε;» μα άρχισε παντού, δεν το βλέπετε; Τι περιμένετε; Τα ηφαίστεια να ξυπνήσουν; Δεν είναι μόνο αυτό η καταιγίδα! Η οικονομική καταιγίδα δεν σας φτάνει, δεν είναι αρκετή; Είναι πολύ δυνατή και κάνει ότι όλα αλλάζουν για πάρα πολλούς από σας, όλα τα δεδομένα της ζωής τους αλλάζουν. Τίποτα δεν είναι πια σταθερό στη ζωή πολλών. Χάνονται τα σημεία αναφοράς τους και δεν ξέρουν πια από που να πιάνονται. Καταστρέφονται, ή τουλάχιστον έτσι νοιώθουν γιατί όλα τα στοιχεία της ζωής τους καταστρέφονται. Οι ίδιοι νοιώθουν ότι καταστρέφονται γιατί ταυτίζονται με όλα αυτά τα στοιχεία της ζωής τους. Δεν ξέρουν ότι μέσα τους μπορεί να υπάρχει ένας άξονας. Ταυτίζονται με ό,τι έχουν και όχι με ό,τι είναι, και χάνονται πραγματικά. Οπότε ναι, η καταιγίδα έχει αρχίσει, οι άνεμοι σηκώθηκαν, φυσάνε δυνατά ήδη. Πολλοί είναι που δεν αντέχουν. Πολλοί είναι που χάνουν την ψυχή τους, χάνουν τις αξίες τους, τις ελπίδες τους, χάνουν τα πάντα, χάνονται.

Εσείς μέχρι τώρα είστε σταθεροί. Που και που νοιώθετε ότι το ποτάμι έρχεται και σας τραβάει από δω και από κει. Νοιώθετε ότι σας παίρνει και σας. Μερικές φορές κρατιέστε στον άξονα από το δαχτυλάκι σας. Δεν έχετε αφήσει ποτέ τον άξονά σας μέχρι τώρα. Θέλουμε να σας πούμε πολύ επίσημα σήμερα  ότι δεν θα τον αφήσετε ποτέ. Σας ξέρουμε. Σας ξέρουμε πολύ καλά, δεν είμαστε μόνο σύμμαχοι, δεν είμαστε μόνο φίλοι, είμαστε οικογένεια σας και σας ξέρουμε πάρα πολύ καλά. Έχουμε μπει βαθιά στην καρδιά σας, ξέρουμε τα χρώματά σας και ξέρουμε ότι ακόμα και ένα χέρι να φύγει από τον άξονα, το άλλο το κρατάει και το κρατάει αρκετά δυνατά ώστε να βρείτε το κουράγιο να ξαναβάλετε το δεύτερο χέρι στον άξονα και να ξαναπατάτε στη γη δυναμικά δίπλα στον άξονά σας.

Περιττό να σας πούμε ότι αυτός ο άξονας δεν θα φύγει ποτέ από την θέση του. Είναι εδώ, είναι στην θέση του για να παραμένει σ’ αυτήν την θέση…

Να έχετε εμπιστοσύνη σ’ αυτό που είστε στην καρδιά σας. Μπορείτε. Το λέμε δυνατά και επίσημα για όλους όσους θα ακούσουν αυτά τα λόγια ή θα τα διαβάσουν: είστε προστατευμένοι από τον ίδιο τον εαυτό σας. Δεν χάνεστε εκτός και αν το θέλετε. Εκεί χαμογελάμε γιατί ξέρουμε την πρόθεσή σας, τη βαθιά σας πρόθεση να είστε εδώ για να απολαύσετε την εποχή αυτή.

Μας λέτε ότι είναι λίγο παράξενο αυτό : μιλάμε για δύσκολες στιγμές, μιλάμε για καταιγίδα που σηκώθηκε και δεν πάει να χαλαρώσει, αντίθετα. Λέμε ότι δύσκολοι καιροί αρχίζουν, και σας λέμε να το απολαύσετε. Σας λέμε ότι ήρθατε γι’ αυτό, για να το απολαύσετε, αν είναι δυνατόν! Είναι δυνατόν… γιατί ξέρετε πολύ καλά ότι μέσα σ’ αυτές τις καταστάσεις όλοι θα αλλάξετε και όλα θα αλλάξουν, και ότι μόνο περνώντας όλα αυτά, μόνο αφήνοντας τα πράγματα να αλλάξουν θα χτιστεί μια καινούρια Γη και ένα καινούριο μέλλον μετά από την καταιγίδα.

Δεν είμαστε πολύ αισιόδοξοι σήμερα… τι λέτε εσείς; Σας λέμε ότι σας βλέπουμε να έχετε γραπωθεί στον άξονά σας, σας λέμε ότι βλέπουμε τα ποτάμια να περνάνε αριστερά-δεξιά από σας και εσείς να είστε στον άξονά σας, και δεν είμαστε αισιόδοξοι; Δεν χρειάζεται να είμαστε αισιόδοξοι, απλώς σας λέμε αυτό που βλέπουμε και αυτό που βλέπουμε είναι πανέμορφο. Βλέπουμε μια κοινωνία που γκρεμίζεται. Βλέπουμε έναν κόσμο που γκρεμίζεται, αξίες που γκρεμίζονται γύρω σας και βλέπουμε εσάς να έχετε κλείσει τα μάτια σας, να έχετε συνδεθεί με τον άξονά σας και να είστε συνέχεια συνδεδεμένοι με τις αξίες σας, με το φως σας… και που και που καταφέρνετε να συνδέεστε ακόμα και με τη χαρά σας. Μερικές φορές περισσότερο, άλλες φορές λιγότερο αλλά το καταφέρνετε. Αν αυτό δεν είναι όμορφο, τότε τι είναι όμορφο για σας;

 

- Τι γίνεται με τους αγαπημένους σας; -

Το όμορφο για σας θα ήταν, έτσι όπως διαβάζουμε τις καρδιές σας, θα ήταν τα άτομα που αγαπάτε, όλα τα άτομα που αγαπάτε και είναι πολλά: αυτά που ξέρετε και που είναι κοντά σας και αυτά που δεν ξέρετε αλλά για τα οποία πονάτε απλώς επειδή έχουν ενσαρκωθεί την ίδια εποχή με σας και ξέρετε ότι πονάνε. Λοιπόν, αυτό που θα θέλατε θα ήταν όλα αυτά τα άτομα με τα οποία ξέρετε ότι έχετε κάποια σύνδεση κοντινή ή μακρινή, συνειδητή ή ασυνείδητη, να τα βγάλουν πέρα, να βρουν τον άξονά τους, να τον αρπάξουν και να σταθεροποιηθούν. Αυτό θα θέλατε…

Νοιώστε αυτό που σας φέρνουμε. Σας φέρνουμε τις ενέργειες της τρίτης ακτίνας. Σας φέρνουμε μαζί με το μπλε που μας χαρακτηρίζει ένα ροζ απαλό. Κοιτάξτε αυτά τα χρώματα πόσο όμορφα ταιριάζουν… σας φέρνουμε μια αλοιφή για την καρδιά σας, γιατί όντως δεν θα τα καταφέρουν όλοι, έτσι όπως το βλέπετε εσείς, έτσι όπως έχετε βάλει το βλέμμα σας σ’ αυτούς, γιατί θα θέλατε όλοι να καταφέρουν αυτό που καταφέρνετε εσείς. Είναι κατανοητό, τόσο κατανοητό, και σας αγαπάμε τόσο πολύ βλέποντας την αγάπη σας για όλους όσους είναι κοντά σας! Να σταθείτε με μια μικρή αποστασιοποίηση… αυτό που είναι το καλύτερο για σας, είστε σίγουροι ότι είναι το καλύτερο για αυτούς; Θέλετε να φωνάξετε, σας ακούμε! «Πως μπορεί να μην είναι το καλύτερο το να βρει ο καθένας τον άξονά του, να τον αρπάξει και να μένει σταθερός μέσα στην καταιγίδα, πως μπορεί να μην είναι αυτό το καλύτερο για τον καθένα από τους ανθρώπους της Γης;»

Απλώς, φίλοι μας, σύμμαχοί μας, σας ζητάμε να ηρεμίσετε στην καρδιά σας και να μην ζητάτε αυτό που δεν μπορεί να γίνει. Δεν μπορεί όλοι να βρίσκονται στο ίδιο στάδιο ανάπτυξης. Δεν είναι δυνατόν. Γιατί; Απλώς επειδή αν ήσασταν όλοι στο ίδιο σκαλοπάτι της σκάλας, η ίδια η σκάλα δεν θα είχε νόημα. Κατ’ αρχήν δεν θα υπήρχε πια ισορροπία, θα ήσασταν όλοι στο ίδιο μέρος και δεν θα υπήρχε ισορροπία. Χρειάζεται μερικοί να είναι στο πρώτο σκαλοπάτι, άλλοι στο δεύτερο, στο τρίτο… στο τελευταίο, και όλοι είναι μέρος της ίδιας σκάλας. Αν σας λέγαμε ότι η μετάβαση αφορά όλη την σκάλα, τι θα λέγατε; Θα λέγατε : «ακόμα και τα άτομα που βρίσκονται στο πρώτο επίπεδο θα κάνουν μετάβαση χωρίς να είναι στον άξονά τους;»

Λίγοι είναι αυτοί που θα φύγουν απ’ αυτήν τη Γη για να συνεχίσουν το δρόμο τους σε παρόμοιους πλανήτες όπου επικρατεί η διττότητα και η τρισδιάστατη κατάσταση που ζείτε. Οι περισσότεροι θα ανεβούν πάνω στην σκάλα. Λίγοι είναι αυτοί που δεν θα θέλουν καν να ακούσουν για την σκάλα και αυτοί είναι που θα φύγουν. Πάρα πολλοί, οι περισσότεροι, είναι αυτοί που θα ανέβουν: μερικοί στο πρώτο επίπεδο, άλλοι στο τελευταίο, και είναι όλη η σκάλα που θα κάνει μετάβαση γιατί όλοι θα παίξουν το ρόλο τους σ’ αυτήν τη μετάβαση είτε έχοντας κρατήσει τον άξονά τους είτε έχοντας χάσει τον άξονά τους.

 

- Ο καθένας παίζει το ρόλο του –

Σας έχουμε μπερδέψει πολύ αλλά έτσι είναι, ότι η μετάβαση δεν είναι μόνο για όσους θα την περάσουν συνειδητά. Η μετάβαση είναι για όλους όσους θα τη δεχτούν μέσα τους, συνειδητά ή ασυνείδητα. Ο καθένας έχει την θέση του, το ρόλο του να παίξει. Βλέπετε τελικά είναι οι μάζες που δημιουργούν τα ποτάμια. Μέσα στο νερό, μέσα στο ποτάμι, μέσα σ’ αυτήν τη μάζα, είναι χιλιάδες, εκατομμύρια άτομα. Κάθε σταγόνα νερού είναι ένα άτομο. Είναι το ποτάμι που κάνει ότι όλα αλλάζουν, τα ίδια τα άτομα αυτά προκαλούν την αλλαγή. Δεν είναι να χαίρεστε γι’ αυτό; Δεν είναι να χαίρεστε γι’ αυτούς τους ανθρώπους που παίζουν το ρόλο τους; Δεν είναι εύκολος ρόλος, καθόλου, αλλά δεν σημαίνει ότι χάθηκαν πραγματικά. Δεν είναι επειδή νοιώθουν ότι χάνονται που είναι έτσι. Αυτή είναι η αντίληψή τους, παρακαλούμε πάρα πολύ να μην είναι η δικιά σας γιατί τα πράγματα δεν είναι έτσι.

Χρειάζεται το ποτάμι να έρθει για να γκρεμίσει πολλά, και κάθε σταγόνα νερού παίζει το ρόλο της, κάθε άτομο που αφήνεται στο ποτάμι παίζει το ρόλο του. Εσείς παίζετε το δικό σας ρόλο κρατώντας τον άξονά σας σταθερό γιατί είστε μια συνειδητή μόνιμη υπενθύμιση. Όποιος θέλει να κοιτάξει τον φάρο μπορεί να το κάνει. «Τότε, δεν θα παίξει πια το ρόλο του στο ποτάμι;» ρωτάτε. Δεν είναι ανάγκη όλοι να μένουν στο ποτάμι. Μερικοί έχουν αποφασίσει να ενσαρκώνονται για να είναι στο ποτάμι, για να επιτρέπουν την αλλαγή. Όταν συνειδητοποιούν αυτό που κάνουν τότε γίνεται πιο εύκολο αυτό που κάνουν, τότε μπορούν να συνεχίσουν να το κάνουν αλλά ηρεμούν μέσα στην καρδιά τους. Μπορούν να συνεχίσουν αυτό που κάνουν χωρίς να υποφέρουν και αυτό είναι κάτι που μας φέρνει μεγάλη χαρά: να βλέπουμε τον καθένα από σας να στέκεται στην θέση του, στο ρόλο του χωρίς να υποφέρει επειδή ξέρει ότι πάνω από τα ρεύματα υπάρχει ένα φως που λάμπει και δεν το ξεχνάει. Γι’ αυτό είστε εδώ, για να μην το ξεχάσουν, να μην το ξεχάσετε ούτε εσείς!

Τι σημασία έχει που πάει το ποτάμι; Τι σημασία έχει αν θα γκρεμιστούν τα πάντα; Η σκάλα ανεβαίνει επίπεδο. Η σκάλα ολόκληρη αλλάζει διάσταση, κοιτάει όλο και περισσότερο προς το φως, θυμάται από που είναι. Θυμάται από πού έρχεται, γυρίζει σπίτι σιγά-σιγά. Όλοι μαζί κάνετε αυτό το βήμα, όλοι μαζί. Επαναλαμβάνουμε ότι είναι πολύ λίγοι αυτοί που θα φύγουν σε σχέση με αυτούς που θα μείνουν σ’ αυτήν την σκάλα και με τους οποίους θα κάνετε τη μετάβαση. Μην στενοχωριέστε για τους αγαπημένους σας που δεν κοιτάνε συνειδητά το φως, γιατί έχουν αποφασίσει να στέκονται δίπλα σας, στο δικό τους επίπεδο συνείδησης και κρατάνε καλά την θέση τους, παίζουν καλά το ρόλο τους. Να τους χαίρεστε γιατί χρειάζεται σε τέτοια διαδικασία ο καθένας να μένει στην θέση του ώστε όλα να είναι σε ισορροπία.

Ναι, το ξέρουμε ότι σκέφτεστε ότι αυτές τις μέρες, εβδομάδες, αυτήν την εποχή δεν υπάρχει ισορροπία πουθενά. Στο Σχέδιο υπάρχει μια πολύ μεγάλη ισορροπία. Τα κύματα που είναι το αποτέλεσμα της καταιγίδας είναι μόνο στην επιφάνια της θάλασσας. Βαθιά, η ισορροπία είναι πλήρης. Ξέρουμε που πηγαίνουμε. Εσείς δεν το βλέπετε ακόμα, παρόλα αυτά στην καρδιά σας ξέρετε ότι πηγαίνετε προς περισσότερο φως και οπωσδήποτε προς περισσότερη αγάπη γιατί δέχεστε όλο και περισσότερο το διπλανό, το ρόλο του, την απόφασή του να στέκεται εκεί που στέκεται : μερικές φορές κοντά σας και άλλες φορές πολύ πιο μακριά. Δέχεστε τα πάντα όλο και περισσότερο. Έτσι μεγαλώνει η αγάπη.

Βλέπετε, όταν το κάνετε αυτό είναι και άλλοι τοίχοι κάθε φορά που γκρεμίζονται μέσα στην καρδιά σας. «Τόσο πολλούς τοίχους είχαμε στην καρδιά μας λέτε, που συνέχεια γκρεμίζονται και ακόμα έχουμε τοίχους να γκρεμίσουμε;» Πάντα υπάρχουν και άλλα επίπεδα, πάντα πηγαίνετε προς το πιο λεπτό, λεπτεπίλεπτο. Κάθε φορά κερδίζετε λίγο περισσότερο φως, λίγο παραπάνω κάθε φορά… πάντα πηγαίνοντας προς μεγαλύτερη λεπτότητα, αγγίζοντας το διαφανές μέσα σας. Όταν το αγγίζετε αυτό η ενέργεια μας μέσα σας ρέει ασταμάτητα. Εμείς με την σειρά μας αφήνουμε την ενέργεια της Πηγής να ρέει μέσα μας, μέσα σας, και διοχετεύεται παντού στη Γη προς τους άλλους, προς όλο το ποτάμι που κυλάει γύρω σας αριστερά-δεξιά όπως είπαμε. Όλο το ποτάμι φωτίζεται.

Θα μπορούσατε να πείτε ότι είναι και αυτό η μετάβαση: όταν όλο το ποτάμι ή όλη η σκάλα, όπως θέλετε μπορείτε να το δείτε, ξαφνικά φωτίζεται. Τότε δεν έχει και τόσο σημασία το που στέκεται ο καθένας, αν στέκεται στο τελευταίο ή στο πρώτο σκαλοπάτι γιατί είναι όλη η σκάλα που φωτίστηκε, είναι όλη η σκάλα που έκανε τη μετάβαση. Τι σημασία έχει το να είστε κοντά στην πηγή του ποταμού ή κοντά στις εκβολές αφού όλο το ποτάμι φωτίστηκε και είναι ένας!

Προς τα εκεί πηγαίνετε, πηγαίνουμε όλοι μαζί. Μείνετε σταθεροί στην θέση σας, στον άξονά σας, στην καρδιά σας γιατί αυτή είναι η θέση σας, αυτό έχετε επιλέξει, γι’ αυτό ήρθατε. Κρατηθείτε γιατί όλα θα ταραχθούν, θα κουνηθούν, κρατηθείτε! Και κρατήστε ένα χαμόγελο στο πρόσωπό σας γιατί μέσα στην καρδιά σας υπάρχει η γαλήνη που βρίσκεται στο βάθος της θάλασσας, η σιγουριά ότι τα κύματα θα περάσουν και ότι το ποτάμι, η σκάλα, όλοι θα κάνετε ένα βήμα μπροστά, όλοι μαζί. Αυτή είναι η μετάβαση φίλοι μας, σύμμαχοί μας. Είμαστε μέσα και προχωράμε μαζί, στο φως.

Και έτσι είναι.