Καλώς ήρθατε. Ας είναι ήρεμες οι καρδιές σας. Όπως είπαμε όλα γκρεμίζονται στη χώρα σας. Χρειάζεται. Να μην φοβάστε ποτέ τις στιγμές όπου όλα γκρεμίζονται. Είναι πάντα μια υπόσχεση για το μέλλον, για να χτίσετε κάτι καινούριο. Μην φοβάστε παιδιά μας, και αν σας φωνάζουμε έτσι δεν είναι τυχαίο: θέλουμε να νοιώθετε ότι πράγματι είστε παιδιά μας και ότι σαν παιδιά σας έχουμε αγκαλιά, σας προστατεύουμε. Είμαστε συνεχώς δίπλα σας. Οδηγούμε τα βήματά σας. Θα θέλαμε τόσο πολύ να έχετε την ίδια σιγουριά γι’ αυτήν την προστασία απ’ αυτήν που μπορεί να σας έχει μεταφέρει πριν από λίγο η Μαριαννίκ (σε μια συζήτηση πριν την συνεδρία)! 100% να είστε σίγουροι ότι είμαστε δίπλα σας και ότι σαν γονείς, σαν πατεράδες σας δεν υπάρχει περίπτωση να αφήσουμε τα παιδιά μας να πάθουν οτιδήποτε, να γκρεμιστούν και εκείνα. Χτίσατε τον φάρο που είστε χρόνια, και εμείς θα σας αφήναμε να το γκρεμίσετε απλώς επειδή αφήσατε λίγο φόβο να εισχωρήσει μέσα; Με τίποτα! Είμαστε εδώ και κρατάμε τα τοιχώματα του φάρου μέχρι να συνέλθουν μερικοί από σας και να ξαναβάλουν το τσιμέντο που είναι απαραίτητο ανάμεσα στα τούβλα. Ο φάρος σας είναι πανέμορφος. Ώρα είναι να λάμπει. Ώρα είναι να σταθεί γερός και να είστε περήφανοι γι’ αυτό που είστε ως φάρος. Ο φόβος δεν βοηθά, αυτό είναι σίγουρο, αλλά μας κάνει τόσο μεγάλη έκπληξη μερικές φορές αυτό που νοιώθουμε στις καρδιές σας: πως είναι δυνατόν με όλη αυτήν τη δουλειά που έχετε κάνει τα τελευταία χρόνια, να αφήσετε ακόμα τέτοιον φόβο να επικρατεί μέσα στην καρδιά σας; Πως είναι δυνατόν; - Ο φόβος του φάρου – Σκεφτείτε μόνο με τι ταυτίζεστε όταν αφήνετε τον φόβο να επικρατήσει. Ταυτίζεστε με έναν εαυτό που ήταν ένας εαυτός πριν από… πόσα χρόνια, 10, 15; Τελικά, τι σας φοβίζει: η εξωτερική κατάσταση; Το ότι μπορεί να γκρεμιστεί ο φάρος που είστε; Ή το ότι μπορεί επιτέλους να λάμπει και να φανεί; Όταν χτίζεται ο φάρος, όταν εγκαθίσταται η λάμπα μέσα του, τη νύχτα δεν φαίνεται ο φάρος. Μπορεί να έχει χτιστεί και να είναι πολύ σταθερός στη βάση του, μπορεί η λάμπα να είναι πάρα πολύ καλή και δυνατή, αλλά όσο δεν έχει ανάψει οι άλλοι δεν το βλέπουν. Επομένως, οι περαστικοί δεν θα πουν «πω πω, με τύφλωσε αυτό το φως» ή «σιγά το φως που έχει αυτός ο φάρος, για ποιο λόγο το έχει τόσο δυνατό;» ή άλλοι δεν θα πουν «μα γιατί εκπέμπει το φως με αυτήν την συγκεκριμένη συχνότητα και όχι με μια άλλη, εμένα αυτή η συχνότητα δεν μου αρέσει, θα προτιμούσα μια άλλη» δεν υπάρχουν ακόμα κριτικές, ούτε διαφορετικές γνώμες γύρω σας… όποιος ανάβει τη λάμπα του ανοίγει το πεδίο στην κριτική των άλλων, στη γνώμη των άλλων και πολύ συχνά δεν είναι και πολύ ευχάριστο αυτό. Το μόνο που έχει να κάνει τότε ο φάρος είναι, κρατώντας πάντα την συνείδησή του στα θεμέλια του, σε όλη την σκάλα του, είναι να σταθεί εκεί που βρίσκεται η λάμπα, να σταθεί ψηλά όπου δεν επηρεάζεται από όλες τις κριτικές που μπορούν να έρχονται από την στεριά, από χαμηλά. Δεν τον επηρεάζουν πια γιατί έρχονται από ένα επίπεδο όπου δεν βρίσκεται πια η συνείδηση του φάρου. Έχει πάει πολύ πιο ψηλά. Υπάρχει όντως μέσα στις καρδιές πολλών από σας αυτός ο φόβος του «τι θα γίνει αν ανάψω τη λάμπα; Τι θα γίνει όταν θα ανακαλύψουν οι άλλοι ότι είμαι καταπληκτικός φάρος;» «Ντρέπομαι να είμαι καταπληκτικός φάρος!» Ναι, φαίνεται απίστευτο! Φαίνεται απίστευτο το γεγονός ότι παλέψατε για τους περισσότερους από σας σχεδόν όλη τη ζωή σας, με μικρότερη ή μεγαλύτερη συνείδηση ανάλογα με τις στιγμές, για να είστε αυτός ο φάρος που λάμπει στην καταιγίδα, και τώρα που είναι να ανάψετε τη λάμπα, ντρέπεστε! Δεν τολμάτε να κάνετε ένα βήμα μπροστά, το τελευταίο βήμα για να ανάψετε τη λάμπα, γιατί; - Μια προβολή – Γιατί ξέρετε ότι μετά τίποτα δεν θα είναι το ίδιο. Ξέρετε ότι με τίποτα δεν θα μπορείτε να κρυφτείτε μετά. Όλος ο κόσμος, όλη η περιοχή σας θα ξέρει ότι είστε ένας καταπληκτικός φάρος! Σε μερικούς θα αρέσει και σε άλλους καθόλου. Μερικοί θα θέλουν να κάνουν το παν για να σβήσουν τη λάμπα σας και άλλοι θα κάτσουν για να ατενίσουν τον ορίζοντα που φαίνεται κάθε φορά που λάμπει το φως σας. Εσείς δεν θα κοιτάξετε ούτε αυτούς που γκρινιάζουν, ούτε εκείνους που ατενίζουν τον ορίζοντα. Εσείς θα φροντίζετε τη λάμπα: να είναι πάντα καθαρή για να μπορεί να μεταδώσει το φως που έχετε μέσα σας με τον καλύτερο τρόπο γιατί γι’ αυτό ήρθατε, γιατί αυτό είστε και γιατί ένας φάρος δεν μπορεί να μην είναι φάρος, αλλιώς νοιώθει τόσο άσχημα, τόσο άσχημα! Τότε, λέει ότι είναι οι άλλοι που λειτουργούν άσχημα, δεν είναι έτσι όμως, αυτό είναι μια προβολή… είναι ο ίδιος ο φάρος που δεν αντέχει να κοιτάξει τον εαυτό του γιατί βλέπει ότι δεν έχει ανάψει ακόμα, ενώ θα έπρεπε να είχε γίνει εδώ και καιρό. - Η αλυσίδα – Μερικές βαθιές ανάσες στον φάρο που ο καθένας από σας είναι, στη λάμπα που άνοιξε μέσα στην καρδιά σας και που κάνει ότι όλο το πεδίο γύρω σας λάμπει. Όλα τα πεδία ενώνονται και είναι ένας κύκλος φωτός που έχετε δημιουργήσει. Το ίδιο κάνετε λιγότερο συνειδητά όταν ο καθένας από σας ανάβει τη λάμπα του και στέλνει το φως του χωρίς να αναρωτιέται που πηγαίνει και ποιος το απολαμβάνει ή όχι. Αυτό το φως πηγαίνει μέχρι τον ορίζοντα, εκεί συναντιέται με τον επόμενο φάρο και δημιουργείται μια αλυσίδα, και αυτή η αλυσίδα καλύπτει όλη τη Γη. Είναι αλήθεια ότι πριν από μερικές δεκαετίες αναρωτιόμασταν εάν αυτό θα συμβεί ποτέ, εάν θα καλυφθεί ποτέ η Γη με τέτοιο δικτύωμα. Αυτό έχει γίνει, αυτό έγινε. Έγινε, δεν είναι κάτι που περιμένετε πια. Δεν κάνετε προσευχές για να γίνει, έχει γίνει! Το δικτύωμα του φωτός έχει εγκατασταθεί και σε κάθε κόμβο υπάρχει εργάτης του φωτός. Ο καθένας με ένα φως που εκπέμπεται με μια συχνότητα λίγο διαφορετική από τη συχνότητα των διπλανών, και έτσι εμείς μπορούμε να αναγνωρίσουμε ποιος φάρος είναι εδώ κι εκεί. Το δικτύωμα μεταξύ σας λειτουργεί. Είναι ενεργό, ενεργοποιήθηκε και ενεργοποιείται όλο και περισσότερο. Αυτό είναι κάτι που έχετε κερδίσει ήδη. Εάν νοιώθετε ότι τίποτα δεν έχει γίνει εδώ και 20 χρόνια, να ανοίξετε τα μάτια σας, να ανοίξετε τα αυτιά σας, να ανοίξετε την καρδιά σας, γιατί πολλά έχουν αλλάξει. Δεν είναι μόνο ότι γκρεμίστηκαν πολλά αλλά πολλά χτίστηκαν μέσα στην καρδιά. Πολλοί φάροι χτίστηκαν. Πολλά άτομα θυμήθηκαν το ρόλο τους και η Γη περιλαμβάνεται από ένα πανέμορφο δικτύωμα που είναι πια εδώ για να τη βοηθήσει στο πέρασμα της, όπως είναι κι εκείνη εδώ για να σας βοηθήσει στο πέρασμά σας από μια δόνηση σε μια άλλη. Τα πράγματα προχωράνε φίλοι μας, μπορείτε να νοιώθετε ότι υπάρχει μια σχετική σταθερότητα στην αποδόμηση και ότι τίποτα δεν προχωρά εκτός από την αποδόμηση αλλά και αυτό είναι ένας τρόπος να προχωράμε. Γκρεμίζετε και μετά θα ξαναχτίσετε. Δεν χτίζουμε κάτι όμορφο πάνω σε άσχημες βάσεις, και έχετε αρκετές βάσεις να γκρεμίσετε. Μην ταυτιστείτε με αυτές τις βάσεις και απαντήστε σ’ αυτές τις μικρές ερωτήσεις: έχετε στέγη; Έχετε αρκετό φαί για να είστε καλά; Έχετε αρκετά ρούχα για να μην κρυώνετε; Έχετε τουλάχιστον έναν άνθρωπο που αγαπάτε και που σας αγαπά, έστω και έναν; Τι άλλο ζητάτε; Είναι ήδη τέτοια τύχη να τα έχετε αυτά! Να έχετε στέγη, φαί, ντύσιμο και αγάπη γήινη, όλα αυτά πολύ κοντά σας, σας προσφέρουν μια ασφάλεια. - Χτίζετε την ασφάλεια σας – Θα θέλατε να είστε σίγουροι ότι αυτήν την ασφάλεια θα την έχετε για τα επόμενα 50 χρόνια που σας μένουν στη ζωή, ή τα 30, ή τα 5 δεν έχει σημασία. Θέλετε να είστε σίγουροι ότι αυτήν την ασφάλεια θα την έχετε μέχρι να ρθείτε σε μας; Μα αυτό εξαρτάται από σας, δεν εξαρτάται από τους άλλους έξω. Εσείς χτίζετε την επόμενη σας μέρα. Πόσες φορές πρέπει να σας το πούμε; Πόσες φορές πρέπει να σας το δείξουμε; Σας έχουμε δείξει πώς να χτίσετε την επόμενη σας μέρα, το κάνατε, το κάνετε; Το δικό σας ναό, το χτίζετε; Τον έχετε δει; Τον έχετε κάνει αρκετές φορές ώστε να έρθει μπροστά σας ζωντανό; Εάν όχι, συνεχίστε… εσείς χτίζετε το μέλλον σας! Αν το μέλλον σας έχει στέγη, φαί, ένα ρούχο αξιοπρεπές, έναν άνθρωπο που σας αγαπά και που αγαπάτε, και όλα αυτά σε έναν ναό κρυστάλλινο, φωτεινό, με τις ποιότητες που θέλετε να φέρετε στη Γη και που σας εκπροσωπούν, τι άλλο ζητάτε; Όντως τίποτα άλλο. Θα ήταν το όνειρο του καθενός. Να χαίρεστε λοιπόν γιατί από την στιγμή που βάζετε μπρος το χτίσιμο της επόμενης μέρας, από την στιγμή που μπαίνετε στο ρόλο σας του δημιουργού, του συνδημιουργού, μας παίρνετε από το χέρι και βάζουμε τις βάσεις για τις επόμενες σας μέρες. Οι επόμενες μέρες θα φέρουν και άλλες, και άλλες, και κάθε μέρα θα είναι καλύτερη από την άλλη, γιατί αυτό θα δημιουργήσετε. Γιατί να σας πιάσει φόβος για το μέλλον όταν εσείς είστε δημιουργοί των ημερών σας; - Ο φύλακας του φωτός του φάρου – Γι’ αυτό έχετε εργαστεί ως φάροι. Είναι πολλοί που κάποια στιγμή δεν θα έχουν στέγη, φαί, ρούχο, αγάπη, και που θα ζηλέψουν εργάτες του φωτός που τα έχουν όλα. Μερικοί θα σας απορρίψουν γιατί δεν θα θέλουν καν να καταλάβουν πως το έχετε καταφέρει. Δεν μπορούν να διανοηθούν ότι ένας άνθρωπος μπορεί ο ίδιος να καταφέρει αυτό που εκείνοι δεν μπορούν. Αφήστε τους. Ο καθένας επιλέγει τη ζωή του. Δεν θα επιλέξετε εσείς για τους άλλους, αλλά σε όσους από τους άλλους θα κοιτάξουν αυτό που έχετε καταφέρει, θα κοιτάξουν το χαμόγελο στο πρόσωπό σας και θα πουν «πως τα κατάφερες;», θα μιλήσετε για τη δημιουργία. Θα τους πείτε ότι και εκείνοι μπορούν να τα καταφέρουν, αρκεί να το θέλουν, αρκεί να προσπαθήσουν και να πιστέψουν. Αν δεν πιστέψουν δεν θα δοκιμάσουν, δεν θα προσπαθήσουν ποτέ! Θα το πιστέψουν γιατί θα δουν το παράδειγμα σε σας. Αυτό είναι. Δέχεστε να είστε παράδειγμα; Δέχεστε να δείξετε ότι εσείς τα καταφέρνετε ακόμα και στην καταιγίδα, ακόμα και στη μαύρη νύχτα; Δέχεστε να δείξετε το φως σας ακόμα και στην πιο μαύρη νύχτα; Ναι, μερικοί θα προσπαθήσουν να το σβήσουν. Γι’ αυτό και είστε, ο καθένας από σας, ο φύλακας του φωτός του φάρου σας. Ως φύλακας, κάθεστε δίπλα στο φως και είστε τόσο ενωμένος με το φως που σιγά-σιγά δεν υπάρχει πια ο άνθρωπος, ο φάρος και η λάμπα αλλά είστε η λάμπα, είστε ο φάρος, είστε το φως που εκπέμπεται. Όταν κάποιος προσπαθεί να σβήσει αυτό το φως, επειδή είστε εκεί απλώς δεν γίνεται. Ούτε καν που μειώνεται αυτό το φως! Είστε πολύ σταθεροί, καθισμένοι εκεί. Είστε η λάμπα, είστε το φως και συνεχίζετε να εκπέμπετε ό,τι και να συμβεί γύρω σας. Το βλέμμα σας παιδιά μας, δεν πάει και τόσο προς τον ορίζοντα. Το βλέμμα σας είναι στραμμένο στην καρδιά σας, προς τα μέσα. Αυτό που κάνει αυτό το βλέμμα είναι ότι κοιτάζοντας την φλόγα μέσα στην καρδιά, την κρατάει ζωντανή. Το βλέμμα που ακουμπάτε στην καρδιά σας, στην φλόγα της καρδιάς, την κρατά ζωντανή, δυνατή. Είναι το βλέμμα που το κάνει αυτό! Οπότε, μια σημαντική ερώτηση είναι η εξής: τι κοιτάτε; Εάν κοιτάζετε συνέχεια προς τα έξω θα ξεχάσετε την φλόγα στην καρδιά και κάποια στιγμή δεν θα λάμπει τόσο δυνατά. Εάν το βλέμμα σας είναι στραμμένο μέρα-νύχτα στην φλόγα, η φλόγα θα πάρει τέτοια δύναμη από το βλέμμα που θα μεγαλώνει συνέχεια! Κάποια στιγμή θα έχει μεγαλώσει τόσο πολύ που δεν θα υπάρχει πια βλέμμα, θα είστε μόνο η φλόγα, μια ολόκληρη οντότητα φλόγα! Αυτό είστε και αυτό θα είστε και πάλι. Τότε, απλώς θα έχετε ξαναβρεί αυτό που είστε. Όταν θα έχετε ξαναβρεί αυτό που είστε, δεν θα έχετε την παραμικρή επιθυμία να το χάσετε. Αυτή η φλόγα θα λάμπει και θα δυναμώνει μέχρι την ώρα που θα γυρίσετε από τη δική μας πλευρά. Ούτε ερώτηση για το πώς θα ζήσει, τι θα ζήσει, δεν έχει καμία σημασία. Η φλόγα θα είναι τόσο μεγάλη, τόσο δυνατή, τόσο όμορφη που όλα τα υπόλοιπα δεν θα έχουν πια σημασία. Προς το παρόν σημασία έχει το βλέμμα: το βλέμμα σας πάνω της, συνεχώς, συνεχώς. Να είστε σταθεροί σ’ αυτήν την στάση: το βλέμμα προς τα μέσα, προς την καρδιά, προς την φλόγα που είστε και που είμαστε κι εμείς μαζί σας, πάντα, για πάντα. Και έτσι είναι.