Καλωσορίζουμε τον Σαιν Ζερμαίν που έρχεται με όλη του τη δύναμη πάνω στο κύμα της χαράς που δημιουργήσαμε και προηγουμένως. Του αρέσει να έρχεται σε τέτοιο κύμα. Νιώθει οικεία σε τέτοιο κύμα, και όταν εμείς μιλάμε για τη χαρά, όταν εμείς μιλάμε για το γέλιο, όταν κάνουμε πλάκα και άραγε αναρωτιέται γιατί δεν κάναμε πλάκα σήμερα που είναι πρωταπριλιά, κανένας δεν έκανε πλάκα…και η Μαριαννίκ ψιλοφοβάται ότι θα κάνει πλάκα εκείνος… αλλά είναι μια μέρα όπου νιώθουν πολύ καλά και αυτοί που βρίσκονται από την άλλη πλευρά γιατί όντως επικρατεί το γέλιο. Επικρατεί η αίσθηση της πλάκας και ότι δεν θα τα πάρουμε στα σοβαρά. Το ότι όλα μπορούν να λεχθούν. Όλα παίζονται, και όχι μόνο με την έννοια ότι κάτι παίζεται αλλά ότι κάτι μπορεί να γίνει παιχνίδι, κυρίως με αυτή την έννοια.

Καταλαβαίνετε ότι όταν μιλάτε για τη χαρά, και όταν μιλάτε για το παιχνίδι, αμέσως αλλάζει η δόνηση στην καρδιά σας, αμέσως. Έχουν πλάκα τα πράγματα γιατί μιλάμε συχνά για τη χαρά, και όντως όταν μιλάμε για τη χαρά ανοίγεται η καρδιά σας και είναι κάτι που έχετε κερδίσει. Αλλά θα λέγαμε ότι έχετε καταφέρει, και αυτό το λέμε βέβαια με λίγο χιούμορ, έχετε καταφέρει να κάνετε τη χαρά σοβαρή. Έχετε καταλάβει ότι η χαρά είναι κάτι θετικό να γίνει στην καρδιά σας, είναι ένα εργαλείο ανοίγματος της καρδιάς και όταν θέλετε να το χρησιμοποιήσετε αυτό το εργαλείο, πάλι έχετε την τάση να το κάνετε με τρόπο σοβαρό. Αυτό που δεν έχετε καταφέρει ακόμα να αλλάξετε και να κοιτάξετε με σοβαρότητα και γι αυτό μιλάμε για εκείνο σήμερα, είναι το παιχνίδι. Όταν μιλάτε για το παιχνίδι δεν είστε καθόλου σοβαροί. Έχετε ακόμα αυτόν τον ενθουσιασμό που έρχεται αμέσως και συνδέεται με τη χαρά. Εκεί δεν είναι πια ο ενήλικας που μιλάει, δεν είναι πια ο σοβαρός άνθρωπος που μιλάει, είναι το παιδί που μιλάει μέσα σας. Είναι το παιδί που είναι μέσα στην καρδιά σας και που έρχεται στην επιφάνεια. Κυριεύει και παίρνει τη ζωή σας στα χέρια του. Επιβάλλει τους κανόνες του παιχνιδιού και οι κανόνες του παιχνιδιού για ένα παιδί ποιοι είναι; Είναι πρώτα απ’ όλα ‘διασκεδάζω’, δεύτερο ‘περνάω καλά’ και τρίτο ‘δεν με νοιάζουν οι άλλοι. Εκεί βέβαια ακούμε μερικές αντιδράσεις από σας. ‘δεν με νοιάζουν οι άλλοι’, έτσι μιλάνε τα παιδιά. Τα παιδιά είναι εγωκεντρικά όπως ξέρετε, και κοιτάνε πρώτα αυτό που τους συμφέρει, αυτό που είναι καλό γι αυτούς, για τα ίδια τα παιδιά. Κοιτάνε να περνάνε καλά. Και αν περνάνε καλά και οι άλλοι γύρω τους, καλώς, αλλιώς θα λέγαμε ότι δεν είναι το δικό τους πρόβλημα.

Μπορεί να φαίνεται λίγο εγωιστικό αλλά ξέρετε πολύ καλά κατά βάθος ότι δεν είναι έτσι, ότι απλώς φαίνεται έτσι. Εκεί που μπορεί να φαίνεται σαν ένα εγωιστικό παιχνίδι όταν είστε παιδιά πέντε ή εφτά χρόνων, το να καταφέρετε να κάνετε κάτι τέτοιο, συνειδητά όμως, στην ηλικία σας, δεν είναι εγωιστικό. Δεν είναι ακριβώς ότι ‘δεν με νοιάζουν οι άλλοι’. Εδώ είναι ‘Στέκομαι στη θέση μου και κάνω αυτό που ξέρω ότι είναι καλό για μένα. Από την στιγμή που στέκομαι στο μεγαλείο μου, δεν μπορεί αυτό που είναι καλό για μένα να είναι κακό για τον διπλανό.’ Εκεί είναι η διαφορά. Εκεί είναι η τεράστια διαφορά. Είναι ότι εκεί που έχετε φτάσει, όταν στέκεστε στο θρόνο σας και κάνετε αυτό που είναι καλό για σας, δεν υπάρχει περίπτωση βλάβης για τον διπλανό, γι αυτόν που στέκεται απέναντί σας. Απλώς, ο καθένας ασχολείται με το δικό του θρόνο, με τη δικιά του θέση.

Είναι όπως αυτό που σας λέγαμε την περασμένη εβδομάδα για την σφαίρα του φωτός. Μιλάγαμε για τα μικρά πρίσματα στην επιφάνεια της σφαίρας και λέγαμε ότι κάθε πρίσμα είναι ένα χρώμα που φωτίζεται από το φως που είναι μέσα στο κέντρο της σφαίρας. Εάν ο κάθε διαχειριστής ενός πρίσματος, αντί να καθαρίσει τη δικιά του επιφάνεια για να μπορεί να αντανακλά καλά το φως, πηγαίνει και προσπαθεί να καθαρίσει τη διπλανή επιφάνεια, κατ’ αρχήν δεν θα το καταφέρει γιατί θα είναι μακριά, θα κοντεύει να πέσει, θα χάσει την ισορροπία του και δεν θα κάνει καλή δουλειά και μετά δεν θα κάνει τη δική του δουλειά, γιατί όσο προσπαθεί να ασχολείται με τις διπλανές επιφάνειες δεν ασχολείται με τη δική του. Εκεί που μπορεί να καθαρίσει ίσως λίγο στην άκρη τη διπλανή επιφάνεια, δεν θα καταφέρει να καθαρίσει τη δικιά του, και δεν θα κάνει αυτό για το οποίο ήρθε σ’ αυτήν την επιφάνεια, σ’ αυτό το χρώμα. Οπότε βλέπετε πόσο είναι σημαντικό ο καθένας να σταθεί στην επιφάνεια στη δική του, στο θρόνο στο δικό του, και να κάνει τη δουλειά εκεί που στέκεται, χωρίς να πει ότι δεν τον νοιάζει ο διπλανός αλλά ξέροντας ότι δεν είναι η δουλειά του να καθαρίσει τη διπλανή επιφάνεια, και δεν είναι η δουλειά του να κάνει τη δουλειά του διπλανού. Έχει αρκετή δουλειά με το θρόνο το δικό του, με την επιφάνεια τη δική του. Και όταν πράγματι κάθε διαχειριστής κάθε επιφάνειας σ’ αυτήν την σφαίρα, θα ασχολείται με το πρίσμα το δικό του, με το χρώμα το δικό του, η σφαίρα θα λάμπει, δεν υπάρχει αμφιβολία γι αυτό. Όλα τα χρώματα της σφαίρας θα λάμπουν, θα ακτινοβολούν το φως της Πηγής, το φως του Κέντρου. Και ο καθένας θα επηρεαστεί από τους διπλανούς, γιατί θα χαρεί να δει ότι ο διπλανός αριστερά, δεξιά, πάνω, κάτω, λάμπει όπως και ο ίδιος λάμπει και μαζί κάνουν μια συμφωνία, μια αρμονία χρωμάτων, κάνουν ένα καταπληκτικό πίνακα, ολοκληρώνουν τη δημιουργία, ζωντανεύουν τη δημιουργία. Αυτή είναι η δουλειά σας παιδιά, να στέκεστε στην δική σας επιφάνεια, στο δικό σας θρόνο και να κοιτάξετε μπροστά με χαρά.

Την περασμένη φορά, σας είπαμε επίσης ότι έχετε δουλέψει αρκετά τη σύνδεσή σας με το κέντρο, με τις ακτίνες που συνδέουν την επιφάνεια με το κέντρο και με την οντότητα που είστε στην επιφάνεια. Σας λέγαμε ότι εκεί που έχουμε ακόμα δουλειά να κάνουμε είναι στο τι προβάλουμε έξω από αυτό. Ήταν αναγκαίο να κάνουμε τη δουλειά που κάναμε πριν γιατί δεν μπορείτε να προβάλετε κάτι αξιόλογο, μια δημιουργία, ένα φως, εάν δεν αφήνετε πρώτα, μέσω του καναλιού που είστε εσείς, το φως της Πηγής να περνά. Οπότε, πριν απ’ όλα, η πρώτη δουλειά που πρέπει να γίνει είναι να καθαριστεί το κανάλι που είστε εσείς. Δείτε τον εαυτό σας σαν ένα μεγάλο σωλήνα μέσα στο οποίο μπορείτε να φυσήξετε για να διώξετε κάθε σκόνη που παραμένει εκεί, καθετί που στέκεται και παραμένει σε μια θέση που δεν είναι δικιά του θέση.

Να στείλετε φως και να βάλετε πρόθεση να καθαρίσει ο σωλήνας αυτός. Να φυσάτε με όλη σας τη δύναμη για ν’ αφήσετε ένα κενό να δημιουργηθεί, γιατί μόνο σ’ αυτό το κενό μπορεί να έρθει το καινούριο. Μόνο σ’ αυτό το κενό μπορεί να τραβηχτεί ο Λόγος του Πατέρα, γιατί όντως ενεργειακά είναι κάτι τέτοιο που γίνεται, κάτι σαν ένα τράβηγμα, σαν ένα ρούφηγμα. Κάτι που είναι γεμάτο δεν μπορεί να ρουφήξει κάτι, πρέπει να είναι άδειο για να μπορεί να ρουφήξει, για να πάρει κάτι μέσα του. Οπότε το πρώτο πράγμα που κάνατε ήταν να αδειάσετε τον σωλήνα που είστε για να μπορεί μετά να ρουφήξει την ενέργεια της Πηγής. Εν μέρει έγινε και λέμε εν μέρει γιατί είναι έργο ζωής αυτό. Συνέχεια θα έχετε αυτή τη δουλειά να κάνετε. Συνέχεια θα έχετε να καθαρίσετε ακόμα περισσότερο και ακόμα περισσότερο και κάθε μέρα που το κάνετε βλέπετε ότι ανοίγει ακόμα περισσότερο, ότι τα τοιχώματα εκεί που ήταν αρκετά παχιά, λεπταίνουν. Μέχρι να πεθάνετε θα το βλέπετε αυτό κάθε μέρα. Όπως είπαμε, είναι έργο ζωής. Δεν τελειώνει ποτέ, καθαρίζουμε συνέχεια. Κι εμείς, εκεί που βρισκόμαστε, συνεχίζουμε την κάθαρση, σε ένα διαφορετικό επίπεδο, πολύ πιο λεπτό, αλλά καθαρίζουμε για ν’ αφήνουμε πάντα μέρη του εαυτού μας, για ν’ αφήνουμε το φως της Πηγής να περνά χωρίς διακοπή, χωρίς αλλαγές, άθικτο. Αυτός είναι ο στόχος, το φως να είναι τελείως άθικτο, να περνά έτσι…

Στόχος σας ήταν ο σωλήνας που είστε να μπορεί να αφήνει αρκετό φως να περνά άθικτο ώστε όταν βγαίνει από σας να μπορεί να δημιουργήσει, και αυτό το καταφέρατε. Ξέρετε, είναι όπως στη γυμναστική, όπου όταν κάποιος θέλει να πηδήξει ψηλά πρώτα τρέχει, παίρνει φόρα και μετά πηδάει. Αυτό κάνετε επίσης. Έρχεστε από την Πηγή, παίρνετε φόρα στην ακτίνα και μετά κάνετε αυτό το πήδημα, αυτήν την πράξη στην ζωή όπου βρίσκεστε. Υλοποιείτε. Δίνετε χρώμα στην επιφάνεια. Μόνο που η δουλειά δεν σταματάει εδώ. Αυτή ήταν η δουλειά σας μέχρι τώρα. Θέλουμε να πούμε ότι μέχρι τώρα έχετε προετοιμαστεί πολύ καλά αλλά έχουμε φτάσει σε ένα επίπεδο όπου αυτή η προετοιμασία έχει, δεν θα λέγαμε εντελώς τελειώσει, γιατί όπως σας λέγαμε πριν είναι έργο ζωής, αλλά έχει φτάσει σε ένα επίπεδο όπου μπορούμε να πούμε ότι φτάνει. Φτάνει για να περάσουμε στο δεύτερο επίπεδο. Φτάνει για ν’ αρχίσετε κάτι καινούριο. Φτάνει για ν’ αρχίσετε μια καινούρια ζωή, μπορούμε να το δούμε και έτσι, ότι μια ζωή περάσατε για να καθαρίσετε το πεδίο, για να συνειδητοποιήσετε που βρίσκεστε και ποιοι είστε, για να φτάσετε στο που είστε τώρα, και μια άλλη ζωή ξεκινά τώρα, μια ζωή δημιουργίας.

Είναι μια ζωή όπου έχετε φτάσει στο πρώτο πάτωμα και από μια πλευρά μπορείτε να ξεκουραστείτε και να πείτε ‘οκ, ξέρω ποια ή ποιος είμαι, ξέρω τη σύνδεσή μου, μερικά πράγματα τα έχω μάθει, έχω καθαρίσει το έδαφος αρκετά ώστε να νιώθω καλά και να νιώθω αυτές τις συνδέσεις και τώρα μπορώ να πάρω μια ανάσα’. Ναι, μπορείτε να πάρετε μια ανάσα. Μην σταθείτε πολύ όμως εδώ, γιατί όταν καθόμαστε κάπου και απολαμβάνουμε την θέα, στην αρχή χαιρόμαστε αλλά μετά βαριόμαστε. Οπότε, ναι μεν μπορείτε να απολαύσετε την θέα και να χαίρεστε για το μέρος όπου έχετε φτάσει, αλλά μην ξεκουραστείτε και τόσο πολύ, και βάλτε μπρος για την καινούρια διαδρομή.

Η καινούρια διαδρομή είναι να είστε συνεχώς συνειδητοί δημιουργοί. Σημαίνει ότι ανά πάσα στιγμή ξέρω ποιος είμαι και ποια είναι η σύνδεσή μου με την Πηγή και με την ακτίνα. Ξέρω ότι είμαι το ένα, το άλλο, το κέντρο και η ακτίνα δηλαδή, και η επιφάνεια. Ξέρω ότι είμαι και τα τρία μαζί. Παύω πια να νομίζω ότι είναι μόνο η επιφάνεια η θέση μου. Η θέση μου είναι και στα τρία επίπεδα συνεχώς. Συνεχώς. Συνειδητοποιώ και τα τρία και δεν τα ξεχνάω. Είμαι αυτά τα τρία επίπεδα, και όντας αυτό δημιουργώ, γιατί έχω πολύ ενέργεια και πολύ δύναμη που μου δίνεται από την Πηγή μέσω της ακτίνας για ν’ αφήσω το φως να φύγει από την καρδιά μου και να δημιουργήσει αυτό που θέλω. Όταν αφήνω αυτήν την ακτίνα να φύγει από την καρδιά και την συνδέω με τη χαρά, με το παιχνίδι, τότε τι μπορώ να δημιουργήσω; Τι παιχνίδι έχετε στο μυαλό σας; Τι παιχνίδι έχετε στην καρδιά σας; Στην κοιλιά σας θα θέλαμε να πούμε επίσης, γιατί το γέλιο είναι κάτι που νιώθετε στην κοιλιά σας. Χαίρεται και η κοιλιά όταν γελάτε. Όταν σας πονάει η κοιλιά, δεν λέτε ‘αχ, δεν πρέπει να γελάσω, γιατί θα πονέσω’… γελάει η κοιλιά, γελάει η καρδιά, γελάνε ο λαιμός και το στόμα, γελάνε και τα μάτια σας… όλο το σώμα σας γελάει όταν γελάτε.

Θα θέλαμε να σκεφτείτε κάτι που σας κάνει να γελάτε. Να το σκεφτείτε σαν δημιουργοί όμως. Ξέρω ότι αυτό θα κάνετε αλλά να είμαστε ξεκάθαροι, δεν γελάμε με κάτι που κάνει τον άλλον να πονάει. Δεν γελάμε όπως μερικοί το κάνουν, επειδή κάποιος έπεσε. Γελάμε επειδή κάτι που ήταν λίγο τεντωμένο χαλάρωσε και αυτό μας προκάλεσε ένα γέλιο ή ένα χαμόγελο… Γελάμε με κάποιον με την έννοια ότι γελάμε μαζί του, είμαστε δυο και γελάμε μαζί, όχι ο ένας εις βάρος του άλλου αλλά μαζί για κάτι… τι σας κάνει να γελάτε παιδιά;

Πριν από λίγο ήταν εδώ η Άννα, η Κατερίνα και η Μαριαννίκ και γέλαγαν πολύ για το πόσο τρελές βρίσκουν ότι έχουν γίνει… κι εκεί που θα μπορούσε να ήταν κάτι που τους ανησυχεί τελικά ήταν κάτι για το οποίο γέλαγαν πολύ, γιατί κάθε πράγμα μπορεί να έχει πολλές όψεις, και αντί να μας κάνει κάτι να ανησυχούμε, μπορεί να μας κάνει να γελάμε, να τα κοιτάμε αλλιώς. Ακόμα και κάτι που έχετε πει εσείς πριν από λίγο και το ακούσατε πολύ σοβαρό, εάν το ακούσετε ξανά μπορεί να σας φανεί τότε πολύ παράξενο και να σας κάνει να γελάτε, να γελάτε με τον εαυτό σας. Να γελάτε για το πόσο σοβαροί ήσασταν πριν από λίγο.

Φανταστείτε κάτι λοιπόν που σας έκανε να γελάσετε, ή φανταστείτε κάτι που θα μπορούσε να σας κάνει να γελάσετε. Θα θέλαμε, εκεί που στέκεστε στην επιφάνεια της σφαίρας, να πάρετε και πάλι αυτήν την θέση του ανθρώπου του Βιτρούβιου με τα χέρια ανοιχτά και τα πόδια ανοιχτά προς κάθε δημιουργία, και μέσα από αυτήν την στάση, σαν ένα αστέρι, με το κεφάλι, τα χέρια και τα πόδια… σαν ένα αστέρι έχετε γίνει με την καρδιά στο κέντρο. Μέσα απ’ αυτό το αστέρι που είστε και που λάμπει γιατί είναι συνδεδεμένο μέσω της ακτίνας με την Πηγή, να νιώθετε το φως που έρχεται από την Πηγή, κάνει όλο το δρόμο της ακτίνας και έρχεται να σας χτυπήσει στην πλάτη. Χτυπάει την καρδιά σας, διαπερνάει την καρδιά σας και φεύγει έξω, έξω από την σφαίρα, στο διάστημα.

Δείτε, δείτε ότι αυτό το φως που περνάει από την καρδιά παίρνει μορφή, παίρνει τη μορφή που θέλετε να του δώσετε, και σας ζητάμε να φανταστείτε κάτι που σας κάνει να γελάτε. Μπορεί να είναι ένα γεγονός, μπορεί να είναι ένα παιχνίδι συγκεκριμένο, μπορεί να είναι απλώς ένα γέλιο, ένα γέλιο τόσο μεταδοτικό που σας κάνει κι εσάς να γελάτε και που θα κάνει και τον διπλανό να γελάει και όλο το σύμπαν να γελάει.

Σας ζητάμε να νιώσετε αυτήν την ενέργεια να φύγει από την καρδιά σας, και να διαμορφώνεται πάνω στις δονήσεις του γέλιου. Εκεί που ο καθένας από σας βρίσκεται σε μια διαφορετική περιοχή της σφαίρας, δείτε όλο το σύμπαν γύρω-γύρω από την σφαίρα να φωτίζεται, να φωτίζεται από ανάλαφρες δονήσεις. Φωτίζεται από χαρά. Φωτίζεται από κάτι τόσο πολύ λεπτό… προσπαθήστε να πιάσετε αυτές τις δονήσεις, είναι πάρα πολύ λεπτές, είναι παιδικές δονήσεις, πολύ καθαρές. Φανταστείτε το γέλιο ενός παιδιού, ενός πολύ μικρού παιδιού που γελάει με το παραμικρό, απλώς γιατί χαίρεται που βρίσκεται στη ζωή. Βρίσκεται πολύ κοντά ο μπαμπάς του ή η μαμά του και το γαργαλάει, του κάνει μια γκριμάτσα, κρύβεται πίσω από ένα βιβλίο και ξαναεμφανίζεται. Το παιδί γελάει. Γελάει γιατί νόμιζε ότι είχε εξαφανιστεί ο μπαμπάς… το νόμιζε; Όχι βέβαια! Έκανε ΣΑΝ να το νομίζει. Ήξερε πολύ καλά ότι πίσω από το βιβλίο είχε κρυφτεί ο μπαμπάς. Έβλεπε τα χέρια, έβλεπε το σώμα του. Είχε κρυφτεί το πρόσωπο μόνο αλλά έκανε σαν να νομίζει ότι είχε κρυφτεί όλος, και όταν ξαναεμφανιζόταν το πρόσωπο, ήταν μεγάλο το γέλιο γιατί χαιρόταν πολύ που το ξαναέβλεπε.

Αυτό γίνεται παιδιά με σας αυτή τη στιγμή. Έχετε κάνει τεράστιο παιχνίδι, έχετε παίξει τόσο πολύ καιρό αυτό το παιχνίδι: να κάνετε ΣΑΝ να νομίζετε ότι ο Πατέρας δεν υπάρχει. Στην καρδιά σας όμως ξέρατε πολύ καλά ότι υπάρχει. Το βλέπατε την άνοιξη σε κάθε μπουμπούκι, στην καρδιά των παιδιών σας, στην αγάπη μεταξύ των ανθρώπων. Το ξέρατε και παίζατε το παιχνίδι του ΣΑΝ. Και τώρα έχετε μεγαλώσει αρκετά και έχετε συνειδητοποιήσει ότι όντως είναι απλώς πίσω από το βιβλίο αλλά ξέρετε πολύ καλά γιατί βλέπετε τα χέρια, βλέπετε το σώμα, ξέρετε πολύ καλά ότι σε ένα δευτερόλεπτο θα εμφανιστεί ξανά το πρόσωπο.

Τώρα εμφανίστηκε. Τώρα ξαναβλέπετε τι γίνεται, νιώθετε ξανά την Πηγή, νιώθετε ξανά την ένωσή σας, την σύνδεσή σας, ξέρετε τι γίνεται και γελάτε. Γελάτε σαν μικρό παιδί, γελάτε σαν μικρά παιδιά γιατί επιτέλους μας ξαναβλέπετε. Επιτέλους ξέρετε ότι είμαστε εδώ. Επιτέλους δεν υπάρχει πια αμφιβολία. Επιτέλους ξέρετε. Υπάρχει σιγουριά, και από δω και πέρα, ακόμα και να παίξουμε κρυφτό, ξέρετε ότι παίζουμε κρυφτό. Ξέρετε ότι το παιχνίδι με τις ενέργειες έτσι παίζεται, δηλαδή ότι μπορεί μερικές μέρες να νιώθετε ότι δεν είστε πια συνδεδεμένοι, ότι δεν μας ‘πιάνετε’ καλά, δεν πιάνετε τις οδηγίες μας καλά, δεν μας νιώθετε. Ξέρετε πολύ καλά ότι μετά από δυο τρεις μέρες θα μας νιώθετε και πάλι. Θα νιώθετε την αγκαλιά μας. Θα νιώθετε ανά πάσα στιγμή ότι υπάρχει γύρω σας αγάπη. Και λέτε ‘από πού είναι, από πού ήρθε; Α! ήρθαν οι φίλοι, ξανά… τους νιώθουμε ξανά και γελάμε. Γελάμε γιατί νομίζαμε ότι είχαν φύγει ενώ ξέρουμε πολύ καλά ότι δεν είχαν φύγει.’

Είναι το παιχνίδι του κρυφτού με όλη την συνειδητοποίηση του παιχνιδιού. Αυτή είναι η μεγάλη διαφορά με το πριν. Πριν, παίζατε κρυφτό αλλά δεν το ξέρατε. Τώρα ξέρετε και το χαίρεστε, και στέλνετε τη χαρά σε όλο το σύμπαν. Κι εμείς την παίρνουμε αυτή τη χαρά και την τυλίγουμε σε κορδέλες και παίζουμε μ’ αυτήν τη χαρά, κάνοντας και άλλες δημιουργίες, που όταν θα έρθετε, όταν θα έρθει η ώρα σας με το καλό, όταν θα έρχεστε κοντά μας, όταν θα έχετε τελειώσει τη δουλειά σας στη Γη, θα δείτε τι κάναμε μαζί και θα είστε πολύ περήφανοι και θα γελάσετε ακόμα πιο πολύ. Και θα γεμίσει η χαρά… η καρδιά… η Χαρά γεμίζει με όλες τις καρδιές και η καρδιά γεμίζει με όλη τη χαρά, γιατί η Χαρά είναι ο Πατέρας, η Χαρά είναι η Πηγή. Όταν συνδέεστε με τη Χαρά και την στέλνετε, συνδέεστε με την Πηγή, το ίδιο είναι.

Οπότε κάντε το παιχνίδι και ελάτε ανά πάσα στιγμή να γελάμε μαζί, όποτε θέλετε. Όποτε γουστάρετε, πάρετε την καρδιά την παιδική που είναι μέσα σας και ελάτε να παίξουμε. Σας περιμένουμε. Είμαστε πάντα μαζί σας για να παίζουμε μαζί, να δημιουργούμε μαζί. Όπως και θα είμαστε και πάλι μαζί σας την επόμενη βδομάδα για ένα άλλο παιχνίδι.

Μέχρι τότε να παίζετε καλά και μεταξύ σας.

Και έτσι είναι.