Καλώς ήρθατε… δεχόμαστε τις αγκαλίτσες. Όταν μας περιμένετε με τέτοιον τρόπο και δηλώνετε την τρυφερότητα σας προς εμάς, μας ανοίγετε το δρόμο και ερχόμαστε πολύ εύκολα κοντά σας. Μιλάγατε πριν από λίγο μεταξύ σας για αγάπη, και είναι αλήθεια ότι είναι μια μεγάλη λέξη που δεν καλύπτει για όλους το ίδιο πράγμα, το ίδιο συναίσθημα αν και ξέρετε ότι δεν μας αρέσει καθόλου να συνδέσουμε την αγάπη με το συναίσθημα μια και είναι πολύ πέρα απ’ αυτό. Όμως, όταν μιλάτε για αγάπη, κάπου πηγαίνει η καρδιά σας. Όταν εκφράζετε τρυφερότητα, λειώνετε και είστε σαν ένα δοχείο κρυστάλλινο που γίνεται θρύψαλα. Τι γίνεται με αυτά τα θρύψαλα; Είναι σαν χίλια δυο κομμάτια του εαυτού σας, σαν ολογράμματα του εαυτού, και εμείς μπαίνουμε στο καθένα απ’ αυτά. Σημαίνει ότι αντί να έχουμε να περάσουμε μερικούς φράχτες, σαν σύνορα για να μας νοιώθετε μέσα σας, μπαίνοντας σ’ αυτά τα θρύψαλα και είμαστε κατ’ ευθείαν μέσα στον πυρήνα σας σε ταχύτητα ρεκόρ. Η τρυφερότητα ίσως να είναι ο πιο γρήγορος δρόμος για μας για να ρθούμε κοντά σας. Έτσι σας ευχαριστούμε θερμά που μας καλωσορίσατε κι εσείς με αυτόν τον τρόπο. Ας μην ξεχαστούμε, όμως: έχουμε μια εργασία να κάνουμε, και τώρα που είμαστε στην θέση μας όλοι, μπείτε στον άξονά σας… και δείτε μας να ρθούμε μπροστά σας. Δείτε αυτόν τον γαλάζιο άξονα να έρθει από τόσο μακριά ταχύτατα, για να σας αγκαλιάσει και αυτός, να σας διαπεράσει, να ενωθεί με σας, να κάνει άλλη μια φορά την σύνδεση με Ανδρομέδα, Πλειάδες, Λεμουρία, την καρδιά σας, και προς τα πίσω με τον Άρη. Νοιώστε αυτές τις ενέργειες που εμπλέκονται, αυτές τις ενέργειες που η μία αναγνωρίζει την άλλη, η μία χαίρεται την άλλη, η μία θυμάται ότι δημιουργεί με την άλλη: συνδημιουργεί. Είναι, όχι μόνο οι ενέργειες σε κάθε άξονα, αλλά και οι ενέργειες των δυο αξόνων μαζί, συνδημιουργία. Τι όμορφο πρόγραμμα! Μιλάμε για συνδημιουργία και πάλι ραγίζει η καρδιά σας... Σας φαίνεται ότι μιλάμε πολύ για θρύψαλα σήμερα, αλλά είστε τόσο όμορφοι όταν αφήνετε την καρδιά σας να σπάει χίλια κομμάτια! Είστε τότε σαν μια μεγάλη, απίθανη κούπα, έτοιμη να δεχτεί ακριβώς αυτήν την συνδημιουργία. «Συνδημιουργία με ποιον;» Θα μας πείτε, υπάρχουν τόσο πολλά επίπεδα συνδημιουργίας. Συνδημιουργείτε το άμεσο μέλλον σας, την ημέρα σας συνεχώς με τους διπλανούς σας. Δεν υπάρχει μια στιγμή της ημέρας όπου δεν είστε συνδημιουργοί της πραγματικότητάς σας μαζί με τους συνάνθρωπούς σας, μαζί με την οικογένεια, τους φίλους, τους γείτονές σας, τους συμπατριώτες σας. Είστε συνδημιουργοί μέσα στον κάθετο άξονα γιατί μέσα σ’ αυτόν έχετε την παρουσία της Γαίας, έχετε τον Εαυτό, ό,τι υπήρξατε, ό,τι είστε, ό,τι σας δημιούργησε και είναι συγχρόνως δημιουργία της Πηγής. Έχετε την Πηγή και έχετε όλη τη ροή που πάει από μια άκρη του άξονα στην άλλη. Είστε συνδημιουργοί με όλα αυτά τα στοιχεία μέσα στον κάθετο άξονα: συνδημιουργείτε πολύ συχνά ασυνείδητα, αλλά όταν μιλάμε για την σύνδεση με τον Εαυτό και με την αλυσίδα των ενσαρκώσεών σας, όλο και περισσότερο συνειδητά. Είστε επίσης συνδημιουργοί εδώ και μερικούς μήνες με τον οριζόντιο άξονα, με τα αδέλφια σας από Ανδρομέδα, Πλειάδες, Λεμουρία, Άρη. Αδέλφια, γονείς… ίδια οικογένεια πάντως. - Η σφαίρα της συνδημιουργίας – Όταν συναντιούνται αυτοί οι δυο άξονες στην καρδιά σας γίνεται μια μεγάλη σφαίρα συνδημιουργίας γιατί είναι όλα τα στοιχεία του ενός και όλα τα στοιχεία του άλλου άξονα που συναντιούνται. «Που να πρωτοκοιτάξουμε;» Ρωτάτε. Γιατί ναι, γύρω απ’ αυτήν την σφαίρα έχετε και όλους τους βοηθούς σας, έχετε και εμάς, και με μας είστε συνδημιουργοί. Αυτό που κάνουμε αυτήν την στιγμή είναι μια συνδημιουργία. Από πού να ξεκινήσετε, πραγματικά… Και αν ήταν να μην αρχίσετε, τι θα λέγατε; Βλέπουμε ότι χτυπάτε πόδια και χέρια λέγοντας ότι θέλετε να συνδημιουργήσετε, ότι δεν θέλετε να αφήσετε αυτήν την θέση με τίποτα, και καλά κάνετε. Μην την αφήνετε σε κανέναν άλλον, δικιά σας είναι. Όταν λέμε να μην ξεκινήσετε, εννοούμε να καθίσετε στο κέντρο, στο κεντρικό σημείο, στην κεντρική τελίτσα αυτής της σφαίρας, αυτής της σφαίρας με τα πολλά της επίπεδα, με μας γύρω, με τα αδέλφια, με ό,τι είστε εσείς. Όταν είστε μια τελίτσα στη μέση αυτής της σφαίρας, στη μέση αυτού του πολύ μεγάλου πεδίου, έχετε όλα τα χαρτιά στα χέρια σας για να παίξετε οποιοδήποτε παιχνίδι θέλετε. Υπάρχει ένα στοιχείο σας που βρίσκεται και στους δυο άξονες. Είπαμε ότι στον κάθετο έχετε όλη τη γραμμή των ενσαρκώσεών σας, και ότι στον οριζόντιο έρχονται ενέργειες μεταξύ άλλων από τη Λεμουρία. Όμως, και στον κάθετο άξονα έχετε ενσαρκώσεις στη Λεμουρία. Οπότε, πως γίνεται η σύνδεση εκεί; Μην το κοιτάξετε με τα μάτια της λογικής. Παρακαλούμε πολύ να αφήσετε τη λογική λίγο στο πλάι, αλλά βάλτε τα να συναντιούνται αυτά τα δυο. Είναι λίγο σαν να συνδέονται σ’ αυτήν την κεντρική τελίτσα ο χώρος και ο χρόνος: οι δυο άξονες του τρισδιάστατου σας κόσμου. Όταν συνδέονται αυτά τα δυο στοιχεία, αυτοί οι δυο παράγοντες, το ένα αναιρεί το άλλο. Δείτε το έτσι: μέσα σ’ αυτήν την κεντρική τελίτσα υπάρχει τότε κενό. Είναι κενή η τελίτσα. Είναι ένα κενό χωρίς χώρο, χωρίς χρόνο, μια τελίτσα που ποτίζεται από όλες τις ενέργειες που κυκλοφορούν στους άξονες, ποτίζεται από όλες τις δημιουργίες και συνδημιουργίες που κάνετε, αλλά που μέσα της το μόνο που υπάρχει είναι το κενό… αυτή η ένταση που επικρατεί μέσα της με την τριβή των δυο αξόνων κάνει ότι τα τοιχώματά της τραβιούνται προς τα έξω με αποτέλεσμα η τελίτσα να μεγαλώνει. Μεγαλώνει τόσο πολύ που εσείς μπορείτε να πάτε να καθίσετε οκλαδόν ακριβώς στο κέντρο της… Αυτήν την στιγμή, είστε στο κέντρο του κέντρου, στο κέντρο της κεντρικής τελίτσας, στο κενό, και νοιώθετε τα ρεύματα από την άλλη πλευρά των τοιχωμάτων. Νοιώθετε ότι το ένα τραβάει προς τη μία πλευρά και το άλλο προς την άλλη. Εσείς είστε στο κενό. Ξέρετε ότι είστε μέσα σε ένα ενεργειακό πεδίο που σας επιτρέπει τα πάντα, γιατί συνέχεια, όλες οι ενέργειες που διαπερνούν το κέντρο, σας υπενθυμίζουν ποιος/ποια είστε και τι μπορείτε να κάνετε μαζί τους. Τι επιθυμούν αυτές οι ενέργειες να συνδημιουργούν μαζί σας, τι σας προτείνουν; «Θυμάσαι, τότε κάναμε αυτό, συνεχίζουμε;», «Θυμάσαι, τότε ήσουν εκείνο, σε τραβάει να ξαναμπείς σ’ αυτήν την ενέργεια;» Πολλά ακούτε. Η καρδιά σας πηγαίνει προς το ένα, προς το άλλο. Τι θα κάνετε; Κενό… Παραμένετε στο κενό, και προς το παρόν νοιώθετε τις ταλαντώσεις που υπάρχουν γύρω από την σφαίρα, τις προτάσεις που είναι προτάσεις του σύμπαντος. Τις εξετάζετε, τις κοιτάτε με τρυφερότητα, με ενδιαφέρον, τη μία μετά από την άλλη. Παραμένετε καθισμένοι στο κενό. Αυτή είναι η θέση σας σήμερα. Όταν αφήνετε τον εαυτό σας να τρέχει προς τη μία ή προς την άλλη πρόταση, χάνεστε. Χάνετε το κέντρο σας; Ναι, αλλά κυρίως χάνετε την θέλησή σας. Πάρα πολλές είναι οι επιρροές, τόσο πολλές ζωές έχετε ζήσει, τόσο πολλές ενέργειες επιθυμούν να συνδημιουργούν μαζί σας! Νοιώθουν ότι είστε ανοιχτοί και περιμένουν πως και πώς να έρθουν σε επαφή μαζί σας για να συνδημιουργείτε. Επικεντρωμένοι σε σας: αυτή είναι η θέση σας αυτήν την στιγμή, αυτήν την περίοδο λίγων ημερών που θα ακολουθήσουν την σημερινή μας συνάντηση. Θα είναι αρκετές οι μέρες μια και θα μεσολαβήσουν οι διακοπές του Πάσχα. Σας ζητάμε να καθίσετε εκεί αυτές τις μέρες, αυτές τις εβδομάδες, και να είστε παρατηρητής των ενεργειών σας. Τι σας έρχεται; Τι σας προτείνεται; Να κοιτάξετε πως αντιδρά η καρδιά σας όταν στα τοιχώματα της σφαίρας περνά μια ενέργεια: ενθουσιάζεται; Φοβάται; Γεμίζει; Χαίρεται; Ανακουφίζεται; Τι περνάει; Σας βάζουμε να συγκεντρωθείτε πάνω σ’ αυτήν την θέση όχι μόνο για να συνειδητοποιήσετε το μεγαλείο και το δυναμικό της καρδιάς σας ως δημιουργός, αλλά επίσης για να συνειδητοποιήσετε όλες τις επιρροές που έρχονται και χτυπάνε το πεδίο σας από τη μία πλευρά ή την άλλη. Υπενθυμίζουμε ότι είστε στη διασταύρωση των δυο αξόνων που είστε εσείς. Δεν έχετε εδώ κάποια άσχημη ενέργεια που έρχεται να σας δελεάσει. Έχετε μόνο όλον τον ενθουσιασμό και όλη την θέληση που είχατε κάποτε για το ένα ή για το άλλο. Έχετε όλο το δυναμικό της δημιουργίας που είχατε όταν ήσασταν στη Λεμουρία. Έχετε όλη την αγάπη των αδελφών, των πατεράδων σας από την Ανδρομέδα και από τις Πλειάδες, από την Πηγή, από τον Εαυτό. - Η θέληση του εμβρύου – Ναι, μπορείτε να το πείτε: είστε σαν ένα έμβρυο μέσα σε μια κοιλιά που νοιώθει το χέρι της μητέρας του, του πατέρα του, να περάσει στην επιφάνεια της σφαίρας μέσα στην οποία βρίσκεται και νοιώθει τις επιπτώσεις αυτής της απαλής πίεσης, αυτό που προκαλεί μέσα του. Τι του δίνει όρεξη να κάνει; Μερικές φορές του δίνει απλώς όρεξη να συνδεθεί με την αγάπη, με την τρυφερότητα που ρέει απ’ αυτήν την επαφή. Όταν θα είναι η ώρα του, και ποτέ πριν απ’ αυτό, τότε θα γεννηθεί μέσα του μια απερίγραπτη επιθυμία να έρθει σε επαφή με την αιτία αυτής της επαφής και με έναν διαφορετικό τρόπο να κάνει ο ίδιος, το ίδιο το έμβρυο, επαφή με αυτούς που προκάλεσαν την επαφή. Τότε θα είναι τόσο μεγάλη η επιθυμία του που θα βγει από την κοιλιά. Όχι πριν… όσο χρειάζεται να απολαμβάνει την επαφή από μέσα, δεν θα κουνηθεί. Θα κουνηθεί λίγο μόνο για να ανταποκριθεί σ’ αυτήν την επαφή των άλλων από έξω, αλλά θα κάτσει εκεί που είναι. Θα βγει μόνο όταν η επιθυμία του θα είναι τόσο μεγάλη που δεν γίνεται αλλιώς: πρέπει να βγει για να τους αγκαλιάσει, πρέπει να βγει για να τους πει πόσο τους αγαπάει, για να τους μιλάει με τη γλώσσα τους, πρέπει να το κάνει! Ναι, εδώ υπάρχει ένα ‘πρέπει’ γιατί η επιθυμία, η θέληση μέσα στην καρδιά του εκείνη την στιγμή είναι τόσο μεγάλη που δεν μπορεί να κάνει αλλιώς: πρέπει να βγει. Τότε βγαίνει. Το ίδιο κάνετε κι εσείς. Σας ακουμπάνε από έξω όσο είστε σ’ αυτήν την σφαίρα κενή, και εσείς αναγνωρίζετε την ενέργεια του ενός ή του άλλου, χαίρεστε γιατί είναι οικογένεια, είστε εσείς. Είναι τόσο τρυφερό αυτό που συμβαίνει! Ακούτε ακόμα μερικές φορές να σας μιλάνε και χαίρεστε πολύ! Νοιώθετε όλες αυτές τις ενέργειες και μια και σας αρέσουν πολύ λέτε : «αυτό θέλω να εκδηλώσω. Αυτό θέλω να δημιουργήσω». Νοιώθετε την ενέργεια της τρυφερότητας που σας ακουμπάει και μέσα σας λέτε: «θέλω να εκφράσω τρυφερότητα κι εγώ»… και παραμένετε μέσα στην σφαίρα με αυτήν την επιθυμία. Όταν πραγματικά γεννιέται όχι μόνο η επιθυμία αλλά η απόλυτη θέληση, η πολύ έντονη θέληση να βγείτε για να δώσετε αυτήν την τρυφερότητα, να την εκφράσετε κι εσείς με την σειρά σας και όχι μόνο να την δέχεστε, να είστε δημιουργός κι εσείς αυτής της τρυφερότητας, μόνο όταν έρθει αυτή η στιγμή τότε θα βγείτε και θα δημιουργήσετε το μέλλον σας πολύ ενεργά, πολύ συνειδητά. Τότε αυτό που ήρθατε να κάνετε εδώ θα το κάνετε πλήρως. Πρώτα πρέπει να αφήσετε να βγει αυτήν την θέληση που είναι ριζωμένη μέσα σας. Για να μπορείτε να την αφήσετε να βγει πρέπει να την έχετε πρώτα συνειδητοποιήσει και πρέπει να την έχετε αφήσει να μεγαλώνει. Είναι όταν θα σκάσετε από την έντονη θέληση που τότε η δημιουργία θα βγει. Τότε πια θα σκάσει και η σφαίρα και θα είστε με όλους, πάντα στο κεντρικό σημείο, αλλά θα υπάρχουν τέτοια νήματα παντού, τέτοια νήματα που ήδη έχουν χτιστεί μέσα στους δυο άξονες, που αμέσως θα είστε συνδεδεμένοι με όλους και με όλα. Αμέσως η θέλησή σας θα βρει ανταπόκριση, θα βρει δοχεία. Δώστε χρόνο στον εαυτό σας για να μεγαλώσει αυτή η θέληση. Δώστε χρόνο στον εαυτό σας για να μεγαλώσει η ένταση. Τι νομίζετε; Ότι όταν ο καλλιτέχνης κάθεται μπροστά στο πιάνο του ή παίρνει το πινέλο του, θα δημιουργήσει έτσι, όντας πολύ χλιαρός και χωρίς να ξέρει που πάει; «άντε, θα κάτσω στο πιάνο και κάτι θα μου έρθει»: όχι. Κάτι ανέβηκε μέσα του: μια επιθυμία, μια επιθυμία να δώσει αυτό που νοιώθει μέσα του. Το άφησε να μεγαλώσει και όταν αισθάνθηκε ότι πάει ο ίδιος να σκάσει, τότε κάθισε και βγήκε από τα χέρια του η πιο όμορφη μελωδία. Μπορεί για κάποιον άλλον να μην είναι και τόσο όμορφη, για εκείνον όμως είναι η πιο όμορφη γιατί είναι εκείνη που τον εκπροσωπεί, εκείνη την στιγμή. Μην διστάσετε να αφήσετε την ένταση του κενού να κυριαρχεί μέσα στην καρδιά σας αυτές τις εβδομάδες, γιατί είναι αυτή η ένταση του κενού που θα επιτρέπει στην θέληση να μεγαλώνει, να μεγαλώνει τόσο πολύ που μετά θα σας μεταμορφώσει σε ενεργό συνδημιουργό, συνειδητό συνδημιουργό, όχι μόνο με τους γείτονες, τους φίλους και την οικογένειά σας αλλά και με ό,τι είστε και υπήρξατε στον άξονά σας καθώς και με ό,τι είμαστε κι εμείς στον οριζόντιο άξονα. Η κίνηση ξεκινάει από μέσα σας. Δεν ξεκινά από έξω, την εξωτερική κίνηση απλώς την διαπιστώνετε αλλά συγκεντρώνεστε στην εσωτερική, στο τι νοιώθετε, στο κενό και στο πως ανταποκρίνεται το κενό σ’ αυτά που σας ακουμπάνε. Εκεί γίνεται όλη η δουλειά, εκεί γίνεται όλη η δημιουργία. Θα λέγατε ότι εκεί ‘πιάνει η μαγιονέζα’! και εσείς γίνεστε συνειδητός συνδημιουργός από την πολύ έντονη θέλησή σας να εκφράσετε αυτό που βρήκατε ότι είστε, που συνειδητοποιήσατε ότι είστε. Καλή δουλειά, να εργαστείτε καλά, σταθερά, φίλοι μας, αδελφοί μας. Περιμένουμε κι εμείς την ώρα της γέννησής σας που είναι βέβαια παρόμοια με την ανάστασή σας… θα είμαστε κοντά σας όλες αυτές τις μέρες για να ακουμπήσουμε την σφαίρα από έξω, για να μας νοιώθετε και να μπορείτε να κάνετε αυτήν τη δουλειά από μέσα, με πολύ αγάπη και επίσης πολύ τρυφερότητα και από μας… Και έτσι είναι.