Χαίρετε. Βλέπουμε ότι είστε ήδη στον άξονά σας. Μεγαλώστε τον. Κάντε το να πάρει ρίζες στο κέντρο της Γης και στην Πηγή πάνω, στους ήλιους, στην ευθυγράμμιση των ήλιων από πάνω ξεκινώντας από το δικό σας ήλιο στην καρδιά. Φέρτε τη γραμμή -τη χρονική όσο και χωρική γραμμή- από Ανδρομέδα, Πλειάδες, Λεμουρία, καρδιά σας μέχρι τον Άρη από πίσω. Δείτε τα χρώματα να παίζουν μεταξύ τους: το λευκό, το γαλάζιο, το χρυσό, το ροζ και λίγο πράσινο. Δεν λείπει το κόκκινο, απλώς είναι πιο πολύ μαζεμένο στη Γη από κάτω και στερεώνει τη βάση σήμερα. Αντανακλάται στο ροζ της καρδιάς. Εσείς είστε καθισμένοι όπως κάθε φορά που συναντιόμαστε στη διασταύρωση των δυο αξόνων, τον οριζόντιο με τον κάθετο. Το απολαμβάνετε, απολαμβάνετε την ένωση με τα αδέλφια σας. Απολαμβάνετε την αγάπη που ρέει. Απολαμβάνετε το γεγονός ότι μπορείτε να πείτε : «Ξανασυναντηθήκαμε, ξαναβρεθήκαμε, ξαναενωθήκαμε, αγαπιόμαστε ξανά …» αν και το τελευταίο δεν θα το λέγαμε εμείς γιατί η αγάπη πάντα έρεε, πάντα υπήρχε, απλώς σε σας είχε πάψει να είναι συνειδητή. Δεν σημαίνει όμως ότι δεν υπήρχε. Απολαύστε το. Πάρτε μερικές βαθιές ανάσες μέσα σ’ αυτήν τη χαρά της επανασύνδεσης… Κάτι τραβάει την καρδιά σας από πίσω… είστε καθισμένοι στην καρδιά και νοιώθετε κάτι πίσω σας να σας γαργαλάει… είναι η πόρτα του ασανσέρ. Το θυμάστε ότι έχετε μια πόρτα εκεί; Στην καρδιά μέσα, προς την πλάτη, και φτάνει να την ανοίξετε για να μπορείτε να μπείτε μέσα στο ασανσέρ και να ανεβείτε. Μη διστάσετε, ανοίξτε την πόρτα, μπείτε μέσα, πατήστε το πιο ψηλό κουμπί και αφήστε το ασανσέρ να ανεβεί. Σας ανεβάζει στα τοιχώματα του άξονά σας όλο και πιο γρήγορα… - Στον πλανήτη της πρώτης μας εκδήλωσης – Πηγαίνετε σπίτι σας; Και βέβαια! Το ξέρετε το δρόμο πια μια και είναι η δεύτερη φορά που πηγαίνουμε εκεί (την πρώτη φορά που είχαμε κάνει αυτό το ταξίδι ήταν στις 7 Μαρτίου, στον κύκλο του Κουτχούμι και του Ηλία). Το ξέρετε τόσο καλά, και είστε εσείς που περιμένετε εσάς… με τόσο, τόσο πολύ χαρά! Μιλάγαμε πριν για επανένωση, και αυτή η επανένωση πόσο όμορφη είναι! Αυτήν την είχατε ξεχάσει, ίσως ήταν το κομμάτι του εαυτού σας που είχατε ξεχάσει περισσότερο απ’ όλα, γιατί κατά καιρούς ακούγατε για Ανδρομέδα, για Πλειάδες, για Λεμουρία, και είχατε κάνει μια σύνδεση λίγο ή πολύ συνειδητή. Μια σύνδεση όμως με αυτό που ήσασταν στην αρχή της εκδήλωσής σας, αυτό είχε ξεχαστεί προ πολλού! Φτάνετε. Φτάνετε στον πλανήτη της έναρξης, και η χαρά είναι τόσο μεγάλη που η καρδιά σας έχει ανοίξει τελείως. Τοιχώματα, δωμάτιο καρδιάς, δεν υπάρχουν πια… Η καρδιά σας είναι ένα πεδίο ορθάνοιχτο, τόσο πολύ που χαίρεστε να συναντάτε τη μορφή του Εαυτού που ήσασταν στην πρώτη σας εκδήλωση, αφού ο ανώτερος Εαυτός αποφάσισε να εκδηλωθεί και να κάνει ένα ταξίδι προς την ύλη για να μπορεί να μάθει, να μαζέψει πληροφορίες, και κατεβαίνοντας όλο και περισσότερο προς την ύλη, μετά να ξανασυγκεντρωθεί και να χαίρεται το πόσο μεγάλος έγινε, να χαίρεται την καινούρια δόνηση που απέκτησε κάνοντας αυτό το πολύ μεγάλο ταξίδι. Δεν μπορείτε σ’ αυτήν τη δόνηση όπου βρίσκεστε να πάτε πέρα απ’ αυτό από την στιγμή που μιλάμε για ύλη. Εκεί που βρίσκεστε είναι ο πρώτος σταθμός. Στην αρχή είναι ο Ανώτερος Εαυτός που έφυγε από την Πηγή, που δημιουργήθηκε από την Πηγή, και αμέσως μετά ο Εαυτός που αποφασίζει να υλοποιείται, να στείλει ένα μικρό κομμάτι του στην ύλη, να πάρει γεύση και μετά όλο και περισσότερο να πάει στο υλικό σε πιο χαμηλές δονήσεις για να δει μέχρι που μπορεί να πάει, μέχρι που μπορεί να στείλει το φως του, μέχρι που μπορεί να επεκταθεί. Έχετε κάνει τόσο μεγάλο ταξίδι, έχετε επεκταθεί τόσο πολύ! Τώρα το καταλαβαίνετε γιατί μπορείτε στους διαλογισμούς σας να κάνετε αυτό το ταξίδι πίσω μέχρι την πρώτη σας εκδήλωση, μέχρι αυτόν τον πλανήτη που δεν είναι σταθερός, δεν είναι σε τρισδιάστατη ύλη, είναι πολύ ενεργειακός πλανήτης ακόμα. - Μια αιωρούμενη αγάπη – Εσείς είστε εκεί, είστε αιωρούμενη ενέργεια, είστε μια αγάπη που αιωρείται: αυτό είστε. Είστε σαν ένα λευκό-διάφανο σύννεφο που αιωρείται, μαζεύεται, επεκτείνεται, ξαναμαζεύεται, παίζει με το μέγεθός του, παίζει με τις κινήσεις του, χορεύει. Συνδέεται, ενώνεται με τις ενέργειες του πλανήτη και μετά γίνεται ξανά ανεξάρτητο, και πάλι ενώνεται, και πάλι παίρνει απόσταση…. Η πρώτη εκδήλωση αυτό είναι: ένα παιχνίδι ενεργειακό που μαθαίνει να συνειδητοποιήσει την ανεξαρτησία του από τον πλανήτη. Μαθαίνει να πει: «Δεν είμαι ο πλανήτης. Δεν είμαι ο Εαυτός που μ’ έστειλε, είμαι κάτι ενδιάμεσα σ’ αυτά τα δυο, είμαι συνδετικός κρίκος ανάμεσα σ’ αυτά τα δυο. Παίζω με αυτόν τον πλανήτη και μετά θα γυρίσω να παίξω στον ανώτερο Εαυτό.» Τότε δεν τον έλεγε ‘ανώτερο Εαυτό’, τον έλεγε απλώς ‘Σπίτι’. Ένα παιχνιδιάρικο ενεργειακό μάγμα, αυτό ήσασταν στην πρώτη σας εκδήλωση. Είπαμε ότι αυτή η οντότητα ήταν ένα μάγμα με μια συγκεκριμένη ποιότητα. Την πρώτη φορά που είχατε πάει ταξίδι εκεί είχατε βρει μια ποιότητα που σας συνδέει με αυτό το ενεργειακό μάγμα και αναγνωρίσατε ότι μετά αυτή η ποιότητα υπήρχε στον πυρήνα σας σε όλες τις ενσαρκώσεις σας. Οποιαδήποτε και να ήταν αυτή η ποιότητα που είχατε βρει, σήμερα πέρα απ’ αυτήν νοιώστε την αγάπη. Νοιώστε ότι αυτό το ενεργειακό μάγμα που αιωρείται σ’ αυτόν τον πλανήτη είναι ένα μάγμα αγάπης λευκό-ροζ που παίζει. Παίζει με τον εαυτό του, παίζει με τον πλανήτη, παίζει με τη δημιουργία : «Είσαι μέσα μου, είσαι έξω από μένα. Όταν είσαι μέσα μου σε ενσωματώνω ή ενσωματώνομαι μέσα σου, όταν είσαι έξω σε παίρνω στα χέρια μου, σε πλάθω και δημιουργώ. Παίζω.» Είναι η αγάπη που είναι το πρώτο στοιχείο της δημιουργίας, γιατί είναι το πρώτο στοιχείο που εκδηλώνει η οντότητα, όχι μόνο αυτό που είναι. Δεν μιλάμε τώρα για την βασική ποιότητα αυτής της οντότητας. Μιλάμε για το πρώτο πράγμα που εκδηλώνει, και αυτό που εκδηλώνει είναι η αγάπη. Αυτό που βγαίνει απ’ αυτήν την οντότητα είναι μια ακτίνα λευκή-ροζ… Το κατάλαβε ότι ήρθατε. Μαζεύεται κάπως. Σταματάει το παιχνίδι της, έρχεται μπροστά σας και σας κοιτάει. «Πως έχω γίνει! Τι κατάφερα! Κατάφερα τόσο μεγάλο επίπεδο υλοποίησης! Είμαι φανταστικός παίχτης!» Σας παίρνει από το χέρι, σας κάνει να γυρίσετε για να σας κοιτάξει παντού. Σας θαυμάζει γιατί αναγνωρίζει ό,τι ήθελε να βάλει στις δημιουργίες της σε σας. Αναγνωρίζει την αγάπη που εκδήλωσε μέσα σε κάθε κύτταρό σας, αλλά σε ένα επίπεδο πολύ πιο… γήινο, χειροπιαστό, και το θαυμάζει! Εκεί που αυτή η οντότητα αιωρείται τόσο πολύ, νοιώθει ότι με αυτό που της προσφέρετε, με την ευκαιρία που της προσφέρετε εσείς, της δίνετε μια βάση. Σας θαυμάζει. Χαίρεται τόσο πολύ που από εκείνη και μετά από τόσο πολλές εκδηλώσεις, ενσαρκώσεις, κατάφερε – αυτή και ο Εαυτός αλλά αυτή είναι τόσο δεμένη με τον Εαυτό που δεν κάνει χωρισμό ανάμεσά τους: όταν νοιώθει ότι κατάφερε κάτι εννοεί ότι όλος ο Εαυτός το έχει καταφέρει. Τότε δεν υπήρχε διττότητα, δεν υπήρχε χωρισμός-. Νοιώθει λοιπόν ότι κατάφερε όλα αυτά που ήθελε να βάλει στο παιχνίδι της, να τα περάσει στην γραμμή των ενσαρκώσεων που ακολούθησαν, μέχρι εσάς. Νοιώθει ότι είστε σαν ένα δοχείο. - Το δοχείο – Αυτό σας φαίνεται πολύ παράξενο, γιατί νοιώθετε ότι έχετε ένα σώμα συμπαγές, και όμως εκείνη η οντότητα σας βλέπει σαν ένα φανταστικό δοχείο. Το ξέρετε ότι η ύλη αποτελείται από άτομα με πυρήνα και ηλεκτρόνια και ότι ανάμεσα στον πυρήνα και τα ηλεκτρόνια υπάρχει κενό. Αυτό βλέπει η οντότητα, βλέπει αυτό που για σας είναι ύλη σαν μια μάζα που μοιάζει με δοχείο γιατί μπορεί να μπει μέσα. Μπορεί να πάει να κάνει αναγνώριση. Μπορεί να πάει να ενωθεί με αυτό που έχει γίνει. Και αυτό γίνεται τώρα. Σας λέει: «Δέχεσαι; Δέχεσαι να νοιώσω πως είναι να είμαι μέσα στην ύλη, να έρθω να γεμίσω τα κενά σου με όλη την ενέργεια που είμαι εγώ; Το είδες, εγώ προσαρμόζομαι σ’ αυτό που έχω μπροστά μου. Είμαι σκέτη ενέργεια, μπορώ να μπω στην ενέργεια του πλανήτη όπου βρίσκομαι, μπορώ να μαζέψω την ενέργεια που είμαι, μπορώ να επεκταθώ. Παίζω με το σχήμα που δημιουργώ. Μπορώ να παίξω με το δικό σου σχήμα και να μπω;» Εσείς νοιώθετε απλώς ότι γυρίζετε ακόμα περισσότερο σπίτι με αυτήν την προσφορά. Δεν έχετε τίποτα να πείτε. Έχετε απλώς να ανοίξετε τα χέρια και αυτό σας φαίνεται τόσο προφανές… Μπαίνει. Νοιώθετε ένα αεράκι, σαν ένα μικρό πούπουλο που σας χαϊδεύει. Σας χαϊδεύει τώρα όχι μόνο έξω αλλά και μέσα σας, σε όλο το σώμα, σε όλα τα σώματά σας. Είναι όλη αυτή η πρωταρχική ενέργεια που αναγνωρίζει αυτό που έχει γίνει και που κάνει μια βόλτα μέσα σας. Τη νοιώθετε τόσο καλά που νοιώθετε ότι είστε αυτή τώρα πια. Παίζετε και εσείς με το σώμα σας. Παίζετε, μαζεύετε την ενέργεια, την επεκτείνετε, παίζετε με αυτό που έχετε γίνει, και το μόνο που νοιώθετε είναι αυτή η αγάπη που ήρθε μαζί με αυτήν την οντότητα. Ρέει παντού. Είναι σαν ένα ζεστό ρέμα που κυλά μέσα σας. - Δημιουργούμε μια κορδέλα του Μόμπιους - Πέρα από την αίσθηση της ένωσης που έχετε τώρα, αυτό που γίνεται είναι ότι, και παρόλο που αντιλαμβάνεστε όλες τις ενσαρκώσεις σας σε μια χρονική γραμμή, εσείς έχετε διπλώσει τη γραμμή και έχετε κάνει να έρθει σε επαφή η μια άκρη με την άλλη. Έχετε ενώσει τις δυο άκρες και η ενέργεια κυκλοφορεί ασταμάτητα σε όλη αυτήν τη γραμμή, σε όλη αυτήν την κορδέλα των ενσαρκώσεων σας. Είναι πια όλη η αγάπη και όλη η χαρά της δημιουργίας σας που κυκλοφορεί σε όλη την κορδέλα. Είναι μια κορδέλα τυλιγμένη με τέτοιον τρόπο που το πάνω μέρος της αρχής έρχεται σε επαφή με το κάτω μέρος του τέλους και έτσι δεν υπάρχει πάνω και κάτω, δεν υπάρχει αρχή και τέλος πια (αυτή η κορδέλα είναι γνωστή ως κορδέλα ή λωρίδα του Möbius). Μια κίνηση υπάρχει μόνο. Μια ενωμένη κίνηση, μια προβολή του Εαυτού σε μια και μοναδική κίνηση. Αυτό είστε. Τίποτα δεν είναι πια ξένο. Τίποτα δεν είναι πια μακριά από σας γιατί πραγματοποιήσατε την ένωση και πραγματοποιώντας την ένωση με την αρχή σας, κάνατε ότι τα πάντα έχουν έρθει σε επαφή με τα πάντα. Τίποτα πια δεν είναι μακριά απ’ αυτό που είστε. Έχετε μια επαφή με ό,τι είστε παντού, και η αρχή της εκδήλωσης είναι και μακριά και μέσα σας συγχρόνως. Δεν είστε πια χωρισμένοι. Που είναι ο Εαυτός; Αναρωτιέστε. Αυτή η κορδέλα δεν είναι ο Εαυτός; Όχι ακριβώς φίλοι μας. Πρέπει να πάτε σε ένα ακόμα μεγαλύτερο επίπεδο ένωσης για να βρείτε τον Εαυτό: ο Εαυτός είναι και αυτό αλλά όχι μόνο αυτό. Είναι αυτό στην εκδήλωσή του, ναι. Η συνείδηση είναι μεγαλύτερη όμως απ’ αυτήν την εκδήλωση. Όταν σας λέμε ότι είστε μεγάλοι, καταλαβαίνετε γιατί το λέμε! Πάει τόσο πέρα από την γήινη κατανόηση αυτό, τόσο πέρα! Είστε αυτήν την στιγμή μέσα σε μια συμπαντική ενέργεια. Εκεί βρίσκεστε. Σκέφτεστε: «Όταν θα τελειώσει, θα το κρατήσω αυτό; Θα μπορέσω να κρατήσω αυτήν την αίσθηση που είναι τόσο διαφορετική, που είναι τόσο γεμάτη που με κάνει να νοιώθω ότι είμαι το σπίτι μου; Δεν είμαι χωρισμένη/ος μακριά, δεν έρχομαι επίσκεψη, είμαι το σπίτι μου. Θα το κρατήσω αυτό;» Αφού αυτό είσαι, πώς να μην το κρατήσεις; Αφού την ένωση την έκανες, αφού κυκλοφορεί η ενέργεια μέσα σου, πώς να μην το κρατήσεις; Το σπίτι είσαι εσύ, ο επισκέπτης είσαι εσύ, ο ταξιδιώτης είσαι εσύ. Τα πάντα είσαι εσύ πάνω σ’ αυτήν την κορδέλα. Επειδή είσαι πια μια τόσο συνειδητή κορδέλα, και τόσο μεγάλη κορδέλα στο χρόνο και στο χώρο, μπορούμε να είμαστε χωρίς πέπλο πια, πολύ πιο εύκολα ενωμένοι. Τόσο λίγα πράγματα μας χωρίζουν πια, τόσο λίγα πράγματα, αφού νοιώθεις τώρα ότι είσαι μεγάλη/ος όπως είμαστε κι εμείς γιατί κυκλοφορούμε στην ίδια κορδέλα, στο ίδιο μέγεθος κορδέλας. Οι κορδέλες παίζουν στο σύμπαν. Συναντιούνται, απομακρύνονται, κάνουν τα παιχνίδια τους. Μερικές φορές η μία ακουμπά την άλλη, χαίρονται, και απομακρύνονται ξανά. Όταν ξαναβρίσκονται χαίρονται και πάλι. Παίζετε όχι με γραμμές αλλά με κορδέλες, χορδές ενωμένες. Την άλλη φορά όταν είχατε φύγει από το σπίτι, ένα κομμάτι του εαυτού είχε μείνει στο σπίτι και εσείς είχατε κατεβεί με το ασανσέρ. Δεν τίθεται θέμα να γίνει κάτι τέτοιο σήμερα γιατί η ένωση της κορδέλας σας επιτρέπει να είστε στο ένα και στο άλλο, όπως επιτρέπει στην οντότητα της πρώτης εκδήλωσης του Εαυτού να συνεχίσει να υπάρχει στην τωρινή εκδήλωση. Μπορείτε εσείς να νοιώσετε ότι είστε σπίτι και ότι έχετε γυρίσει στη Γη. Πλήρη συνείδηση του τι είστε: αυτό φέρατε πίσω μαζί σας, στην καρδιά σας. Ένα άνοιγμα καρδιάς και όχι μόνο: μια επανένωση. Ένα άνοιγμα συνείδησης. Μια μεγάλη ανάσα, θα μπορούσατε να το πείτε έτσι: μια συμπαντική ανάσα πήρατε σήμερα ενώνοντας τις δυο άκρες. Και έτσι είναι.