Μ.: Και είχατε αμφιβολία; Εδώ είμαστε, όλη η παρέα… είμαστε έτοιμοι να σας πάμε ξανά ταξίδι, εκεί που πήγαμε την περασμένη βδομάδα. Πάρετε λοιπόν 2-3 μεγάλες αναπνοές και χαλαρώστε.
Ο Ηλίας είναι εδώ, φωτεινός, μεγάλος και τρανός, στη μέση του κύκλου. Χαίρεται για τα κορίτσια του, είναι πολύ χαρούμενος και περήφανος. Νιώθω ότι χαίρεται που διασχίζει το σύμπαν με τα κορίτσια του. Είναι όπως ένας μπαμπάς που πηγαίνει εκδρομή τα παιδιά και χαίρεται που δείχνει στον κόσμο τι καλά παιδιά έχει, τα καμαρώνει… μας παίρνει από το χέρι και σε ένα στροβιλισμό μας ανεβάζει σε στήλη φωτός πολύ ψηλά. Μεγάλος στροβιλισμός είναι αυτός με προορισμό τον ήλιο… Και φτάνουμε στο κέντρο του ηλίου και καθόμαστε. Ξαναβρίσκουμε τα σημεία αναφοράς μας, νιώθουμε πως είναι να κάτσουμε εδώ με τις ενέργειές του γύρω μας, σε ένα περιβάλλον γεμάτο φως και πολύ δύναμη … πως είναι να νιώθουμε στο επίκεντρο του ηλιακού συστήματος, να νιώθουμε ότι οι πλανήτες γυρνάνε γύρω μας, με όλα τα άλλα σώματα του διαστήματος. Είμαστε στη μέση ενός μεγάλου σύμπαντος και παρόλο που αυτή τη στιγμή δεν μπορούμε να δούμε την άκρη, ξέρουμε ότι κάπου τελειώνει, κάπου φτάνει στο τέλος του. Ξέρουμε επίσης ότι εκεί θα πάμε.
Μας παίρνει λοιπόν ξανά από το χέρι ο Ηλίας τώρα που ξεκουραστήκαμε, μας παίρνει από τον ήλιο και μας τραβάει στο διάστημα μέχρι την άκρη-άκρη-άκρη του ηλιακού συστήματος, του γαλαξία, βγαίνουμε και από το γαλαξία και συνεχίζουμε το ταξίδι μέχρι που φτάνουμε στα σύνορα του σύμπαντος… εκεί που υπάρχει μια μεμβράνη που όταν την ακουμπάμε τη νιώθουμε μαλακιά, σαν να είναι από πλαστικό, αλλά μια μεμβράνη που μπορούμε να τη περάσουμε, να την ανοίξουμε λίγο, να κάνουμε μια μικρή τρυπούλα και να περάσουμε… Την ανοίγουμε με τα δυο μας χέρια και με μια μεγάλη ανάσα περνάμε από την άλλη πλευρά, σε ένα άλλο σύμπαν που περιέχει το πρώτο… και μπορούμε να φανταστούμε τις διαστάσεις… αλλά επειδή είμαστε πέρα από το χρόνο και το χώρο, δεν έχει και πολύ σημασία αυτό. Συνεχίζουμε και κρατάμε γερά το χέρι του Ηλία και το φως του μας τραβάει… είναι ένα σημείο αναφοράς και σιγά-σιγά γίνεται το μοναδικό σημείο αναφοράς σ’ αυτό το ταξίδι που κάνουμε μια και όλο και περισσότερο, κάθε φορά που φτάνουμε σε μια άκρη και βρίσκουμε μια καινούρια μεμβράνη που ανοίγουμε για να περάσουμε στο επόμενο σύμπαν, και πάλι το διασχίζουμε μέχρι την άλλη μεμβράνη που την ανοίγουμε και την περνάμε και ξανά και ξανά…, κάθε φορά που γίνεται αυτό λοιπόν ελαττώνεται το φως… Δεν είναι το φως με την έννοια του καλού και του κακού, το φως της διττότητας. Εδώ δεν υπάρχει επίθετο για να περιγράψουμε αυτό το φως ή μάλλον την έλλειψη φωτός, απλώς είναι ένα διάστημα κάθε φορά, ένα σύμπαν όπου τα σώματα είναι όλο και λιγότερα και έτσι δεν φωτίζουν… Σιγά-σιγά φτάνουμε έτσι σε ένα σημείο πολύ πιο κοντά στην αρχή της δημιουργίας. Τότε που δεν υπήρχε τίποτα, που δεν υπήρχε καν φως. Τότε που δεν είχε δημιουργηθεί ακόμα το φως. Ανοίξαμε πολλές μεμβράνες, 11, 12, 13… φτάσαμε στη 14η διάσταση…
Φτάσαμε στο χάος με την έννοια ότι δεν υπάρχει μορφή, δεν υπάρχει τίποτα, ούτε φως. Θα δείτε ότι μπορεί να είναι αυταπάτη και αυτό, αλλά προς το παρόν ας πούμε ότι δεν υπάρχει τίποτα. Είστε εδώ, και θα θέλαμε να φανταστείτε ότι η καθεμιά γυρίζει την πλάτη στην άλλη ώστε να δημιουργηθεί ένα τετράγωνο ή ένας κύβος με τις πλάτες σας. Έχετε ενωμένες πλάτες με ένα κενό στη μέση. Η καθεμιά κοιτάει σε μια κατεύθυνση. Αυτό σας επιτρέπει και να μείνετε μαζί και η καθεμιά να έχει ελεύθερο ορίζοντα μπροστά της. Δείτε το αυτό. Δείτε τον καθαρό ορίζοντα μπροστά σας, καθαρό με την έννοια ότι δεν υπάρχει τίποτα εκεί που φτάσατε, σ’ αυτή τη διάσταση πριν από τη δημιουργία.
Τώρα θα θέλαμε να μπείτε στην καρδιά σας και να βρείτε στην καρδιά σας ένα συναίσθημα πολύ δικό σας, οποιοδήποτε. Εάν τολμήσετε μπορείτε να πάρετε ένα συναίσθημα όπως ζήλεια, θυμό… αν τολμήσετε… αλλά δεν το συνιστούμε για την πρώτη φορά που κάνετε αυτήν την άσκηση… μετά θα μπορέσετε να παίξετε και να κάνετε τις εμπειρίες σας με όλα τα συναισθήματα που υπάρχουν στην καρδιά σας, θα έχει ενδιαφέρον. Θα κρατήσετε όμως καθαρά στο νου σας τι πάτε να κάνετε, τι μπορεί να συμβεί καθώς και την έννοια του παιχνιδιού… Σε πρώτη φάση όμως καλύτερα να βρείτε κάτι πιο απαλό… βρείτε λοιπόν ένα συναίσθημα, ή μια λέξη που εκπροσωπεί αυτό το συναίσθημα για σας, και κοιτάζοντας μέσα στην καρδιά σας, αφήστε αυτή τη λέξη, αυτό το συναίσθημα να μεγαλώσει, να γίνει μπάλα μέσα στην καρδιά σας, ή εάν θέλετε χρησιμοποιήστε εικόνες, αναμνήσεις, αλλά αφήστε αυτό το συναίσθημα να μεγαλώσει… σας αφήνουμε 2 λεπτά για να το κάνετε…
Έχει γίνει τόσο μεγάλο αυτό το συναίσθημα μέσα στην καρδιά σας που δεν χωράει, κάπου πρέπει να πάει… Ανοίξτε την καρδιά σας λοιπόν και βάλτε πρόθεση αυτό το συναίσθημα, αυτή η λέξη να πάει μέχρι την άκρη του σύμπαντος, στο χάος… να πάει εκεί και να εκδηλωθεί… και δείτε τι γίνεται… Απίστευτες αναταραχές… απίστευτα παιχνίδια ενέργειας… και νομίζατε ότι δεν υπήρχε τίποτα! Αλλά υπήρχε ένα πεδίο που περίμενε… περίμενε μόνο μια πρόθεση… ένα κύμα να έρχεται… και αυτά τα κύματα να δονούν και να δημιουργήσουν…
Τώρα ξαναπηγαίνετε στην καρδιά σας και παίρνετε άλλη λέξη, άλλο συναίσθημα. Πάρετε 2 λεπτά επίσης για να βρείτε άλλες εικόνες που θα το μεγαλώσουν στην καρδιά σας, αναμνήσεις, αφήστε το να μεγαλώσει…
Και όταν νομίζετε ότι έχει γεμίσει όλη την καρδιά, όλο το σώμα σας, ανοίξτε τις βάνες και αφήστε το να φύγει. Δείτε τι δημιουργεί, ακολουθήστε τα κύματα που δημιουργούνται και δείτε πως πάνε… δείτε τα χρώματα που δημιουργούνται… και δείτε τι σας έρχεται πίσω, γιατί όταν ρίχνουμε μια πέτρα στο νερό, δημιουργούμε κύκλους οι οποίοι πηγαίνουν μέχρι την άκρη του δοχείου και ύστερα ξαναέρχονται προς το κέντρο. Το ίδιο γίνεται κι εδώ, δείτε τι σας έρχεται πίσω λοιπόν. Σας έρχεται πίσω κάτι τόσο δυνατό που μπορεί να σας ανεβάσει, τόσο πιο δυνατό απ’ αυτό που έχετε δώσει στην αρχή, που δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα άλλο παρά να το αφήσετε να κυλήσει και να ξαναφύγει, και έτσι δημιουργούνται κύματα, το ένα μετά από το άλλο, κάθε φορά πιο δυνατό, εκθαμβωτικό…
Αυτό ήταν το 1ο μας παιχνίδι σήμερα. Θα αφήσουμε λίγο τα κύματα να ηρεμήσουν και θα σταθούμε στο κέντρο, νιώθοντας και τις άλλες στην πλάτη μας, νιώθοντας την συνοχή και τη δύναμη της ομάδας. Αυτό που μας κρατά είναι η επιθυμία μας να μάθουμε. Να μάθουμε ποιοι είμαστε, και πως μπορούμε να δημιουργήσουμε το τι είμαστε, μια και αυτό ήρθατε να κάνετε εδώ, σ’ αυτό το μέρος, να δημιουργήσετε το τι είστε. Θα το κάνουμε αυτό το παιχνίδι σ’ αυτήν που λέμε 14η διάσταση, και συγχρόνως το κάνετε στη γήινη διάσταση, όταν θέλετε να δημιουργήσετε την ένωση με τον ανώτερο εαυτό, που είναι αυτό που είστε. Αυτό δημιουργείτε σ’ αυτή τη ζωή, δημιουργείτε ένα καινούριο εαυτό, μια καινούρια συνείδηση. Να το κάνετε λοιπόν συνειδητά.
2ο παιχνίδι από τα 3 που θα παίξουμε σήμερα. Θυμάστε αυτό που κάναμε τις 3 πρώτες εβδομάδες. Πήγαμε στο σήμα του απείρου και πήγαμε στο πίσω μέρος του, στο παρελθόν, για να φτιάξουμε τα πίξελς, τα τετράγωνα. Τώρα θα κοιτάξετε μπροστά σας και σ’ αυτό το σήμα του απείρου θα προβάλετε κάτι μπροστά σας. Όπως κάνατε πριν και δημιουργήσατε κύματα, κύματα από αγάπη, χαρά, τρυφερότητα, τώρα θέλουμε να δείτε μπροστά σας τον εαυτό σας. Μην ξεχάσετε ποτέ τη σύνδεσή σας και το που βρίσκεστε. Βρισκόμαστε σε ένα μέρος όπου όλα δημιουργούνται, όπου δεν υπάρχει μορφή, η μοναδική μορφή που υπάρχει είναι αυτή που φέρνετε εσείς. Δεν υπάρχει άλλη μορφή. Όλα είναι κύματα, όλα είναι ενέργεια εδώ, τίποτα άλλο δεν υπάρχει. Μόνο μια ενέργεια που αλλάζει σχήμα, δόνηση, μήκος κυμάτων, ανάλογα με την πρόθεσή σας. Εσείς είστε ο δημιουργός εδώ. Και το παιχνίδι μας σήμερα είναι ή δημιουργία. Η εικόνα σας είναι μπροστά λοιπόν και θέλουμε να φανταστείτε πως βλέπετε τον εαυτό σας σε μερικά χρόνια από δω. Ή να το πούμε αλλιώς για να μην περιοριστούμε, πως βλέπετε μια ιδανική εικόνα του εαυτού σας, πως τη φαντάζεστε; Πηγαίνετε στην καρδιά σας, κλείστε τα εσωτερικά σας μάτια και πηγαίνετε στην καρδιά. Φανταστείτε τον εαυτό σας όπως θα τον θέλατε. Πόση ενέργεια έχει μέσα του, πόση δοτικότητα, πόσο φως έχει, πως έχει καταφέρει να φτάσει εκεί; Πάρετε λίγο χρόνο και όπως κάνατε στο πρώτο παιχνίδι αφήστε να μεγαλώσει στην καρδιά σας η μπάλα με την εικόνα, την πρόθεση, με το τι θέλετε να δείτε… Πάρετε μια μεγάλη ανάσα, ανοίξτε τις βάνες και αφήστε την εικόνα να φύγει σε ένα κύμα μέχρι τον εαυτό σας απέναντι και να ενωθούν αυτές οι δυο εικόνες. Αφήστε την πρόθεση να δώσει ζωή στην εικόνα που είχατε τοποθετήσει στην αρχή μπροστά σας και που μέχρι τώρα δεν είχε. Δείτε πόσο όμορφη είστε, πόσο ωραία είστε. Δείτε τι έχετε καταφέρει και πόσο χαίρεστε γι’ αυτό. Δείτε ποια ένωση έχετε καταφέρει να κάνετε, και δείτε τα κύματα που πηγαίνουν από την καρδιά σας σε αυτήν την εικόνα, στέλνοντας αυτό το όνειρο… και τώρα αφήστε την εικόνα μπροστά να στείλει πίσω τα κύματα που πρωτοστείλατε. Ανοίξτε την καρδιά για να νιώθει τις ενέργειες που της έρχονται πίσω. Θυμάστε στο πρώτο παιχνίδι πως ήταν, πόσο μεγαλύτερες ήταν οι ενέργειες που γύριζαν πίσω σε σχέση με αυτές που είχατε στείλει; Δείτε τι σας έρχεται τώρα…
Αφήστε αυτήν την ενέργεια, αυτά τα χρώματα να σας γεμίσουν και να δουλέψουν με τα πεδία σας….
Δείτε μια μεγάλη γραμμή φωτός να δημιουργείται ανάμεσα στην εικόνα απέναντί σας και την καρδιά σας, ανάμεσα στις 2 καρδιές… δείτε μια ένωση εδώ. Είναι σαν μια γραμμή επικοινωνίας. Είστε εσείς, ας το πούμε έτσι, στο μέλλον. Αφήστε τον εαυτό σας να σας δώσει πληροφορίες. Αφήστε τον να σας γεμίσει με αυτό που ξέρει, με αυτό που είναι. Δεν υπάρχει πια σκοτάδι εδώ, έχετε γίνει τόσο φωτεινές που δεν υπάρχει πια σκοτάδι. Αυτή τη γραμμή φωτός ανάμεσα στις καρδιές σας, αφήστε την να πάει και προς τα πίσω. Θυμάστε που ενώσατε πολλά σημεία στο οχτάρι, αφήστε τώρα αυτό το φως να πάει να φωτίσει όλα τα τετράγωνα, τις συνδέσεις που βρίσκονται από πίσω, όλες τις προηγούμενες αν θέλετε ζωές… όλες τις στιγμές άλλων διαστάσεων… Είναι μια ευλογία που δίνεται αυτή τη στιγμή σε όλες τις μορφές του εαυτού σας… είστε ευλογημένες και αυτή που σας ευλογεί είστε εσείς η ίδια…
Και τώρα, διατηρώντας στο νου ότι πίσω, αριστερά και δεξιά σας βρίσκονται οι 3 άλλες που συνεχίζουν την πορεία τους, και μπροστά συνεχίζει να υπάρχει η εικόνα που έχετε προβάλει, έχετε δημιουργήσει, θα αρχίσουμε το τρίτο μας παιχνίδι. Θα βάλουμε κίνηση. Θα μου πείτε ότι ήδη έχετε βάλει κίνηση, έχετε δημιουργήσει κύματα, αλλά είναι ο Κρύων εδώ και θα μας βοηθήσει να δημιουργήσουμε ακόμα περισσότερα, να παίξουμε περισσότερο με αυτά τα πεδία που μας είναι, τουλάχιστον συνειδητά, ακόμα αρκετά άγνωστα.
Ο Κρύων μας σπρώχνει λίγο, μας δίνει μια μικρή ώθηση στην πλάτη για να τολμήσουμε σ’ αυτό το τόσο παράξενο μέρος να κάνουμε ένα βήμα μπροστά. Απομακρυνόμαστε έτσι από τις άλλες, δημιουργώντας ένα μεγαλύτερο πεδίο στις πλάτες μας.
Κάνουμε ένα βήμα μπροστά. Παρόλο που ο στόχος μας είναι να πάμε να αγγίξουμε την εικόνα που βάλαμε μπροστά, σε πρώτη φάση θα θέλαμε να την ξεχάσετε. Πρώτα σας ζητάμε να δείτε στο εδώ και τώρα τι γίνεται σ’ αυτό το μέρος όταν κάνετε ένα βήμα μπροστά. Δείτε τι γίνεται, γιατί όταν στείλατε ένα κύμα αγάπης, ένα κύμα ευγνωμοσύνης, ένα κύμα χαράς στην αρχή του παιχνιδιού, είδατε τι έγινε. Τώρα τι θα γίνει που όλο το σώμα σας κινείται; Δείτε το, νιώστε το… μπείτε στην καρδιά σας και νιώστε το… όλα αλλάζουν, όλο το πεδίο αλλάζει γιατί μόνο και μόνο κάνοντας ένα βήμα μπροστά δηλώσατε και δείξατε ότι θέλετε να προχωρήσετε και όλα αλλάξανε. Τίποτα δεν είναι πια στο σκοτάδι αυτή τη στιγμή, τίποτα, τίποτα… το πεδίο έχει γίνει εντελώς φωτεινό, τίποτα δεν κρύβεται πια. Όλα είναι φανερά. Κάθε κουκίδα ενέργειας, είναι φανερό ότι είναι μια κουκίδα συνείδησης. Κάθε κουκίδα ενέργειας που αποτελεί αυτό το σύμπαν έχει γίνει συνείδηση και χαίρεται για το βήμα που κάνατε. Γιατί ανοίξατε φως, ανοίξατε καινούριο πεδίο. Και μια και είστε 4, έγινε φως ξαφνικά προς όλες τις κατευθύνσεις του πεδίου. Όλο αυτό το σύμπαν φωτίστηκε, μόνο και μόνο με την πρόθεση και με ένα πόδι που σηκώσατε για να κάνετε ένα πρώτο βήμα. Τώρα αν θέλετε να παίξετε, κάντε και λίγα βήματα και δείτε τι δημιουργείτε μπροστά σας, ποια χρώματα, ποια σχήματα, μπείτε στο παιχνίδι, απολαύστε το… θα σας αφήσουμε λίγο…
Δεν έχει πια νόημα να κρατήσετε μπροστά σας την εικόνα, δεν υπάρχει πια αυτή η εικόνα που τοποθετήσατε πριν, γιατί έχει γίνει τέτοια διεύρυνση του πεδίου σας που δεν υπάρχει καν μορφή… ένα φως σε κίνηση… που δημιουργεί… και το μόνο που έχει να σκεφτεί είναι το τι θέλει να δημιουργήσει… και το μόνο που επιθυμεί να δημιουργήσει είναι μια διεύρυνση ακόμα μεγαλύτερη… αυτή είναι η 14η διάσταση που είπαμε, αυτή η διεύρυνση που καλύπτει όλες τις διαστάσεις, αυτή η κίνηση φωτός που είστε εσείς…
Επιλογή σας κάθε στιγμή να δείτε που στέκεστε… κάθε επίπεδο της σκάλας είναι δικό σας. Μην ξεχάσετε όμως ότι είστε και όλη η σκάλα. Έχετε επίγνωση του επιπέδου στο οποίο βρίσκεστε, στο 1ο, το 4ο το 14ο… αλλά μην ξεχάσετε ότι είστε όλη η σκάλα και ότι έχει πολύ περισσότερο πλάκα να παίξετε με τα 14 σκαλοπάτια πάρα μονάχα με 1. Να πηδήξετε από το ένα στο άλλο, να κάνετε τσουλήθρα στο πλάι…
Και ο Ηλίας που δεν μπορεί πια να μαζέψει τα παιδιά του παίζει μαζί τους…
Η Μαριαννίκ αναρωτιέται πως είναι δυνατόν να πάμε ακόμα πιο βαθιά τις επόμενες εβδομάδες όταν ήδη έχουμε φτάσει εδώ που φτάσαμε σήμερα… αλλά τα παιχνίδια είναι άπειρα και οι τρόποι προσέγγισης της θεότητάς σας, άπειροι. Το παιχνίδι είναι ατελείωτο και έτσι δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας, κάτι θα βρούμε για την επόμενη βδομάδα…
Τα παιδιά του Ηλία δεν έχουν όρεξη να φύγουν από κει που βρίσκονται, και καλά κάνουν. Εξ’ άλλου δεν υπάρχει λόγος να φύγουν από κει που βρίσκονται. Δεν υπάρχει λόγος να ξεχάσουν ένα από τα σκαλοπάτια της σκάλας όταν πάνε να ξαναβρούν άλλο σκαλοπάτι. Μπορούν να μένουν με την επίγνωση όλης της σκάλας μέσα στην καρδιά τους.
Σιγά-σιγά μαζεύουμε τις ενέργειες μας, ξανακάνουμε ένα κύκλο χέρι-χέρι με τον Ηλία στη μέση. Δεν μας δίνει το χέρι πια απλώς είναι στη μέση και εμείς κάνουμε γύρω-γύρω γύρω του. Είναι ο τρόπος μας να του πούμε ευχαριστώ, ο τρόπος μας να του δείξουμε τη χαρά μας, και τη ευγνωμοσύνη μας για το ταξίδι που μας πήγε σήμερα… γιορτάζουμε το ταξίδι και γιορτάζουμε τον Ηλία και τον Κρύων που ήταν εδώ και στάθηκε στο πλάι…
Είμαστε πίσω στις καρέκλες μας με τον Ηλία στη μέση του κύκλου και τη Χριστική ενέργεια γύρω μας που μας αγκαλιάζει…. Μας έφερε πίσω στη πλήρη συνειδητότητα ότι ακόμα και εδώ εκείνοι και εμείς το ίδιο είμαστε, το ίδιο κοντά τους, και εκείνοι μέσα μας απ’ ότι ήμασταν λίγο πριν… και το ίδιο μπορούμε να είμαστε με ανοιχτά μάτια και κατά τη συζήτηση που θα ακολουθήσει…
Δεν κλείνουν, δεν λένε αντίο γιατί αυτή η ένωση μπορεί να διαρκεί μέχρι την επόμενη βδομάδα. Αρκεί να την συνειδητοποιήσουμε, γιατί αυτή η συνείδηση είναι αυτό που δημιουργήσαμε με την πρόθεσή μας στην 14η διάσταση. Φτάνει λοιπόν να θυμηθούμε και να κινήσουμε μια μικρή επιθυμία για την ένωση… να την στείλουμε στο κέντρο του κύκλου και να μας γυρίσει 1000 φορές πιο δυνατή, και να μας γεμίσει…
Αυτή είναι η συνδημιουργία και έτσι είναι.
Α.: Το πρώτο συναίσθημα που μου ήρθε ήταν η συμπόνια, κυρίως με εικόνες από την Αφρική, από ανθρώπους που σκοτώνονται… απλώθηκε και αισθάνομαι το κύμα σε όλο το σώμα μου. Διευρύνομαι και απλώνομαι στο σύμπαν και πάλι στο κέντρο, είχε παλμό αυτή η ροή, παλμό και ρυθμό. Το δεύτερο συναίσθημα ήταν η αγάπη και το εισέπραξα πολλαπλάσια. Σαν να έκανε τρύπα μέσα μου και βγήκε από την άλλη πλευρά… Όταν είπε ο Ηλίας να πάμε στο πίσω οχτάρι ήταν η πρώτη φορά που το έβλεπα τόσο φωτεινό, δεν υπήρχε τίποτα που να μην είναι φωτεινό.
Στο 2ο παιχνίδι με είδα σαν ενέργεια και να φαίνονται μόνο τα μάτια μου. Απλωνόταν σαν ήλιος σε τόξο. Τα χρώματα ήταν χρυσό-ροζ-γαλάζιο. Εξέπεμπε μια γαλήνη την οποία εισέπραξα σε όλο μου το σώμα, μια βεβαιότητα, σιγουριά της γνώσης των πάντων. Δεν μ’ ενδιέφερε να πάω πουθενά, ήξερα ότι ήμουν εκεί. Αυτό. Μια σκέψη ήρθε, ότι είναι η ανάσα της ζωής αυτό το παλμικό. Η ανάσα είναι ζωή και δημιουργεί ζωή.
Ήμουν μέσα σε όλα με πλήρη αταραξία, όχι με την έννοια ότι δεν κινείται τίποτα, αλλά ότι νιώθεις την ανάσα του σύμπαντος και είσαι εκεί παρών, απλώς. Κάτι άλλο, και στην αρχή την ένιωσα την αταραξία, που τίποτα δεν κινείται και με την πρώτη κίνηση που κάναμε άρχισε το όλο να κινείται…
Β.: Στο ξεκίνημα μου ήρθε ότι είχα πάει στα Ιεροσόλυμα, στον Προφήτη Ηλία, που μου άρεσε πολύ και συγκινήθηκα. Όταν φύγαμε από τον ήλιο μου δείξανε το χάρτη του σύμπαντος και θυμάμαι το Δία και τον Άρη… Ήταν μπλε και πράσινο σκούρο… Στο παιχνίδι αισθανόμουνα ότι έπαιζα με μπάλες, όπως στο τσίρκο… με αγγελουδάκια που παίζανε κι αυτά… Τις πλάτες σας τις έβλεπα σαν Π χρυσό… και ουράνιο τόξο που έκανε διάφορα παιχνίδια… Σχημάτισα τον εαυτό μου σαν άνθρωπο, αλλά αιθέρια ύπαρξη, που φορούσε βυσσινί πέπλο. Ήρθε ότι έπρεπε να φέρω ισορροπία σε όλα τα πράγματα της ζωής μου, γιατί αυτός είναι ο στόχος μου… Με την ακτίνα ένιωθα ανοχή, στοργή αγάπη… μετά η μορφή άλλαξε και έγινε πιο ψηλή, αρχέγονη. Γύρισε και με πήγε στους Δελφούς. Μου έδειχνε κάτι προς τα κάτω, ‘εκεί’. Είδα μετά μια πύρινη σκάλα και έπαιξα ωραία… Ήταν πολύ όμορφα…
Μ.: Στο πρώτο παιχνίδι έστειλα ευγνωμοσύνη, με τη λέξη ‘ευχαριστώ’ και είδα τα κύματα… Είχε πλάκα να βλέπω αυτό που έλεγε η Α. πριν, δηλαδή ότι στην αρχή υπήρχε αταραξία και μετά έμπαινε ζωή μόνο και μόνο με την πρόθεση… ότι μπορείς να δημιουργήσεις και είναι τόσο απλό… Μετά στο δεύτερο παιχνίδι έβαλα αγάπη. Εδώ ήταν διαφορετικό, με την έννοια ότι δεν ήταν ένα κύμα που έφυγε και γύρισε, αλλά κάτι που απλώθηκε και γέμισε όλο το πεδίο… σαν να ήταν το σύμπαν φτιαγμένο απ’ αυτό…
Μετά για τη μορφή, στην αρχή δεν την αισθανόμουν, αλλά όταν είπε να μπούμε στην καρδιά, αισθάνθηκα τον Ηλία να μπαίνει μέσα και έγινε μια ένωση των δύο σωμάτων και ήταν τόσο ωραίο… είπα ο.κ. αυτό θέλω να προβάλω… και τότε η εικόνα πήρε ζωή και ήρθε η κολόνα μέσα στην καρδιά… Μετά το καταπληκτικό ήταν το βήμα, άλλο επίπεδο δημιουργίας… εκεί που έβλεπες κύματα εδώ, ήσουν η ενέργεια, μια ροή που άλλαζε συνέχεια με το παραμικρό που έκανα, απίστευτο…
Συνέχεια μας το λένε ότι με το παραμικρό που κάνουμε δημιουργούμε κόσμους, αλλά το ακούμπησα…
Γ.: Αυτή τη φορά δεν είδα σχεδόν καθόλου χρώματα αλλά συναισθήματα πολλά. Στον ήλιο ήμασταν σκιές. Ήταν πολύ σκούρα όλα, αλλά ένιωθα πολλά. Όταν φτάσαμε λέω ‘ήρθαμε στο πρωτογενές χάος’ πριν το πεις… Όταν όμως είπες βάλετε συναίσθημα, ζήλεια, θυμό, σκέφτηκα ‘ωραίο, γουστάρω, αυτό θέλω’ και μετά είπαν όχι ακόμα καλύτερα και σκέφτηκα ‘παιδιά γιατί μου τα χαλάσατε σήμερα, θα είχε πλάκα!’… Ένιωθα τα κύματα και ήμουν πολύ βαθιά… ήμουν εκεί και αλλού, που δεν μπορώ να το εξηγήσω… σαν να μην ήμουν στο σώμα μου και όταν έλεγες κάτι, αισθανόμουν σαν ηλεκτρισμό στον εγκέφαλο που με έφερνε πίσω… Έβαλα φιλία στο δεύτερο συναίσθημα και ήταν πολύ ωραίο, αισθανόμουν δημιουργός εκεί… Εκεί είναι η πηγή… Η μορφή ήταν ωραία, ψηλή, λεπτή με πράσινα μάτια… φωτεινή… και μετά δεν θυμάμαι τίποτα άλλο. Είχα βυθιστεί πάρα πολύ και στο τέλος προσπαθούσα να βγω. Άκουσα να λένε ότι τελειώσαμε και δεν ήθελα να ανοίξω τα μάτια μου με τίποτα…
