Τρεις μικρές αναπνοές παίρνουμε και νιώθουμε όλες αυτές τις ενέργειες που έχουν μαζευτεί εδώ να εισχωρούν σε κάθε κύτταρο του σώματός μας. Και αναρωτιόμαστε; Τι είναι αυτό που λέμε το σώμα μας; Έχετε έρθει εδώ, αυτήν την ώρα, για να μάθετε σιγά-σιγά ποιοι είστε. Έχουμε ταξιδέψει μέχρι τη δέκατη τρίτη διάσταση, και σήμερα, απλώς, σας ρωτάμε : τι είναι αυτό που λέμε ‘το σώμα μου’.

Πάρετε τώρα τρεις μέτριες αναπνοές, λίγο πιο βαθιές, νιώστε τις ενέργειες που εισχωρούν λίγο πιο βαθιά σ’ αυτό το σώμα. Οι ενέργειες του χώρου μπαίνουν, αλλά από πού μπαίνουν; Που είναι η είσοδος; Που είναι η πόρτα; Που είναι η άκρη του σώματος; Που είναι η αρχή και το τέλος; Που μπορούμε να αρχίσουμε να πούμε ‘από δω και πέρα είμαι εγώ, από δω και πέρα παύω να είμαι εγώ’; Τα σύνορα είναι λεπτά, και τίθεται το θέμα αν υπάρχουν ή όχι, και αν υπάρχουν τι υπηρετούν. Μήπως υπηρετούν τη διττότητα; Μήπως υπηρετούν την σκέψη ότι ‘εγώ είμαι εδώ’ πράγμα που σημαίνει ότι οι άλλοι είναι εκεί και ότι είμαστε διαφορετικοί. Αλλά όταν νιώθω την ενέργεια που ποτίζει όλο το δωμάτιο και εισχωρεί μέσα μου, και ξέρω ότι την ίδια στιγμή εισχωρεί και στο διπλανό μου και σ’ αυτόν απέναντί μου, και ποτιζόμαστε από την ίδια ενέργεια, μπαίνει μέσα μας, μπαίνουν τα ίδια άτομα, το ίδιο φως, μπαίνουν οι ίδιες πληροφορίες ανεξαρτήτως του τι θα κάνω εγώ σαν οντότητα με αυτές τις πληροφορίες. Αλλά αυτές οι πληροφορίες μπαίνουν σε όλους εμάς την ίδια στιγμή με την ίδια ένταση, οπότε που αρχίζω εγώ και που αρχίζουν αυτές οι ενέργειες που με ποτίζουν; Είμαι ένα σώμα ή είμαι τόσο πολλά σώματα που διαλύονται το ένα μέσα στο άλλο και όλοι μαζί κάνουμε ένα σώμα. Καλή ερώτηση. Θα μιλήσουμε λοιπόν για τα σώματά μας σήμερα. Και πριν συνεχίσουμε θα πάρετε τρεις μεγάλες αναπνοές αυτή τη φορά, για να αφήσετε το δρόμο εντελώς ανοιχτό σ’ αυτές τις ενέργειες που είναι μαζί σας.

Είναι ο Ηλίας μαζί σας σήμερα που σας οδηγεί, σας τραβάει όπως συνήθως, σας τσιγκλάει και ετοιμάζει το έδαφος για την συνέχεια. Είναι και η κίτρινη ακτίνα μαζί σας σήμερα, που σας βοηθά νοητικά να καταλάβετε αυτό που γίνεται. Όταν λέμε ‘νοητικά’ δεν σημαίνει ότι είναι μόνο μια δουλειά του μυαλού, είναι μια δουλειά και της καρδιάς. Είναι η καρδιά που είναι αρκετά ανοιχτή ώστε η γνώση να μπορέσει να περάσει μέσα και τη γνώση την κουβαλάει η κίτρινη ακτίνα, για’ αυτό και σήμερα βοηθάει τον Ηλία.

Λοιπόν, έχουμε ένα σώμα. Το αγγίζω, το νιώθω, με πονάει, μου δίνει χαρά, ευχαρίστηση, χειροπιαστό σώμα. Αλλά όταν ανοίγω την καρδιά μου τι κάνω; Μπορώ να την ανοίξω τόσο πολύ που νιώθω ότι οι γραμμές που ορίζουν το σώμα μου γίνονται πιο θολές. Ξεχνάω που τελειώνει αυτό το σώμα και είναι σαν να ανοίγεται. Τότε τι νιώθω; Μέχρι που το νιώθω το σώμα μου; Τι χρώμα το νιώθω; Εθαίριο. Σαν να διαλύεται κάπως, σαν να το διαπερνάνε κύματα, και μπορώ να νιώθω αυτά τα κύματα που ανεβοκατεβαίνουν. Σαν να μπορώ να πιάσω ένα κύμα και να μπορώ να το σπρώξω λίγο προς τα πάνω ή λίγο προς τα κάτω. Μπορώ να παίξω με τις αισθήσεις μου.

Ανοίγω ακόμα πιο πολύ την καρδιά και δονείται περισσότερο, σε πιο υψηλές συχνότητες. Πηγαίνω σε πιο λεπτεπίλεπτες δονήσεις και νιώθω το σώμα να διευρύνεται. Που σταματάει; Σίγουρα δεν σταματάει στην καρέκλα όπου κάθομαι, έχει πολύ πιο πέρα από αυτό. Για προσπαθήστε να ορίσετε μέχρι που πάει αυτό το σώμα που νιώθετε αυτή τη στιγμή, μέχρι που το νιώθετε, πως πάλλεται. Διαπερνάται από πολλά χρώματα, ανάλογα με το τι σκέφτεστε, τι νιώθετε, τα συναισθήματα σας. Νιώστε το. Θα σας ζητήσουμε να παίξετε τώρα. Ήρθατε εδώ για να παίξετε έτσι δεν είναι; Παίξτε λοιπόν, και νιώστε τα σώματα με τα οποία έχετε ήδη αρχίσει να παίξετε αριστερά και δεξιά. Όπως είπαμε αυτά τα σώματα διευρύνονται και ξεπερνάνε κατά πολύ το φάρδος της καρέκλας. Οπότε αγγίζουμε τα σώματα του διπλανού αριστερά και του διπλανού δεξιά. Τι νιώθετε; Δέχονται το παιχνίδι; Τι χρώματα βγαίνουν όταν συναντιούνται τα σώματα; Όταν παίζετε με τα σώματά σας και τα απλώνετε αριστερά, δεξιά, μπροστά, πίσω, και πάνε να συναντηθούν με τα σώματα των άλλων απέναντι, τι νιώθετε; Πως παίζετε; Για παίξτε λίγο: μπορείτε να παίξετε με τα σώματα σας τόσο πολύ που αρκεί να το θέλετε, αρκεί να βάλετε την πρόθεσή σας για να κάνετε μια επέκταση. Ακούτε θόρυβο αυτή τη στιγμή. Για βάλτε μια προέκταση και δείτε τι γίνεται στο χολ. Τι γίνεται με αυτό το θόρυβο που ακούτε; Ποιος είναι ; πως είναι οι άνθρωποι εκεί; Στείλτε μια προέκταση στο δρόμο. Πως νιώθετε τους ανθρώπους που περνάνε; Παίξτε. Φέρτε τα χρώματά σας εκεί. Τι θα λέγατε, τώρα που είστε στην αίσθηση του παιχνιδιού, τι θα λέγατε εάν σας ζητούσαμε να φέρετε χαρά; Μέσα στην επέκταση που έχετε κάνει, να φέρετε χαρά στους ανθρώπους που περνάνε στο δρόμο. Γίνεται. Δεν σημαίνει ότι θα την αρπάξουν τη χαρά. Δεν σημαίνει ότι θα γίνει δικιά τους. Απλώς θα φέρετε αυτή τη χαρά για να υπάρχει, εν δυνάμει, κοντά τους. Και αν χρειαστεί, αν είναι αρκετά ανοιχτοί, τότε θα την αρπάξουν και θα παίξουν και αυτοί μαζί της. Το έχουμε πει συχνά: η πρόθεσή σας κάνει τα πάντα. Μιλάτε συχνά μεταξύ σας για το ποιοι είστε, τι μπορείτε να κάνετε, τα όνειρα σας. Καιρός είναι να το πραγματοποιήσετε. Καιρός είναι να είστε δημιουργοί, συνειδητά. Όχι πια να πείτε ότι μπορείτε να το κάνετε, αυτό πριν από είκοσι χρόνια μπορεί να ήταν μια μεγάλη είδηση. Τώρα πια το ξέρετε ότι μπορείτε να τα κάνετε. Κάντε τα. Κάνετε μια διεύρυνση των σωμάτων σας και φέρτε χαρά. Δηλαδή, βάλτε τα σώματά σας στο επίπεδο δονήσεως του τρίτου σώματος, του αστρικού σώματος, και φέρτε χαρά. Χωρίς να πιέσετε. Χωρίς να θέλετε να χειριστείτε μετά αυτό που φέρνετε. Εσείς απλώς φέρνετε σε ένα δίσκο την χαρά, ένα συναίσθημα που βοηθάει. Σας βοηθάει και ξέρετε ότι μπορεί να βοηθήσει το διπλανό σας, και ο άλλος είναι εντελώς ελεύθερος να το πάρει εάν θέλει ή να το αφήσει αν νιώθει ότι δεν είναι η ώρα να το πάρει. Και μπορεί σε μια ομάδα όπου θα έχετε φέρει αυτό το συναίσθημα, κάποιος να το απορρίψει, να μην το θέλει, και κάποιος άλλος, ίσως το μικρό παιδί της παρέας που είναι πιο ανοιχτό σ’ αυτά, να δει αμέσως αυτό το δώρο που προσφέρετε και να το αρπάξει και να το βάλει στην καρδιά του. Δεν έχει σημασία το τι γίνεται με το δώρο που έχετε φέρει. Εσείς απλώς φέρτε το και αφήστε το. Κάποια άλλη στιγμή θα πάτε να παίξετε με τα σώματα σας κάπου αλλού. Και θα φέρετε αυτό το παιχνίδι που έχετε όρεξη να παίξετε εκείνη τη στιγμή, μπορεί αύριο να μην έχετε όρεξη να παίξετε με τη χαρά, αλλά να έχετε όρεξη να παίξετε με τη γαλήνη, με την ισορροπία, με την κατανόηση.

Με την κατανόηση λοιπόν. Θα σας ζητήσουμε να πάρετε μια ανάσα μέσα στην κατανόηση. Να νιώθετε ότι μπαίνει σε κάθε κύτταρό σας και ότι βοηθάει αυτή η έννοια, αυτή η ιδέα της κατανόησης, να διευρυνθείτε ακόμα περισσότερο, για να αλλάξετε επίπεδο δονήσεως. Τα σώματά σας δονούνται σε ταχύτητα μεγαλύτερη από πριν και οι αισθήσεις είναι πολύ πιο λεπτές. Είναι σαν το φως να κινείται πιο γρήγορα από πριν. Σαν να είναι λίγο πιο δύσκολο να το πιάσετε. Αλλά δείτε: μέχρι που πάνε τα σώματα; Μπορείτε να δείτε την άκρη; Ναι, αρχίζει να είναι αρκετά μακριά πια αλλά διακρίνεται. Δείτε τα χρώματα πως έχουν αλλάξει και πως η αίσθησή σας μέσα έχει αλλάξει. Ιδέες. Έννοιες περνάνε, και η κατανόηση σας βοήθησε να πάτε σ’ αυτό το επίπεδο γιατί κάνει τη γέφυρα ανάμεσα στο συναίσθημα και την έννοια. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι το πρώτο επίπεδο της δημιουργίας, και όταν θέλουμε να δημιουργήσουμε κάτι πρώτα φέρνουμε τις έννοιες, και μετά η έννοια διευρύνεται, παίρνει σώμα, πραγματοποιείται στο τρισδιάστατο κόσμο. Όπως σ’ αυτή τη χώρα πριν από πολύ καιρό φέρανε την έννοια της δημοκρατίας και σιγά-σιγά ριζώθηκε και έγινε πραγματικότητα. Πολλοί από σας το έχετε ζήσει αυτό, και για αυτό θέλατε τόσο δυνατά να ξαναρθείτε εδώ. Γιατί αυτός ο χώρος είναι ένας ιδανικός χώρος για να ριζώσουμε ενέργειες, έννοιες. Δεν είναι ο μοναδικός, καθόλου, αλλά είναι πολύ καλός, ευνοεί τέτοιες πράξεις. Βλέπετε έχετε διευρυνθεί τόσο πολύ που μπορείτε να θυμηθείτε το παλιό καιρό. Μπορείτε να είστε σε απόσταση σε σχέση με το χρόνο και το χώρο. Είναι αυτό που σας λέγαμε την περασμένη βδομάδα, ότι στο πέντε αρχίζουν τα πράγματα να αλλάξουν. Εδώ είμαστε στο τέταρτο όπου τα πράγματα έχουν ήδη πραγματοποιηθεί σε εννοιολογικό επίπεδο. Είμαστε πολύ κοντά στο ‘πέρα από το χρόνο και πέρα από το χώρο’. Άμα κοιτάτε στην αίθουσα όπου τα πρώτα σας σώματα κάθονται και νιώθετε τη διεύρυνση που έχετε καταφέρει θα δείτε ότι δεν υπάρχουν πια πέντε, εφτά, δέκα σώματα αλλά ένα. Γιατί έχετε διευρυνθεί τόσο πολύ που δεν υπάρχουν πια σύνορα σ’ αυτό το επίπεδο. Οι ενέργειες του καθενός εμπλέκονται με τις ενέργειες των άλλων οπότε, όλοι μαζί παίρνουμε μια ανάσα για να νιώθουμε το επόμενο μας σώμα και να κάνουμε τη μπάλα ακόμα μεγαλύτερη.

Μεγαλώνει η μπάλα. Πλησιάζουμε την εστία. Το θέμα είναι :’πως μπορώ, σαν άνθρωπος στη γη, να κρατήσω αυτή την αίσθηση, να κρατήσω αυτή την κατανόηση, να κρατήσω αυτή τη διεύρυνση που είμαι εγώ;’ Αυτό είναι το κλειδί, το ‘είμαι εγώ’ ή το ‘εγώ είμαι’. Λέτε συχνά ‘εγώ είμαι’, όντας στο τρισδιάστατο κόσμο και νιώθοντας σαν άκρη, την άκρη του υλικού σώματος που έχετε στη γη. Κάθε φορά που λέτε ‘εγώ είμαι’ δείτε το δρόμο που κάναμε σήμερα. Δείτε τα σώματα που διευρύνονται. Νιώστε τις ενέργειες που αλλάζουν. Νιώστε τις δονήσεις που αλλάζουν. Νιώστε τις αλλαγές και νιώστε ότι ‘εγώ είμαι όλα αυτά’. Δεν είναι μόνο το μικρό σώμα που είναι στη βάση αυτού που είμαι αυτή τη στιγμή και που περιέχει όλα τα σώματα που πρόσεξα, που ανάλυσα και για τα οποία μιλήσαμε.

Βλέπετε, θα πάρουμε ακόμα μια ανάσα για να νιώθετε ότι δεν τελειώνει ποτέ και ότι πάντα μπορούμε να πάμε σε κάτι πιο λεπτεπίλεπτο. Πάντα μπορούμε να πάμε σε ένα στάδιο όπου χανόμαστε και τη στιγμή που χανόμαστε τελικά βρισκόμαστε. Δεν νιώθω πια ότι το σώμα μου σταματάει κάπου γιατί δεν σταματάει πουθενά, και ανάλογα με το που βρίσκομαι, με τι ταυτίζομαι :το πρώτο μου σώμα, το δεύτερο, το τρίτο… είναι όπως οι ρωσικές κούκλες. Ταυτίζομαι με τη μεγαλύτερη κούκλα που περιέχει όλες τις άλλες μέσα της ή ταυτίζομαι με τη μικρότερη που είναι στο κέντρο; αυτό ακριβώς κάνατε σήμερα. Νομίζατε ότι ήσασταν απλώς η μικρή κουκλίτσα, και είδατε ότι υπάρχει μια ακόμα πιο μεγάλη από πάνω, και μια ακόμα πιο μεγάλη, και μια ακόμα μεγαλύτερη, και μια άλλη μεγαλύτερη, τεράστια, και τώρα έχουμε φτάσει στο να είμαστε σε ένα σώμα τόσο μεγάλο που δεν βλέπουμε καν, δεν μπορούμε να νιώθουμε που τελειώνει και που αρχίζει.

Αυτό έχει σημασία φίλοι μας, γιατί όταν θέλετε να φέρετε κάτι στον κόσμο, που το χρειάζεται τόσο πολύ και που θα το χρειάζεται ακόμα περισσότερο τους επόμενους μήνες, πρέπει να ξέρετε από ποιο επίπεδο θέλετε να φέρετε βοήθεια. Μπορείτε άνετα να φέρετε βοήθεια όπως κάναμε πριν, τραβώντας τα σώματά σας, παίζοντας με το αστρικό σας σώμα και φέρνοντας χαρά, φέρνοντας γαλήνη. Μπορείτε να χτυπήσετε λίγο πιο πάνω διευρύνοντας το σώμα σας και να φέρνετε κατανόηση στην καρδιά των ανθρώπων. Και μπορείτε κάνοντας μια διεύρυνση ακόμα μεγαλύτερη στη δικιά σας καρδιά να φέρετε απλώς την ενότητα. Να έχετε την βαθιά επίγνωση ότι αυτό που ζείτε εσείς είναι ακριβώς το ίδιο απ’ αυτό που ζει ο διπλανός, και ο άνθρωπος στο δρόμο, και αυτός που ζει στην άλλη άκρη της γης. Επομένως, αυτό που είστε εκείνη τη στιγμή, η ένωση με τον Πατέρα, θα είναι και δικιά του ένωση. Γιατί αυτό το επίπεδο φέρνετε στη γη. Άλλο επίπεδο επίγνωσης. Δεν σημαίνει ότι το ένα είναι καλύτερο από το άλλο, ότι σας ζητάμε να κάνετε το ένα και όχι το άλλο. Όλα είναι χρήσιμα. Και όλα είναι σκόπιμα ανάλογα με το που βρίσκεστε και πως είστε εκείνη τη στιγμή, καθώς και ποια είναι η πρόθεσή σας εκείνη τη στιγμή. Σας ακούμε συχνά να λέτε ‘δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα, είμαστε μακριά από αυτό που γίνεται εκεί, στη Γάζα ή οπουδήποτε αλλού.’ Και αν σας λέγαμε ότι αυτό που γίνεται αυτή τη στιγμή στην Αμερική, όλη η ελπίδα που γεννήθηκε με τον καινούριο πρόεδρο, όλη η χαρά, είναι το αποτέλεσμα από την εργασία όλων των εργατών του φωτός πάνω στη γη; Όλων, όχι μόνο των εργατών του φωτός μόνο στην Αμερική. Μακριά από αυτό. Οπότε, βλέπετε, μπορείτε να παίξετε πολύ από τη στιγμή που γνωρίζετε καλύτερα τα παιχνίδια που έχετε στα χέρια σας. Και τα σώματά σας είναι τα παιχνίδια σας. Μπορείτε να αποφασίσετε εσείς ανά πάσα στιγμή με ποιο παιχνίδι θέλετε να παίξετε, ανάλογα με τις παραστάσεις στις οποίες βρίσκεστε. Αλλά μην νομίζετε ποτέ ότι δεν μπορείτε να βοηθήσετε. Όταν ταυτίζεστε με το μεγαλύτερο σας σώμα, που παραπέμπει στην ένωση, που παραπέμπει στον Πατέρα, που παραπέμπει στο ενιαίο σώμα όλων των ανθρώπων της γης, όταν ταυτίζεστε με αυτό το επίπεδο μπορείτε να βοηθήσετε κάθε κύτταρο αυτού του σώματος. Μπορείτε να βοηθήσετε κάθε άτομο που βρίσκεται πάνω στην επιφάνεια της γης. Μπορείτε να βοηθήσετε τις ενέργειες που βρίσκονται γύρω τους, που τους επηρεάζουν. Μπορείτε εσείς να επηρεάσετε αυτές τις ενέργειες απλώς με την συνειδητοποίηση της ενότητας σας. Με την συνειδητοποίηση του ‘ποιος είμαι’.

Μην αφήσετε αυτήν την αίσθηση για ξεχωριστές στιγμές διαλογισμού. Ζείτε το, κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε στιγμή. Θυμηθείτε. Ποιος είμαι εγώ; Που βάζω τα όρια μου; Βάζω όρια; Ποιος είμαι εγώ; Και όταν ταυτίζεστε με το μεγαλύτερο σώμα σας που είναι και δικό μας, τίποτα πια δεν μας χωρίζει. Τίποτα πια δεν εμποδίζει την επικοινωνία μεταξύ μας. Τίποτα πια δεν μας χωρίζει, αγαπημένοι μας. Και μαζί μπορούμε να φέρουμε παντού το Λόγο, το Λόγο του Πατέρα. Για να διευρυνθεί ο Λόγος, να γίνει πραγματικότητα, περνώντας από κάθε σώμα μέχρι το υλικό κόσμο, μέχρι το τρισδιάστατο κόσμο. Βλέπετε δεν είμαστε μόνο εμείς που παίζουμε στέλνοντας ιδέες, έννοιες, μηνύματα από τα υψηλά μας επίπεδα, έτσι λέτε εσείς, μέχρι τα γήινα, αλλά τώρα είστε και εσείς που διευρύνεστε, μας φτάνετε, παίζουμε μαζί εκεί που βρισκόμαστε και μετά μαζί φέρνουμε στο υλικό κόσμο ό,τι αποφασίζουμε.

Αυτή είναι η συνδημιουργία που μπορούν πια να κάνουν τα άτομα που ξέρουν ποια είναι. Συνδημιουργοί είμαστε, αγαπημένοι μας. Τίποτα πια δεν μας χωρίζει, και μπορούμε να παίζουμε μαζί, συνειδητά.

Θυμηθείτε.

Και έτσι είναι.