Εσείς μιλάτε, εμείς περιμένουμε! Αχ, τόσο συχνά το έχουμε αυτό το σχήμα! (με χαμόγελο) Δεν είναι ότι έχουμε παράπονο αλλά απλώς θέλουμε να σας το πούμε με λίγο χιούμορ ότι εμείς έχουμε μια υπομονή άνευ προηγουμένου!... και θα κάνουμε τη Μαριαννίκ να γελάει τόσο πολύ που δεν θα μπορεί να συνεχίσει!

Το θέλουμε αυτό, θέλουμε να σας κάνουμε να γελάσετε, να χαμογελάσετε γιατί κάθε φορά εμείς το βλέπουμε αυτό το θέαμα: βλέπουμε ότι μόλις καταφέρουμε να ανοίξουμε ένα χαμόγελο στο πρόσωπό σας είναι σαν να ανοίξετε ένα ακόμα μεγαλύτερο χαμόγελο στην καρδιά σας. Ανοίγει το στήθος σας, ανοίγει η καρδιά, και ξαφνικά είναι όλο το είναι σας που γελάει, είναι όλη η αύρα σας που ανοίγεται και χαίρεται που είμαστε μαζί. Εκεί που ήσασταν μέσα στις συζητήσεις σας, στις απασχολήσεις σας, ξαφνικά έχετε γυρίσει εντελώς το πόμολο της πόρτας και έχετε ανοίξει ορθάνοιχτη την πόρτα… και σας βλέπουμε και μας βλέπετε και είμαστε μαζί. Τι ωραία που είναι η ζωή! Πράγματι, φτάνει τόσο λίγο, τόσο λίγο να ανοιχτείτε τώρα πια. Φτάνει να πιέσετε το κουμπί, μόνο μια μικρή κίνηση να κάνετε και τσαφ ανοίξατε! Και η επικοινωνία αρχίζει…

Πόσο χαιρόμαστε όταν βλέπουμε ότι πράγματι έχετε προχωρήσει τόσο που μπορείτε μόνο με ένα κουμπί που ακουμπάτε να αλλάξετε την ενέργεια σας, τη δόνησή σας, πόσο χαιρόμαστε!... πόσες φορές σήμερα πιέσατε το κουμπί; Όχι, δεν σας μαλώνουμε, θέλουμε να συνεχίσουμε με χιούμορ… η Μαριαννίκ μας μαλώνει, μας λέει ότι έχουμε ένα πολύ παράξενο χιούμορ σήμερα!... ο καθένας έχει το χιούμορ που μπορεί, αυτό είναι το δικό μας χιούμορ! Λοιπόν, πόσες φορές σήμερα ακουμπήσατε αυτό το κουμπί, που ξέρετε ότι σας πηγαίνει αμέσως, αμέσως, σε μια πιο ψηλή δόνηση, αμέσως στη χαρά, αμέσως στο χαμόγελο, πόσες φορές το κάνατε σήμερα, και πόσες φορές το αφήσατε πατημένο το κουμπί;

Μερικές φορές πατάτε το κουμπί και φτάνει κάτι ασήμαντο για να αφήσετε το χέρι σας να πέσει και το κουμπί να γυρίσει πίσω, και τότε το χάσατε, χάσατε την επαφή. Που είναι η επιθυμία σας; Εδώ είναι η κεντρική ερώτηση: που είναι η επιθυμία σας; Τι επιθυμείτε εδώ και τώρα στη ζωή σας; Σε πιο δονητικό επίπεδο βρίσκεται η επιθυμία σας; Να ξέρετε ότι από την στιγμή που υπάρχει η επιθυμία, από την στιγμή που υπάρχει θέληση, μπορείτε να πραγματοποιήσετε. Αυτό είναι κάτι δεδομένο, το ξέρετε. Το ξέρετε λίγο ή πολύ αλλά το ξέρετε. Οπότε, το επίπεδο της επιθυμίας για τη δημιουργία που κάνετε είναι άκρως σημαντικό. Και εμείς ξαναρωτάμε: τι επιθυμείτε; Αν αυτό που επιθυμείτε είναι απλώς να τα βγάλετε πέρα στη ζωή σας, να έχετε καλή υγεία, να έχετε αρκετά λεφτά, θα τα φτάσετε, θα τα δημιουργήσετε αν τα δουλέψετε. Εκεί θέλετε να φτάσετε; Ή θέλετε να φτάσετε τόσο πολύ πιο ψηλά απ’ αυτά που αυτά θα είναι δεδομένα μέσα στο δρόμο σας;

Εξαρτάται από σας. Εξαρτάται από τις προσδοκίες που έχετε για τον εαυτό σας και εμείς πάλι ρωτάμε, ναι ρωτάμε πολύ σήμερα: ποιες προσδοκίες έχετε για τον εαυτό σας, μικρές, μεσαίες, μεγάλες; Και πως αισθάνεστε αυτές τις προσδοκίες: μικρές για να μην ενοχλείτε κανέναν, μεσαίες για να μην πάρετε δυσάρεστα σχόλια ούτε από τους μικρούς ούτε από τους μεγάλους, μεγάλες και τότε νιώθετε και τύψεις ή μικρές ενοχές που έχετε τόσο μεγάλες, τι λέτε; Ποιες είναι οι προσδοκίες σας και ποια είναι τα συναισθήματα που συνοδεύουν αυτές τις προσδοκίες;

Μια ενδοσκόπηση σας προτείνουμε λοιπόν αυτήν την στιγμή να κάνετε για να αναγνωρίσετε αυτά τα συναισθήματα που συνοδεύουν τις προσδοκίες σας, τις επιθυμίες σας. Πάρτε λίγο χρόνο, δείτε τι θέλετε, ποιος είναι ο δικός σας σκοπός, ο καθένας έχει διαφορετικό, και όταν σκέφτεστε αυτόν τον σκοπό που έχετε στο μυαλό σας, τι έρχεται να το στηρίξει, ποιο συναίσθημα έρχεται να το στηρίξει; Και προς θεού, μην βάλετε μόνο καλά συναισθήματα αλλιώς θα θυμώσουμε πολύ, πολύ! Δουλέψτε λοιπόν, και να ξέρετε ότι μετά ο καθένας, η καθεμιά θα πει ποιος είναι ο σκοπός της και ποια είναι τα συναισθήματα που στηρίζουν αυτόν τον σκοπό. Πάρτε δυο λεπτά (παύση)…

Έχετε στη μέση έναν σκοπό, έχετε αριστερά μια κολόνα με αυτό που λέτε εσείς ‘θετικά συναισθήματα’ και δεξιά μια κολόνα με ‘αρνητικά συναισθήματα’. Αυτά είναι που συνοδεύουν τον σκοπό. Σας ζητάμε να βρείτε τουλάχιστον 1-2 συναισθήματα σε κάθε κολόνα (παύση)…

Τώρα, θα θέλαμε να ψάξετε επίσης πάνω σ’ αυτόν τον σκοπό, με τι τρέφετε αυτήν τη πορεία, αυτό το μονοπάτι, ποια βενζίνη βάζετε στο αυτοκίνητο στο οποίο βρίσκεστε για να πάτε στον στόχο σας. Με τι εργάζεστε; Ήρθατε εδώ σήμερα δηλαδή, είναι ένα καλό παράδειγμα, για να βρείτε τι; Να βρείτε κάποιον που σας ακούει, να βρείτε ένα χώρο όπου μπορείτε να πείτε στις φίλες σας τα παράπονά σας, τους πόνους σας, ή αντίθετα ένα χώρο όπου μπορείτε να κρυφτείτε και όπου μπορείτε να κάνετε σαν να ήσασταν συνέχεια στην τρελή χαρά της αναζήτησης; Γιατί τα πόδια σας, σας έφεραν εδώ σήμερα; Το ίδιο θα κάνετε, θα φέρετε ένα θετικό και ένα αρνητικό (παύση)…

Θα σας ζητήσουμε τώρα, όλα αυτά τα θετικά, όλα αυτά τα αρνητικά, όλα αυτά τα συναισθήματα που βρήκατε μέσα σας, να τα βάλετε στη φωτιά που είναι στο κέντρο του κύκλου σας: μια μεγάλη φωτιά. Βάλτε τα μέσα όλα, όλα για να τραφεί η φωτιά από ό,τι είστε. Η φωτιά κοιτάει αν είναι αρνητικό ή θετικό το συναίσθημα; Όχι. Τα παίρνει όλα, και με αυτά που φέρνετε μεγαλώνει. Το ίδιο κάνετε κι εσείς που με αυτά, όλα αυτά που είστε, μεγαλώνετε.

Βλέπετε, αυτό είναι το καταπληκτικό στην αναζήτηση που κάνετε: είναι ότι το μόνο σημαντικό που έχετε να κάνετε είναι να βρείτε κάτι. Δεν έχετε να βρείτε ότι είστε ο καλύτερος άνθρωπος της Γης ούτε ότι είστε ο χειρότερος άνθρωπος της Γης, έχετε να βρείτε συγκεκριμένα πράγματα μέσα σας. Όπως θα το έλεγαν οι αλχημιστές, όταν έχουμε ένα μικρό ποσοστό από την πρώτη ύλη, τότε μπορούμε να κάνουμε μόνο μικρό ποσοστό χρυσό στο τέλος της αλχημικής διαδικασίας. Όταν όμως έχουμε ένα πολύ μεγάλο ποσοστό πρώτης ύλης, τότε μπορούμε να καταφέρουμε ένα πολύ μεγάλο ποσοστό χρυσού. Οπότε είναι πολύ σημαντικό να βρείτε μέσα σας ό,τι μπορείτε να μετουσιώσετε, ό,τι μπορείτε να φέρετε στην φωτιά ώστε να εξαγνιστεί, να μετουσιωθεί, να αλλάξει και να σας γυρίσει διαφορετικό, αλλαγμένο, μετουσιωμένο. Πρώτα πρέπει να βρείτε εσείς: αν δεν έχετε τίποτα να βάλετε στην φωτιά, τίποτα δεν θα σας έρθει πίσω.

Είναι ξεκάθαρο αυτό φίλες μας, έτσι; Ότι εσείς φέρνετε την πρώτη ύλη, δεν την φέρνουμε εμείς. Εμείς σας βοηθάμε στο έργο που κάνετε να μετατρέπετε την πρώτη ύλη σε χρυσό, αλλά εσείς φέρνετε την ύλη, εξ’ άλλου εσείς είστε μέσα στην ύλη. Είναι η δικιά σας δουλειά αυτή, η δικιά μας είναι αλλού. Κάνουμε μεγάλο έργο μαζί όταν ο καθένας κάνει τη δουλειά που του ανήκει και δεν προσπαθεί να κάνει τη δουλειά του άλλου.

Πριν από λίγο, υπήρχε εδώ μια ομάδα που δούλεψε για το γεωμαγνητικό. Αυτό που τους ζητήσαμε ήταν να σταθούν στη βάση του τριγώνου και να εργαστούν σ’ αυτήν τη βάση. Λεπτομέρειες δεν χρειάζεται να λεχθούν αυτήν την στιγμή αλλά αυτό τους ζητήσαμε. Εμείς από τη δικιά μας πλευρά εργαστήκαμε στο πάνω μέρος του τριγώνου και έγινε φανταστική δουλειά. Αυτοί που την κάνανε την είδανε και όντως οι ενέργειες ήταν πολύ δυνατές, πανέμορφες και συγκίνησαν πολύ τους παρόντες εδώ. Τι θα είχε γίνει εάν αυτοί που ήταν να δουλέψουν στη βάση ξαφνικά ήθελαν να είναι στην κορυφή προς τα πάνω; Εάν εμείς που η θέση μας σ’ αυτό το τρίγωνο ήταν να εργαστούμε στη ψηλή κορυφή, είχαμε αποφασίσει να σταθούμε στη βάση; Απλώς η δουλειά δεν θα είχε γίνει.

Γίνεται καταπληκτική δουλειά όταν ο καθένας είναι στην θέση του και κρατάει το ρόλο του. Δεν σας ζητάει κανείς αυτήν την στιγμή να είστε άγγελοι. Σας ζητάει ο εαυτός σας να ανοιχτείτε ώστε να ενωθείτε και να κάνετε μαζί μια δουλειά, η ενέργεια και η ύλη, ο άγγελος και η Γη. Να χαίρεστε την ύλη σας, να την χαίρεστε, κάθε στιγμή να την χαίρεστε! Είστε άρρωστοι; Να το χαίρεστε φίλοι μας, να το χαίρεστε τόσο πολύ! Τόσο πολύ έχετε κάψει, πολλοί από σας, αυτήν την εβδομάδα με τους πυρετούς και τις αρρώστιες! Τόσο πολλά έχετε αφήσει πίσω σας με αυτές τις σωματικές διαδικασίες! Ακούσαμε μερικά ‘ευχαριστώ’. Θα μπορούσαμε να είχαμε ακούσει τόσο περισσότερα!

Πόσες φορές, όχι, δεν είμαστε θυμωμένοι, μην νομίζετε, απλώς μερικές φορές νιώθουμε ότι δεν μας ακούτε, και θέλουμε να τα πούμε λίγο πιο δυνατά. Μερικοί από σας… σας βλέπουμε, τι νομίζετε, ότι δεν σας βλέπουμε; Μερικοί από σας λένε ‘πάλι ο Σαιν Ζερμαίν, εντάξει, θυμωμένος είναι, το στυλ του είναι, δεν πειράζει θα του περάσει!’… Τι σημαίνει αυτό; Ότι είναι η φύση μου να είμαι θυμωμένος με σας; Δεν με ξέρετε! Είναι η φύση μου να σας ταρακουνήσω, ναι, να παριστάνω το θυμωμένο για να μπορέσω να σας ταρακουνήσω, μερικές φορές ναι, αλλά πάντα ελέγχω αυτό το θυμό και όχι το αντίθετο. Μην με κρίνετε όπως μερικές φορές κρίνετε τον εαυτό σας… γιατί η σχέση μου με τον θυμό είναι πολύ μακριά από την σχέση σας με το θυμό.

Το παίζω μεγάλο; Δεν το παίζω, είμαι. Αυτή είναι η διαφορά. Κι εσείς, μέσα στην αρρώστια, μέσα στα προβλήματά σας, μέσα στους φόβους σας, πόσες φορές σταθήκατε μεγάλοι; Πόσες φορές υψώσατε το κεφάλι σας λέγοντας «Εγώ Είμαι, δεν είμαι αυτή η αρρώστια, δεν είμαι αυτός ο φόβος, αλλά μπορώ να τα κοιτάξω, να δω ότι ήρθαν να κάνουν επίσκεψη στη ζωή μου και να προσπαθήσω να δω γιατί ήρθαν, τι ήρθαν να μου δώσουν, να μου προσφέρουν. Να τους αναγνωρίσω και να τους αφήσω να φύγουν». Ένας επισκέπτης έρχεται, χαιρετάει, μπορεί να κάτσει μερικές μέρες και μετά φεύγει εκτός και αν του πείτε εσείς «έλα, χαίρομαι την παρουσία σου, έλα περνάμε καλά μαζί, έλα μετά θα μπορέσω να πάω να πω στους άλλους πόσο με κούρασες».

Το βλέπετε που το πάω; Είναι λίγο ύπουλο αυτό, αλλά όλα αυτά υπάρχουν. Πόσες φορές έχετε υψώσει το κεφάλι σας αυτές τις μέρες; Δυο βδομάδες έχω να σας μιλήσω: πόσες φορές υψώσατε το κεφάλι σας για να πείτε «Εγώ Είμαι!». Θέλω έναν αριθμό, με όλη την ειλικρίνεια σας. Να σταθείτε σ’ αυτό που είστε γιατί ναι, σας αξίζει. Να σταθείτε σ’ αυτό που είστε, στον άξονα που είστε και να μην ξεχάσετε ποτέ, μα ποτέ, αυτόν τον άξονα γιατί χωρίς αυτόν τον άξονα δεν είστε τίποτα. Είστε μια σκόνη που ζει τη ζωή της στη Γη. Έρχεται, φεύγει, και ποιος νοιάζεται; Με τον άξονα όμως στέκεται, συνδέεται με ό,τι είναι, παντού στο σύμπαν και τότε όλοι νοιάζονται, όλοι, δεν υπάρχει κάποιος που δεν νοιάζεται. Όλοι ενδιαφέρονται και όλοι έρχονται για να βοηθήσουν.

Να στέκεστε στον άξονά σας, ό,τι και να συμβεί, ό,τι και να συμβεί σε σας, στους άλλους, μακριά από σας, κοντά, δεν έχει σημασία, η πρώτη σκέψη είναι ο άξονάς σας. Το πρώτο ερώτημα σε οποιοδήποτε σκούντημα της ζωής είναι: «Είμαι στον άξονά μου; Είμαι με το κεφάλι ψηλά, αρκετά ψηλά ώστε να μπορεί ο αόρατος μου εαυτός να σταθεί στην καρδιά, να μπορεί να είναι στην θέση του;» Μόνο αυτό να έχετε στην καρδιά σας και στο μυαλό σας. Αλλιώς, είστε σαν μικρές σκόνες που στριφογυρίζουν με το πρώτο αεράκι που φυσάει.

Αυτή η στάση δεν είναι για σας. Περιμένουμε άλλα από σας. Περιμένουμε να πάρετε τη ζωή στα χέρια σας και να μας δώσετε εντολές. Να μας πείτε τι θέλετε να κάνουμε εμείς για σας. Πείτε το και είμαστε εδώ. Ούτε καν που θα σας πούμε ότι ‘θα ρθούμε’, είμαστε ήδη εδώ. Εμείς τρέχουμε τόσο πολύ που την ίδια στιγμή που έχετε μια πρόθεση είμαστε κοντά, μέσα σας. Αρκεί αυτός που μας φωνάζει να μην είναι η σκόνη που συμπεριφέρεται σαν σκόνη, αλλά να είναι ο μεγάλος εαυτός που στέκεται στον άξονά του και που μπορεί να έχει ταλαιπωρίες στο σώμα του, στη ζωή του, σε ό,τι του έρχεται, αλλά μέσα του είναι όρθιος. Σ’ αυτόν ερχόμαστε αμέσως, γιατί είμαστε τόσο συνδεδεμένοι, τόσο μαζί του συνέχεια που μόλις μας σκεφτεί είμαστε μαζί.

Σηκώστε το κεφάλι σας παιδιά μας, φίλοι μας, σηκώστε το κεφάλι σας! Μην το παίξετε μικροί και ανήμποροι, δεν είστε! Είστε μόνο όταν το πιστεύετε, και τότε όντως δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα. Διαλέξτε τι θέλετε. Σας το είπαμε στην αρχή αυτής της συνάντησης: πρέπει πρώτα να επιλέξετε τι θέλετε και να στείλετε στην φωτιά ό,τι δεν βοηθάει για ανακύκλωση, για να σας έρθει πίσω μόνο η ενέργεια που θα σας βοηθήσει να σταθείτε ακόμα πιο όρθιοι, πιο μεγάλοι, που θα σας βοηθήσει να μεγαλώσετε το χώρο μέσα σας για το δημιουργό!

Είστε δημιουργός όπως είμαι κι εγώ. Είμαι μεγάλος, είστε κι εσείς. Πότε θα ρθείτε μπροστά μου, και πότε τα μάτια μας θα συναντηθούν στο ίδιο ύψος; Εδώ, τώρα, γίνεται. Εξαρτάται μόνο από σας, μόνο. Εγώ σας περιμένω. Είμαι πάντα εδώ και περιμένω στο ύψος των ματιών μου να το δικό σας μάτι, να δω τη δικιά σας φλόγα και να χαιρόμαστε μαζί για το ύψος που έχετε πάρει, για την εμπιστοσύνη που έχετε κερδίσει, για τη γνώση που είναι δικιά σας πια.

Σας αγαπώ γιατί ξέρω ποιοι είστε. Η αγάπη δεν είναι πάντα γλυκιά και τρυφερή. Μπορεί να είναι τόσο δυνατή που γκρεμίζει τοίχους. Ξέρω ποιοι είστε και γι’ αυτό, ποτέ δεν θα σας πάρω όταν είστε κάτω για να σας βοηθήσω να σηκωθείτε. Απλώς, θα σας πω: «θυμηθείτε ποιοι είστε!» γιατί ξέρω ότι έχετε την ενέργεια να σηκωθείτε εσείς, μόνοι σας, και να μπείτε στο δικό σας άξονα, με τη δικιά σας δύναμη, τη δικιά σας ενέργεια και τότε να κοιταχτούμε και ο καθένας από μας να μπορεί να πει:
«Εγώ Είμαι αυτό που Είμαι, ο δημιουργός, και αναγνωρίζω το δημιουργό μέσα σου, όπως αναγνωρίζω το δημιουργώ μέσα μου.

Και έτσι είναι.»