Καλώς ήρθατε. Έχουμε πολύ καιρό να μιλήσουμε. Θα μαντέψετε σιγά-σιγά ποιοι είμαστε απόψε. Βάζουμε στοίχημα ότι μέχρι το τέλος της συνεδρίας θα έχετε βρει το όνομά μας. Θα μπορούσαμε να σας το πούμε, ναι, αλλά τι ωραίο είναι να μπείτε εσείς στην ενέργεια που κατεβαίνει, μπαίνει μέσα σας, βρίσκεται στο δωμάτιο, να ενωθείτε με αυτήν την ενέργεια ώστε να νιώθετε πως σας μιλάει, τι σας λέει και ποιο όνομα κρύβεται από πίσω. Τότε δεν είναι μόνο το μυαλό σας που μας αναγνωρίζει, είναι όλο το είναι σας που αναγνωρίζει τι είμαστε εμείς. Με αυτόν τον τρόπο, μας καλωσορίζετε κι εσείς πολύ καλύτερα και πολύ πιο ανοιχτά γιατί έχετε ανοίξει όλες τις αισθήσεις σας για να μας καταλάβετε. Έτσι, είστε παντού ανοιχτοί: το δέρμα σας είναι ανοιχτό, τα κύτταρά σας είναι ανοιχτά, η όσφρησή σας είναι ανοιχτή σε μας, η ακοή, όλες οι αισθήσεις σας είναι ανοιχτές προς εμάς.

Πάρτε μερικές βαθιές ανάσες λοιπόν για να αρχίσουμε αυτήν την συνεδρία και για να μας καλωσορίσετε καλά-καλά και μέσα σας. Πάρτε μια ανάσα μέσα στην ενέργεια μας για να μας βάλετε μέσα, για να μας νιώθετε και εσωτερικά…

Γιατί ζητήσαμε στη Μαριαννίκ να τοποθετήσει τρία κεριά σήμερα αντί από το ένα συμβολικό που βάζει συνήθως στο τραπέζι, στη μέση του κύκλου σας; Της ζητήσαμε ένα λευκό, ένα κόκκινο και ένα μπλε κερί. Το μπλε είναι για μας. Είναι για να σας πούμε ότι τη δουλειά θα την κάνουμε μαζί σήμερα. Το λευκό είναι για την αγνότητα. Το κόκκινο θα λέγατε ότι είναι για το Μιχαήλ, οι βουδιστές θα έλεγαν ότι είναι για τον Τσενρέζι, άλλοι θα λέγανε ότι είναι για το Αβαλοκιτεσβάρα. Είναι η ενέργεια της συμπόνιας, όχι με την έννοια όμως ότι πονάτε μαζί αλλά με την έννοια ότι καταλαβαίνετε τον πόνο και μια και τον καταλαβαίνετε, φέρνετε όλη τη χαρά σας. Με όλη τη χαρά σας θα φέρετε και όλη τη δικιά μας σ’ αυτήν την εργασία.

Συμπόνια για να φέρετε το δικό σας πόνο επιπλέον δεν βοηθάει τίποτα και δεν αλλάζει τίποτα στον κόσμο, το ξέρετε πολύ καλά. Συμπόνια σαν μια αρχή για να συνδεθείτε με τη δικιά σας χαρά, να πάτε στα τρίσβαθα της Γης, να φέρετε όλη τη χαρά που μπορείτε να φέρετε από κει, να την ανεβάσετε στην επιφάνεια της Γης για να σκορπιστεί παντού, αυτό ναι, μάλιστα, αυτή είναι η δουλειά, αυτή είναι εργασία που αξίζει. Σας αξίζει, μας αξίζει, και αξίζει επίσης στο λαό της Ιαπωνίας που είναι και αυτός κάτω από τα χρώματα του λευκού και του κόκκινου: το κόκκινο του ηλίου και το άσπρο της αγνότητας.

Μαζί είμαστε σήμερα, μαζί τους, και χωρίς ίχνη από στενοχώρια, χωρίς ίχνη από… χαρά γι’ αυτό που έχουν πάθει. Τώρα σας έχουμε σοκάρει! Είστε έτοιμες, έτοιμοι να μας πείτε ‘μα τι θέλετε να πείτε, γιατί το λέτε αυτό, είναι ποτέ δυνατόν να χαρούμε γι’ αυτό που παθαίνουν;’ Και αν σας λέγαμε φίλοι μας ότι είναι πολλοί που χαίρονται αυτήν την στιγμή, πολλοί εργάτες του φωτός που χαίρονται γι’ αυτό που γίνεται στην Ιαπωνία. Κοιτάξτε λίγο μέσα σας βαθιά, βαθιά, εκεί που μπορείτε κι εσείς να βρείτε τέτοια ίχνη.

Σας ζητάμε να συνδεθείτε με αυτά τα ίχνη μέσα σας γιατί όπως ξέρετε τα έχετε όλα. Όλοι σας έχετε απ’ όλα. Το θέμα είναι κατά πόσο το έχετε και κατά πόσο το δέχεστε. Δεν είναι να ξέρετε αν έχετε ή αν δεν έχετε, γιατί έχετε. Από την στιγμή που είστε άνθρωπος μέσα στην ανθρωπότητα, όλα τα συναισθήματα μοιράζονται, όλα τα συναισθήματα είναι κοινά, είστε ένας με την ανθρωπότητα. Ό,τι μπορεί να νιώθει κάποιος άλλος μπορείτε να το νιώθετε κι εσείς, ό,τι και να είναι, και τα καλύτερα, και τα πιο όμορφα, και τα πιο άσχημα, τονίζοντας βέβαια ότι αυτό το ‘όμορφο’ και το ‘άσχημο’ είναι κατά τη δικιά σας κρίση.

Λοιπόν, πάρτε θέση στον άξονα. Πάρτε θέση στον άξονά σας, συνδεθείτε με το κρύσταλλο στο κέντρο της Γης, συνδεθείτε με την Πηγή, αφήνοντας τον άξονα να περάσει από τις Πλειάδες, από τις εφτά αδελφές, από τα εφτά χρώματα του ουράνιου τόξου και από τον Ωρίωνα και το Μέτατρον. Συνδεθείτε με αυτές τις ενέργειες, δείτε τον άξονα μέσα σας και δείτε ότι η καθεμιά από σας είναι μια κολόνα… και θα κάνουμε πρώτα μια δουλειά με την καθεμιά κολόνα.

Μπείτε λοιπόν μέσα σας για να πάτε να αναρωτηθείτε τι σκεφτήκατε όταν ακούσατε για το σεισμό, για το τσουνάμι, πριν πάμε για τα πυρηνικά… ποιος μπορεί να πει ότι δεν σκέφτηκε ότι άρχισαν τα σοβαρά πράγματα, ότι έρχεται η αλλαγή; Ποιος μπορεί να πει ότι, έστω και ένα πολύ μικρό μέρος μέσα στην καρδιά δεν χάρηκε γι’ αυτήν την αλλαγή που έρχεται; Μπορεί να μην χαρήκατε, εννοείται, για το πόνο των ανθρώπων εκεί, για τη δυστυχία τους, αλλά για την απόδειξη της αλλαγής, για το βήμα που κάνει η Γη για να καθαρίσει ορισμένες ενέργειες, μια μικρή ανακούφιση για το γεγονός ότι τρέμει η Γη, ναι, αλλά πολύ μακριά από δω… ειλικρίνεια σας ζητάμε αδελφές μας, ειλικρίνεια σας ζητάμε. Κανένας δεν σας κρίνει. Κανένας δεν έρχεται για να σας βάλει βαθμό αυτήν την στιγμή, μόνο εσείς. Ξέρετε, όσο αναγνωρίζετε αυτές τις σκέψεις μέσα σας, έστω και φευγαλέες σκέψεις, αλλά όσο τις αναγνωρίζετε και τις κοιτάτε βγάζετε με αυτόν τον τρόπο όλες τις ενοχές που μπορούν να ακολουθήσουν, δεχούμενοι απλά ότι περνάνε αυτές οι σκέψεις σαν ανθρώπινες σκέψεις που μπορούν να είναι, σαν αντανάκλαση μιας σκέψης που κυκλοφορεί στην ανθρωπότητα αυτήν την στιγμή και κυρίως στους εργάτες του φωτός που, παραδόξως, είναι πάρα πολλοί που περίμεναν τέτοια κουνήματα της Γης για να βρουν μια απόδειξη ότι όντως αλλάζουν οι καιροί. Λες και δεν φτάνουν όλες οι αλλαγές που νιώθουν μέσα τους, και ότι χρειάζονται και άλλες αποδείξεις απ’ έξω!

Σας ζητάμε, χωρίς ενοχές αλλά και χωρίς να κρυφτείτε πίσω από το δάχτυλό σας, να αναγνωρίσετε πλήρως αυτές τις σκέψεις και να πάρετε μια βαθιά ανάσα μέσα στις σκέψεις της ανακούφισης και της χαράς για τον σεισμό. Δεν είναι και τόσο εύκολο το ξέρουμε, να αναγνωρίσετε τέτοια χαρά και μερικοί ακόμα λένε μέσα τους ‘όχι, όχι, εγώ δεν το αισθάνθηκα’, αλλά εμείς σας βλέπουμε και αν σας ζητάμε τέτοια δουλειά σήμερα είναι ακριβώς επειδή σας ξέρουμε. Πάρτε μια βαθιά ανάσα μέσα στη χαρά του σεισμού…

Τι σας δίνει αυτή η ανάσα; Σας δίνει δυο πράγματα, σας επιτρέπει να εργαστείτε σε δυο επίπεδα διαφορετικά. Σας δίνει μια σύνδεση με τη Γη μεγαλύτερη γιατί αντί να στενοχωρηθείτε συνδέεστε με μια κίνηση της Γης μέσω της χαράς. Τώρα, το τι προκάλεσε αυτή τη χαρά το αφήνουμε στο πλάι. Γεγονός είναι ότι υπάρχει χαρά, οπότε ας την απολαύσετε αυτή τη χαρά και να τη χρησιμοποιήσετε μια και υπάρχει, για να συνδεθείτε με τη Γη και να στείλετε σκέψεις χαράς, αισθήσεις χαράς στη Γη μια στιγμή που το χρειάζεται τόσο πολύ και που τόσο πολλοί συνδέουν τη λέξη ‘Γη’ με τον φόβο, τον θυμό. Οπότε ναι, αυτή η χαρά είναι ένα δώρο που στέλνετε στη Γη. Μετά, σε ένα πιο προσωπικό επίπεδο, αναγνωρίζοντας αυτήν τη χαρά μπορείτε να δέχεστε ένα μέρος σας που δεν θέλετε και τόσο πολύ να κοιτάξετε. Είναι και πάλι μια αναγνώριση μιας πτυχής του εαυτού που κάνετε κάνοντας αυτό: μια πτυχή όχι πολύ ευχάριστη για μερικούς αλλά που ανοίγει πόρτες.

Σας ζητάμε να κοιταχτείτε σε γωνίες στις οποίες δεν πάτε συχνά να βάλετε σκούπα για να βγάλετε τις σκόνες. Σας ζητάμε να πάρετε έναν φακό και να πάτε να κοιτάξετε σε μια γωνία όπου δεν πηγαίνετε συνήθως. Σας ζητάμε, κοιτάζοντας αυτήν τη γωνία, τη σκόνη που υπάρχει εκεί, να δέχεστε αυτό που είστε και αυτό που σκέφτεστε… κρατήστε αυτήν την αίσθηση που έχετε αυτήν την στιγμή για τον εαυτό σας.

Τι έχετε αναπτύξει τώρα που μιλάμε, μέσα σας για τον εαυτό σας; Συμπόνια! Βλέπετε ένα μέρος σας που δεν είναι ωραίο, και αντί να το κατακρίνετε, αντί να το κρύψετε, αντί να το κουκουλώσετε, να αρνηθείτε την ύπαρξή του, το κοιτάτε έτσι άσχημο όπως σας φαίνεται και το δέχεστε…

Σας ζητάμε να το δέχεστε για ό,τι μπορεί να σας φέρει, για όλα τα μαθήματα που μπορεί να σας φέρει. Σας ζητάμε να το κοιτάξετε όπως θα πηγαίνατε να κοιτάξετε έναν καθρέφτη ή να πάτε να κοιτάξετε μια πληγή και να την καθαρίσετε. Τι θα κάνετε με αυτήν την πληγή; Θα πάτε κατ’ ευθείαν να την κλείσετε, να τη ράψετε; Δεν μπορείτε. Θα πάτε σιγά-σιγά με ένα βαμβάκι απαλό να την πιάσετε σιγά γύρω-γύρω, θα βάλετε κάτι απαλό που δεν τσούζει και όχι οινόπνευμα, θα καθαρίσετε την πληγή και θα βάλετε αλοιφή για να κλείσει μόνη της.

Το ίδιο σας ζητάμε κι εδώ. Σας ζητάμε να κοιτάξετε κάτι που δεν είναι και τόσο όμορφο μέσα σας, να πάτε σιγά-σιγά να το κοιτάξετε, να φέρετε στο φως ό,τι δεν σας αρέσει απλώς για να το δει το φως, όχι απαραίτητα για να το βγάλετε. Αφήστε το φως να κάνει τη δουλειά του. Δεν είναι μια δουλειά για σας. Είναι η δουλειά του φωτός να φέρει κάθαρση σ’ αυτό το σκοτεινό μέρος.

Πάρτε μια ανάσα σ’ αυτές τις σκέψεις που σας ενοχλούν. Αγκαλιάστε αυτό το μέρος του εαυτού που σας ενοχλεί και πείτε του την αγάπη σας γι’ αυτό που είναι, έτσι όπως είναι, χωρίς να το κρίνετε… χωρίς να το κρίνετε, απλώς επειδή είναι μια πλευρά του εαυτού.

Σας ζητάμε τώρα κρατώντας αυτήν την αίσθηση μέσα σας, αυτήν την αποδοχή μέσα σας, σας ζητάμε να πάτε να οραματιστείτε ένα τρίγωνο με τα χρώματα που σας είπαμε πριν, γύρω από την Ιαπωνία. Θα δείτε το γαλάζιο, θα δείτε το κόκκινο και θα δείτε το λευκό: το γαλάζιο δυτικά, το κόκκινο και το λευκό βόρεια και νότια ανατολικά. Θα δείτε μέσα σ’ αυτό το τρίγωνο όλες τις ενέργειες που ξέρετε ότι υπάρχουν αυτήν την στιγμή εκεί: απελπισία, θλίψη, θυμός, αναζήτηση για μια κατανόηση των γεγονότων που μπορεί να μην έρθει ποτέ, φόβος, και όπως πήρατε την σκόνη που υπήρχε στη γωνία του εαυτού σας και τη βάλατε στην καρδιά χωρίς κρίση, σας ζητάμε να φέρετε αυτό το τρίγωνο στο κέντρο του κύκλου σας. Έτσι όπως έχετε τα κεριά, να φέρετε αυτήν τη μεγάλη χώρα και αυτήν την ενέργεια στο κέντρο του κύκλου. Μαζί, έτσι όπως είστε, η καθεμιά μια κολόνα ενός ναού, να πάρετε εσείς ως ναός, αναπνοή στην ενέργεια του τριγώνου αυτού.

Αυτήν την άσκηση που σας ζητάμε σήμερα είναι ‘Η’ άσκηση της συμπόνιας για τους Βουδιστές (αναφέρονται σε μια άσκηση που λέγεται ‘tonglen’). Είναι μια άσκηση που, με λίγα λόγια και όπως θα την κάνουμε σήμερα, αποτελείται στο να πάρετε πτυχές σκοτεινές των άλλων με την αναπνοή σας, και με την εκπνοή σας να βγάλετε φως. Είναι μια άσκηση άκρως αγάπης. Δεν υπάρχει καλύτερη άσκηση, με περισσότερη αγάπη απ’ αυτή, το να βάλετε μέσα σας αυτό που πονάει τον άλλον, να το μετουσιώσετε και να το στείλετε πίσω, χρυσό.

Πριν αρχίσουμε την άσκηση όπου θα είστε σε σιωπή για αρκετό χρονικό διάστημα, θέλουμε να υπενθυμίσουμε ότι η καθεμιά από σας είναι μια κολόνα ενός ναού, είναι άξονας με ρίζα στο κέντρο της Γης και κεφάλι στην Πηγή. Ο άξονας περνά από τις Πλειάδες και από τον Ωρίωνα πριν φτάσει στην Πηγή. Η καθεμιά είναι μεγάλος άξονας και η καθεμιά μόλις έμαθε να δέχεται τα πιο σκοτεινά της μέρη. Η καθεμιά ξέρει πολύ καλά ότι δεν υπάρχει σκοτεινό μέρος του άλλου που δεν υπάρχει και στην ίδια. Οπότε στην ουσία, αυτό που πάτε να εισπνέετε είναι μέρος σας, γιατί είστε μέρη της ανθρωπότητας όπως είναι αυτό το τρίγωνο που είναι στο κέντρο του κύκλου σας.

Δεν πάτε να αναπνέετε κάτι ξένο, πάτε να αναπνέετε μέρος σας, και να το μετουσιώσετε, να βοηθήσετε τη μετάλλαξη των ενεργειών του τριγώνου αυτού. Με την εισπνοή, δείτε ότι οι ενέργειες του τριγώνου μπαίνουν στις κολόνες του ναού που είστε. Πάνε μέχρι το κέντρο της Γης και με την εκπνοή ξαναμπαίνουν στο τρίγωνο, χρυσές. Με την εισπνοή, μπαίνουν και άλλες στις κολόνες που είστε, μετουσιώνονται, και με την εκπνοή πάλι γυρίζουν στο τρίγωνο, χρυσές.

Κάντε αυτήν την άσκηση με όλη την καρδιά σας αλλά επίσης με όλη την επίγνωση ότι δεν είναι κάτι ξένο που βάζετε μέσα σας αλλά μια πλευρά του εαυτού σας. Είμαστε μαζί, μαζί σας, για να εργαστούμε μαζί σε σιωπή (παύση 2’)…

Οι ενέργειες της Μαρίας είναι εδώ, της Παναγίας, είναι πάνω στο τρίγωνο. Είναι η άσκηση που την φέρνει εδώ, η συμπόνια που την φέρνει εδώ, συνεχίστε την άσκηση… βοηθάει και εκείνη…

«Παιδιά μου συνεχίστε την άσκηση όσο μιλάμε. Συνεχίστε τις αναπνοές σας, συνεχίστε το δώρο σας προς αυτόν το λαό, προς αυτήν τη χώρα, προς αυτήν την τόσο όμορφη χώρα, με τόσο μεγάλο παρελθόν και τόσο λαμπρό μέλλον. Συνεχίστε τη δουλειά σας της μετάλλαξης, της μετουσίωσης, της αναπνοής σας… Θα θέλαμε πέρα απ’ αυτήν την άσκηση να μην ξεχάσετε ποτέ ότι εσείς δημιουργείτε ό,τι σας έρχεται…

Να σταθείτε πάντα στη χαρά. Να σταθείτε πάντα σ’ αυτές τις γαλάζιες ενέργειες που είναι ο πυρήνας σας, όχι μόνο ο δικός μου. Να δείτε έναν άξονα, ένα γαλάζιο άξονα που διαπερνά την Ιαπωνία και που φέρνει τη δικιά μου ενέργεια… συνεχίστε τη ροή… και ναι, όσο γίνεται η μετουσίωση στο τρίγωνο μέσα στον κύκλο, γίνεται μετουσίωση και μέσα σας. Θα μας πείτε: ‘έχει τόσο σημασία σήμερα;’ Όλα έχουν σημασία. Δεν υπάρχει μικρή δουλειά και μεγάλη δουλειά. Η εργασία που κάνετε πάνω στον άξονά σας έχει την ίδια σημασία με την εργασία που γίνεται πάνω στον άξονα της Ιαπωνίας.

Μην κοιτάξτε τον αριθμό των ατόμων, κοιτάξτε μόνο το φως που περνάει και που μπαίνει στη Γη, το φως που επιτρέπετε να μπει στα κύτταρά σας και να εισχωρήσει, να μπει σ’ αυτήν τη χώρα που φαινομενικά είναι τόσο μακριά από σας αλλά συγχρόνως την έχετε φέρει τόσο κοντά.

Ένας άξονας γαλάζιος που γύρω-γύρω από το γαλάζιο τώρα γεμίζει με χρυσό. Είναι οι ενέργειες της Μητέρας και του Γιου που εργάζονται μαζί για να φέρουν μια νέα ισορροπία, να φέρουν το καινούριο. Συνεχίστε τις αναπνοές… σας ευχαριστούμε πολύ. Σας ευχαριστούμε που δεχτήκατε να κοιτάξετε μέσα στην καρδιά σας γιατί έτσι μπορούσατε να ρίξετε μια γέφυρα ανάμεσα στο σκοτεινό μέσα σας και το σκοτεινό που γίνεται εκεί και επειδή δεχτήκατε το ένα μπορούσατε να δέχεστε το άλλο χωρίς φόβο, χωρίς κρίση, απλώς να το δέχεστε, να το αναπνέετε, να μπορέσετε να αλλάξετε τα χρώματα γύρω απ’ αυτό που βλέπατε.

Έτσι συνδημιουργούμε και έτσι χτίζουμε καινούρια βάση και για τη δικιά σας ζωή, και για το κέντρο της Γης που σιγά-σιγά θα επεκταθεί μέχρι την επιφάνεια της Γης. Αυτήν την εβδομάδα, αν επιθυμείτε να ξανασυνδεθείτε με αυτήν τη χώρα και να κάνετε αυτήν την άσκηση ξανά, σας ζητάμε να την ξανακάνετε με τον ίδιο τρόπο που έγινε σήμερα. Δηλαδή να οραματιστείτε ότι είστε σ’ αυτό το δωμάτιο με τους άλλους δίπλα, ότι είστε κολόνα ενός ναού, και ακόμα και αν διαβάσετε αυτήν την επικοινωνία και δεν είστε εδώ, να φανταστείτε ότι είστε με τους άλλους, με όλους όσους έχουν κάνει την άσκηση ώστε αυτή η εργασία να μην είναι μια μεμονωμένη εργασία αλλά να είναι μια εργασία μιας ομάδας, που με αυτόν τον τρόπο είναι πολύ πιο δυνατή. Πάει στον στόχο της πολύ πιο εύκολα και με πολύ καλύτερα αποτελέσματα.

Να ξέρετε ότι θα είμαι πάντα στο κέντρο του κύκλου κάθε φορά που θα συνδεθείτε για να φέρετε το φως που περνάει μέσα σας προς αυτήν τη χώρα που είναι η Ιαπωνία. Αρκεί να με φωνάξετε ή να φέρετε το γαλάζιο που είναι το χρώμα μου, και θα είμαι εδώ, εγώ, η Μαρία.

Ακουμπάω την καρδιά σας, σας φιλάω στην καρδιά για να σας δείξω την ένωσή μας και την τρυφερότητα που γεννιέται μέσα σ’ αυτήν την άσκηση.»

Και έτσι είναι.