Καλώς ήρθατε. Είμαστε στη μέση του κύκλου και σας κοιτάμε, έναν-έναν, στα μάτια… Χαιρόμαστε που σας βλέπουμε. Εσείς, χαίρεστε που μας βλέπετε ή ακόμα αναρωτιέστε εάν είναι η ιδέα σας, αν είναι πραγματικότητα, εάν εσείς το δημιουργείτε ή αν είναι κάτι παραπάνω από αυτό. Εμείς σας λέμε ότι είμαστε εδώ. Σας λέμε ότι, όπως στις ‘Επαφές τρίτου τύπου’ τεντώνουμε το χέρι μας και με το δάχτυλό μας πάμε να σας ακουμπήσουμε, μόνο που ακουμπάμε την καρδιά σας για να κάνουμε επαφή, για να υπάρχει μια σπίθα που θα γεννηθεί απ’ αυτήν την επαφή και που θα κάνει ότι θα ανοίξει η πόρτα. Όσο δεν ανοίγετε την πόρτα, όσο παραμένετε στο ερώτημα μέσα στο μυαλό σας : ‘είναι αλήθεια, είναι πραγματικότητα ή είναι όνειρο, είναι στο μυαλό μου;’ δεν μπορείτε να βρείτε απάντηση.
Η απάντηση δεν στέκεται σ’ αυτό το επίπεδο και δεν θα την βρείτε ποτέ σ’ αυτό το επίπεδο. Σ’ εκείνο το επίπεδο θα βρείτε μια απάντηση τυποποιημένη που δεν θα σας ικανοποιήσει και γι’ αυτό είστε εδώ, για να ψάξετε πέρα απ’ αυτήν και για να μπορέσετε να ψάξετε πέρα απ’ αυτήν πρέπει να ανοίξετε την πόρτα που είναι πιο κάτω, την πόρτα της καρδιάς. Αφού ανοίξετε εκεί, τότε μπορούν οι ενέργειες να μπουν, μπορούν χρώματα να μπουν μέσα στην καρδιά σας και εσείς, εφόσον έχετε ανοίξει, μπορείτε να το νιώσετε αυτό. Τότε, δεν μιλάμε πια για νοητικό επίπεδο, δεν μιλάμε πια για συναισθηματικό επίπεδο, μιλάμε για αισθήσεις. Τι νιώθετε; Τι νιώθει το σώμα σας όταν ανοίγει; Όταν όχι μόνο το μυαλό, αλλά κάθε κύτταρο του σώματός σας ανοίγει σε μια καινούρια δυνατότητα, τι νιώθει κάθε κύτταρο;
Νιώθει ότι η πόρτα είναι ανοιχτή στο καινούριο και ότι όλα είναι δυνατά και όλα είναι πιθανά. Είναι μια αίσθηση καταπληκτική αυτή που μπορεί να σας κατακλύζει εκείνη την στιγμή, να νιώθετε ότι όλα είναι ανοιχτά, όλα μπορούν να συμβούν, όλα είναι εφικτά. Εσείς δημιουργείτε την πραγματικότητά σας. Μπορεί να το έχετε διαβάσει σε μερικά βιβλία, αλλά κατά πόσο το νιώθετε βαθιά, είναι ένα ερώτημα. Αυτό που μπορείτε ίσως πιο εύκολα να νιώθετε είναι ότι όταν αποκλείετε πράγματα, κλείνετε πόρτες. Αν πείτε ‘αυτό δεν είναι δυνατόν’, τότε όντως δεν υπάρχει δυνατότητα να συμβεί. Είναι σαν να κλείσετε μια πόρτα σε μια δυνατότητα, μια πιθανότητα. Εκεί που μπορούσε ίσως κάτι να γίνει, ξαφνικά δεν υπάρχει πια προοπτική γιατί έχετε κλείσει την πόρτα.
Λοιπόν, αντί να κλείσετε πόρτες στις αισθήσεις σας, αντί να σκεφτείτε ‘αυτό αποκλείεται να γίνει’, ‘αυτό δεν νομίζω ότι μπορεί να συμβεί’, ανοίξτε! Ανοίξτε σε καινούριες πιθανότητες, ανοίξτε σε πράγματα που δεν έχετε ονειρευτεί καν ποτέ, ανοίξτε τα κύτταρά σας στα πιο τρελά όνειρα που μπορείτε να φανταστείτε! Μπορεί να έχετε διαβάσει βιβλία που σας πηγαίνουν σε άλλο αιώνα, σε άλλο πλανήτη, σε άλλους πολιτισμούς, εσείς όμως τι έχετε ονειρευτεί; Μέχρι που πάει η φαντασία σας; Μέχρι τη διπλανή πόρτα, μέχρι το τέλος της ζωής σας, μέχρι το τέλος αυτής της χρονιάς, μέχρι αύριο; Τι δημιουργείτε; Τι ονειρεύεστε; Τι σκέφτεστε; Ποιες πόρτες κλείνετε και ποιες πόρτες αφήνετε ανοιχτές στη δημιουργία, στο μέλλον σας;
Η χώρα σας περνά δύσκολες στιγμές, ποιες πόρτες έχετε κλείσει πάνω σ’ αυτό; Πόσες φόρες πιάνετε τον εαυτό σας να πει ‘με αυτό που συμβαίνει τώρα, αποκλείεται να βρω δουλειά, αποκλείεται να πάω καλά, αποκλείεται να έχω αρκετά λεφτά για να είμαι άνετη, άνετος’. Πόσες φορές έχετε πιάσει τον εαυτό σας να το πει αυτό; Εμείς το ακούμε συχνά και σας λέμε ότι κλείνετε πόρτες, γιατί δεν είναι επειδή η χώρα σας περνά δύσκολα που πρέπει εσείς σαν άτομα να περνάτε άσχημα. Τίποτα δεν είναι γραμμένο φίλοι μας, τίποτα, εσείς γράφετε το μέλλον σας ανοίγοντας ή κλείνοντας πόρτες. Εσείς είστε οι δημιουργοί του μέλλοντός σας και κανείς άλλος, ούτε η κυβέρνησή σας, ούτε το Δ.Ν.Τ., κανένας άλλος, εσείς.
Πως σας φαίνεται αυτό όταν το σκέφτεστε; Μεγάλη ευθύνη; Έχετε δίκιο. Δεν είναι μόνο μια μεγάλη ευθύνη, είναι μια τεράστια ευθύνη, και κάτι σαφώς πιο δύσκολο απ’ ό,τι θα ήταν να πείτε ότι: ‘φταίει η κυβέρνηση, φταίνε οι καιροί που είναι δύσκολοι, φταίνε οι συνθήκες, φταίνε όσοι φάγανε τα λεφτά της χώρας’. Τόσο εύκολο, τόσο εύκολο είναι αυτό και το ακούμε τόσο, μα τόσο συχνά τώρα τελευταία εδώ. Φταίνε οι άλλοι. Τι σημαίνει; Ότι πρέπει να κοιτάξετε τον εαυτό σας και να πείτε ότι φταίτε εσείς, και να χτυπάτε το στήθος σας λέγοντας ότι φταίτε εσείς; Όχι βέβαια! Δεν χρειαζόμαστε επιπλέον ενοχές, έχουμε αρκετές, οι οποίες είναι περιττές.
Αυτό που θέλουμε να σας πούμε απλώς είναι ότι ο λόγος που χρησιμοποιείτε χτίζει το μέλλον, χτίζει το παρόν, χτίζει αυτό που ζείτε κάθε στιγμή. Η ενέργεια που ρέει μέσα στο λόγο σας χτίζει αυτό που βιώνετε κάθε στιγμή. Τα λόγια που χρησιμοποιείτε, οι λέξεις, κάθε λέξη έχει μια ενέργεια πολύ προσωπική, αν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τέτοια λέξη για λόγια. Αυτή η ενέργεια, κάθε φορά που χρησιμοποιείτε μια λέξη, ρέει, πηγαίνει αλλού, κάνει αντανάκλαση από δω, από κει, ήχο, πάει και ακουμπάει τους άλλους, ακουμπά άλλα αυτιά, ακουμπά άλλα σώματα. Μην νομίζετε ότι χάνεται τόσο εύκολα!
Όταν κάποιος λέει κοντά σας λόγια εκδίκησης, μίσους, δυσαρέσκειας, πως νιώθετε; Νιώθετε ότι υπάρχει ένα σφίξιμο στην καρδιά σας. Νιώθετε ότι έχετε όρεξη να φύγετε ή σας θυμώνει, ανάλογα με τον χαρακτήρα σας. Δεν νιώθετε καλά, έτσι κι αλλιώς. Πέρα από το περιεχόμενο που κουβαλάνε αυτές οι λέξεις, οι λέξεις οι ίδιες, η ενέργεια των λέξεων χτυπάει τα κύτταρά σας, χτυπάει το σώμα σας και κάνει ότι κάθε κύτταρο του δέρματός σας σφίγγεται λίγο, όπως η καρδιά, κλείνει, και είναι δισεκατομμύρια μικρές πόρτες που κλείνουν για να προστατευτούν, για να προστατέψουν εσάς.
Τι θέλετε εσείς να κάνετε στους άλλους; Θέλετε να ανοίξετε αυτές τις μικρές πορτούλες ή θέλετε να τις κλείσετε; Ποια λόγια θα χρησιμοποιήσετε; Μιλάμε για τους άλλους αλλά είναι το ίδιο για σας. Τα δικά σας λόγια πηγαίνουν και χτυπάνε τους άλλους αλλά χτυπάνε και τον εαυτό σας. Η ενέργεια πρώτα απ’ όλα είναι δικιά σας. Την βιώνετε από μέσα κιόλας όταν μιλάτε. Οπότε, τι θα κάνετε με τα λόγια σας, ποιες λέξεις θα επιλέξετε, ποια ενέργεια θα αφήσετε να βγει από το στόμα σας για να πάει να τρέφει τους άλλους και για να πάει να τρέφει τον εαυτό σας και από έξω, και από μέσα;
Ναι, μεγάλη ευθύνη, πράγματι, γιατί εάν η ενέργεια που μπορείτε να αφήσετε να ρέει από το στόμα σας μπορεί να ανοίξει χιλιάδες και εκατομμύρια πόρτες ή να τις κλείσει, όντως είναι πολύ μεγάλη η ευθύνη σας, αλλά και τόσο μεγάλη η χαρά, εξίσου μεγάλη η χαρά όταν νιώθετε ότι πάτε να ανοίξετε πορτούλες με λέξεις που φέρνουν άνοιγμα, που φέρνουν κατανόηση, δεκτικότητα, και πέρα απ’ αυτά συνείδηση χωρίς κρίση, χωρίς καμία κρίση! Τότε φέρνει πολύ χαρά. Βλέπετε, εκεί που τα λόγια είχανε βγει από σας και έκαναν το δρόμο τους ανοίγοντας πορτούλες στους άλλους, γυρίζουν τώρα σε σας με χαρά, φέρνουν πίσω τη χαρά.
Μερικοί θα μιλάγανε για κάρμα. Κάνω μια πράξη και εισπράττω το αποτέλεσμα της πράξης αυτής, και έχετε με αυτή την έννοια του κάρμα την εντύπωση ότι αυτά τα αποτελέσματα μπορείτε να τα εισπράξετε μετά από ζωές ολόκληρες, και πάει λέγοντας στο χρόνο. Μιλάμε όμως εδώ για πολύ χειροπιαστά πράγματα, πολύ περισσότερο από την έννοια του κάρμα. Μιλάμε για πράγματα που ακόμα και η φυσική σας έχει αναλύσει. Δεν σας μιλάμε για πράγματα στον αέρα, για εσωτερικά πράγματα. Σας μιλάμε για δονήσεις που φεύγουν από το στόμα σας, που ακουμπάνε το σώμα του άλλου απέναντι και που γυρίζουν σε σας. Είναι κάτι που μπορείτε να μετρήσετε. Είναι κάτι πολύ χειροπιαστό. Εκεί, δεν τίθεται θέμα αν υπάρχει ή αν δεν υπάρχει. Υπάρχει και στον τρισδιάστατο κόσμο, δεν χρειάζεται να ψάξετε για αυτό που σας λέμε σήμερα σε πολλές διαστάσεις που φαίνονται ή που δεν φαίνονται. Η δόνηση της ομιλίας μπορεί να μην φαίνεται αλλά μπορείτε να την μετρήσετε, και ξέρετε ότι υπάρχει, ότι είναι μια πραγματικότητα. Αυτή η πραγματικότητα επιδρά και στους άλλους και στον εαυτό σας, οπότε ναι, είναι μεγάλη η ευθύνη, κάθε φορά που ανοίγετε το στόμα σας.
Το ερώτημα είναι το εξής, και θα θέλαμε να απαντήσετε μέσα σας: τι θέλετε, τι θέλετε για τις επόμενες εβδομάδες, για τους επόμενους μήνες στη ζωή σας; Θέλετε όντως μια διάλυση, να διαλύεται η ζωή σας, η χώρα σας, ή θέλετε να χτίσετε κάτι όμορφο γύρω σας; Δεν σας λέμε αυτήν την στιγμή ότι αν το όνειρό σας είναι να έχετε μια χώρα καλά δομημένη και που στέκεται στα πόδια της με ένα παλιό σύστημα, έστω και ανανεωμένο, ότι θα το πετύχετε, γιατί αυτά τα όνειρα είναι πολύ συγκεκριμένα. Αλλά μπορείτε να ονειρευτείτε και να επενδύσετε στη δόνηση, αφήνοντας σε μας το αποτέλεσμα.
Ξαναπιάνουμε το ερώτημά μας: τι θέλετε να χτίσετε; Θέλετε να χτίσετε κάτι με δονήσεις που γκρεμίζουν ή με δονήσεις που ανοίγουν, που ανοίγουν δυνατότητες; Μην πάτε μέχρι να ονειρευτείτε συγκεκριμένα, δείτε τι μπορεί να συμβεί εν δυνάμει σε επίπεδο εντελώς δονητικό, και δείτε τις δυο δυνατότητες που έχετε για να μπορέσετε να επιλέξετε… φίλοι μας ξέρουμε πολύ καλά ότι θέλετε να επιλέξετε το άνοιγμα και το ξέρετε και εσείς αλλιώς δεν θα ήσασταν εδώ. Εάν σας κάνουμε αυτήν την κουβέντα σήμερα, συμφωνούμε, μην κοροϊδευόμαστε, δεν είναι για να επιλέξετε το κλείσιμο ή το άνοιγμα γιατί ξέρουμε ότι θέλετε το άνοιγμα και το ξέρετε κι εσείς, είναι για να σας δώσουμε μια ευκαιρία να μπείτε πολύ πιο συνειδητά στις δονήσεις που εκπέμπετε. Έτσι, να συνειδητοποιήσετε πολύ περισσότερο, να μπείτε στις δονήσεις αυτές, και στις με και στις δε, για να κάνετε μια επιλογή μετά όχι μόνο με το μυαλό αλλά έχοντας ζήσει, βιώσει και τη μία και την άλλη.
Βλέπετε, όταν σας λέμε ‘τα λόγια σας χτίζουν’ δεν θέλουμε μετά να φοβηθείτε, και από τον φόβο να μην χρησιμοποιήσετε μερικές λέξεις, γιατί τότε δεν θα έχουμε καταφέρει αυτό που θα θέλαμε και αυτό που θέλετε κι εσείς γιατί θα σας έχουμε οδηγήσει κάπου με τον φόβο, και δεν το θέλουμε! Το αντίθετο, μην κάνετε ούτε ένα βήμα με τον φόβο, και αν νομίζετε κάποια στιγμή, γιατί ίσως δεν έχουμε εξηγήσει καλά, ότι σας ζητάμε κάτι με φόβο, τότε μην το κάνετε! Σας ζητάμε να μην το κάνετε και να ρθείτε την άλλη φορά λέγοντας: ‘είναι δυνατόν να μας έχουν πει κάτι τέτοιο;’ για να το εξηγήσουμε, για να τα ξαναπιάσουμε από την αρχή. Δεν υπάρχει περίπτωση ποτέ να σας ζητήσουμε να κάνετε κάτι οδηγούμενοι από φόβο. Αυτό είναι μια βάση, να το έχετε δεδομένο για όλη τη δουλειά που θα κάνετε εδώ. Δεν υπάρχει περίπτωση να σας ζητήσουμε ποτέ, ποτέ, κάτι τέτοιο. Πάμε πέρα…
Δεν σας ζητάμε λοιπόν, όταν πρόκειται να πείτε κάτι αρνητικό, να μην το κάνετε επειδή φοβάστε τις επιπτώσεις. Όχι, γι’ αυτό σας ζητάμε να μπείτε σ’ αυτήν τη δόνηση χωρίς φόβο: για να δείτε τι συμβαίνει, για να το νιώθετε μέσα σας. Τι ανοίγει αυτό; Τόσο πολλά λόγια κυκλοφορούν, τόσο πολλές ιδέες κυκλοφορούν στη χώρα σας για το μέλλον της χώρας, για το μέλλον των Ελλήνων και όχι μόνο, της Γης πιο γενικά, τι θα συμβεί στην Ευρώπη με ό,τι γίνεται στις αραβικές χώρες για παράδειγμα αυτήν την στιγμή, τι μπορεί να συμβεί, τι μπορεί να αλλάξει, πολλά πράγματα, πολλά λόγια ανταλλάσσονται με βάση το φόβο. Εσείς τα ακούτε, μπαίνετε σε τέτοιες συζητήσεις, και είτε επειδή θέλετε να είστε μέσα σ’ αυτόν τον κύκλο ανθρώπων, μαζί με τους φίλους με τους οποίους είστε εκείνη την στιγμή, είτε επειδή δεν θέλετε να είστε χωριστά, θα πείτε παρόμοια ή θα προσπαθήσετε να πείτε τα δικά σας αλλά με ένα τρόπο που μπορεί να κουβαλάει και αυτός φόβο. Μπείτε λίγο…
Σας ζητάμε να κάνετε μια μικρή δουλειά αυτήν την στιγμή και να νιώθετε λες και είστε μια μικρή σταγόνα φωτός η οποία βρίσκεται μέσα στα λόγια. Είστε μαζί με φίλους, κάντε αυτήν την άσκηση… είστε με φίλους, μιλάτε για το μέλλον του κόσμου, της Γης, μιλάτε για τους κινδύνους, μιλάτε για όλες τις δυσκολίες που υπάρχουν στη ζωή σας αυτήν την στιγμή και εσείς είστε μια μικρή σταγόνα φωτός που είναι μέσα στην ενέργεια της ομιλίας, και που ρέει ανάμεσα στο στόμα του ενός και το στόμα του άλλου. Δείτε τι κάνει αυτή η μικρή σταγόνα, που χτυπάει, με πια ταχύτητα χτυπάει τον έναν, τον άλλον, πως νιώθει. Πως νιώθετε σαν μικρή σταγόνα φωτός, σ’ αυτήν την συζήτηση; Πως νιώθετε; Πάρτε ένα λεπτό σε σιωπή και φανταστείτε αυτήν την σκηνή και αυτήν την ενέργεια μεταξύ σας, μπείτε μέσα, νιώστε την… πως νιώθετε σαν μικρή τελίτσα φωτός;…
Και τώρα που έχετε αυτήν την εμπειρία, βάλτε τον εαυτό σας να πάρει μια μικρή απόσταση απ’ αυτόν τον κύκλο των φίλων. Σταθείτε εκεί που είστε, δηλαδή σε ένα καθαρό ενεργειακό επίπεδο. Εκεί που έχετε λάβει και που λαμβάνετε ενέργειες με άγχος, με φόβο, με στενοχώρια, με θυμό, να τα δέχεστε αυτά, να τα αποδέχεστε στο σώμα σας, σ’ αυτές τις πορτούλες που λέγαμε και εσείς να αποφασίσετε αντί να στείλετε πίσω όλες αυτές οι μπαλίτσες που σας ήρθαν, να τις στείλετε πίσω με μια άλλη δόνηση, με μια άλλη πολικότητα αν προτιμάτε. Κάντε το αυτό. Δείτε ότι σας έρχονται πολλές μπαλίτσες φωτός, σταγόνες φωτός, τελίτσες φωτός, πείτε το όπως θέλετε, και εσείς αποφασίζετε να αλλάξετε πολικότητα. Τι συμβαίνει;…
Δεν ξέρετε τι συμβαίνει ή τι θα συμβεί στο μέλλον με αυτό που θα στείλετε. Αυτό που όμως ξέρετε με σιγουριά είναι ότι έχετε βάλει τέλος στην πορεία χιλιάδων σταγόνων φωτός που είχαν έρθει σε σας, και αντί να τις πιάσετε και να τις ξαναστείλετε αλλού, έτσι φορτωμένες όπως ήταν αυτές οι σταγόνες, βάλατε τέρμα σ’ αυτήν την πολικότητα, μόνο με την επιθυμία σας να βάλετε μια άλλη πολικότητα. Χωρίς να πάμε να κάνουμε εικασίες για το τι θα γίνει με αυτό που στείλατε, αυτό είναι μια άλλη ιστορία, μπορείτε ήδη να δείτε το αποτέλεσμα, είναι πολύ χειροπιαστό. Σταματήσατε την πορεία της ενέργειας που ήρθε σε σας και ήδη είναι μια καταπληκτική δουλειά. Ήδη έχετε βάλει ένα στοπ σε ένα κύμα φόβου, σε ένα κύμα θυμού, άγχους. Αυτό δεν είναι που θέλετε; Μόνο, μόνο με την επιθυμία σας να αλλάξετε πολικότητα, να μην παίξετε πια αυτό το παιχνίδι και το μόνο που χρειάζεται να κάνετε είναι να πάρετε μια μικρή απόσταση και να δείτε τι γίνεται αυτήν την στιγμή.
Από την στιγμή που παίρνετε αυτήν την μικρή απόσταση, είστε σε θέση να δείτε αυτό που σας έρχεται. Από την στιγμή που βλέπετε αυτό που σας έρχεται, τότε μπορείτε να βάλετε πρόθεση να αλλάξετε πολικότητα. Από την στιγμή που θα έχετε βάλει την πρόθεση να αλλάξετε πολικότητα, τότε τα λόγια σας θα αλλάξουν και θα ρέουν διαφορετικά γιατί η πρόθεση, που είναι η βάση της ομιλίας σας, θα έχει αλλάξει.
Καταλαβαίνετε αυτό που σας λέγαμε πριν, όταν σας λέγαμε ότι όταν θέλετε να πείτε κάτι και δεν το λέτε, να μην είναι επειδή φοβάστε τις επιπτώσεις. Εκεί δεν κάνετε τίποτα. Απλώς, αλλάζετε έναν φόβο με έναν άλλον φόβο και δεν κερδίζουμε τίποτα. Συνεχίζει και ρέει ο φόβος, γιατί τι κουβαλάει, τι μεταφέρει ο λόγος σας τότε; Πάλι φόβο. Ενώ αντίθετα εάν έχετε πάρει απόσταση, έστω και μικρή, εάν έχετε συνειδητοποιήσει και χωρίς να κρίνετε, απλώς να πείτε: ‘Δεν είναι η δικιά μου πρόθεση να συνεχίσω με αυτήν την πολικότητα. Η δικιά μου πρόθεση είναι να αλλάξω πολικότητα.’ Τότε όλα αλλάζουν και δεν χρειάζεται να κάνετε κάτι παραπάνω. Θα δείτε ότι τα λόγια σας θα αλλάξουν. Θα δείτε ότι αυτό που θα βγει από το στόμα σας θα είναι διαφορετικό απ’ αυτό που ακούσανε τα αυτιά σας.
Δεν θα συνεχίσετε την αλυσίδα, θα τη διακόψετε και θα αρχίσετε έτσι μια άλλη αλυσίδα με μια άλλη πολικότητα που θα χτίσει άλλον κόσμο και που αντί να γκρεμίσει, θα χτίσει, θα ανοίξει. Δεν χρειάζεται εσείς να έχετε κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό σας για το τι θέλετε να χτίσετε ή να ανοίξετε, ποιες πόρτες θέλετε να ανοίξετε. Αρκεί να πάρετε απόσταση και να έχετε την πρόθεση να αλλάξετε πολικότητα. Όλα τα υπόλοιπα μετά θα έρθουν. Σιγά-σιγά θα χτιστεί κάτι καινούριο. Σιγά-σιγά θα κάνετε ένα βήμα, και μετά ένα άλλο, και θα δείτε ότι ο στόχος θα είναι όλο και πιο καθαρός μπροστά σας.
Το πρώτο βήμα εκεί είναι η συνειδητοποίηση: τι περνά από το στόμα σας; Εάν το στόμα απλώς μεταφέρει αυτό που έχει ακούσει ή αν παίρνει μια απόσταση και μπορεί, αν είναι ικανό να αλλάξει την πολικότητα των ενεργειών που έχετε λάβει. Επειδή έχετε λάβει ενέργειες που μεταφέρουν θυμό, πρέπει και εσείς να είστε θυμωμένοι; Όχι βέβαια. Σας φαίνεται προφανές αυτό. Όμως, εκείνη την στιγμή που λαμβάνετε το θυμό του άλλου, το ξεχνάτε και δεν είναι πια προφανές, και πολύ συχνά η πρώτη σας αντίδραση είναι να του γυρίσετε το θυμό πίσω, εμπλουτισμένο με το δικό σας θυμό, και δεν τελειώνει ποτέ αυτή η αλυσίδα. Ο ένας θυμός τρέφει τον άλλον και φτάνουμε και σε βεντέτα και σε ακραίες περιπτώσεις.
Αυτοί οι καιροί φίλοι μας τελείωσαν. Το ξέρετε μέσα σας. Αυτές οι ενέργειες είναι παλιές ενέργειες και δεν θέλετε πια να βάλετε τη δικιά σας ενέργεια σ’ αυτό το παιχνίδι, και είμαστε εδώ για να σας βοηθήσουμε σ’ αυτό. Η πρόθεσή σας είναι πάλι σε πρώτη θέση. Η πρόθεσή σας είναι πάλι το πιο σημαντικό που έχετε να κατακτήσετε, γιατί όντως είναι κάτι που έχετε να κατακτήσετε. Πρέπει να βρείτε μέσα σας το κουράγιο να βάλετε αυτήν την πρόθεση και κάθε στιγμή, σε κάθε συζήτηση, σε κάθε παθιασμένη συζήτηση εσείς να έχετε το κουράγιο να πάρετε μια μικρή απόσταση, να πάρετε μια βαθιά ανάσα και αντί να μπείτε με πάθος σ’ αυτήν την συζήτηση, να κάνετε ένα μικρό βήμα προς τα πίσω και να κοιτάξετε τι γίνεται, να δείτε τις ενέργειες που σας έρχονται και να πείτε: «Αλλάζω πολικότητα. Βάζω στοπ. Βάζω τέρμα σ’ αυτά που μου έρχονται και τα στέλνω πίσω αλλιώς. Δεν χρειάζεται να βάλω και τη δικιά μου ενέργεια σ’ αυτήν που μου έρχεται όπως μου έρχεται. Αυτό επιλέγω αυτήν την στιγμή και στέκομαι στην επιλογή μου. Η επιλογή μου δεν χρειάζεται να είναι η επιλογή των άλλων. Δεν χρειάζεται, δεν είναι αναγκαίο να κάνω σαν τους άλλους, πια.»
Βλέπετε φίλοι μας, σήμερα είναι πάλι μια εργασία που σας προτείνουμε, μια εργασία που θα σας φέρει πολύ συνείδηση των πράξεών σας και θα σας φέρει λίγο περισσότερο στην ευθύνη που έχετε για τον κόσμο που δημιουργείτε μέσα στα λόγια που λέτε. Είναι επίσης μια εργασία κάθε στιγμής, γιατί κάθε στιγμή που έχετε λεκτικές ανταλλαγές με άλλους, έχετε αυτήν την πρόθεση να βάλετε. Έχετε να θυμηθείτε που θέλετε να σταθείτε: απλώς σε μια αλυσίδα που ήδη υπάρχει και να συνεχίσετε να είστε ένας κρίκος αυτής της αλυσίδας μεταφέροντας την ενέργεια που σας έρχεται και στο επόμενο κρίκο, ή αποφασίζοντας ότι σταματάτε αυτήν την αλυσίδα εκεί που έφτασε και ότι εσείς αρχίζετε μια άλλη, με μια άλλη δόνηση, άλλη πολικότητα.
Επιλογή σας. Αυτό δεν μπορούμε, και δεν θα μπορούμε ποτέ να το κάνουμε στην θέση σας. Επιλογή σας και εργασία σας, μόνο εσείς μπορείτε να το κάνετε, μόνο εσείς μπορείτε να κόψετε αυτές τις αλυσίδες και να τις αντικαταστήσετε με καινούριες πολύ πιο φωτεινές.
Σας αφήνουμε προς το παρόν και αν υπάρχουν ερωτήσεις θα επιστρέψουμε.
Και έτσι είναι.
(Δεν υπήρχαν ερωτήσεις).
