(Προηγήθηκε μια συζήτηση μεταξύ μας γιατί ένα μέλος της ομάδας έκανε μια ιατρική εξέταση πριν περίπου δυο βδομάδες και από τότε είναι σχεδόν άυπνος).

Θα αρχίσετε με βαθιές αναπνοές σήμερα. Χρειάζεται να πέσουν οι ρυθμοί. Χρειάζεται να χαλαρώσετε. Χρειάζεται να βρείτε τον άξονά σας και μέσα στον άξονα, την καρδιά σας. Όχι για να την αφήσετε να χτυπάει δυνατά αλλά για να την μαλακώσετε, για να βρείτε ξανά το χρώμα της, για να βρείτε παστέλ χρώματα μέσα σας. Η ώρα ήρθε να φέρετε παστέλ χρώματα στις δονήσεις σας. Σας φαίνονται θηλυκές ενέργειες αυτές; Δεν είναι μόνο θηλυκές. Είναι απλώς μια δόνηση που μπορεί να μην έχετε συνηθίσει συχνά ως άνδρες να φέρετε (για όσους είναι), αλλά θα το κάνετε σήμερα.

Σας ζητάμε λοιπόν να πάτε μέσα στο στήθος σας, βαθιά μέσα, κοντά στην σπονδυλική στήλη, στο ύψος της καρδιάς. Εκεί, να βρείτε μια τελίτσα, ή ακόμα καλύτερα σαν μια πλατφόρμα, και πάνω σ’ αυτήν την πλατφόρμα… δείτε ότι υπάρχει μια μικρή πλατφόρμα εκεί, που ακουμπά την σπονδυλική στήλη στο ύψος της καρδιάς. Είναι γαλάζια, ένα γαλάζιο πάρα πολύ ανοιχτό, σαν του νερού. Ένα νερό, σαν μια σταγόνα που δεν έχει ακριβώς το διαφανές χρώμα, είναι ένα διαφανές με λίγο, πολύ λίγο μπλε. Ένα τέτοιο χρώμα έχει αυτή η πλατφόρμα που στηρίζει την καρδιά, την οποία θα συμβολίσουμε σήμερα με μια μπάλα μικρή, μια μικρή σφαίρα με ένα ροζ πάρα πολύ απαλό. Όπως έχετε μια πολύ μικρή δόση μπλε, μπλε του νερού στην πλατφόρμα, έχετε μια πολύ μικρή δόση του ροζ μέσα στην σφαίρα. Ένα λευκό-ροζ και ένα λευκό-γαλάζιο στέκονται δίπλα στην σπονδυλική σας στήλη. Εσείς, είστε ολόκληροι μέσα στη ροζ σφαίρα και παίρνετε ανάσες.

Όσο παίρνετε μια ανάσα, μεγαλώνει, διαστέλλεται η σφαίρα σαν ένας ήλιος που μεγαλώνει λίγο, και όσο φυσάτε μαζεύετε ο ήλιος (διακοπή από κινητό) ακόμα και αυτήν τη μουσική θα την κλείσουμε… και θα ξαναμπούμε στη ροζ σφαίρα. Σαφώς και μπορείτε να βάλετε και μια μουσική σ’ αυτήν την σφαίρα. Η μουσική των σφαιρών, την έχετε ξανακούσει; Δεν είναι μια μουσική τόσο δυνατή όσο είναι αυτή που μας παλεύει λίγο (ξαναχτυπάει). Ξαναμπείτε στην σφαίρα… και μέσα στην σφαίρα μπορείτε να δημιουργήσετε τη δικιά σας μουσική. Βλέπετε, τίποτα δεν είναι τυχαίο και αυτή η μουσική σας δείχνει μια πλευρά του εαυτού, μια πλευρά του εαυτού πολύ δυναμική, πολύ μέσα στη γρηγοράδα, μια γρήγορη, ρυθμική μουσική που μερικές στιγμές νιώθετε ότι τη χρειάζεστε και άλλες στιγμές όχι. Αυτήν την στιγμή, αυτή η μουσική σας δείχνει ακριβώς αυτό που μπορείτε να αφήσετε έξω από σας. Να πάρετε την απόφαση να αφήσετε έξω από σας ορισμένα στοιχεία, ορισμένες πτυχές του εαυτού που δεν χρειάζεστε εδώ και τώρα.

Η επιλογή είναι πάντα δικιά σας. Δεν υπάρχει τίποτα που σας πιέζει. Δεν υπάρχει τίποτα που επιβάλλεται από την στιγμή που η επιλογή σας είναι διαφορετική. Δεν φταίει ποτέ ο άλλος γι’ αυτό που σας συμβαίνει. Ευθύνη έχετε εσείς.

Θα μας πείτε: «ναι, αλλά όταν ο άλλος μου πατάει το πόδι, εγώ έχω την ευθύνη;» Ναι! Είναι μια επιλογή ζωής αυτή. Η στάση σας απέναντι στα πράγματα που σας έρχονται είναι μια στάση ζωής και μια επιλογή ζωής. Πάντα μπροστά σε ένα γεγονός, μπορείτε να σκεφτείτε «γιατί μου το κάνανε, γιατί μου τυχαίνει αυτό, δεν μου αξίζει κάτι τέτοιο, δεν έπρεπε να γίνει αυτό!», ή να πάρετε άλλη στροφή και να σκεφτείτε «τι έχω να καταλάβω; Τι έχω να καταλάβω σε σχέση με αυτό που συνέβηκε και γιατί αυτό το έχω βάλει, εγώ, στο δρόμο μου; Για να δω τι; Για να καταλάβω τι;»

Μερικές φορές, βάζουμε μαθήματα στο δρόμο μας που μας πονάνε αρκετά. Μερικές φορές αξίζει, μερικές φορές καταλαβαίνετε τόσο πολλά πράγματα με αυτά τα εμπόδια που δημιουργείτε εσείς στο δρόμο σας που ακόμα κι εμείς που το βλέπουμε απ’ έξω χειροκροτούμε για τις εφευρέσεις που κάνετε για να δώσετε στον εαυτό σας αυτά τα μαθήματα. Νίκο, έλεγες πριν αρχίσετε ότι ‘κάποιος’ σ’ έβαλε να κάνεις μια εξέταση που σε ταλαιπωρεί. Ποιος είναι αυτός ο κάποιος αν δεν είσαι εσύ; Αντί να θυμώσεις μ’ αυτόν, μπορείς να αναρωτιέσαι τι θέλει να σου πει με αυτό που συνδημιούργησε με σένα στη ζωή σου. Σε ‘ανάγκασε’ να κάνεις μια εξέταση που δεν ήσουν έτοιμος να κάνεις, και όμως τη δέχτηκες. Γιατί την δέχτηκες; Βλέπεις, αυτό είναι ένα καταπληκτικό μάθημα! Είναι τόσο όμορφο αυτό το μάθημα που έδωσες στον εαυτό σου, μα τόσο όμορφο!

Γιατί ακολουθείς την αλήθεια των άλλων αντί να ακολουθήσεις τη δικιά σου αλήθεια; Γιατί πιστεύεις περισσότερο αυτό που σου λέει ένας ξένος αντί να πιστέψεις αυτό που πιστεύεις βαθιά μέσα στην καρδιά σου; Αυτήν την εξέταση, δεν είχες καμία όρεξη να την κάνεις, σ’ έπεισε και είναι καταπληκτικό γιατί έτσι βλέπεις, καταλαβαίνεις ότι η δικιά σου φωνή είναι πολύ πιο κοντά στη δικιά σου αλήθεια απ’ ό,τι είναι η φωνή των άλλων. Αυτό έχεις να καταλάβεις, και αυτό σιγά-σιγά θα καταλάβεις όταν θα ηρεμίσεις. Την επόμενη φορά με το καλό που κάποιος θα έρθει να σου πει τη δικιά του αλήθεια ενώ εσύ έχεις μια αντίθετη αλήθεια μέσα σου, ίσως να πιστέψεις περισσότερο τη δικιά σου από τη δικιά του, γιατί θα θυμηθείς. Θα θυμηθείς ότι αυτό που έχεις μέσα σου αξίζει πολύ περισσότερο για σένα απ’ αυτό που έχει ο άλλος.

Ο καθένας βλέπεις έχει τη δικιά του αλήθεια που ταιριάζει στον εαυτό του. Μπορεί να ταιριάξει και σε μερικούς άλλους γύρω του, αλλά δεν είναι απαραίτητο και δεν συμβαίνει πάντα. Το πιο σημαντικό που έχει να κάνει κανείς είναι να βρει την αλήθεια του και να σταθεί μέσα. Θα μας πείτε ότι είναι εύκολο για μας να το πούμε, δύσκολο για σας να το πραγματοποιήσετε και είναι αλήθεια. Είναι μάθημα ζωής όπως το λέγαμε πριν. Μερικές φορές, χρειάζεται όχι μόνο μια ολόκληρη ζωή για να το μάθετε αυτό αλλά πολλές ζωές συνεχόμενες.

Ένα μάθημα τέτοιου είδους ήταν λοιπόν αυτό που έζησε αυτές τις εβδομάδες με αυτό το γεγονός, και όταν θα δεχτείς αυτό το γεγονός γι’ αυτό που είναι, για ένα μάθημα ζωής, ένα μάθημα που σε βάζει κοντά στην αλήθεια σου, θα ηρεμίσεις, θα ηρεμίσει η καρδιά σου, θα ηρεμίσουν οι ρυθμοί σου. Οι ρυθμοί θα παραμένουν πολύ δυνατοί όσο δεν θέλεις να κοιτάξεις αυτό που σου λέει το σώμα σου. Όταν θα δεχτείς να κοιτάξεις αυτό που σου λέει το σώμα σου, να ακούσεις αυτό που σου λέει, τότε θα ηρεμίσει γιατί θα έχει πετύχει το μάθημα που σου δίνει.

Είστε ένα καλό team το σώμα σου κι εσύ, όπως το σώμα του καθενός με αυτό που είστε. Πολύ συχνά το σώμα σας στέλνει μηνύματα, σας μιλάει με μια φωνούλα λεπτή και δεν ακούτε. Προτιμάτε να ακούσετε κάποιον άλλον ή προτιμάτε να ακούσετε την φωνή της λογικής όπως λέτε, η οποία τις περισσότερες φορές είναι επίσης η φωνή των άλλων, γιατί η λογική έχει εγκατασταθεί μέσα σας μετά από… θα λέγαμε μια πλύση εγκεφάλου. Έτσι μπορούμε να χαρακτηρίσουμε την εκπαίδευση ενός παιδιού, όχι με την πολύ αρνητική έννοια αλλά με το γεγονός ότι επαναλαμβάνετε 100 φορές, 200 φορές και συχνά πολύ περισσότερο τα ίδια πράγματα μέχρι να τα μάθουν τα παιδιά. Έτσι πολύ συχνά μπαίνει η λογική στην οποία θα πάτε να ανατρέξετε όταν κάτι συμβαίνει στο σώμα σας.

Το σώμα σας δεν θέλει λογική. Το σώμα σας δεν θέλει την αλήθεια των άλλων. Το σώμα σας θέλει μια επαφή με την καρδιά σας. Το σώμα σας θέλει μια επανασύνδεση με την καρδιά σας και με αυτό που είστε εσείς. Το σώμα σας θέλει μια αναγνώριση του τι σας προσφέρει, τι σας δίνει για να μπορεί να συνδημιουργεί τη ζωή με σας. Το σώμα σας είναι εδώ για να σας στηρίξει, και όντως σας στηρίζει μια ολόκληρη ζωή, και για να συνδημιουργήσει με σας τις καλύτερες συνθήκες που μπορείτε να σκεφτείτε ώστε να ολοκληρώσετε τα μαθήματα που πρέπει να πάρετε εδώ και να δημιουργήσετε αυτό που είναι να κάνετε στο επίπεδο της Γης. Το σώμα σας δεν είναι εδώ για να σας ταλαιπωρεί, είναι εδώ για να προχωρά χέρι-χέρι με την ψυχή και με το Πνεύμα.

Πως μπορείτε να προχωρήσετε χέρι-χέρι; Μόνο με σεβασμό, και μόνο με αναγνώριση. Όσο ο λόγος ενός άλλου ανθρώπου θα έχει περισσότερο βάρος από το δικό σας, τόσο δεν θα μπορεί να εγκατασταθεί ο σεβασμός, πλήρως. Σεβασμός σημαίνει ‘ακούω’. Στέκομαι στην πλατφόρμα με την πλάτη ακουμπισμένη στην σπονδυλική μου στήλη, μέσα στην ροζ σφαίρα, ή κρατώντας τη ροζ σφαίρα αγκαλιά, γιατί είναι ο ήλιος μου. Ακούω τι μου λέει το σώμα. Πηγαίνω στα πόδια μου και ακούω τι μου λένε… κάθομαι στην πλατφόρμα με τη ροζ μπάλα αγκαλιά, κλείνω τα μάτια μου και πηγαίνω στα πόδια. Αφήνω τη ροζ μπάλα να κατεβεί, να πάει στα πόδια μέχρι τα δάχτυλα για να πάρει τις πληροφορίες. Πως νιώθουν τα πόδια μου; Νιώθουν κρύο, νιώθουν στριμωγμένα στα παπούτσια; Νιώθουν τη Γη; Νιώθουν την επαφή με τη Γη και την συνέχεια της ύπαρξής τους μέσα στη Γη; Ζητάνε κάτι; Ζητάνε να συνειδητοποιήσω το ρόλο τους ως συνδετικός κρίκος ανάμεσα σ’ αυτό που είμαι και στις ενέργειες της Γης, και να τα σέβομαι γι’ αυτό. Να σέβομαι τη δουλειά που κάνουν όταν δέχονται τις ενέργειες από τη Γη και τις ανεβάζουν μέσα μου και με τρέφουν, και να τους ευχαριστώ γι’ αυτό.

Μπορώ και να πάρω τη ροζ μπάλα και να της ζητήσω να πάει κάπου αλλού. Που αλλού μπορεί να πάει; Μπορεί να πάει στο πρώτο σας τσάκρα, στη βάση της σπονδυλικής στήλης… και εκεί, να ρωτήσει: «τι χρειάζεται να μάθω; ποια σύνδεση χρειάζεται να συνειδητοποιήσω; Τι χρειάζεται να σεβαστώ; ποια πόρτα χρειάζεται να ανοίξω για να μπω σε μεγαλύτερη γνωριμία με αυτό που ονομάζω ‘σώμα μου’;»

Η βάση, η βάση του σώματος, η βάση των διαδικασιών του σώματος. Η βάση, τόσο σημαντική λέξη, και τόσο συχνά εσείς βάζετε τη βάση στο μυαλό και έτσι περπατάτε ανάποδα! Είναι σαν να περπατάτε στο κεφάλι! Τι λέτε, ένας άνθρωπος που περπατάει στο κεφάλι μπορεί να πάει μακριά; Όχι πολύ βέβαια, κάποια στιγμή θα πέσει ή τουλάχιστον θα χάσει την ισορροπία του. Που είναι η βάση σας; Ποια είναι η βάση σας, η βάση των κινήσεών σας, ποια είναι; Που στέκεστε όταν μιλάτε για τη βάση σας; Προσπαθήστε να νιώσετε όταν σας μιλάμε για τη βάση που τη νιώθετε. Πάλι καλά αν τη νιώθετε μέσα στο σώμα σας, μερικοί τη νιώθουν έξω! Τόσο πολύ που τραβιέται αυτή η βάση έξω, από τους άλλους! Μιλάγαμε πριν για την σημασία που δίνετε στο λόγο των άλλων αντί να δώσετε σημασία στο δικό σας λόγο. Αυτό είναι το αποτέλεσμα. Πολύ συχνά, όταν δίνετε περισσότερη σημασία στο λόγο του άλλου παρά στο δικό σας, είναι ότι η βάση σας δεν είναι πια μέσα στο σώμα σας, είναι έξω! Και βέβαια, όταν έχετε ένα κέντρο βάρους έξω από το σώμα σας, έχετε την τάση να χάσετε την ισορροπία σας!

Ποιος οδηγεί λοιπόν αυτό το σώμα που είστε εσείς, ποιος το οδηγεί, εσείς ή κάποιος άλλος; Εμείς ρωτάμε. Εσείς, θα πάρετε λίγο χρόνο για να απαντήσετε μέσα σας, ή απλώς θα διαβάσετε ή θα ακούσετε αυτήν την ερώτηση και θα συνεχίσετε το δρόμο σας χωρίς να αλλάξετε τίποτα; Είστε εδώ για να κάνετε μια δουλειά πάνω στην συνειδητοποίηση, για να συνειδητοποιήσετε ορισμένα πράγματα ώστε να μπορέσετε μια ανισορροπία στον άξονά σας να την αλλάξετε, ώστε να ξαναφέρετε ισορροπία στον άξονα, και ο άξονάς σας να γίνεται ένας γερός άξονας, δυνατός άξονας, ένας άξονας πάνω στον οποίον μπορείτε να στηριχθείτε, που είναι πραγματικά ο άξονας όχι μόνο του σώματος αλλά όλης της ύπαρξής σας, πνευματικής, ψυχικής και σωματικής.

Λοιπόν, ξαναερχόμαστε σ’ αυτό που λέγαμε πριν και στην ερώτηση : που είναι η βάση σας; Όταν θέλετε να καθίσετε στη βάση σας για να ηρεμίσετε, που κάθεστε; Κάθεστε κιόλας; Που κάθεστε; Στο πρώτο σας τσάκρα. Πάνω στη Γη, σε σύνδεση με τη Γη. Χτυπάει η καρδιά σας; Έχετε ταχυπαλμία; Σύνδεση με τη Γη! Να ριζωθείτε, να κάνετε ρίζες βαθιές. Να δείτε τον εαυτό σας ως δέντρο με βαθιές ρίζες, ένα μεγάλο, φαρδύ, όμορφο δέντρο με καταπληκτικό φύλλωμα προς τον ουρανό! Αλλά αυτό το φύλλωμα, πως μπορεί να γίνεται καταπληκτικό εάν ο κορμός δεν είναι φαρδύς, πλατύς, δυνατός, και πως μπορεί αυτός ο κορμός να είναι έτσι αν δεν είναι πελώριες οι ρίζες, μεγάλες και δυνατές οι ρίζες μέχρι το κέντρο της Γης; Αυτές οι ρίζες είναι το πρώτο σας τσάκρα, είναι αυτό που σας ενώνει με τη Γη. Δεν μπορείτε να χαλαρώσετε, δεν μπορείτε να ηρεμίσετε, δεν μπορείτε να είστε αυτό που ονειρεύεστε να είστε, ένας άνθρωπος που περπατάει στη Γη συνειδητά, εάν δεν έχετε ρίζες, εάν δεν έχετε αγκαλιάσει τη Γη!

Γιατί σας μιλήσαμε για παστέλ χρώματα στην αρχή; Για να χαμηλώσετε τους τόνους στο πάνω μέρος του σώματος, για να νιώθετε πολύ περισσότερο το κάτω μέρος και να μπορείτε να νιώθετε ότι αυτό το μέρος βγάζει ρίζες, άγκυρα βαθιά μέσα στη Γη. Όσο περισσότερο θα κάνετε ρίζες βαθιές, φαρδιές, τόσο λιγότερα συμπτώματα δυσάρεστα θα έχετε πάνω όπως ταχυκαρδία, αρρυθμίες, δυσκολίες ύπνου.

Η Γη είναι ένα καταπληκτικό κρεβάτι, ξέρετε! Όποιος δυσκολεύεται να κοιμηθεί μπορεί να φανταστεί ότι πάει να κοιμηθεί μέσα στη Γη. Μερικοί θα πουν ‘κάποια στιγμή, θα πάμε όλοι να κοιμηθούμε μέσα στη Γη αλλά θα είμαστε σε φέρετρο και δεν είναι και τόσο αυτό που θέλουμε αυτήν την στιγμή!’ Ναι, μπορείτε να το πείτε και με λίγο χιούμορ έτσι, γιατί όντως έτσι είναι, γι’ αυτό και η Γη είναι η φίλη σας, γιατί εκείνη σας δίνει όλα τα στοιχεία της για να δημιουργηθεί το σώμα σας, και όταν δεν χρειάζεστε πια το σώμα, το παίρνει πίσω, το διαλύει και το βοηθά να ξαναγίνει σκέτη ενέργεια. Η Γη είναι σκέτη αγκαλιά για το σώμα, δεν χρειάζεται να έχετε φόβους πάνω σ’ αυτό. Χρειάζεται να χαλαρώσετε και να αφήσετε τον μικρό θάνατο που είναι ο ύπνος να σας αγκαλιάσει, να σας φέρει μια γαλήνη και να σας πει ακόμα και ο θάνατος την αγάπη που έχει για σας!

Ανοίγουμε μεγάλο κεφάλαιο και μάλλον δεν θα το προχωρήσουμε πολύ σήμερα, αλλά να ξέρετε ότι όλη η ζωή σας είναι μια συνέχεια από γεννήσεις και θανάτους. Πεθαίνετε, γεννάτε (τον εαυτό σας), συνέχεια. Πεθαίνετε κάθε βράδυ και γεννάτε κάθε πρωί. Κάθε φορά επίσης που κάνετε μια συνειδητοποίηση μέσα σας, αυτό που δεν ήξερε μέσα σας πεθαίνει, μια όψη του χαρακτήρα σας πεθαίνει και μια πτυχή του εαυτού αναγεννιέται, γεννιέται. Αυτή η διαδικασία της γέννας και του θανάτου είναι παρούσα συνέχεια στη ζωή σας. Να τη δεχτείτε φιλικά γιατί ο θάνατος είναι αυτό που φέρνει τη γέννα και το να αφήσετε το παλιό είναι η ένδειξη ότι το καινούριο μπορεί να έρθει. Ο θάνατος πάντα σας φέρνει πολύ μεγάλη ελπίδα για το τι θα έρθει αφού γίνει. Πως θέλετε να γεννηθεί καινούρια μέρα αν δεν έχει πεθάνει η προηγούμενη; Δεν μπορεί να γίνει αυτό. Ο κύκλος πρέπει να ολοκληρωθεί για να αρχίσει ο επόμενος κύκλος. Έτσι είναι και σε σας.

Οπότε, αυτό που θέλουμε να σας πούμε, να σας ζητήσουμε όταν δεν θέλετε να κλείσετε τα μάτια σας, είναι ότι ο θάνατος είναι εδώ, κάθε στιγμή της ζωής σας και ότι μπορείτε να αφήσετε τον φόβο γι’ αυτόν να πέσει. Κάθε φορά που αυτή η ιδέα του θανάτου σας φέρνει μια δυσκολία, θα πάτε στο πρώτο σας τσάκρα, θα δείτε τον εαυτό σας νοερά να καθίσει πάνω στη Γη, στο χώμα, και να μπει μέσα στο χώμα, να ξαπλώσει μέσα στο χώμα, να αναπνέει το χώμα, να γεμίσει με τις μυρωδιές της Γης και να την αγαπήσει… απλώς, με μια μεγάλη γαλήνη, να νιώθει αγάπη για τη Γη και για το χώμα της Γης, γιατί ένας είστε. Μόνο όταν θα έχετε ολοκληρώσει αυτήν τη διαδικασία θα μπορείτε να νιώθετε και πάλι τη ροή της ζωής να ανεβεί στην σπονδυλική σας στήλη και να τρέφει τον εαυτό σας, το σώμα σας με το καινούριο.

Σας ζητάμε σήμερα, όσο παράξενο που μπορεί να σας φαίνεται, να δεχτείτε τον θάνατο μέσα σας, να δεχτείτε τη διαδικασία του θανάτου μέσα σας και να αγαπάτε αυτήν τη διαδικασία: αυτό το ‘αφήνομαι’, τι όμορφη λέξη, και τι ωραία διαδικασία!

Να αφεθείτε φίλοι μας, να αφεθείτε στη Γη, στην αγάπη που έχει η Γη για σας, και θα δείτε ότι θα γεμίσετε με μια γαλήνη που δεν έχετε γνωρίσει μέχρι τώρα, μια καινούρια γαλήνη. Θα δείτε… να αφεθείτε στην αγκαλιά της Γης και του χώματος γι’ αυτό το χρονικό διάστημα μέχρι την επόμενη φορά, χωρίς ενδοιασμούς, και με πολύ αγάπη. Σας αφήνουμε και εμείς με παρόμοια και πολύ μεγάλη αγάπη. Σας παίρνουμε αγκαλιά και σας περιμένουμε.

Και έτσι είναι.