Μέσα στις καρδιές σας, βαθιά. Βαθιά στην σπηλιά, μέσα στην καρδιά σου, βαθιά. Κάνε μια βουτιά. Μπες στον άξονα της καρδιάς σου και κάνε μια βουτιά, πλουφ! Έκανες τη βουτιά, αφέσου… άφησε το νερό να κυλάει. Άφησε τον αέρα να κυλάει γύρω σου όσο κατεβαίνεις, όσο βουτάς, όλο και πιο βαθιά, όλο και πιο βαθιά… είναι σαν ένα μεγάλο πηγάδι και είσαι μέσα χωρίς καμία ανησυχία. Δεν υπάρχει περίπτωση να πέσεις και να πονέσεις αλλά υπάρχει αυτή η έννοια της πτώσης που συνδέεται με το ‘πηγαίνω βαθιά και μπαίνω όλο και περισσότερο στην καρδιά μου, στο πηγάδι της καρδιάς μου, στην σπηλιά της καρδιάς μου, στο σκοτεινό μέρος της καρδιάς μου’.

Σκοτεινό, τι σημαίνει για σας, το σκοτεινό μέρος της καρδιάς σας; Ο Μέτατρον είναι εδώ, ο Μέτατρον που δίνει το χέρι στον Κουτχούμι. Λεπτεπίλεπτες ενέργειες που σας βοηθάνε να νιώθετε όλο και πιο λεπτά, όλο και πιο βαθιά τι σημαίνει το σκοτάδι μέσα σας. Ο καθένας, η καθεμιά φέρνει μια απάντηση που μπορεί να είναι διαφορετική. Εμείς θα σας λέγαμε ότι απλώς το σκοτάδι είναι αυτό που δεν έχει δει ακόμα το φως. Είναι το μέρος μέσα σας που είναι τόσο βαθιά θαμμένο και όπου δεν έχετε ανοίξει ποτέ κανένα παράθυρο, καμία πόρτα… βαθιά. Αφήστε το σκοτεινό να είναι παντού γύρω σας, μην φοβάστε. Ένα μέρος σας είναι, πήγαμε βαθιά, βαθιά μέσα σας. Δεν είναι τίποτα άλλο παρά η δικιά σας καρδιά. Γιατί άραγε το σκοτεινό να το συνδέσουμε με κάτι κακό; Γιατί; Γιατί οι σκέψεις σας πηγαίνουν προς τα εκεί; Οι δικιές μας δεν το κάνουν, δεν πηγαίνουν προς τα εκεί, απλώς παραμένουν σ’ αυτό που βλέπουν. Σκοτεινό, σκοτεινό μέρος = μέρος χωρίς φως. Όταν θα έχετε φύγει απ’ αυτό το δωμάτιο εδώ όπου κάθεστε, θα έχετε σβήσει τα φώτα. Το δωμάτιο τότε τι λέτε, θα γίνει ένα μέρος για τους δαίμονες; Θα γίνει μέρος όπου γίνονται τα χειρότερα πράγματα; Όχι βέβαια, δεν είναι επειδή θα είναι σε σκοτάδι αυτό το δωμάτιο που θα γίνουν τα χειρότερα, απλώς το δωμάτιο θα είναι στο σκοτάδι. Αυτό θα θέλαμε να δείτε σήμερα φίλοι μας. Θα θέλαμε να πάτε να δείτε το σκοτεινό μέρος της καρδιάς σας χωρίς να έχετε προσδοκίες, χωρίς να περιμένετε οτιδήποτε, ούτε προς το ευχάριστο, ούτε προς το δυσάρεστο.

Θα θέλαμε να παίξετε τον εξερευνητή. Ένας εξερευνητής είναι επιστήμονας. Ένας επιστήμονας δεν αφήνει ποτέ, ποτέ τα συναισθήματά του να μπλεχτούν με την εξερεύνησή του. Ξέρει ότι αν το έκανε η έρευνά του δεν θα είχε πια αξία, ότι θα της είχε δώσει χρώμα και δεν θα μπορούσε πια να τη δημοσιεύσει, δεν θα γινόταν αποδεκτή γιατί τότε δεν θα ήταν αντικειμενικός. Οπότε θα θέλαμε να παίξετε τον εξερευνητή, τον επιστήμονα, και με μια καρδιά ανοιχτή, να πάτε να δείτε στο βάθος του πηγαδιού πως είναι όταν κάθεται κανείς στο σκοτάδι.

Καθίστε. Καθίστε σ’ αυτήν την σπηλιά. Καθίστε γλυκές μας, καθίστε χωρίς φόβο. Καθίστε. Καθίστε στο πιο σκοτεινό μέρος του εαυτού. Καθίστε. Μαύρο. Δεν βλέπετε τίποτα άλλο. Όλα είναι μαύρα. Δεν υπάρχει φως. Δεν μπορεί να υπάρχει φως. Δεν υπάρχει άνοιγμα πουθενά. Μερικοί το έχουν ξαναζήσει αυτό και στην γήινη πραγματικότητα, όταν σας κλείσανε σε μια πυραμίδα βαθιά και σας αφήσανε τρεις μέρες στο σκοτάδι. Τι είχατε να κάνετε τρεις μέρες στο σκοτάδι; Σαν να ήταν φέρετρο, ξέροντας πολύ καλά ότι υπάρχει πράγματι πιθανότητα ο θάνατος να είναι στο τέλος του ταξιδιού των τριών ημερών αυτών. Ο φόβος έρχεται: ‘θα το καταφέρω ή δεν θα το καταφέρω; Θα καταλάβω ό,τι πρέπει να καταλάβω; Δεν μπορώ να πάρω ανάσα. Δεν αναπνέω. Δεν θα το καταφέρω. Δεν είμαι αρκετά καλή. Θα σκάσω. Δεν μπορώ!’ Πόσες φορές το έχετε πει; Μπείτε σ’ αυτό και δεχτείτε το, δεχτείτε το. Μην κάνετε αποφυγή ξανά. Δεχτείτε το, το γεγονός ότι θέλετε να τα πετάξετε όλα, να ανοίξετε το φέρετρο, να παρακαλέσετε για φως, το γεγονός ότι δεν αντέχετε και ότι θα πεθάνετε. Ο θάνατος είναι εδώ. Έτσι δεν το περιγράφετε; Σαν μια μεγάλη σιλουέτα στα μαύρα ντυμένη…

Θάνατος. Θάνατος ως προς τι; Θάνατος σε ποιον, σε τι; Στις ιδέες σας, στις προσδοκίες σας, στις ελπίδες σας; Ο θάνατος της καρδιάς, όταν δεν υπάρχει πια τίποτα, όταν το σκοτάδι είναι τόσο πολύ σκοτεινό. Πιο μαύρο πεθαίνεις και όντως πεθαίνεις, γιατί ακόμα και η καρδιά δεν χτυπάει… κενό… το κενό. Το κενό μέσα σας. Αυτό σας φέρνει θλίψη. Αυτό θα θέλατε να γεμίσετε και όμως δεν ήρθε ακόμα η ώρα. Η ώρα είναι να ποτιστείτε απ’ αυτό το κενό, είναι να το δέχεστε. Είναι να δέχεστε αυτό το κενό, γιατί αν δεν το δέχεστε χάνετε τη μεγαλύτερη ευκαιρία της ζωής σας, και δεν παίζουμε με τις λέξεις. Θα μπορούσατε να πείτε ότι αυτό που ζείτε σήμερα είναι μια μύηση. Δεχτείτε την. Δεχτείτε να πάτε ακόμα πιο βαθιά από το βάθος του πηγαδιού και να μπείτε εκεί που δεν υπάρχει πια τίποτα, ούτε καν, ούτε καν καρδιά που χτυπά. .. τίποτα!...

Πάντα υπάρχει ελπίδα. Δεν μπορείτε να κάνετε χωρίς… σας μιλάμε για θάνατο, σας μιλάμε για κενό, σας μιλάμε για σκοτάδι, και εσείς λέτε: ‘Άρχοντα Μέτατρον, Κουτχούμι, σας αγαπάμε τόσο πολύ που εντάξει πηγαίνουμε εκεί, εντάξει δεχόμαστε όλο το κενό που είμαστε εμείς, αλλά ξέρουμε, ξέρουμε βαθιά, βαθιά, τόσο βαθιά που είναι πέρα από το κενό, πέρα από το κενό που υπάρχει στο κύτταρό μας, μέσα στην έλικα του DNA μας είναι εγγεγραμμένο αυτό, είναι εγγεγραμμένο ότι δεν θα μας αφήσετε ποτέ να χαθούμε τελείως, και περιμένουμε. Περιμένουμε να τελειώσει αυτό το ταξίδι και να μας πείτε να κοιτάξουμε κάτι λίγο διαφορετικό.’ Βλέπετε φίλες μας, τίποτα δεν έχει αλλάξει στο μέρος όπου βρίσκεστε. Είστε ακόμα μέσα στο φέρετρο, μέσα σ’ αυτό το δωμάτιο που είναι εντελώς κλεισμένο στο βάθος μιας πυραμίδας. Το μαύρο είναι απόλυτο. Σκοτάδι παντού, αλλά εσείς δεν μπορείτε να κάνετε αλλιώς: μια σταγόνα ελπίδας πάντα υπάρχει μέσα στην καρδιά σας, δεν μπορείτε να κάνετε αλλιώς, έτσι είστε φτιαγμένοι!

Είναι αλήθεια ότι μερικές φορές ξεχάσατε αυτήν την σταγονίτσα και τότε πιστέψατε ότι πεθαίνετε και τελείωσε η ζωή. Πράγματι. Και ξαναήρθατε μετά για να καταλάβετε, για να το δείτε αλλιώς και να καταλάβετε ότι ακόμα και μέσα στο φέρετρο, στο δωμάτιο, στην πυραμίδα, μέσα στη γη, όταν κοιτάτε αυτήν την πολύ, πολύ, πολύ μικρή φλόγα σαν μια σταγόνα του νερού, τόσο μικρή, είναι η ελπίδα. Είναι αυτό που σας χαρακτηρίζει ως άνθρωποι, ότι μπορείτε να έχετε ελπίδα στην καρδιά σας ακόμα και όταν όλα είναι σκοτεινά, ακόμα και τότε, ακόμα και όταν δεν υπάρχει τίποτα με το νου να σας φέρει μια ελπίδα, η καρδιά σας είναι συνδεδεμένη με αυτήν την σταγόνα και ξέρει ότι μέσα σ’ αυτήν την σταγόνα μπορεί να φύγει απ’ αυτό το φέρετρο, απ’ αυτό το δωμάτιο, απ’ αυτόν τον κύβο τον σκοτεινό που είναι μέσα στην πυραμίδα.

Σας ζητάμε λοιπόν όπως κάνατε στην αρχή ένα ταξίδι προς το βάθος του πηγαδιού, να κάνετε τα μέσα έξω και εκεί που νιώθετε αυτήν τη μικρή σταγόνα ελπίδας, μέσα στο σκοτάδι που υπάρχει παντού, να βάλετε πρόθεση να μπείτε, με όλο τον εαυτό σας να μπείτε μέσα σ’ αυτήν την σταγόνα. Η σταγόνα είναι μέσα, μέσα, μέσα σας, άρα έτσι κι αλλιώς τι σημαίνει ‘ο εαυτός σας’; Δεν σημαίνει πια τίποτα! Είστε τόσο πολύ στο σκοτάδι που δεν έχετε πια όρια. Δεν βλέπετε που αρχίζει το ένα, το άλλο, που τελειώνει… βλέπετε μόνο αυτήν τη μικρή σταγόνα, μια πολύ μικρή λάμψη λευκή με λίγο πράσινο και λίγο γαλάζιο μέσα που ιριδίζουν. Μόνο αυτό βλέπετε και όλος ο εαυτός σας μπαίνει μέσα σ’ αυτήν την σταγόνα που το ρουφάει. Εκεί που η σταγόνα ήταν μέσα σας, τώρα εσείς είστε μέσα της. Είστε μέσα σε μια μικρή σταγόνα ελπίδας. Πως σας φαίνεται; Πως είναι τα τοιχώματα της ελπίδας τώρα που τα βλέπετε από μέσα; Όμορφα δεν είναι;

Αυτή η μικρή σταγόνα έχει μια ζωή. Ζει. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι έχει ψυχή, και το μόνο που θέλει είναι να αφεθεί στον αέρα, στο πράνα που είναι γύρω της. Μπορεί να υπάρχει σκοτάδι γύρω-γύρω, το πράνα που υπάρχει παντού όμως το βλέπει η σταγόνα και τρέφεται απ’ αυτό. Είναι σε πλήρη και συνεχή επικοινωνία με αυτό το πράνα. Μιλάμε για άλλη διάσταση και έτσι για μια άλλη επικοινωνία ανάμεσα σε διαφορετικές πλευρές του εαυτού. Αφήνεται στο πράνα. Όπως μια μπουρμπουλήθρα από αέρα ανεβαίνει μόνη της προς την επιφάνεια της θάλασσας, απλώς επειδή είναι πιο ελαφριά από το νερό, το ίδιο κάνει η σταγόνα εδώ, με σας που είστε μέσα: ανεβαίνει. Περνάει το ξύλο που κλείνει το φέρετρο, το διαπερνάει τόσο μικρή που είναι, διαπερνά τα κύτταρα του ξύλου, τα άτομα του ξύλου, διαπερνά τον κύβο, ανεβαίνει προς την κορυφή της πυραμίδας και βγαίνει στην κορυφή, και βλέπει τον ήλιο.

Ανοίγει, γιατί είναι σαν ένα λουλούδι, δεν μπορεί να κάνει αλλιώς: πρέπει να ανοίξει όταν βλέπει τον ήλιο. Έτσι είναι προγραμματισμένη αυτή η σταγόνα ελπίδας. Βλέπετε, η ελπίδα ήταν ακριβώς αυτό, ήταν: ‘έχω την ελπίδα να δω τον ήλιο’. Από την στιγμή που τον βλέπει, δεν έχει πια λόγο να μένει κλειστή οπότε ανοίγει και εσείς ανθίζετε. Έχετε τα δυο σας πόδια πάνω στην κορυφή της πυραμίδας, και τα δυο σας χέρια τεντωμένα προς τον ήλιο. Αυτό, δεν είναι το σύμβολο του Ανθρώπου; Με ένα κεφαλαίο Α: ένας Άνθρωπος που δέχεται να έχει τα δυο του πόδια στα πιο σκοτεινά του μέρη, γιατί ξέρει ότι μπορεί με την ελπίδα που έχει στην καρδιά να μετουσιώσει τα πάντα και να τα γυρίσει στον ήλιο. Δεν πετάει τίποτα αυτός ο Άνθρωπος, αντίθετα ρουφάει ό,τι μπορεί να βρει στη Γη, στις σπηλιές του για να τα ανεβάσει στην καρδιά, να τα περάσει από την ελπίδα και να τα προσφέρει στον ήλιο.

Αυτήν τη δουλειά κάνετε συνεχώς ξανά και ξανά… πολύ συχνά ανεβάζετε παλιές σας ενέργειες, παλιές σας αναμνήσεις, παλιές σας απογοητεύσεις και τι απογοήτευση ήταν αυτή όταν όντως αφήσατε τον θάνατο να κυριεύσει αντί να αρπάξετε την σταγόνα ελπίδας κάποια στιγμή!… τι απογοήτευση, και τι εγγραφή έκανε αυτός ο θάνατος στα κύτταρά σας τότε! Μια εγγραφή που έλεγε: ‘δεν μπορώ’.

Βλέπετε που ήταν το κλειδί; Τόσο μικρό κλειδί! Αυτή η σταγόνα, η μικρή: ελπίδα, κάτι τόσο ανθρώπινο. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο ανθρώπινο είναι αυτό το συναίσθημα. Λίγοι είναι αυτοί που το ξέρουν στο σύμπαν. Δεν λυγίζετε με τίποτα όταν κρατάτε το βλέμμα πάνω στην ελπίδα. Η ελπίδα είναι ο συνδετικός κρίκος που σας συνδέει με αυτό που είστε στο φως, στο όγδοο σκαλοπάτι. Ας το πούμε έτσι και ας πάρουμε αυτόν τον αριθμό, το 8. Πέρα από τον έβδομο ουρανό… αυτή η εικόνα του εαυτού στο όγδοο σκαλοπάτι, γεμάτη φως, γεμάτη λάμψη, μερικές φορές τη χάνετε. Μερικές φορές νομίζετε ότι οι εγγραφές στα κύτταρά σας είναι τέτοιες που θα σας τραβήξουν κάτω, και όμως τώρα υπάρχει το κλειδί και το κλειδί το έχετε ζήσει. Το κλειδί είναι αυτή η σταγόνα, αυτή η σταγόνα ελπίδας, αυτή είναι που σας επιτρέπει ακόμα και στο πιο σκοτεινό μέρος να πάτε σε ευθεία γραμμή στο όγδοο σας τσάκρα.

Είναι σαν να είχατε μέσα στο σώμα σας μια πολυκατοικία με ασανσέρ που σταματάει σε κάθε όροφο. Μερικές φορές νιώθετε ότι αυτό το ασανσέρ έχει χαλάσει και ότι θα μένετε για πάντα στο Μαλκούτ, στα πόδια, και κάτω από τα πόδια. Πάρτε το ασανσέρ μεγάλης ταχύτητας! Δεν κάνει στάση, πάει κατ’ ευθείαν από το Μαλκούτ στο Κέτερ και πέρα από το Κέτερ γιατί σας συνδέει με το όγδοο, σας συνδέει με… το αρχέτυπό σας. Σας συνδέει με την αρχετυπική εικόνα που είχατε μέσα στην καρδιά σας όταν γεννηθήκατε: ‘Αυτό θα πραγματοποιήσω, αυτό θα προσπαθήσω να είμαι, αυτό είναι το μοντέλο της ενσάρκωσής μου, το αρχέτυπο της ενσάρκωσής μου’. Αυτό είχατε μέσα σας, μέσα στα κύτταρά σας. Εκεί, υπάρχει σύνδεση και πολύ συχνά ξεχνάτε ότι έχετε ένα εργαλείο που σας συνδέει με αυτό το αρχέτυπο που είστε εσείς. Αυτό που σας συνδέει είναι η σταγόνα ελπίδας.

Θα μπορούσατε να πείτε ότι αυτό το ασανσέρ μεγάλης ταχύτητας κάνει μια στάση στην καρδιά. Θα λέγαμε όμως ότι ούτε καν στάση δεν κάνει. Απλώς υπάρχει ηχείο στην καρδιά που κάνει ότι εκεί αυτή η ελπίδα μεγαλώνει και παίρνει ακόμα περισσότερη ταχύτητα. Ήσασταν στην αρχή της συνάντησής μας κάτω από το Μαλκούτ, κάτω από τα πόδια, κάτω από τη Γη. Πήρατε ασανσέρ, πατήσατε το κουμπί και ανεβήκατε κατ’ ευθείαν στο όγδοο σας τσάκρα. Σας ζητάμε εκεί να δείτε το αρχέτυπό σας… δείτε τι σας δείχνεται εκεί. Μπορεί να είναι μια εικόνα, μπορεί να είναι μια πρόταση, μπορεί να είναι μια αίσθηση, δείτε το… δείτε μέσα σ’ αυτήν τη μεγάλη σφαίρα που μοιάζει με ήλιο, μια σφαίρα γνώσης, νοημοσύνης, ποιοι είστε… (παύση)… και αυτό που βλέπετε, φέρτε το στην καρδιά σας, κατεβάστε το.

Συνεχίστε. Κατεβάστε το ακόμα πιο κάτω. Αφήστε εγγραφή στην καρδιά, αφήστε εγγραφή στη βάση σας και πηγαίνετε να το βάλετε στις ρίζες, στα πόδια σας. Σ’ αυτόν τον άξονα, αφήστε επίσης μια εγγραφή στο λαιμό σας, λίγο πιο ψηλά: στο φάρυγγα. Όγδοο τσάκρα, φάρυγγα, καρδιά, βάση, κάτω απ’ τα πόδια… και αφήστε αυτό το αρχέτυπο να αντανακλά όλη την ουσία του σε όλα τα κύτταρα, σε κάθε επίπεδο.

Αυτήν την φορά, δεν έχετε πεθάνει. Αυτήν την φορά, δεν αφεθήκατε στο σκοτάδι. Αυτήν την φορά, θυμηθήκατε το συνδετικό κρίκο, αυτό που συνδέει το σκοτάδι με το φως και που λέγεται ελπίδα. Το σύμβολο της ελπίδας, τι είναι για σας; Βάλτε το στην καρδιά σας, ό,τι και να είδατε μόλις τώρα, βάλτε το στην καρδιά σας, χαϊδέψτε το, πείτε του πόσο χαίρεστε που βρήκε θέση στην καρδιά σας, και μεγαλώνει εκεί. Βάλτε το σε μια θέση στην καρδιά που του αξίζει. Βάλτε το στον θρόνο, στα γόνατά σας, μέσα στα χέρια σας. Να είναι η ένδειξη μπροστά σε όλους τους άλλους ότι βρήκατε αυτό που σας συνδέει, ακόμα και στις χειρότερες στιγμές, με τον ήλιο μέσα σας. Πάρτε το στα χέρια, βάλτε το μέτωπό σας πάνω στο σύμβολο αυτό, σκύψτε λίγο, και βάλτε το μέτωπο πάνω σ’ αυτό, χαμηλά, σαν να μπορούσατε να σκύψετε μέχρι το τσάκρα της βάσης. Το μέτωπο έχει πάει στη βάση και η βάση είναι ψηλά…

Φέραμε τα πράγματα ανάποδα; Γι’ αυτό και τώρα ο θάνατος μπορεί να οδηγήσει στο φως και μπορείτε να καταλάβετε ότι δεν υπάρχει θάνατος. Υπάρχει μόνο μια στιγμή όπου βλέπουμε μια μικρή πορτούλα, πολύ μικρή, και έχουμε τη δυνατότητα να την περάσουμε για να πάμε από την άλλη πλευρά του καθρέφτη…

Το ταξίδι πέρα από το καθρέφτη θα είναι για μια άλλη μέρα, μάλλον έχετε πάρει αρκετά για σήμερα. Έχετε αρκετά να θυμηθείτε αυτήν την εβδομάδα. Ζητήστε, ζητήστε να συνειδητοποιήσετε, να θυμηθείτε πλευρές του εαυτού που ξεχάστηκαν μέσα στο σκοτάδι και που καιρός είναι να ξανασυνδεθούν με την ελπίδα γιατί όλες οι πλευρές σας αυτό αναζητούν: να ξανασυνδεθούν με την ελπίδα, και έτσι να ξέρουν ότι θα έχουν πρόσβαση στον ήλιο.

Πριν κλείσουμε, σας ζητάμε να οραματιστείτε χορδές. Χορδές που έρχονται από μέσα στη Γη, από όλες τις πλευρές σας, σκοτεινές, ξεχασμένες, και οι χορδές αυτές συνδέονται με την καρδιά. Είναι σαν μια πυραμίδα χορδών που συνδέεται με την σταγόνα ελπίδας, στην καρδιά, και που από κει παίρνει το ασανσέρ μεγάλης ταχύτητας και πηγαίνει κατ’ ευθείαν, σε μια μεγάλη χορδή, στον ήλιο, στο όγδοο τσάκρα. Δείτε αυτήν την σύνδεση…

Και έτσι είναι.