Με μερικές αναπνοές θα αρχίσουμε. Όχι πολλές, είναι απλώς για να μπείτε, ο καθένας από σας, στο κέντρο σας. Ποιο κέντρο από την αναπνοή σας, είναι δύσκολο να βρείτε σε πρώτη φάση. Η αναπνοή είναι αυτό που σας συνδέει άμεσα με το κέντρο σας. Μετά θα βρείτε άλλους τρόπους, θα δείτε, θα συνδεθείτε κατ’ ευθείαν με την καρδιά σας. Αλλά σε πρώτη φάση η αναπνοή είναι τόσο εύκολος τρόπος για να θυμηθείτε ότι ζείτε, για να θυμηθείτε τη ζωή μέσα σας. Η ζωή έχει κάτι το οργανικό, έχει κάτι και το ιερό, μην το ξεχάσετε, έχει κάτι το μαγικό, έχει κάτι που σας γεμίζει χαρά όταν το σκέφτεστε. Λοιπόν, πάρτε δυο-τρεις μεγάλες αναπνοές, απλώς για τη χαρά της ζωής που περνάει μέσα απ’ αυτήν την αναπνοή, μια βαθιά αναπνοή. Να γεμίσετε τους πνεύμονες σας. Να αδειάσετε, να νιώθετε ότι αδειάζετε από κάθε σκέψη, από κάθε ταλαιπωρία, από κάθε κούραση, από το καθετί το καθημερινό που μπορεί να σταθεί εμπόδιο στο να βρείτε το κέντρο σας…

Θυμηθείτε ότι πρώτα απ’ όλα, πρώτος στόχος, είναι να βρείτε το κέντρο. Το κέντρο εδώ στη Γη. Κάποια στιγμή θα πάμε σε ουράνιες σφαίρες, βαθιά στο διάστημα ή βαθιά στο κέντρο της Γης, σε άλλα σύμπαντα. Θα δείτε, έχουμε τόσο πολλά να κάνουμε μαζί! Αλλά αυτήν την στιγμή, τώρα, εδώ, αρχικά, το μεγαλύτερο ταξίδι είναι να πάτε μέσα στην καρδιά σας και μέσα στον ήλιο σας. Τι σημαίνει αυτό; Ο ήλιος σας, το ηλιακό σας πλέγμα. Εκεί, ανάμεσα στον ομφαλό και στην καρδιά, στον άξονα, έχετε έναν τεράστιο ήλιο.

Θα μας πείτε: «Ήρθαμε εδώ για να βρούμε την καρδιά, για να βρούμε τον άξονα, για να βρούμε το τι είμαστε στην καρδιά μας γιατί όλοι μιλάνε για την αγάπη, όλοι μιλάνε για την σύνδεση με την καρδιά, και λένε ότι εκεί έχουμε σύνδεση με τον Ιησού, με τον Μιχαήλ, με όλα τα μεγάλα ονόματα…» και εμείς σας λέμε να μπείτε στο δικό σας ήλιο με μεγάλη χαρά. Αφήστε τον Μιχαήλ σήμερα, αφήστε τον Ιησού σήμερα, αφήστε την Μαρία σήμερα, αφήστε την Αφροδίτη, τον Ωρίωνα, όλους τους μεγάλους και όλες τις μεγάλες οντότητες, που κάποια στιγμή θα πάμε να βρούμε για να συνδεθείτε με τον εαυτό σας μέσα σε αυτά. Γιατί ακόμα και όταν πηγαίνετε να δείτε και να νιώθετε όλες αυτές τις οντότητες, δεν είναι και τόσο πολύ ουσιαστικά για να συνδεθείτε με αυτές τις οντότητες αλλά περισσότερο για να συνδεθείτε με το κομμάτι του εαυτού σας που βρίσκεται σε αυτές τις οντότητες… ίσως προχωράμε λίγο γρήγορα, σιγά-σιγά όμως και αυτό θα κάνει το δρόμο του μέσα στην καρδιά σας και μέσα στον ήλιο σας.

Ο ήλιος λοιπόν, ο ήλιος που βρίσκεται στο ηλιακό σας πλέγμα, εκεί καθόμαστε σήμερα. Πως είναι ο δικός σας ήλιος; για μπείτε λίγο στον άξονα. Μπείτε στον άξονα που πηγαίνει από το πρώτο σας τσάκρα στα γεννητικά σας όργανα και πηγαίνει μέχρι το έβδομο, μέχρι το πάνω μέρος του κεφαλιού και σας διαπερνά σε όλο το μήκος της σπονδυλικής στήλης. Έχετε πόρτες σε αυτόν τον άξονα απ’ όπου μπαίνει η ενέργεια δυνατά ή ταπεινά, αμυδρά, σιγά-σιγά, ανάλογα με το πώς είναι ανοιχτή κάθε πόρτα, αν είναι μισάνοιχτη ή ορθάνοιχτη, αν είναι εντελώς κλειστή. Θα πάμε να δούμε την πόρτα του ηλιακού σας πλέγματος σήμερα.

Πάρτε μια μεγάλη αναπνοή και μπείτε στον άξονα, σ’ αυτόν το λαμπερό άξονα που σας ενώνει με το κέντρο της Γης και με την πηγή σας, με αυτό που είστε στο Ένα, στο Όλο. Μπείτε εκεί, ακριβώς ανάμεσα στον ομφαλό και στην καρδιά, εκεί που θα λέγατε ότι είναι το στομάχι σας, στη μέση. Εκεί, σ’ αυτήν την κουκκίδα, σ’ αυτόν το μικρό κύκλο που είναι ένας ήλιος, καθίστε. Δείτε πως αισθάνεστε. Δείτε κατά πόσο είναι εύκολο να πάρετε μια ανάσα… που κάθεστε ακριβώς; Η Μαριαννίκ βρήκε έναν θρόνο εκεί και είναι πάρα πολύ ευχαριστημένη που κάθεται στον θρόνο της. Εσείς, τι κάθισμα βρήκατε; Πως σας φαίνεται η ιδέα του θρόνου: υπερβολική; Αν ξέρατε πόσο άνετα είναι, θα θέλατε αμέσως να είχατε κι εσείς έναν, δικό σας θρόνο εκεί για να καθίσετε ακριβώς όπως σας αξίζει…

Και τώρα ακούμε τόσο πολλά, έχουμε τόσο πολλές σκεπτομορφές που φεύγουν από τη μία, από τον άλλον, στον κύκλο σας! «Αυτό που μου αξίζει, σίγουρα δεν είναι ο θρόνος! που θα κάτσω, θα βρω σκαμνάκι άραγε; Ή πρέπει να κάτσω χάμω;» ξεχάστε τα όλα… ξεχάστε τα όλα και θυμηθείτε. Θυμηθείτε τον εαυτό σας τριών χρόνων, ούτε τεσσάρων, ούτε δυο. Τριών χρόνων: είστε γεμάτοι με τη χαρά της ζωής. Είστε γεμάτοι με όλο το μέλλον που έχετε μπροστά σας, με την αναμονή για το τι θα γίνει. Πως θα εξελιχθούν τα πράγματα; Τι θα έρθει στην καρδιά σας; Ποιος θα έρθει; Που θα πάτε να παίξετε; Με ποιους φίλους θα πάτε να παίξετε; Είστε μικρός, είστε μικρή, πηγαίνετε ακόμα πέρα απ’ αυτό… Μικροί, ακόμα πιο μικροί, συρρικνώνεστε. Πριν τη γέννηση… σ’ αυτήν την κοιλιά που σας προστατεύει και που σε λίγο θα γεμίσει με την παρουσία σας και θα σας φέρει στη Γη. Προς το παρόν, είστε ακόμα μια κουκκίδα φωτός μέσα στην κοιλιά αυτή, μέσα στη μήτρα αυτή της μητέρας σας. Δεν έχετε ακόμα μεγαλώσει πολύ. Είστε ακόμα μια κουκκίδα φωτός. Τι θέλει αυτή η κουκκίδα φωτός; Θέλει να έρθει να παίξει στη Γη, θέλει να έρθει να παίξει με τους φίλους της το παιχνίδι της διττότητας, το παιχνίδι του καλού και του κακού για να μάθει στο τέλος ότι δεν υπάρχει καλό και κακό, ότι είναι απλώς δυο πλευρές του ενός, και ότι όσο κοιτάμε τη μια πλευρά ενός νομίσματος, ή την άλλη, δεν βλέπουμε το νόμισμα αλλά μόνο μια πλευρά.

Θέλει να έρθει στη Γη για να καταλάβει, για να συλλάβει την έννοια του νομίσματος, της ενότητας, ότι το καλό και το κακό την ίδια αξία έχουν, ότι το ένα δεν μπορεί να υπάρχει αν δεν υπάρχει το άλλο από πίσω που το στηρίζει. Η μία όψη του νομίσματος χωρίς την άλλη δεν γίνεται, δεν υπήρχε ποτέ, δεν μπορείτε καν να σκεφτείτε ένα νόμισμα μόνο με μια πλευρά, δεν γίνεται. Οπωσδήποτε υπάρχουν δυο πλευρές, η μία στηρίζοντας την άλλη. Μπορεί η μία να σας φαίνεται πιο όμορφη από την άλλη αλλά έχουν και οι δυο πλευρές την ίδια αξία, και η αξία τους είναι ότι στηρίζει η μία την άλλη. Αυτό ήρθατε σαν τελίτσα φωτός μέσα στη μήτρα να μάθετε γιατί θυμάστε. Θυμάστε ότι πολλές ζωές έχετε περάσει σ’ αυτήν τη Γη παίζοντας είτε στο πεδίο της μιας πλευράς, είτε στο πεδίο της άλλης, είτε παίζοντας τον κακό είτε παίζοντας τον καλό, αλλά πάντα με την εντύπωση ότι ήσασταν σε ένα πεδίο και ότι υπήρχε το άλλο πεδίο απέναντι ή από πίσω, ότι το άλλο δεν ήταν για σας, όποιο και να ήταν. Πάντα είχατε τον σκοπό να μάθετε, να πάρετε απόσταση, σε κάποια ζωή να πάρετε αρκετή απόσταση ώστε να δείτε, να έχετε αυτήν την οπτική γωνία που σας δίνει η απόσταση, ώστε να καταλάβετε ότι και οι δυο πλευρές έχουν την ίδια αξία.

Αποφασίσατε, μικρή κουκκίδα, μικρό φως στη μήτρα: «Σ’ αυτήν τη ζωή θα το καταφέρω. Δεν θα ξεχάσω. Θα το έχω στο νου μου. Θα περιμένω την σωστή στιγμή. Δεν θα ξεχάσω, θα θυμηθώ. Θα θυμηθώ γιατί έχω βαρεθεί. Έχω βαρεθεί να παίξω σε μια αυλή ή στην άλλη, λέγοντας ότι η άλλη αυλή δεν είναι καλή. Έχω βαρεθεί να παίξω αυτό το παιχνίδι. Θέλω να το ολοκληρώσω για να μπορέσω να πάω να παίξω κάπου αλλού, κάτι πιο ενδιαφέρον, γιατί σ’ αυτό το παιχνίδι της διττότητας έχω κάνει τόσο πολλά παιχνίδια μέσα σ’ αυτές τις δυο αυλές που έχω μάθει αυτά που είχα να μάθω. Θέλω να πάω αλλού. Θέλω να αποφοιτήσω σ’ αυτήν τη ζωή. Θέλω να καταλάβω ότι το κάτω έχει την ίδια αξία με το πάνω, και εγώ να είμαι στη μέση. Είμαι στη μέση του άξονα και μπορώ να δω από κάτω, να δω από πάνω και να καταλάβω ότι εκεί που είμαι, σ’ αυτήν τη λίμνη όπου βρίσκομαι, βλέπω μόνο το καθρέφτισμα του άξονα από πάνω προς τα κάτω…»

Έτσι γεννηθήκατε, και έτσι μεγαλώσατε, και ο ήλιος που είστε βρίσκεται ακόμα στο ηλιακό σας πλέγμα, ακριβώς στη μέση, ακριβώς στο επίπεδο της λίμνης. Κοιτάει προς τα πάνω και βλέπει τον άξονα προς την Πηγή, προς το πάνω μέρος του κεφαλιού, και διακρίνει πόρτες: στην καρδιά, στο λαιμό, στο τρίτο μάτι, στο κεφάλι και μετά στο σύμπαν, στο ηλιακό σύστημα. Και όπως είναι ο άξονας προς τα πάνω, όταν κοιτάει ο ήλιος προς τα κάτω βλέπει άλλη πόρτα πίσω από τον ομφαλό, άλλη πόρτα στη βάση και κάτω από τα πόδια, και ο άξονας συνεχίζει βαθιά-βαθιά στο κέντρο της Γης. Ό,τι είναι κάτω είναι όπως ό,τι είναι πάνω, αυτό δεν λέμε; Και εσείς είστε στη μέση, και κάθεστε άνετα γιατί σας αξίζει.

Γιατί σας αξίζει; Γιατί γεννηθήκατε με μια πρόθεση, με την πρόθεση να ολοκληρωθείτε σ’ αυτήν τη ζωή, αλλιώς δεν θα ήσασταν εδώ, αλλιώς δεν θα ανοίγατε βιβλία, δεν θα διαβάζατε. Αυτή είναι η πρόθεσή σας, θα τη δουλέψουμε μαζί. Απλώς, χωρίς να ψάξετε πέρα απ’ αυτό, απλώς και μόνο επειδή έχετε αυτήν την πρόθεση, σας αξίζει! Δεν έχει καμία σημασία το τι έχετε κάνει μέχρι τώρα ή το τι δεν έχετε κάνει, ποια είναι τα συν και τα πλην της ζωής σας, τα ελαττώματα σας, καμία σημασία, καμία, καμία. Το μόνο που μετράει εδώ για να ξέρετε αν θα μπείτε στον θρόνο ή όχι, είναι η πρόθεσή σας. Αν η πρόθεσή σας είναι η ολοκλήρωση, είναι να συνειδητοποιήσετε ότι όπως είναι ο άξονας προς τα πάνω είναι και ο άξονας προς τα κάτω, να το νιώθετε και να μπείτε μέσα με αυτήν την σιγουριά και με την αγάπη για όλα τα επίπεδα αυτού του άξονα που είστε, αν αυτή είναι η πρόθεσή σας, τότε πάρτε τον ποιο όμορφο θρόνο που μπορείτε να φανταστείτε. Πάρτε όλο το χρυσό που μπορείτε να βρείτε στη Γη για να φτιάξετε αυτόν το χρυσό θρόνο. Βάλτε πολύτιμες πέτρες επάνω, βάλτε κρύσταλλα, βάλτε ό,τι θέλετε πιο πολύτιμο για σας πάνω σ’ αυτόν το θρόνο. Βάλτε και απαλά μαξιλάρια, φτερά για να είναι μαλακός και να είστε καλά, και καθίστε. Καθίστε, και πάρτε μια βαθιά αναπνοή γιατί είστε βασιλιάς, είστε βασίλισσα σ’ αυτόν τον θρόνο του εαυτού. Νιώστε, νιώστε ότι σε κάθε αναπνοή που παίρνετε, ο ήλιος που είστε, ο ήλιος που είναι γύρω σας, μεγαλώνει.

Σας ζητάμε να το κάνετε αυτό, να νιώθετε ότι είστε καθισμένοι στο ηλιακό σας πλέγμα, σ’ αυτόν τον τόσο όμορφο θρόνο, και ότι σε κάθε αναπνοή διευρύνεται ο ήλιος που είστε και που βρίσκεται γύρω-γύρω από σας, σε κάθε εισπνοή μεγαλώνει και παίρνει όλο και μεγαλύτερη θέση… όλο το ηλιακό σας πλέγμα είναι ένας ήλιος, πραγματικός ήλιος που λάμπει. Να αφεθείτε σ’ αυτόν τον ήλιο. Να νιώθετε πόσο ζεστός είναι. Δεν καίει. Πόσο δυνατός είναι και πόσο δύναμη έχει! Μπορεί να κάνει τα πάντα αυτός ο ήλιος, τα πάντα, αρκεί να έχετε την πρόθεση. Αρκεί να το θελήσετε. Αρκεί να ζητήσετε από την πρώτη ακτίνα της θέλησης, βοήθεια. Η πρώτη ακτίνα της δημιουργίας είναι η ακτίνα της θέλησης. Χωρίς θέληση δεν γίνεται τίποτα. Ζητείστε στην θέληση να καθίσει μαζί σας στον θρόνο. Και δείτε τον θρόνο σας να αλλάξει χρώμα και να πάρει ένα χρώμα κόκκινο. Πάρτε μια βαθιά αναπνοή μέσα σ’ αυτό το κόκκινο της δύναμης και της θέλησης που σας χρειάζεται. Χρειάζεται θέληση για να συνεχίσετε σ’ αυτόν το δρόμο της ανάκτησης του εαυτού.

Θέληση χωρίς σοφία, που οδηγάει; Η θέληση δεν πάει ποτέ μόνη της. Παίρνει στο χέρι της την σοφία για να μην χαθεί στο δρόμο. Βάλτε κίτρινο. Ζητήστε βοήθεια στη δεύτερη ακτίνα της δημιουργίας και δείτε έναν άξονα με ένα κίτρινο λαμπερό να διαπεράσει τον θρόνο σας και να αφήσει σταγόνες, μικρές σφαίρες κίτρινου φωτός της σοφίας… είστε οπλισμένοι. Είστε οπλισμένοι για να αρχίσετε το δρόμο σας, με την θέληση στο ένα χέρι και την σοφία στο άλλο. Δεν θα μπορούσατε να ξεκινήσετε καλύτερα. Σαν να είχατε πάρει το σκήπτρο σας, έχετε πάρει εσείς την θέληση και την σοφία. Οι καλύτεροι βασιλιάδες, αυτά τα δυο εργαλεία έχουν. Δεν χρειάζεται τίποτα άλλο. Τα άλλα έρχονται σαν βοηθητικά εργαλεία καθώς περπατάτε το δρόμο σας: αυτά που θεραπεύουν, αυτά που μετουσιώνουν. Αλλά τα βασικά, στο δεξί και στο αριστερό χέρι είναι η θέληση και η σοφία.

Θα μας πείτε: «Εν τάξει, και εμείς τι θα τα κάνουμε αυτά τώρα;» Εσείς τι λέτε; Τι θα τα κάνετε; Τώρα που θυμηθήκατε το σπίτι σας, το παλάτι σας στο ηλιακό πλέγμα, θα το ξεχάσετε; Είναι μια επιλογή! Αλλά θυμηθήκατε επίσης την πρόθεσή σας από τότε που ήσασταν στη μήτρα, τόσο μικροί, να ολοκληρωθείτε, να τελειώσετε με αυτό το παιχνίδι της διττότητας σ’ αυτήν τη ζωή. Οπότε, ίσως καιρός είναι να αρπάξετε την ευκαιρία και να μην ξεχάσετε και πάλι αλλά να θυμάστε που είναι το σπίτι σας.

Το σπίτι σας, το μακρινό σας σπίτι, μπορεί να είναι πραγματικά πολύ μακριά. Μπορεί να είναι ένα άλλο αστέρι, μπορεί να είναι σε διαφορετικό ηλιακό σύστημα, σε διαφορετικό ήλιο, σε διαφορετικό πεδίο, σε αγγελικό πεδίο, στο πεδίο των στοιχείων… αυτό είναι το μακρινό σας σπίτι, το σπίτι με το οποίο είστε συνδεδεμένοι πάντα και όπου στο τέλος όντως θα γυρίσετε. Μέχρι να έρθει αυτό το τέλος, θα έχετε καταλάβει από πού είστε και θα έχετε ξαναβρεί χορδές που σας ενώνουν με αυτό το σπίτι. Αλλά εκτός απ’ αυτό το μακρινό σας σπίτι, υπάρχει και το σπίτι του σώματος, εκεί που κατοικείτε αυτήν την στιγμή. Πως το κάνετε αυτό το σπίτι; το φροντίζετε; το αγαπάτε; ή η πρώτη σας σκέψη είναι «θέλω να φύγω απ’ αυτό το σπίτι για να πάω αλλού, γιατί το διπλανό σπίτι φαίνεται πολύ πιο ωραίο από το δικό μου!» ξεράστε το αυτό. Ένας βασιλιάς, ποτέ δεν πάει να ζήσει στο παλάτι ενός άλλου βασιλιά, γιατί έχει να βασιλεύσει στο δικό του και στη δικιά του χώρα. Η κατοικία σας είναι το σώμα σας, και το παλάτι αυτήν την στιγμή είναι το ηλιακό πλέγμα, εκεί που είναι ο ήλιος σας, εκεί που είστε με όλη τη λάμψη σας.

Οπότε σας ζητάμε, σας ζητάμε κάθε μέρα να κάνετε μια άσκηση μέχρι να ξαναϊδωθούμε σε δυο εβδομάδες. Μια άσκηση σταθερή. Γιατί σας ζητάμε να κάνετε μια άσκηση; Για δυο λόγους: κατ’ αρχήν γιατί θα σας βοηθήσει να μην ξεχάσετε ποιοι είστε και τι ήρθατε να κάνετε εδώ, και δεύτερο γιατί θα σας βοηθήσει να μεγαλώσετε το καθρέφτισμα του ήλιου μέσα σας. Σας ζητάμε κάθε μέρα, κάποια στιγμή που περπατάτε έξω, που είστε στην φύση και στην Αθήνα έχετε πολλές δυνατότητες να είστε στην φύση, σε οποιαδήποτε μεγάλη πόλη έχετε πολλές δυνατότητες να είστε στην φύση, έστω και πηγαίνοντας στο δρόμο και βάζοντας τα δυο σας πόδια στη Γη. Λοιπόν, έξω, στο δρόμο, στη βεράντα σας, στο μπαλκόνι σας, έξω να σταθείτε μπροστά στον ήλιο έστω και δυο-τρία λεπτά και να δείτε μια ακτίνα που ενώνει τον ήλιο του ηλιακού συστήματος, μια ακτίνα που έρχεται κατ’ ευθείαν από κει στο ηλιακό σας πλέγμα, κατ’ ευθείαν. Και το τρέφει, σαν ένας πατέρας που έρχεται να ακουμπά, να βάλει το χέρι του πάνω στο παιδί του σε ένδειξη αναγνώρισης, όπως ένας πατέρας θα έλεγε: ‘γιέ μου, κόρη μου’. Μια αναγνώριση απ’ όπου έρχεστε, και έρχεστε από τον ήλιο.

Ο ήλιος είναι ο πρώτος από μια μεγάλη αλυσίδα που σας ενώνει με την Πηγή. Είστε άμεσα συνδεδεμένοι με τον ήλιο, και η σύνδεση με τον ήλιο γίνεται στο ηλιακό πλέγμα. Δείτε αυτήν την ακτίνα κάθε μέρα και νιώστε αυτήν την αγάπη του πατέρα-ήλιου να μπει μέσα σας, σ’ αυτό το τρίτο σας τσάκρα, να μπει μέσα και να σας γεμίσει, και εσείς αν θέλετε μετά από τα λίγα λεπτά ένωσης, μπορείτε να τον ευχαριστήσετε. Ακόμα και αν βρέχει μια μέρα, μια ολόκληρη μέρα, δείτε τον ήλιο πέρα από τα σύννεφα. Κλείστε τα μάτια σας και ζητήστε του να σας ακουμπήσει, εκεί που είναι ο θρόνος σας, εκεί που είναι ένα μικρό κομμάτι του μέσα σας που δείχνει πόσο πραγματικά σας αξίζει να ολοκληρωθείτε, πόσο είναι εφικτό. Αρκεί να κρατήσετε οπτική επαφή με τον σκοπό, τον στόχο σας, και ο ήλιος είναι μια πολύ καλή βοήθεια γι’ αυτό, για την ενδυνάμωσή σας, για να θυμηθείτε ποιοι είστε. Σιγά-σιγά, είναι η δουλειά μας εδώ επίσης να σας βάλουμε να θυμηθείτε ποιοι είστε. Έχετε πολλά να θυμηθείτε, έχουμε πολλά να πούμε. Σιγά-σιγά όμως, κάθε πράγμα στην ώρα του…

Δεν έχουμε όρεξη να σας αφήσουμε, έχουμε όρεξη να σας πάρουμε από το χέρι, να σας χαϊδέψουμε τα μαλλιά. Έχουμε όρεξη να σας πούμε γλυκά λόγια. Έχουμε όρεξη να πάρουμε έναν καθρέφτη, και εκεί που είστε, καθισμένοι σ’ αυτόν τον θρόνο, και δεν είστε ακόμα τόσο πεπεισμένοι ότι σας αξίζει παρόλο που τον φτιάξατε αυτόν τον θρόνο για να μας κάνετε τη χάρη… εμείς θέλουμε να πάρουμε έναν καθρέφτη…

Δες, δες μπροστά σου, είμαι εγώ και κρατάω καθρέφτη. Είμαι στα πόδια σου και κρατάω έναν καθρέφτη. Νοερά, με την ψυχή σου, άνοιξε τα μάτια σου και δες στον καθρέφτη… δες πως είσαι, δες τα χρώματά σου. Δες πόσο όμορφος είσαι, πόσο όμορφη είσαι. Δες ότι δεν σε χωράει ο θρόνος τόσο πολύ που ακτινοβολείς παντού… δεν σε χωράει καν ο καθρέφτης! Αυτός είσαι, αυτή είσαι, και πράγματι σου αξίζει η ολοκλήρωση. Σου αξίζει να βρεις τον εαυτό σου. Σου αξίζει να κάθεσαι σ’ αυτόν τον ήλιο και να ξέρεις ότι είσαι κόρη του ήλιου, γιος του ήλιου.

Και έτσι είναι.


ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ

Ερώτηση:
Γιατί ερχόμαστε ξανά και ξανά να κάνουμε αυτό το παιχνίδι;

Απάντηση:
Αγαπητή μου, αυτό είναι που πρέπει να θυμηθείς: ότι είσαι τα πάντα! Δεν είσαι φως, δεν είσαι σκοτάδι, είσαι τα πάντα! Χρειάστηκαν τόσο πολλές ζωές για να έχεις μια μικρή επιθυμία να το κατανοήσεις αυτό. Μέχρι τώρα ήσουν τόσο πολύ μέσα σ’ αυτό το παιχνίδι που δεν είχες καν την επιθυμία να βγεις από το παιχνίδι. Τώρα γεννήθηκε αυτή η σπίθα και έχεις όρεξη να βγεις, να απελευθερωθείς απ’ αυτό. Αυτό το παιχνίδι συνεχίζει μέχρι να γεννηθεί αυτή η σπίθα. Αν θες να συνεχίσεις αυτό το παιχνίδι, μπορείς, είσαι ελεύθερη να το κάνεις. Η απόφαση είναι πάντα δικιά σου.

Πολύ συχνά, αφού γεννηθεί αυτή η σπίθα, η επιθυμία για ολοκλήρωση, δεν προχωράτε γιατί φοβάστε. Πολύ συχνά όταν μπαίνετε σ’ αυτό το μονοπάτι θέλετε να προχωρήσετε προς το φως. Δεν θα το σχολιάσουμε αυτό γιατί είναι μεγάλη συζήτηση, αλλά δεν μπορείς να πας στην ενότητα αν δεν δεχτείς το σκοτάδι μέσα σου. Αυτό είναι που φοβίζει τους περισσότερους, μέχρι να καταλάβουν ότι δεν υπάρχει καλό και κακό, είναι όλο παιχνίδι. Αλλά είναι μια μεγάλη δουλειά να ξεπεράσεις αυτήν την αντίληψη γιατί έχετε ποτιστεί με αυτές τις έννοιες του καλού και του κακού από μικρά-μικρά παιδιά και πριν ακόμα απ’ αυτό. Είναι στα βιβλία σας, στην κουλτούρα σας, είναι παντού αυτό, αυτή η διττότητα, το καλό με το φως, το κακό με το σκοτάδι.

Είναι παντού και για να το ξεπεράσετε αυτό θέλει κότσια. Θέλει κότσια για να μην θέλετε να πάτε ούτε στο ένα, ούτε στο άλλο αλλά να πάτε πέρα απ’ αυτά τα δυο. Μόνο έτσι σταματάτε το παιχνίδι. Ακριβώς γι’ αυτό έρχεσαι και ξαναέρχεσαι, γιατί θέλει κότσια. Είναι δύσκολο και είναι δύσκολη απόφαση, αλλά τόσο μεγάλη η αμοιβή μετά, τόσο μεγάλο το κέρδος όσο προχωράς, τόσο πολλά τα κέρδη μέσα σου. Θα δεις. Προχώρα. Προχωρά με εμπιστοσύνη, μην φοβάσαι τίποτα και προχώρα, και θα είμαστε μαζί σου, όπως θα είμαστε μαζί με όλους, από την στιγμή που θέλετε να προχωρήσετε.