Μ.: Πάρτε μερικές βαθιές ανάσες αλλά… μην τις πάρετε στα σοβαρά γιατί δεν πρέπει να ξεχάσουμε ότι ήρθαμε εδώ για να παίξουμε. Και έτσι έχουμε καλέσει το Πνεύμα σε ένα παιχνίδι, σε ένα παιχνίδι ενεργειών, που θα μας πάει μακριά στο παρελθόν … Τι σημαίνει παρελθόν; Κάτι τέτοιο λέμε και στις ομάδες της Άννας, όπου μιλάμε για χρόνο και για διαστάσεις, και λέμε ότι δεν υπάρχει χρόνος και στο κάτω κάτω δεν υπάρχουν καν διαστάσεις… ή μήπως οι διαστάσεις είναι ο χρόνος;
Θα παίξουμε λοιπόν εδώ με τις διαφορετικές διαστάσεις της ζωής σας, και θα είναι παράλληλη η δουλειά που θα κάνετε εδώ με τη δουλειά που κάνετε με την Άννα και θα βοηθήσει η μια ομάδα την άλλη στο να πάει πιο βαθιά και να καταλάβει περισσότερα πράγματα.
Πάρτε μερικές ανάσες λοιπόν και φέρτε στο κέντρο του κύκλου τον Οφθαλμό…
Δείτε από το κέντρο του οφθαλμού μια ακτίνα που βγαίνει και δημιουργεί ένα μάτι στην καρδιά σας. Έτσι υπάρχει ο Οφθαλμός στο κέντρο που είναι σαν να ’κλείνει το μάτι’ μέσα στην καρδιά της κάθε μίας. Και μια και γνωρίζεστε, θέλουμε να φανταστείτε μπροστά σας την καλύτερή σας φίλη, ένα αγαπημένο πρόσωπο, το άτομο που αγαπάτε περισσότερο στη γη, μπορεί να είναι σύντροφος, μπορεί να είναι παιδί και με τον οφθαλμό μέσα στην καρδιά σας, να ανοίξετε την καρδιά σ’ αυτήν την μορφή και να της πείτε πόσο την αγαπάτε, πόση τρυφερότητα έχετε γι αυτήν, να της πείτε ότι της δίνετε όλη την τρυφερότητα που έχετε διαθέσιμη στην καρδιά σας και προκειμένου να το κάνετε αυτό πρέπει να ανοίξετε την καρδιά σας διάπλατα…
Τώρα έτσι όπως είναι ανοιχτή και με ακριβώς τα ίδια λόγια που είπατε σ’ αυτό το αγαπημένο πρόσωπο, θα σας ζητήσουμε να πείτε ακριβώς τα ίδια λόγια στον οφθαλμό, που μπορεί να σας φανεί ίσως μερικές φορές λίγο απρόσωπο. Ένα μάτι τι είναι; Ο Πατέρας ποιος είναι; Ο Ανώτερος Εαυτός ποιος είναι; Λέμε Εγώ Είμαι, αλλά ποιος είμαι; Ποιος είναι το Εγώ; Ποιο κομμάτι του εαυτού μου είναι το Εγώ που το λέει;…
Τώρα σας μπερδέψαμε, γιατί εκεί που ψάχνετε την ένωση μιλάμε για κομμάτια. Το θέμα είναι ότι για να φτάσουμε στην ένωση πρέπει πρώτα να αναγνωρίσουμε όλα τα κομμάτια και να μην αφήσουμε κανένα στο πλάι, ούτε αριστερά, ούτε δεξιά. Και ακριβώς γι αυτό το λόγο θα σας ζητήσουμε τώρα να συνδεθείτε πάλι με τον οφθαλμό στο κέντρο του κύκλου και να τραβήξετε μια άλλη γραμμή από τον οφθαλμό, κρατώντας πάντα αυτή που υπάρχει ήδη προς την καρδιά.
Θα τραβήξετε μια γραμμή στο τρίτο σας μάτι. Δείτε τον οφθαλμό στο τρίτο σας μάτι. Και τώρα θα σας ζητήσουμε να δείτε τον εαυτό σας πολύ ψηλά σ’ ένα βουνό, στην κορυφή ενός βουνού, εκεί που φαίνονται τα πάντα, οι κοιλάδες, οι άλλες κορυφές, τα δέντρα, τα πουλιά, οι αετοί που πετάνε ψηλά, μέχρι τον ορίζοντα μπροστά, μέχρι τον ορίζοντα πίσω. Ο Οφθαλμός είναι πάντα στη μέση, ο Οφθαλμός είναι πάντα στην καρδιά, ο Οφθαλμός είναι πάντα στο τρίτο σας μάτι.
Δείτε τώρα την ροή της ενέργειας που περνά από το τρίτο σας μάτι. Το τρίτο σας μάτι είναι σαν ένας ήλιος. Ο Οφθαλμός έχει γίνει ήλιος που λάμπει, μεγαλώνει και λάμπει. Από κει ξεκινά μια ροή ενέργειας που κάνει ένα οχτάρι, το σύμβολο του απείρου. Το μισό οχτάρι μπροστά και το άλλο μισό από πίσω.
Πάρτε λίγο χρόνο για να νιώθετε αυτή την ενέργεια, να νιώθετε αυτή τη ροή, να νοιώθετε το ρυθμό της ροής αυτής … Είναι ένα οχτάρι με το χρώμα του ηλίου, με χρυσαφένιο χρώμα, και θα θέλαμε σιγά - σιγά να φανταστείτε τον εαυτό σας σαν μια τελίτσα, που θα πάει μέσα σ’ αυτόν τον ήλιο που βρίσκεται στο τρίτο μάτι και θα αφεθεί στη ροή της ενέργειας. Θα πάει μπροστά δεξιά και θα γυρίσει προς τα αριστερά, και πίσω δεξιά, και πίσω αριστερά, και ξαναπαίρνει μια ώθηση στον ήλιο στο κέντρο και ξαναπάει μπροστά και πίσω.
Που είστε; Είστε περισσότερο στον ήλιο, περισσότερο σε κάποιο σημείο μπροστά αριστερά, δεξιά, πίσω αριστερά, δεξιά; … Εάν σταματήσετε κάποια στιγμή μπορείτε να πείτε ‘είμαι εκεί’, όπου και να βρίσκεται αυτό το ‘εκεί’. Όταν το κοιτάτε όμως από ψηλά, βλέπετε μόνο τη ροή της ενέργειας και βλέπετε, διαπιστώνετε ότι είστε παντού σ’ αυτήν τη ροή. Που είναι το Εγώ λοιπόν; Είναι και σε κάθε μικρό σημείο και παντού ταυτόχρονα.
Το θέμα μας είναι: με τι ταυτίζομαι; Ποιο κομμάτι της ταυτότητάς μου θέλω να φέρω στην επιφάνεια και να κοιτάξω;
Ας ξεκινήσουμε λοιπόν…
Κάθε μία από σας έχει γύρω της βοηθούς που ήρθαν για να την βοηθήσουν σ’ αυτό το ταξίδι. Η κάθε μία από σας έχει τους βοηθούς που θα της δείξουν που θα σταματήσει στο δρόμο που θα κάνουμε μαζί, ποιο σημείο είναι χρήσιμο για σήμερα να ανασύρει από το παρελθόν και να έρθει στην επιφάνεια. Οπότε, θα θέλαμε ν’ ανοίξετε την καρδιά σας, τον ήλιο σας, στη βοήθειά τους. Θα θέλαμε να τους δώσετε την εμπιστοσύνη σας και εκ των προτέρων να τους ευχαριστήσετε για την δουλειά που κάνουνε. Είναι οι οδηγοί αυτού του ταξιδιού.
Μην ανυσηχείτε, δεν θα πάμε πάρα πολύ βαθειά, όχι ακόμα … για τις άλλες φορές, θα δούμε … θέλουμε να μάθετε να διαβάζετε τις ενέργειες σας, θέλουμε να μάθετε να αναγνωρίζετε ποιοι είστε, όχι σε μια απλή αναδρομή, αλλά σε μια αναγνώριση και ενσωμάτωση των ενεργειών σας, ώστε να δείτε πιο καθαρά στο τέλος ποιοι είστε και ποιος είναι αυτό το εγώ που λέει ‘Εγώ Είμαι’.
Είμαστε λοιπόν στον ήλιο, στο τρίτο μάτι και ακολουθούμε τη ροή προς τ’ αριστερά πίσω μας. Ακολουθούμε τη ροή της ενέργειας, μπαίνουμε μέσα και νιώθουμε ότι αυτή η ροή αποτελείται από πολλά μικρά τετράγωνα, όπως αυτά που μπορούμε να δούμε στις ηλεκτρονικές οθόνες και αφήνουμε τους οδηγούς να μας συντροφεύσουνε σ’ αυτήν τη ροή και κάποια στιγμή να μας πουν ‘στοπ, στάσου, εδώ είμαστε καλά’. Είμαστε αριστερά, λίγο πιο πίσω από τον ήλιο και κάνουμε μια στάση. Θέλουμε να μπείτε σ’ αυτήν την ενέργεια, σ’ αυτό το μικρό τετράγωνο, και έτσι στα γρήγορα, να πιάσετε την ενέργεια του τόπου. Πιάστε την ηλικία σας, δεν χρειάζεται να είναι συγκεκριμένη, είστε παιδί, ενήλικας, υπερήλικας; Τι κάνετε; Χαίρεστε; Υποφέρετε; Που είστε; Τι έχετε ζήσει; Γιατί είστε θυμωμένοι; Γιατί κλαίτε; Γιατί αυτή η απελπισία; Γιατί αυτή η μαυρίλα; Γιατί αυτό το κενό που ανοίγει κάτω από τα πόδια σας; Που μπορείτε να κοιτάξετε για να βρείτε σωτηρία; Που μπορείτε να κοιτάξετε για να βρείτε ελπίδα; Μπορεί να μην γίνεται, να μην μπορείτε να στρέψετε πουθενά το βλέμμα σας, να είναι ένα απέραντο κενό. Γιατί; Γιατί λέτε; … Γιατί αυτό; Κλείστε το τετράγωνο, και ξαναβρείτε τους οδηγούς και όλη τη χαρά που μεταφέρουν … ένα ρόλο παίξατε, ένα ρόλο παίξατε…. Τώρα είστε με τους οδηγούς και νιώθετε πάλι τη ροή της ενέργειας που σας σπρώχνει, σας σπρώχνει στην πλάτη, σας κάνει να πάτε μακριά ή κοντά, με την ασφάλεια που σας φέρνουν οι οδηγοί σας…
Πηγαίνετε μακριά και γυρίζετε προς τον ήλιο. Είστε λίγο πιο μακριά από το σημείο όπου ήσασταν την πρώτη φορά. Τώρα είστε δεξιά, και κάπου σταματάτε πάλι. Μπαίνετε στο τετράγωνο, πως νιώθετε; Τι βλέπετε εκεί; Ποιες εικόνες έρχονται; Ποιοι ήχοι; Πως μυρίζει; Σαν κάτι γνωστό; Σαν κάτι μακρινό; Σαν κάτι κοντινό; Σε τι αντιστοιχεί;
Τραβήξτε γραμμές ανάμεσα στο τετράγωνο όπου ήσασταν πριν, στο τετράγωνο όπου είστε τώρα και στον ήλιο, όπου ένα μέρος της ενέργειας σας στέκεται και τα κοιτάει αυτά. Τι αντιστοιχεί στο ένα και στο άλλο; Τι κοινό υπάρχει ανάμεσα στο πρώτο τετράγωνο και στο δεύτερο όπου βρίσκεστε και στον ήλιο όπου αφήσατε τις ενέργειες σας; Που κάνουν ήχο τα βιώματα, οι συνδέσεις … συνδέστε τα … γιατί όταν συνδέουμε τα πράγματα ανοίγουμε πόρτες, και όταν ανοίγουμε πόρτες κυκλοφορεί, ρέει η ενέργεια με άλλους τρόπους, με θεραπευτικούς τρόπους.
Είναι εδώ ο Ραφαήλ και ποτίζει όλη τη δουλειά που κάνετε με ένα πράσινο απαλό, αλλά και δυνατό. Επιτρέπει στις νέες συνδέσεις να μπουν σε λειτουργία. Αφήστε την σμαραγδένια ενέργεια να κυκλοφορεί ανάμεσα στον ήλιο και στα δυο τετράγωνα. Δεν θεραπεύει μόνο το τετράγωνο όπου βρίσκεστε και το άλλο που έκανε σαν ήχο σ’ αυτό από την άλλη πλευρά. Θεραπεύει και την τωρινή σας ζωή που οπωσδήποτε συνδέεται με αυτές τις στιγμές, με αυτά τα τετράγωνα όπου είστε σε άλλο χρόνο, ή θα μπορούσαμε να πούμε, σε άλλη διάσταση, σε άλλο επίπεδο της εμπειρίας σας.
Και τώρα θα θέλαμε, αυτό που είπατε στην καλύτερή σας φίλη, στο σύντροφό σας πριν λίγο, πόσο τον αγαπάτε, πόσο την αγαπάτε, αυτό που είπατε στον Οφθαλμό, στον Πατέρα, πόσο τον αγαπάτε… θα θέλαμε να το πείτε, να το στείλετε από τον ήλιο που στέκεστε στα δυο σας τετράγωνα που βρήκατε. Θέλουμε να στείλετε από τις γραμμές, τις σμαραγδένιες χορδές που τραβήξατε, όλη την αγάπη σας για το κομμάτι που όχι μόνο υπήρξατε αλλά και είστε, σε άλλη διάσταση. Και όπως το είπατε στην καλύτερη σας φίλη, να στείλετε όλη την τρυφερότητα που είναι διαθέσιμη στην καρδιά σας αυτήν την στιγμή σ’ αυτό που είστε στο αριστερό τετράγωνο και σ’ αυτό που είστε στο δεξί τετράγωνο. Και να αφήσετε αυτήν την τρυφερότητα να κυκλοφορήσει προς το αριστερό, από το αριστερό προς το δεξί και από το δεξί σε σας πάλι. Ποτίζετε με όλη σας την αγάπη την εμπειρία σας στο χωροχρόνο. Αυτό κάνετε τώρα …
Εκεί που βρίσκεστε στο τρίτο σας μάτι, θα μαζέψετε τώρα το οχτάρι, θα το μαζέψετε στα χέρια σας, μέσα στο τρίτο μάτι όπου βρίσκεστε, και θα το δώσετε στον ήλιο, που είναι και Χριστική Παρουσία. Και η Χριστική Παρουσία παίρνει το οχτάρι στα χέρια της, το βάζει στην καρδιά της, το φυλάει μέχρι την επόμενη φορά. Το κρατάει σαν δώρο που της δώσατε, γιατί ξέρει πόσο δύσκολο ήταν, όταν το ζήσετε τότε, και που το φέρετε τώρα στην επιφάνεια, και θα το συζητήσετε σε λίγο. Θα συνεχίσετε να έχετε την καρδιά σας ορθάνοιχτη για ό,τι θα βγει τώρα.
Αυτό ήταν το πρώτο μέρος της άσκησής μας για σήμερα. Θα θέλαμε, παρόλο που τώρα, σε λίγο, θα ανοίξετε τα μάτια σας, και θα είστε πολύ πιο παρούσες στο ‘εδώ και τώρα’, στην Αθήνα, κοντά στην Ακρόπολη, θέλουμε να κρατήσετε πολύ βαθιά τη σύνδεση σας στην καρδιά με τον Οφθαλμό. Και κάθε φορά που θα νιώθετε ότι χάνεστε, να θυμάστε τον Οφθαλμό στο κέντρο του κύκλου καθώς και στην καρδιά σας. Μπορείτε να ανοίξετε τα μάτια σας τώρα….
Μ: Αυτό που θα ήθελα είναι η κάθε μία να πει την εμπειρία της, αλλά συγχρόνως να είμαστε πολύ συνδεδεμένες με τον Οφθαλμό και να έχουμε πολύ ξεκάθαρα στο μυαλό μας ότι η κάθε μία είναι καθρέφτης των άλλων και αυτό που θα πει η κάθε μία αντιστοιχεί σε μια αλήθεια, σε κάποιο τετράγωνο, που δεν έχουμε ανασύρει εμείς. Αυτό που θα θέλανε είναι να δούμε τι νιώθουμε όταν η κάθε μία μιλάει. Δηλαδή δεν είναι και τόσο να ακούσουμε τι λέει η κάθε μία, αλλά να είμαστε παρούσες στην καρδιά για να νιώθουμε πως εισπράττουμε αυτό που έχει βιώσει η κάθε μία.
Τι καθρέφτης είναι αυτός; Τι μας στέλνει πίσω; Ή και τι είναι αυτό που απορρίπτουμε και λέμε ‘όχι, αυτό δεν είναι δικό μου’; …Που συνήθως όταν το σκεφτόμαστε αυτό, είναι πολύ δικό μας.
Ακολουθεί συζήτηση από την οποία καταγράφονται μόνο τα κύρια στοιχεία.
Γ: Ήταν πολύ βαθιά ενέργεια και ένιωθα ότι με είχε περικυκλώσει … Στο 1ο τετράγωνα, δεν είδα τίποτα, ένιωθα χαρούμενη … στο επόμενο τετράγωνο ένιωθα ότι είμαι μέσα σε ένα ομιχλώδες τοπίο, μια εποχή πολύ παλιά. Έμπαινα σε ένα τοπίο της Αγγλίας. Μύριζε κάπως μούχλα, βαριά. Δεν βίωσα κάτι άλλο. Μια απραξία, δεν θα έλεγα ότι μου άρεσε…
Α: Η ομίχλη μου αρέσει, η μούχλα βέβαια .. μόλις το είπε η Γ. μου ήρθε μια εικόνα στη φυλακή με πέτρες γύρω μου, το μεσαίωνα … Δεν το βίωσα εγώ αυτό, μου ήρθε όταν το είπε η Γ. Ένοιωθα να με πονάει ο λαιμός και να μην μπορώ να πάρω ανάσα μ’ αυτούς τους χοντρούς τοίχους … Από τετράγωνα δεν είδα τίποτα, αλλά το βουνό ήταν πολύ ωραίο, ήμουν μεσ’ τη τρελή χαρά…
Μ: Πως αισθανόσουν στη φυλακή;
Α: Ένα πλάκωμα. Μόλις το είπε ένιωσα να με πιάνει πόνος στο λαιμό …
Μ: Τι ήθελες όταν ήσουν στη φυλακή;
Α: Τίποτα το ιδιαίτερο … δεν έχω τίποτα να πω για τα τετράγωνα …
Μ: Ίσως γι αυτό φοβόσουν να μπεις στα τετράγωνα, λόγω της φυλακής …
Γ: Εμένα με κάλυψε ο μεσαίωνας
Α: Εγώ καθρέφτισα αυτά που έλεγες …
Μ: Δικιά σου είναι η φυλακή, μην νομίζεις ότι είναι δικιά της …
Α: Αυτός είναι ο καθρέφτης επομένως …
Μ: Αυτό που βιώνεις είναι το δικό σου …
Ευ: Φοβάται τα δικά της και γι’ αυτό δεν μπαίνει, αλλά με το καθρέφτισμα μπορεί να μπει …
Α: Έγραφα. Προφανώς μ’ έκλεισαν εκεί γιατί έλεγα πράγματα που δεν έπρεπε να πω … γι’ αυτό μ’ έπιασε ο λαιμός…
Χ: Εγώ κουράστηκα. Στο βουνό ήταν ωραία … έβλεπα το μάτι που με κάρφωνε και μαύρους κύκλους … σκοτεινές τρύπες … ερχόταν ένα φως πήγαινε γύρω-γύρω αλλά δεν έμπαινε μέσα στην τρύπα … αυτές τις τρύπες τις βλέπω από μικρή …
Ευ: Σιγά-σιγά να μπεις σ’ αυτές τις τρύπες, πάψε να τις φοβάσαι … Έχω πολλά να πω για μένα … Ήμουν ακόμα στο διαλογισμό που κάναμε το πρωί και ήμουν στη θάλασσα με φάλαινες, είχα πιάσει μια φάλαινα και κάναμε ταξίδι … Μετά ήμουν μια οντότητα από διαστημόπλοιο που ερχόταν από τον Ορίων και ήμουν στη θάλασσα με τις φώκιες επίσης, και η μορφή μου ήταν διαφορετική… Βλέπαμε αυτό το θαυμάσιο πλανήτη και κατεβήκαμε από περιέργεια. Στο δεύτερο τετράγωνο, μου ήταν πολύ οικείο το τραγούδι της φάλαινας, που μας καταλάβαινε και εμείς την καταλαβαίναμε … Μετά ήμασταν όντα που ζούσαμε στον ήλιο, ήμασταν μια φυλή στον ήλιο, πριν από τον Λόγο … που βοήθησε στο να έρθει και να γειωθεί η ενέργεια του ήλιου στη γη. Βοηθήσαμε να γειώσουμε το Λόγο, ενώ δεν ξέραμε ακόμα να μιλάμε. Ο Λόγος γειώθηκε σαν Ελ Ληνικός Λόγος … Είναι η κατελθούσα ηλιακή ενέργεια στη γη, γι’ αυτό και τα αρχαία ελληνικά, καταλάβαινες τι εννοούσε… όπως καταλάβαινες με το όνομα της αρρώστιας ακόμα και την ίασή της…
Μετά στην ένωση των ενεργειών ένιωσα μια γλυκιά ενέργεια … δένουν τα πράγματα!
Α: Εγώ τώρα τρέμω, δεν μπορώ να εξηγήσω γιατί …
Μ: Κάποια στιγμή είπες ότι το πρώτο που σου ήρθε είναι το πάχος της πέτρας … πόσο ήσουν κλεισμένη δηλαδή μέσα και είχες ξεχάσει ακόμα και τι σημαίνει ελευθερία και αυτό ήταν αφόρητο συναίσθημα … τόσο αφόρητο που προτιμούσες να σκεφτείς ότι μπα, δεν τρέχει τίποτα, δεν νιώθω τίποτα και προτίμησες να τα ξεχάσεις…
Ευ: Έκοψες το συν-αίσθημα … έπαψες να έχεις αίσθημα …
Γ: Κι εμένα στο τέλος με είχε πιάσει μια φοβερή πίεση και στο λαιμό …
Μ: Είναι ενδιαφέρον αυτό, γιατί όταν κάτι μας πονάει τόσο πολύ είναι πολύ πιο εύκολο να το δούμε πρώτα στον άλλον και μετά να το δεχτούμε σαν δικό μας. Γι’ αυτό έχουμε την ομάδα σήμερα, για να βοηθήσει η μία την άλλη να δει τα δικά της …
Γίνεται συζήτηση για την κούραση της μίας, τον αυχενικό της άλλης κλπ… και μπαίνουμε στο δεύτερο μέρος της επικοινωνίας.
---
Μ: Είμαστε εδώ και γελάμε με τους πόνους σας, τα παράπονά σας, με τα παιχνίδια που ήρθατε να κάνετε στη γη… με τις ταυτίσεις που κάνετε σε σχέση με αυτούς τους πόνους που αν η ταύτισή σας ήταν αλλού, τότε και χωρίς να ξοδέψετε πολλά λεφτά για θεραπεία, χωρίς να τρέξετε από δω και από κει, απλώς θα βρισκόσασταν σε άλλο επίπεδο και δεν θα υπήρχαν αυτά, ή για να τα πούμε καλύτερα δεν θα σας ενοχλούσαν…
Για να σας το δείξουμε αυτό καλύτερα θα πάμε μια βόλτα … Πριν από λίγο χαρήκατε που πήγατε στο βουνό, τώρα θα πάμε στην εξοχή. Σ’ ένα μονοπάτι με χώμα. Η εξοχή απλώνεται αριστερά, δεξιά, βλέπετε τα δέντρα μακριά μπροστά σας, βλέπετε θάμνους στο πλάι. Το μονοπάτι ανεβαίνει, κατεβαίνει, κάνει βόλτες κι εσείς μαζί του. Φαίνεται ότι χτες έβρεξε. Έβρεξε πολύ μάλιστα και η βροχή άφησε σημάδια στο μονοπάτι. Βλέπετε λιμνούλες, σταγόνες νερού που στάζουν. Εσείς περπατάτε γιατί έχετε ένα στόχο και δεν σας σταματά τίποτα. Η Ευ. έλεγε ότι της αρέσει να περπατά στη βροχή, της αρέσει η ομίχλη, και σαν καλοί εργάτες του φωτός που είστε όλοι αυτό κάνετε, περπατάτε στη βροχή και την ομίχλη, στο σκοτάδι. Τίποτα δεν σας φοβίζει. Τίποτα … Για να δούμε λοιπόν …
Αυτό το μονοπάτι είναι κάπως παράξενο. Μερικές φορές αλλάζει μορφή, και εσείς στη βιασύνη σας θέλετε να τρέξετε για να φτάσετε πιο γρήγορα στο στόχο σας. Τρέχετε, τρέχετε και δεν προσέχετε και ξαφνικά … μπαμ! Σκοντάψατε και πέσατε σ’ ένα λάκκο… σ’ ένα λάκκο γεμάτο λάσπη, και μιλάμε εδώ για πολύ μαύρη λάσπη. Μιλάμε για λάσπη κανονικότατη και θέλουμε εδώ να μπείτε με όλες τις αισθήσεις σας σ’ αυτήν τη λάσπη. Και μια και ξέρετε ότι είστε στα χέρια του πνεύματος, να αφεθείτε. Ξέρετε ότι είστε στο μονοπάτι. Όχι απλώς σ’ ένα μονοπάτι στην εξοχή, αλλά ‘στο μονοπάτι’ όπως λέτε όταν μιλάτε για την πνευματική αναζήτησή σας. Στο μονοπάτι λοιπόν. Και πέσατε στο λάκκο. Λάκκος είναι έλλειψη. Όταν μιλάμε για λάσπη μιλάμε για έλλειψη φωτός, γιατί η λάσπη είναι τόσο υγρή, τόσο λάσπη, που δεν αφήνει τίποτα να περάσει. Δεν υπάρχει περιθώριο να μπει κάτι ανάμεσα στις σταγόνες του χώματος. Σιγά σιγά βουλιάζετε. Έχετε μπει εξ ολοκλήρου στη λάσπη. Νιώστε την στο δέρμα σας. Πως είναι η αίσθηση, η υγρή αίσθηση, πως είναι οι κόκκοι του χώματος που γδέρνουν λίγο το δέρμα σας, στο πρόσωπο, στην κοιλιά, στα πόδια σας, στην πλάτη, στο στήθος; Πονάει; Χαϊδεύει; Δεν πειράζει, απλώς νιώστε το και δείτε πόσο μαύρο είναι … μαύρο της μαυρίλας … τίποτα δεν περνά …
Και είστε εκεί, λες και χάθηκε τελείως η αίσθηση του χώρου και του χρόνου. Γιατί δεν βλέπετε τίποτα, δεν έχετε πια σημείο σύγκρισης, δεν ξέρετε τι είναι μπροστά, πίσω, πάνω και κάτω… αφού τίποτα δεν φαίνεται. Τίποτα απολύτως. Πως νιώθετε σ’ αυτό το τίποτα απολύτως; … σ’ αυτήν την μαυρίλα; Μην προσπαθήσετε να την βγάλετε πέρα με ένα ‘μπα, σε κάθε μαυρίλα υπάρχει φως!’ … μπείτε στη μαυρίλα … Την δέχεστε τώρα …
Κάποια στιγμή όμως πρέπει να πάρετε μια ανάσα και παρόλο που είναι πολύ ενδιαφέρον το να νιώσετε πως είναι η μαυρίλα, θα τιναχτείτε και με τη μία θα βγείτε ξαφνικά και θα πάρετε μια βαθιά ανάσα… μια ανάσα που εισχωρεί σε κάθε σημείο του σώματός σας, μέχρι το πιο βαθύ … βγαίνετε στην επιφάνεια, βλέπετε το φως του ηλίου και παίρνετε μια ανάσα που σας γεμίζει μέχρι την άκρη των ποδιών σας, την άκρη των χεριών σας … Κάθε κύτταρο του σώματός σας είναι γεμάτο με το φως του ηλίου…
Κοιτάξτε τώρα τι έρχεται σαν αίσθηση στην καρδιά; … Η καρδιά χοροπηδά, η καρδιά χαίρεται, χαίρεται που γέμισε ζωή. Είναι παράξενο αυτό, γιατί εάν κοιτάξετε καλά, θα δείτε ότι δεν έχετε βγει εντελώς από το λάκκο. Είστε ακόμα μέσα στο λάκκο. Και τι κάνετε για να εκφράσετε τη χαρά σας; Χτυπάτε τη λάσπη. Είστε 3 χρόνων και παίζετε με τη λάσπη και χαίρεστε γι’ αυτό … το απολαμβάνετε σαν μικρό παιδί και χτυπάτε τη λάσπη και βλέπετε τις πιτσιλιές. Γελάτε, γελάτε τόσο πολύ …
Τώρα θέλουμε να σταθείτε, συνεχίζοντας το παιχνίδι σας με τη λάσπη, να σταθείτε και στην άκρη λίγο … Είστε συγχρόνως σε δυο μέρη, παίζετε με τη λάσπη και το κοιτάτε όλο αυτό το παιχνίδι… τι σας δείξαμε εδώ; Ότι η λάσπη μπορεί να σας καταπλακώνει, να νιώσετε ότι δεν θα τα βγάλετε πέρα με τη λάσπη, να νιώσετε ότι δεν θέλετε καν να παίξετε με τη λάσπη, αλλά ότι τελικά μ’ αυτή τη λάσπη μπορείτε να παίξετε σαν μικρό παιδί, και να χαίρεστε απίστευτα.
Τι σημαίνει αυτό λοιπόν; Είναι το πασίγνωστο πια «εξαρτάται από πού το κοιτάμε … εξαρτάται από ποια οπτική γωνία κοιτάμε τα πράγματα που ζούμε. Εξαρτάται από τη διάσταση στην οποία στεκόμαστε … Μπορούμε να πάρουμε τα πράγματα χρονικά, είτε αρχίζοντας από τ’ αριστερά και πηγαίνοντας προς τα δεξιά, είτε αρχίζοντας από δεξιά προχωρώντας προς τ’ αριστερά. Εσείς διαβάζετε αρχίζοντας από αριστερά προς τα δεξιά, οι Άραβες για παράδειγμα κάνουν το αντίθετο. Υπάρχει ένας τρόπος καλύτερος από τον άλλον; … Είναι απλώς διαφορετικοί τρόποι εκμάθησης των πραγμάτων … Από τη λάσπη φτάσατε στη χαρά, είδατε ότι μπορούμε να νιώθουμε χαρά ακόμα και μέσα στη λάσπη. Μπορείτε να κάνετε το αντίθετο. Να αρχίσετε να διαβάζετε την εμπειρία αυτή ξεκινώντας από το τέλος, και να σταθείτε στη χαρά σας πρώτα. Από τη χαρά, να κοιτάξετε τα μαύρα σημεία της ζωής σας. Να κοιτάξετε ακόμα και τα πράγματα που δεν θέλετε να κοιτάξετε. Αν αφεθείτε στη χαρά … αν ταυτίζεστε με τη χαρά … μπορείτε να το κάνετε.
Αυτό σας λέγαμε στην αρχή: Με τι ταυτίζεστε; Που είναι το Εγώ, το Εγώ Είμαι;
Το Εγώ Είμαι πέφτει στο λάκκο, είναι μέσα στη μαυρίλα και ανακαλύπτει τη χαρά; Ή το Εγώ Είμαι είναι η χαρά που αποφασίζει να πάει να παίξει με τη λάσπη, την κάνει μπαλίτσες, πιτσιλιές, θα καλυφθεί εντελώς με τη λάσπη και θα είναι εντελώς σαν μαύρος, σαν μαύρη… θα είναι ΣΑΝ…ΣΑΝ… το ξεχνάτε αυτό το ‘σαν’… πριν λίγο νομίζατε ότι είστε μέσα στη λάσπη … είναι ΣΑΝ να είστε στη λάσπη όταν είστε η χαρά … και ξέρετε πολύ καλά ότι δεν είστε αυτός ή αυτή που παλεύει στη λάσπη. Είστε η Χαρά, που κάνει σαν …
Το θέμα μας λοιπόν είναι με τι ταυτίζομαι… ποια είμαι… τι αφήνω να είμαι και τι φοβάμαι να κοιτάξω … Εάν είμαι η χαρά θα με βάλουν πάλι στη φυλακή; Θα μπλοκάρουν πάλι τη χαρά που νιώθω στην καρδιά μου; Τότε μήπως είναι καλύτερα να μην την ξαναβρώ, για να μην πονάω και πάλι;
Ο καθένας καθρεφτίζει τον άλλον. Αυτό σημαίνει επίσης ότι όσο δεν έχετε δεχτεί ότι ολόκληρη η Χ. είναι μέσα στην καρδιά της Γ., της Ευ., της Α. και της Μ., δεν θα έχετε βρει ποια είστε, και αυτό ισχύει για την κάθε μία από σας. Η Α. είναι στην καρδιά όλων σας, όπως είναι και η Ευ., και η Γ. και η Μ.
Είστε μια δεξαμενή όπου υπάρχουν όλες οι ενέργειές σας και όπου κάθε ενέργεια καθρεφτίζει τις άλλες. Παίζετε καλά αυτό το παιχνίδι.
Στην αρχή σας είπαμε να βάλετε τον Οφθαλμό στο κέντρο του κύκλου. Μπορείτε να φανταστείτε τώρα μια μεγάλη μπάλα, σαν ήλιος ή καλύτερα σαν διαμάντι με πολλές πλευρές που αντανακλούν το φως. Αντανακλούν το δικό σας φως, της μίας στην άλλη.
Και άραγε, τι είναι το πιο δύσκολο να δεχτείτε απ’ ό,τι είδατε στους άλλους σήμερα; Το πιο δύσκολο είναι να δεχτείτε ότι αυτά τα κενά στα οποία δεν θέλει να μπει η Χ. είναι και δικά σας; Ή ότι το φως του ηλίου που είναι και αυτό στην καρδιά σας, σας γεμίζει και είναι ένας μαζί σας; Αυτό μπορείτε να το δείτε, αλλά κατά πόσο μπορείτε να το δεχτείτε σαν δικιά σας πραγματικότητα;
Τι είναι αυτό που σας φοβίζει; Η δυσκολία; Η μεγαλειότητα σας; Τι είναι το πιο δύσκολο να δεχθείτε; Ότι έχετε ακόμα δουλειά να κάνετε στον εαυτό σας ή ότι όλα είναι ήδη τελειωμένα και ότι δεν υπάρχει αρχή και τέλος, ότι ήδη ο ήλιος λάμπει τόσο πολύ που σβήνει κάθε ίχνος από σκοτάδι …
Πως μπορούμε να μιλήσουμε για σκοτάδι όταν είμαστε σε ένα τοπίο γεμάτο φως; Απλώς δεν χωράει … Μπορείτε να σταθείτε εκεί. Απλώς μερικές φορές σας κουράζει ακόμα και προτιμάτε να γυρίζετε σε διαστάσεις λίγο πιο… εύκολες; Σίγουρα όχι πιο εύκολες, αλλά πιο οικείες… μέχρι να γίνει αυτή η διάσταση του φωτός το οικείο, το σπίτι σας. Θα μπορούσαμε να το θέσουμε και έτσι, ότι είναι θέμα επιλογής: σε ποιο σπίτι θέλετε να ζείτε;
Έχετε κάνει πολλές μετακινήσεις μέχρι τώρα και έχετε κι άλλες να κάνετε.
Αφήστε λοιπόν αυτό το φως του σπιτιού, του σπιτιού της πέμπτης διάστασης που είναι μόνο φως, να σας γεμίσει και να γεμίσει τα κενά … Δεν υπάρχει έλλειψη εμπιστοσύνης ή οποιαδήποτε άλλη έλλειψη … Έλλειψη εμπιστοσύνης … έχουμε δουλειά εκεί, με την κάθε μία από σας … και θα γίνει αυτή η δουλειά, σιγά-σιγά … Θα έρθει η εμπιστοσύνη για να γεμίσει το λάκκο. Ζητήστε από την Θεά της Εμπιστοσύνης να έρθει και να γεμίσει τα κενά … να σας πάρει από το χέρι για να περπατάτε μαζί στην Πέμπτη διάσταση. Βλέπετε είναι εύκολο, είναι ένα τοπίο κάτασπρο κι εσείς το περπατάτε και το κάνετε δικό σας, και αυτό το τοπίο σας κάνει με τη σειρά του δικιά του … συγχώνευση … των ενεργειών του τοπίου και των δικών σας… Συγχώνευση είναι, ή ταύτιση; Ποιος είστε αυτή τη στιγμή; Δεν είστε πια η Γ., η Χ., η Α., η Ευ. και η Μ., είστε φως μέσα στο φως. Δεν υπάρχει πια το «σαν»… είναι το Εγώ Είμαι … και αυτό δεν έχει αρχή ούτε τέλος, ούτε στο χώρο, ούτε στο χρόνο … απλώς είναι …
Ο Κρύων της Μαγνητικής Υπηρεσίας είναι μαζί σας και σας βοηθά στο να ενσωματωθείτε σ’ αυτό το πεδίο … στο να το κάνετε δικό σας και να σας κάνει δικιά του …
Και όλοι οι άλλοι κάθονται γύρω σας και κοιτάνε. Κοιτάνε με δέος ανθρώπους που δέχονται το Πνεύμα που είναι οι ίδιοι … κοιτάνε με δέος την ομορφιά των ενεργειών που δεν έχουν αρχή και τέλος … και που απλώς γίνονται φως, η μία μέσα στην άλλη, μέσα στο πεδίο αυτό της πέμπτης διάστασης.
Σιγά-σιγά μέσα σ’ αυτό το φως διακρίνονται πάλι καρδούλες μπλε, το χρώμα της χαράς. Χτυπάνε …μπαμ..μπαμ…μπαμ… και τραγουδάνε η κάθε μία το τραγούδι της …
Σας αφήνουμε λοιπόν να απολαύσετε αυτήν την καρδούλα μέσα στο σώμα σας και να την ενσωματώσετε και στην Τρίτη διάσταση. Να την αφήσετε να μεγαλώσει και να χτυπά με το ρυθμό της … ο ρυθμός της καρδιάς και της χαράς … μέχρι την επόμενη βδομάδα.
Σας αγαπάμε πολύ … σας κάναμε λίγο περισσότερο δικιές μας κι εσείς μας κάνατε λίγο περισσότερο δικούς σας σήμερα.
Σας πήγαμε σ’ ένα επίπεδο λίγο πιο βαθύ σήμερα και κάθε βδομάδα αυτό θα κάνουμε, μέχρι να μην μπορείτε πια να δείτε που ξεχωρίζουν οι ενέργειες, τόσο πολύ που θα έχουν γίνει Ένας…
Δεν σας αφήνουμε … δεν θέλουμε να το πούμε αυτό … δεν είμαστε απλώς μαζί σας … είμαστε μέσα σας … είμαστε, εσείς και εμείς Ένας.
Και έτσι είναι.
